Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Η Αλεξάνδρα το παληκάρι

Απρίλης του 48 ή εκεί γύρω κάπου, ήταν και η Αλεξάνδρα μικρό κοριτσι τότε έπαιρνε στο κατόπι τα μπουλούκια των τσιγγάνων που πέρναγαν ...

14 Μαΐ 2011

Αυτά τα κοκκινα σημάδια στους τοίχους.....



Κι αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους σαν να μη ξεθώριασαν ποτέ σαν να μη ξεράθηκε ποτέ το αίμα.... σαν να έζησε στον τοίχο περιμένοντας κι άλλο κι άλλο.... κι εμείς το ταΐσαμε με μισαλλοδοξία, με ρατσισμό, με υλισμό, με έκπτωση ήθους και...ι αξιών, με εξόντωση και καταβαράθρωση της κοινωνικής μας υπόστασης.... κι έτσι το αίμα φρεκσο πάντα είναι στους τοίχους.... οι δότες αλλάζουν, νέοι ωραίοι, με όνειρα, ελπίδες για ζωή, που κι αυτά μένουν εκεί παρέα στα κόκκινα σημάδια...

Στάθης: Χριστίνα οι ανησυχίες σου σωστές, η γραφή όπως πάντα ιδιαίτερη. Είναι καιρός να γράψουμε κάνα παραλήρημα μαζί,ί όπως τότε...


Να γράψουμε Στάθη να γράψουμε.... μαζί όλοι μαζί έστω να γράψουμε... 

όλοι έχουν να πουν.... έστω να πουν... δε μπορεί να μην ακούει κάνεις....

Για την ώρα εκείνοι που γράφουν είναι εκείνοι που διψουνε για αίμα, εκείνοι που ταΐζουν τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, εκείνοι που ζουν από τον πόνο από τα ανοιγμένα. κεφάλια από τον χαμένο ιδρώτα, από τις ζωές που θλίβονται σε λιοτρίβι ανίερο που άλλοι το λένε τράπεζα άλλοι οικονομία κι άλλοι το λένε συμφέρον τους.... να γράψουμε όλοι μαζί έστω αυτό.... αφού δεν φωνάζουμε και δεν είμαστε έξω όλοι μαζί :(

Και στήνουν παγίδες με σημαίες και μασημένα ιδανικά και τα βγάζουν στους δρόμους, και ξεγελούν νεανικές ψυχές και τις κάνουν αγύρτες δολοφόνους τις ποτίζουν με μίσος που μοιάζει ναναι από τα χειρότερα δεσμά αντί να τις ποτίσουν με ελευθερία, με φως, και βάζουν παιδιά να σκοτώνουν χωρίς διάκριση, κάνοντάς τα να πιστεύουν ότι άνθρωπος με άνθρωπο είναι εχθροί, κι άλλοι κι άλλοι βολεμένοι ακολουθούν... ούτε κι εγώ θέλω να με ληστέψουν φοβάμαι για τον πάτερα μου για τους δικούς μου, για τους γειτόνους, άλλα δεν μου φταίνε τα θύματα, τους θύτες θέλω .... να στολίσω και με δικά τους σημάδια τους άδικους τοίχους

Δε μου αρέσει τούτος ο τόπος κι ας τον αγαπάω :(

και κάνουν την Ελλάδα από άκρη σε άκρη κουρελόχαρτο και σκουπίδι, έμβλημα μίσους και αίματος, οι αχρείοι, οι ίδιοι, που αν ήμασταν στην εποχή που επικαλούνται ότι φτιάξαμε πολιτισμό, εξόριστοι εξοστρακισμένοι θα ήταν.... Ιδιώτες του χειρίστου είδους.... αλλά ο λόγος κι η ευθύνη σαβανώθηκαν άλλες έννοιες πιο βολικές σαθρές και καπελωμένες.... Έτσι να ταιριάζουν με τα σημάδια στους τοίχους τα κόκκινα.... και επιβάλλουν σε όλα εκείνα που έχουν αξία, όλα εκείνα που μας χωρίζουν από τα άλογα όντα εξορία, ποινή σε θάνατο και λήθη....

ΟΧΙ δε μπορώ να τους αφήσω, μουδιάζω, φοβάμαι, εξεγείρομαι, ζαρώνω, και ξανασηκώνομαι... δεν μπορώ να ξεπουλήσω την ψυχή μου σε μια τράπεζα και σε ένα δήθεν σύστημα που φροντίζει για λίγους...

