Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Η Αλεξάνδρα το παληκάρι

Απρίλης του 48 ή εκεί γύρω κάπου, ήταν και η Αλεξάνδρα μικρό κοριτσι τότε έπαιρνε στο κατόπι τα μπουλούκια των τσιγγάνων που πέρναγαν ...

16 Δεκ 2012

52 .... Θολούρες

είναι κατι αόρατες αθόρυβες στιγμές, που η Αγάπη μπαινει απο τις χαραμάδες και γεμίζει κάθε κενό, ξορκίζει καθε φόβο, διαλύει κάθε καταχνιά...

στιγμές τέτοιες που γιομάτες μαγεία, φως, δροσιά καθαρότητα κρυσταλλένια ανοίγουν όλες τις πόρτες, ελευθερώνουν όλους τους δρόμους, διαλύουν κάθε αμφιβολία, έτσι αόρατα, σαν ουτοπίας πραγμάτωση, σαν αερινο πάντα...

τέτοιες στιγμές θέλει μεγάλο θαρρος να τις διακρίνεις, γιατί το μεγαλείο τους το διάφανο σε ξεπερνά....

τετοιες στιγμές ενώνουν το πάνω και το κάτω, το εξω και το μέσα, το τώρα με το πάντα και το ποτέ.... μυστικό τις εχουν αγγελοι και ξωτικά, γητευτές και πλάσματα του μύθου...

κι εσύ ο ανθρωπος ο απλός μπερδεύεσαι και τους κρύβεσαι. Μα όχι μη... αφήσου... μπορεί σε ενα θαύμα να σε πάνε....

(Χριστίνα Σαββατιανού 16-12-2012)

6 Δεκ 2012

51α.... Θολούρες








 με βλεπεις να χαζολογάω να βλεπω εικόνες αλλοτινών καιρών, να ακουω τραγούδια αλλης εποχής, να γελάω να ψαχνω απελπισμένα για ομορφιά μεσα απο πιξελένιες μορφές και σχήματα, απο αλλους τόπους... ξερεις πονάω σημερα περισσότερο απο αλλες ωρες, κάθε μερα και περισσότερο, το σωμα ακολουθεί την ψυχή που σπαράζει για οσα θυσια γινήκανε σε ανίερους βωμούς χωρις να τα νοιαστεί κανεις, χωρίς να αγωνιστεί κανεις....

τα παιδιά που ματώσαν, τα παιδιά που δεν ζουν, στοιχειά θερία ανήμερα μεσα μου τωρα πριν πάντα... δε ξερω τι να κανω δε ξερω πως να υπερασπίσω τα παιδιά - μονάχα αγάπη βλεπω χρήσιμη με βλεπεις να γελάω με τους βαμμενους τοιχους με τους χαμένους χρονους με τις εκπτώσεις σε ανθρωπινο υλικό.... το γελιο και ο πόνος ειναι συγγενεις μεσα μου... αρνουνται το θανατο της μνημης αρνούνται την απαξίωση της ζωής, αρνούνται την αποκτήνωση....

κι ας με βλεπεις να περιφέρομαι αλλού... είμαι παντα εκεί εκεί που πρεπει στους ανθρώπους μονο που νιωθω τοσο λιγη τοσο μικρή τοσο μονη μου συχνά.... και μονο αγαπη μπορώ να φανταστώ οπλο κι ασπίδα μαζί.... γελώ τον πονο γελω΄την απωλεια γελώ οσα χαθηκαν για να μη κοροιδεψω τη ζωή....


(Χριστίνα Σαββατιανού 6-12-2012)

Κι όμως θυμάμαι.... (για τον Αλέξη)




...... κι ομως θυμαμαι θυμαμαι πολλά ασήμαντα, πολλά ξεχασμένα, ή απαρατήρητα, και πονάω καθε μερα πονάω στις θυμησες αυτές.... και δεν ξερω πως να μαζεψω τη ψυχή που σκορπάει πανω σε χαμογελα και ζωές αδικοχαμένες, και σε προσωπα βασανιστικά σιωπηλά στεγνά απο ελπίδες κι ονειρα... θυμάμαι γαμώτο ολα τα θυμάμαι κι εκείνα ακομη που γινανε πριν απο εμενα, κι εκείνα που θα γίνουνε μετά.... μη με ρωτάς γιατί θυμάμαι....

