Της νύχτας τα καμώματα, τα γελάει;;;; η μέρα;;;;

Χάρτινα φαναράκια και λιανοκέρια σπέρνεις ενα σωρό, σε δρόμους ίσκιους γεμάτους... έτσι να φωτίσει η μικρότητα κι ο φόβος εκείνων που ξεχάσαν να γεννούν... για να προκάμει η σκέψη να καρπίσει πριν η ιδέα του όχι σαράκι της γενεί και χάσει τη ρότα... λιανοκέρια πολλά θελει τούτη η ώρα, σκιές πολλές και στέρφα μυαλά... ανησυχώ...

Χριστίνα Σαββατιανού 24-25/10/20009