και τα παιδιά, τα νέα τα παιδιά να σώσουμε.... όλοι μαζί... να βγάλουμε τα αγκάθια από την ψυχή τους, να τα βγάλουμε κι από τις δικές μας ψυχές, όλοι θύματα είμαστε στο ίδιο έγκλημα.... και θέλουν να πιστέψουμε ότι ο εχθρός είναι ο αλλόχρωμος ο αλλοεθνής κι ο αλλόθρησκος....

ο εχθρός έχει το χέρι στις τσέπες μας παιδιά, έχει βαλει σημάδι τη σκέψη μας και στερεί τη γνώση τη γνώμη και την ουσία, γεμίζοντας φουσκώνοντας μας με ψεύτικη κατευθυνόμενη πληροφορία, για να μπορεί όσο εμείς τρώμε ο ένας τον άλλον να δρα ελεύθερα, να ζει απ τη ζωή μας, να ζει από τα κόκκινα σημάδια που αφήνουν τα όργανά του στους δικούς μας τοίχους, ο εχθρός δεν πεινάει, είναι χορτασμένος, δεν κλέβει για ένα κομμάτι ψωμί, μα γεύεται τους καρπούς της αποκτήνωσής μας, της αποξένωσης μας, της μοναξιάς που νιώθει ο καθένας που θίγεται.... όλοι όμως θιγόμαστε... με ύπουλους τρόπους, με βρόμικους τρόπους, και φανταχτερά λόγια, λόγια που φουσκώνουν τη ψυχή μα την ίδια στιγμή έχουν κλέψει την ικμάδα της, εκείνη την αξία που δικαιώνει το αξίωμα και την αξίωση.... άλλου είναι ο θύτης παιδιά όχι εκεί έξω, μην ξεκινάτε πολέμους ο ένας με τον άλλον, αδέλφια όλη η γης, ο ήλιος κι η σκιά μας ίδια....

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΩΡΕ στον ίδιο τόπο ρημαγμένοι μα ΑΝΘΡΩΠΟΙ όλοι. Πότε θα το πάρουμε είδηση να ενώσουμε χεριά και ψυχές και τη ζωή να ορίσουμε όπως της πρέπει; Πότε θα δουμε τον εχθρό που βάζουμε στη σκέψη, στην ψυχή, στο σπιτι μας μέσα και του χαρίζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη το βιός μας, τη ψυχή μας, τα παιδιά μας; και αφήνουμε μόνο τα κόκκινα σημάδια στον τοίχο που μπορεί να είναι κι απο αίμα, να καρτερούν φρεσκο αιμα, δίκαιο αίμα, απομεινάρι άδικων πολέμων και άδικων μαχών, εκείνων των μαχών που όρισε ο θύτης κι εμείς πιστέψαμε χωρίς περίσκεψη.... με φόβο μόνο... έτσι οπως ακριβώς ήθελε να κάνουμε....

Τα κοκκινα σημάδια αυτά ας ξεραθούν στον όμορφο μας ήλιο, κι ας δούμε ψύχραιμα πόσο πολύτιμο είναι το αίμα που ζητάνε συνεχώς....


Χριστίνα Σαββατιανού 14-05-2011

στέρεψε το χιούμορ μα τούτο εδώ μπορεί να μεγαλώσει, μου φαίνεται πως μπήκα στην περίοδο των προσωπικών σεντονιών.... (α ρε Αδη εσύ φταις!)

13 Μαΐ 2011

Αντίο Αρη.... (μικρό μου χελωνάκι)

είναι οι μικρές ζωές τόσο σπουδαίες, είναι εκείνες που φορείς ελπίδας γίνονται, οι πιο ταπεινές, εκείνες που δεν φωνάζουν, δεν φαντάζουν, δεν κάνουν θόρυβο, απλά υπάρχουν.... είναι οι μικρές ζωές που χαράζουν μονοπάτια στη δική μας ζωή... είναι οι μικρές οι αραχνούφαντες ζωές οι πιο σημαντικές, για να κυλάει ο τροχός για να ανεβαίνει ο ήλιος της κάθε μερας το σοκάκι...