Χριστίνα Σαββατιανού (6-12-2012)

κι ευτυχώς και τα παιδιά δεν ξεχνούν...

 “Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν.”

28 Νοε 2012

Ρυζότο με ομελέτα (ότι ναναι) της Χριστίνας

για την ομελέτα

2 αυγά
λίγο αλμυρό κατά προτιμηση τυρί
αλατοπίπερο
ελάχιστον νερό ή γάλα

για το ρυζότο

ενα φλυτζάνι του τσαγιού ρύζι
φρέσκα ή κατεψυγμένα λαχανικά της αρεσκείας σας οσα θελετε
ελαιόλαδο ελάχιστο
λίγο σαφράνι για χρωμα και αρωμα...
αλατοπίπερο
προεραιτικά κάρυ και τζίντζερ το κάνει να θυμίζει κινέζικη κουζίνα και τα αρώματα ειναι υπέροχα! (αν χρησιμοποιήσετε τζίντζερ μην βαλετε πιπέρι)

στο ελάχιστο λάδι ροδίζετε το ρυζάκι προσθέτετε τα λαχανικά σας και δυομιση τρια φλυτζάνια νερό και βραζετε σε χαμηλή φωτιά μεχρι να μαλακώσει το ρυζι και να πιει ολο το νερό του...

φτιάχνετε και την ομελέτα ξεροψημένη
ανακατεύετε τα υλικά και καλή ορεξη φαγητό ευκολο γρήγορο φθηνό πεντανόστιμο πλήρες και εμφανίσιμο... μπορειτε δε να κανετε διαφορες παραλαγές κατά βουλησιν....

Γρήγορη σουπα με λαχανικά της Χριστίνας & προαιρετικά με ρυζομακάρονα , (ότι νά 'ναι)



Τα υλικά που βρήκα στο ψυγείο και στα ντουλάπια σήμερα ήταν αυτά: λιγο κατεψυγμένο καλαμποκι, τα λιγοστά λαχανάκια βρυξελών που εμειναν απο το χθεσινό πολύ λιτό φαγάκι, κρεμμύδια, πατάτες απο το χωριό και πρασα απο το χωριό... και λιγο σελινο που ειχα στην καταψυξη, του παει πολύ και μπροκολο καρότο και ότι αλλο υπάρχει σε λαχανικό.... Αλατοπιπερο, φυλλα δάφνης και κορν φλαουρ στην αρχική εκδοχή κι επειδή εχω ενα κολλημα με το αλκοόλ στα φαγητά ενα σφηνάκι κονιάκ αν εχετε προχειρο... αλλιώς λιγο λευκό κρασί.... (μπορειτε να χρησιμοποιήσετε οτιδήποτε λαχανικό υπαρχει, καθώς και οσπρια ειτε κονσερβας ειτε βρασμενα απο πριν σε μικρές δοσεις - καθώς επίσης πολύ ενδιαφέρον θα εχει αν αντικαταστήσουμε τα ρυζομακάρονα και το κορν φλαουρ με ελάχιστο πληγούρι) 



μαζεύουμε οσα λαχανικά εχουμε και τα κοβουμε κυβάκια 



επειτα θυμήθηκα οτι εχω και κατι ρυζομακάρονα που κοντεύουν να λήξουν οπότε η αρχική συνταγή με πηγε παλι στο κινέζικο βασίλειο, αντικατέστησα το κορν φλαουρ με τα μακαρονάκια, και τη δαφνη και το πιπέρι με καρυ και τζίντζερ αντίστοιχα... 




σε ελάχιστο λαδάκι (αν κανετε την εκδοχή της ανατολής δοκιμάστε και σησαμέλαιο για αρωμα) γυριζουμε τα πρασα τα κρεμμύδια αρχικά να μαλακώσουν και προσθέτουμε οτι αλλο εχουμε, εκτός απο τα πολύ μαλακά λαχανικά (οπως λαχανάκι και μπροκολο που τα αφήνουμε για λιγο αργότερα) σβήνουμε με το κονιάκ ή το κρασί και μολις εξατμιστεί η σπιρτάδα του αλκοόλ ριχνουμε ζεστό νερό μπολικο να σκεπαστούν τα λαχανικά, (στην εκδοχή με το κορν φλαουρ χωρις το μακαρονάκι χρειάζεται λιγότερο νερό - στην ανατολίτικη εκδοχή λιγο περισσότερο - το βλεπουμε και την ωρα που βραζει αν χρειαζεται προσθετουμε) 