Σημερα μια τετοια μικρούλα ασήμαντη ζωούλα εφυγε απο κοντά μου... θα γελάσεις ξερω, θα με πεις ανόητη, που σπαταλάω λέξεις για κάτι τόσο μικρό... θα με περάσεις για τρελλή ίσως, που δαρκυσα για κάτι τόσο αόρατο στη πόλη που ζουμε.... δε με νοιάζει τι θα πεις, δε με νοιάζει πόσο ανόητος μπορεί να εισαι, ποσο θόρυβο μπορεί να εχει η ψυχή σου και να μη χωράει άλλα πλασματα, δε με νοιάζει η γνώμη σου...

Εμέ εφυγε ενας μικρός φίλος, δε μιλούσε μα με τη μικρούλα του ζωή οσο ηταν κοντά μου μου εδειξε τόση αγάπη που εσύ δεν εχει καν μεσα στα σπλάχνα σου... έφαγε απο το χέρι μου, περπάτησε πάνω μου, με εμπιστεύτηκε, και εφυγε έτσι αθόρυβα... ο μικρούλης Αρης το χελωνάκι απ το χωριό... χώθηκε στο χώμα, και σταμάτησε να αναπνέει, έτσι το ίδιο απλά οπως ήλθε στη ζωή μου ....

Ειμαι πολύ θλιμένη σου λέω κι ας κοροιδεψεις τη θλίψη μου αυτή, για εκείνο που στα ματια σου μοιαζει ασήμαντο...

Κι ειχα ονειρευτεί να τον επιστρέψω στο οικείο του περιβάλλον, εκεί στο δάσος του χωριού, στο βουνό ανάμεσα σε αγριοφράουλες και μανιτάρια, αλλά δε θα δει το δασος με τις οξιές που χαμογελούνε, ούτε τη μικρή γραμμή του νερού που κυλάει κοντά στο σημείο που τον βρήκαν ....

Ισως να φταιει η πόλη, ίσως να φταιω εγώ....

Χριστίνα Σαββατιανού

Ετικέτες

τα δικά μου (325) περιβάλλον (91) writting (67) Greece (57) poetry (50) χρήσιμα (39) χαμόγελα (38) video (37) κοινωνία (35) φωτογραφία (32) health (30) environment (24) phtography (24) εθελοντισμός (24) υγεία (23) music (20) people (20) blogging (14) stories (14) children (13) παιδά (13) computers (12) information (11) μπλογκοπαίχνιδα (11) doctor (10) πολιτισμός (10) συνταγές (10) χιούμορ (10) medicine (9) ελλάδα (9) μουσική (9) activism (8) world (8) οι συνταγές της κρίσης (8) goverment (7) rights (7) safety (6) services (6) Πάρνηθα (6) γκρίνιες (6) εκθέσεις (6) ποίηση (6) Επιστήμη (5) amalia (4) earth (4) technology (4) Αναδάσωση (4) αηδιούλες (4) αρθρογραφία απο ιντερνετ (4) γιατρός (4) πολιτική (4) πρωτβουλίες (4) σοφά λόγια (4) emergency (3) theatre (3) Εναλλακτική οικονομία (3) εκδηλώσεις (3) εκθεσεις (3) με ενδιαφέρουν (3) φύση (3) χορός (3) ψυχαγωγία (3) economy (2) games puzles (2) είπαν (2) εκδόσεις (2) ελεύθερος χρόνος (2) κόσμος (2) νομικά θέματα (2) συναντήσεις (2) τεχνολογία (2) DVD (1) Greek movie (1) amber alert (1) dance (1) documentary (1) down syndrom (1) facebook (1) first aid (1) funny (1) internet security (1) nature (1) privacy (1) protest (1) radio (1) ΕΜ (1) ΧΡ (1) απορίες (1) απόκριες (1) αστικά τοπία (1) βιβλιο - e-book (1) διάστημα (1) διαβάζω (1) εναλλκτική ζωή (1) ενεργοί μικροοργανισμοί (1) εφημερίδες (1) ζωγραφική (1) θέατρο (1) καλομηνιάσματα (1) κινηματογράφος (1) παράξενα (1) παραδοξόνιο (1) παραμύθια (1) παραξενα chemtrails (1) παρατηρώ (1) πειραματα (1) περιοδικά (1) τεχνες (1) της γειτονιάς.... (1) φακελλάκι (1) ψάχνω (1)