βραζουμε περίπου 20 λεπτά ή μεχρι να μαλακώσουν τα λαχανικά μας οσο επιθυμούμε και να μεινουν με το μισό τουλαχιστον νερό... στο μισό χρονο προσθετουμε και τυχόν μαλακά λαχανικά που εχουμε αφήσει για αργότερα, μολις βρασουν τα λαχανικά στην πρώτη εκδοχή χωρις μακαρονάκι, διαλύουμε ενα κουταλάκι κορν φλαουρ σε λιγο κρυο νερό και το προσθετουμε στη σουπίτσα μας, αφήνουμε να παρει μια ακόμη βραση να χυλώσει λιγο και καλή μας ορεξη... 

Στη δευτερη εκδοχή την αντολίτικη με τα ρυζομακάρονα και το καρυ, μολις βρασουν τα λαχανικά σβηνουμε τη φωτιά και πετάμε μεσα τα ρυζομακάρονα αφήνοντας τα να φουσκώσουν για πεντε περίπου λεπτά αυτά δεν χρειάζονται βρασιμο...και παλι καλή μας ορεξη.... 

σερβίρονται με μπαγιάτικο ψωμάκι φρυγανισμένο και για γκουρμέ καταστάσεις λιγο τριμμενο τυρί ιδίως στην πρωτη εκδοχή με τη δαφνη.... 

update: ετσι οπως τη δοκιμάζω καθώς βραζει, θα της ταιριαζε παρα πολύ ψιλή γαριδούλα μεσα για οποιον θελει και κατι ζωικό !!!! εμε δε μου πολυαρέσουν τα θαλασσινά αλλά με ψιλή γαριδούλα θα ειναι πεντανόστιμη αυτή η ανατολικού τύπου με το καρυ και το τζιντζερ... φυσικά αυξάνει το κόστος της λιγο αλλά θα ειναι θεική... για οποιον θελει και ζωικό στοιχειο στο φαγητό του... 

Ετοιμη! σήμερα θα τη φάω "φτωχική χωρις γαριδες χωρις τυρί" 


1 Οκτ 2012

51...... Θολούρες..λ...



όταν ηθελημένα τη λήθη αγκαλιάζεις, τοτε το μελλον σου με σκουρα κι ατονα χρωματα χαράζεις....

όταν αρνείσαι μέλος του κόσμου να είσαι, τότε τη τύχη σου βαθειά πολύ βαθειά τη θαβεις....

όταν τον διπλανό σου ψέγεις για τη δική σου απουσία, τότε τον όλεθρο της μοίρας της κοινής χωρίς συναίσθηση στο σπίτι σου τον βάζεις....


(Χριστίνα Σαββατιανού 01-10-2012)

7 Σεπ 2012

Αποκλίσεις, προκλήσεις, κι επειτα σιωπή.....

φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι.... φοβάμαι, άκουσα πριν κανα δύωρο, να φωνάζει με πρωτόγνωρο για μενα σπαραγμό η γειτόνισσα γιαγιά.... καθώς επλεκα λουλουδια και πεταλούδες πολύχρωμες στο θορυβώδικο μπαλκόνι μου... σοκαρίστηκα... πολύ.... οχι απο το φόβο, αλλά απο το σπαραγμό της φωνής της....

τετοιο σπαραγμό ειχα νιωσει μονάχα οταν μου ειπε ο γιατρός οτι θα πεθάνει η μητέρα μου πισω το 2004 μολις 62 χρονών ήταν, αλλά εμένα ηταν βουβός, δεν φοβήθηκα δεν γογγυξα παρά μονον ενα μηνα μετά το θανατό της που τα έβαλα με θεούς κι ανθρώπους που μου την πήραν τόσο βιαστικά....

φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι, φοβάμαι..... σπαραξε η γερόντισσα αυτή που μια ζωή με βιβλιάριο απορίας μεγαλωσε ενα κορίτσι μονάχη της, μια ολάκερη ζωή.... οσο θυμάμαι.... τώρα σπαραξε.... φοβάμαι φοβάμαι... φοβάμαι φοβάμαι.... φοβάμαι.... 

αναρρωτήθηκα αραγε φοβάται τούτη την υπολοιπη ζωή? ή φοβάται να πεθάνει έτσι αδικα???? μα κανείς απάντηση να μου δώσει...Η πόρτα κλειστή, και μόνο ο σπαραγμός ταξίδεψε στον ήχο και ήλθε και εβαψε γκρίζες τις πεταλούδες και τα λουλούδια τα πολύχρωμα που επλεκα εκείνη τη στιγμή.... φοβάμαι....φοβάμαι.... φοβάμαι... ξανά και ξανά σπαραγκτικά....

Σήκωσα το τηλέφωνο πήρα το Φροσί μου και της ειπα οτι την αγαπάω πολύ... μια αγκαλιά που ξόρκισε το φόβο αυτόν και το σπαραγμό....

στις ειδήσεις στο ραδιόφωνο ο μπενυ και το κουβέλι με τον τσιπρα να διασαπαθίζουν ψέμματα τσουβάλια, υποσχέσεις κι ισοδύναμες καταδίκες..... Ξέρεις κι εγώ Φοβάμαι..... ΜΑ μπορώ ακόμη ΝΑ ΑΓΑΠΩ......


(Χριστίνα Σαββατιανού 07-09-2012)

4 Σεπ 2012

Νεολογισμοί, Αφορισμοί, και ξεραμένος στόκος (ξυλόστοκος για την ακρίβεια)...(οι λέξεις του Νίκου)

(πέντε λέξεις) μελιστάλαχτη, πετρέλαιο θέρμανσης, ακριβοδίκαια, γλωσσοκοπάνα, γιαούρτι στο πύλινο :)))) (παλιό παιχνίδι που με σκουνηξε ξανά μετά απο γκρινια μπολικη απο μεριάς μου ο Shades φιλος καλός και συντροφιά πολυετής πλέον σε τουτους τους δυσκολους καιρούς και δύστροπους γεμάτους αγκάθια χώρους του διαδικύουν) 

Οπως πιθανώς αρκετοί από εσάς που θα διαβάσετε τούτες τις γραμμές γνωρίζετε, η γράφουσα είναι εντελώς εντελώς ανιστόρητη ιδίως στα της νεώτερης πολιτικής ιστορίας... Επίσης θα γνωρίζετε ότι ειναι εντελώς αστοιχείωτη και αμόρφωτη όσον αφορά τα κομματικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω της, ζώντας ανέκαθεν σε έναν δικό της παράλληλο παράξενο και δαιμονικά επίμονα ανθρώπινο κόσμο που ουδεμία σχέση είχε με τις κομματικές πραγματικότητες και οπως αυτές εκφραζονταν μέσα στα χρόνια, για αυτό άλλωστε και τσουβαλιάζει κατά καιρούς κομματα ανθυποκομματα και πολιτικούς εκπροσώπους τους καθώς και φανατικούς οπαδούς τους, με κίνδυνο να αδικήσει ορισμένους εξ αυτών (τελευταία αμφιβάλλω για το εάν αδικησα κάποιον βέβαια εκ της στάσεώς τους και των αποτελεσμάτων τόσο των πρόσφατων όσο και εκείνων των παρελθόντων πράξεών τους, καθώς και των τσουβαλιών ψεμμάτων που μας ριχνουν παντού ενα γυρο ανέκαθεν τα οποία πλέον είναι ηλίου φαεινότερα ανεξαρτήτως χρώματος ηλιακού φωτός).

 Εχω όμως μερικούς φίλους που φροντίζουν με χαιρεκακία τολμώ να πω να με ενημερώνουν έγκαιρα και υπεύθυνα για τα κοσμοιστορικά γεγονότα που έχουν συμβεί στο παρελθόν και έμειναν ως απολιθωμένοι εορτασμοί στις ημέρες που ζούμε...

Σήμερα λοιπόν 3 Σεπτεμβρίου, έμαθα που λέτε ψες την νύχτα απο τον άσπονδο φίλο Αδη, ότι ειναι τα γενέθλια του ΠΑΣΟΚ... (είχα μια σκασίλα τόση που έχασα το μελιστάλακτο της φύσης μου διερωτώμενη ποτε γεννήθηκε το ρημαδοπασόκ και ποιος το χεζει το πασοκ και σκατά στα μουτρα του και άλλα πιο χαρντ που δεν είναι πρέπον να αναφερθούν εις το παρόν ιστολόγιο...) - Βέβαια δεν έμαθα ποια χρονιά γεννήθηκε για να του βγάλω κι ωροσκόπο αλλά το ζώδιο πλέον το γνωρίζω μετά βεβαιότητος.... (αν και ούτε τις ημερομηνίες των ζωδίων δύναμαι να γνωρίζω μετά βεβαιότητος....έτσι διατηρώ το τεκμήριο της άγνοιας ως στοιχειο απόδειξης της αθοώτητός μου στο τσουβάλιασμα που θα ακολουθήσει τον σύντομο τούτο επεξηγηματικό πρόλογο)...

Μετά από αυτή την συνταρακτική πληροφόρηση που είχα λοιπόν, ο χθεσινός ύπνος γέννησε κάτι θλιβερά όνειρα που περιείχαν νέες λέξεις... ΠΑΣΟΚΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟ (ηπια υβριστικός χαρακτηρισμός διπόδου βοοειδους που ομοιάζει και με άνθρωπο αλλά ελέγχεται η νοητική του κατάσταση ως ασταθής και επιζήμια για το κοινωνικό σύνολο, καθώς πρακτικά αντί εγκεφάλου διαθέτει μισό κιλό περίπου ξεραμένο ξυλόστοκο)Είδα που λέτε ενα δίποδο ανθρωποειδές που προέκυψε απο μακροχρόνιες εργαστηριακές προσπάθειες πεφωτισμένων πολιτικών ανδρών, καθώς και (πολέμους εμφυλίους και μη, κοινωνικές αναταραχές και ζυμώσεις, οικονομικά και άλλα συμφέροντα και λογοθεραπεία και υπνοθεραπεία δεκαετιών, ακόμη δηλαδή και πολύ πριν εγώ η γλωσσοκοπάνα που σας ταλαιπωρεί γεννηθεί)...

Το δίποδο βοοειδές αυτό το λέγανε ΠΑΣΟΚΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟ - αγωνιωδώς το παρατηρούσα στο όνειρο (βίτσια που έχει ο ύπνος μου δε λέγεται) - πως συμπεριφέρεται πως σκέφτεται πως και εάν ενεργεί... (βεβαιώθηκα πως ενεργείται μόνο, αφοδεύοντας μύρια όσα κοινωνικά δεινά τα οποία αρχικά ομοίαζαν αγνά και ωφέλιμα, όσο πράξεις ολίγα πράγματα μου απεκάλυψε ο βιτσιόζος μου Μορφέας)....

Το πασοκοχαρούμενο, ένα πλάσμα συμπαθές επιφανειακά, γεννήθηκε που λετε κρατώντας πράσινες σημαίες, με πράσινο αίμα, και πρασινες φασκιές το στόλιζαν οι μανάδες του... Οι Πασοκοχαρουμενομάνες, πράσινο γάλα το, πρασινο σαν το χλοερό χορτάρι το ετάιζαν, και στον ήλιο το παράταγαν να κανει πασοκοσύνθεση... (πασοκοχαρουμενίστικο ισοδύναμο της φωτοσύνθεσης αλλά με ήλιο πρασινίζοντα σαν μουχλα απο ροκφόρ).

Για να είμαι ακριβοδίκαιη, οι αρχικοί εμπνευστές του πειράματος που κατέληξε στη δημιουργία αυτού του νέου είδους διπόδου, έμοιαζαν Δαναοί, έφεραν δώρα μπιχλιμπίδια καθρεφτάκια τρανζιστοράκια τελευταίας τεχνολογιας, ταξίδια, πλαστικό χρήμα, πλασικά βυζιά, πλαστικές μούρες, πολύ πλαστική ζωή, κλουβιά πολυτελείας, τετράτροχα δίτροχα και ζωή χωρίς κότα που είναι μπανάλ. αλλά με φασιανούς ελάφια και καμήλες και κάτι θαλασσινά που μου προκαλλούν αλλεργικό σοκ... (αυτά τα ειχαν εισάγει εις την καθημερινότητα οι προκάτοχοί τους βεβαια τα κλουβιά ντε, αλλά και οι εμπνευστές που γενθελιάζονται σήμερις κατέβαλαν μέγιστες και φιλότιμες προσπάθειες ως προς την πλήρη εξέλιξη τους) .....

Δημιούργησαν έτσι εκ περιτροπής, οι ηγέτες αυτοί των διπόδων με στοκαρισμένα κεφάλια, μια στρατιά άβουλων δίποδων βοοειδών πασοκοχαρούμενων και άλλων ειδών που ίσως μου αποκαλυφθούν αργότερα σε άλλο όνειρο, που με μεγάλη ευκολία παρέδωσαν στα χέρια των εμπνευστών αυτών και ηγετών τους κάθε στοιχείο της ζωής τους συμπαρασύροντας μάλιστα λόγω της ηγετικής εκ περιτροπής θέσεως των αρχηγών τους, και τις ζωές των υπολοιπων διπόδων ανθρωποειδών και άλλων ανθρωπομορφων πλαστμάτων, χωρίς καν να το σκεφτουν δεύτερη φορά (φυσικά η σκέψις ήτο αδύνατη μια και ο ξεραμένος ξυλόστοκος που είχαν ως εξοπλισμό στα κεφάλια τους, το πολύ πολύ που μπορεί να κάνει ειναι διαστολή συστολή ανάλογα με τη θερμοκρασία) ....

Ετσι τα χρόνια (δε ξέρω πόσα είπαμε, ημουν μικρή και δεν με νοιάζαν οι πασοκοχαρές και άλλα τέτοια γλέντια) περάσαν, με τα πασοκοχαρούμενα να έχουν πλήρως υποταχθεί σε έναν τροπο διαβίωσης τόσο ψεύτικο και πλαστικό που το μόνο που κατάφερνε να παράγει για αυτά και τους υπολοιπους δίποδους συγκατοίκους τους ηταν καταστροφή....

Αυτό διότι οι ηγέτες εκείνοι οι εκ περιτροπής με άλλη κατηγορία ηγετών διπόδου εργαστηριακά κατασκευασμένου, φρόντισαν με πολλούς και χειρουργικά ακριβείς τρόπους να δημιουργήσουν τόσο αληθοφανείς ψευδαισθήσεις παντού ώστε τα δίποδα όλων σχεδόν των ειδών (κυρίως τα διαθέτοντα κάθε είδους στόκο αντί για εγκέφαλο - και τα οποια δυστυχώς αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων του τόπου τούτου, μια και τα αποτυχημένα εργαστηριακά πειράματα ξέφυγαν απο κάθε έλεγχο και δημιούργησαν στρατιές στοκαρισμένων εγκεφάλων οι οποιοι μάλιστα κληρονομούνται απο γενιά σε γενιά ή μεταφέρονται ως οικογενειακή παράδοση απο κεφάλι σε κεφάλι) να αντιλαμβάνονται το ψέμα ως αλήθεια, ζώντας σε ένα πρασινοδιάφανο και άλλων πιθανών χρωματισμών συννεφο που τα απέτρεπε από κάθε ειδους συνείδηση της πραγματικότητας, μα κυρίως φρόντισαν οι ηγέτες αυτοί, να ενισχύσουν τόσο πολύ τον ξεραμένο ξυλόστοκο, ωστε κάθε είδους δραση κοινωνική, ανθρώπινη, αλληλέγγυα συμπεριφορά ή πράξη, που δεν είχε πράσινο χρώμα να θεωρείται εχθρική και να απορρίπτεται χωρίς καν δοκιμή....

Επίσης οι ηγέτες εκείνοι φρόντισαν τα πασοκοχαρούμενα, να είναι τόσο καλά στοκαρισμένα ώστε να μην αντιλαμβάνονται με την καμμία τη μηχανή κέρδους, βασισμένη σε καθρεφτίσματα ευημερίας και ευμάρειας που είχαν στήσει σε συνεργασία με προισταμένους τους ισχυρότερους από άλλους τόπους με ομοίου ποιότητος ζωντανά υποχείρια, και η οποία όπως φάνηκε αργότερα πολύ και περισσότερο ακόμη στις ημέρες που ζούμε, είχε ως αμεσο και έμμεσο αποτέλεσμα τη σφαγή και τον ενταφιασμό, κάθε ανθρωποειδούς και καθε ανθρώπου ομοίως....

Τα πασοκοχαρούμενα, μαζί με άλλα στοκαρισμένα δίποδα βοοειδή μέσα στις δεκαετίες που λες, βολεύτηκαν, απώλεσαν τα βασικά συστατικά που θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν να μεταβούν με ασφάλεια στο ανθρώπινο είδος, και έμειναν με τον στόκο τον ξυλόστοκο να συστέλλεται και να διαστέλλεται κάθε που θίγονταν το βόλεμά τους...

Στις ημέρες μας τα πασοκοχαρούμενα έχουν λουφάξει σε μια γωνιά και περιμένουν που θα σκάσει η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης για να ζεστάνουν τα πλαστικά τους σωματα καθώς πλέον το γιαούρτι στο πήλινο που ετοίμαζαν να δωρίσουν στους νεώτερους ηγέτες τους οριγισμένα για το ξεβόλεμα που έσκασε στα χέρια τους έτσι ξαφνικά (δυναμαι να πω μετά βεβαιότητος ομως αλλά ανευ στοιχεων τεκμηρίωσης ότι το σκάσιμο δεν ήταν ξαφνικό, μερικά αστοκάριστα μυαλά το προέβλεπαν αυτό το σκασιμο δεκαετίες πριν, τοτε που τα πασοκοχαρούμενα και τα άλλα διποδα βοοειδή έβλεπαν τις πλαστικές μουρες τους σε γυαλιστερά καθρεφτάκια και καμάρωναν για την εθνική τους υπεροχή και την εύπορη πλαστικοποιημένη δανεική ζωή που κατάφεραν να διαπραγματευτούν όπως νόμιζαν με αγώνες και θυσίες - ήτοι αφισσοκολήσεις χειροκροτήματα γονυκλησίες και χειροφιλήματα αμφιβόλου τελικά οπως φανηκε αποτελέσματος, για ήθος δεν μιλούμε, ο στόκος ήθος δε γνωρίζει, με τους ηγέτες τους εκείνους τους εκ περιτροπής), είναι αδύνατο πλέον να το προμηθευτούν διότι η τιμή του είναι απαγορευτική.... (το γιαούρτι ντε στο πήλινο μπα σε καλό σου μια μεγάλη προταση να μη μπορεις να παρακολουθήσεις...).

Αυτό λοιπόν ήταν λιγο πολύ το όνειρο που μου απεκάλυψε τον νεολογισμό ΠΑΣΟΚΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ, και τα εκπορευόμενα εξ αυτού άλλα γλωσσικά στοιχεία, όπως ΠΑΣΟΚΟΧΑΡΑ, (ουδεμία σχέση με τη γουρουνοχαρά τη Δεκεμβριάτικη) η γιορτή εκείνη κατά την οποία γενεθλιάζονται τα πασοκοχαρούμενα γιορτάζοντας τη γέννηση του μαντριού και του σταύλου που τα φιλοξενεί επί δεκαετίες, με τον ξεραμένο στόκο διεσταλμένο και με την πασοκοταφόπλακα ενισχυμένη με κοκκινους και μπλε ιριδισμούς να τους πλακώνει ανιλεώς...

Ετσι λοπόν κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο νεολογισμός ΠΑΣΟΚΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ μπορεί επάξια σήμερα τουλάχιστον ημέρα πασοκογιορτής, να αντικαταστήσει με μεγάλη ακρίβεια τον ξεπερασμένο και μπανάλ χαρακτηρισμό: ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ και αυτό διότι, τα πασοκοχαρούμενα δίποδα βοοειδή και ο διεσταλμένος απο φόβο και ντροπή πλεον (ισως αν μπορούν να νιωσουν οι στοκοι ντροπή) διατηρούν κρυφές και εντελώς αβάσιμες ελπίδες ότι μπορεί η κατάσταση του βίου τους να επανέλθει σε επίπεδα πλαστικοποιησης ομοια με εκείνα του παρελθόντος και το βόλεμά τους να αποκατασταθεί σε μεγάλο τουλάχιστον βαθμό (εδώ γελάνε και οι αμοιβάδες που ως γνωστόν ουτε νοηση ούτε μνημη έχουν πολλώ μάλλον κρίση και χιούμορ)....

ΕΤσι σήμερα γιορτάζουν (κατι μου λεει μια και ακόμη δεν εχω διαβάσει ειδήσεις) τα γενέθλια του μαντριού, με σημαιες χειροκροτήματα και πλαστικά χαμόγελα γεμάτα υποσχέσεις για ακόμη πιο ψευτικη και πλαστική πραγματικότητα η οποία ποτέ φυσικά (εκ των πραγμάτων ως εχουν δρομολογηθεί τουλάχιστον) δεν θα εγκατασταθεί στο μαντρί και στην χαμένη από χέρι ζωή τους... Το μόνο πράγμα που μπορεί να μείνει ως υπαρξιακό στοιχείο, είναι ο ξεραμένος ξυλόστοκος να προσδοκά νέες συστολές και διαστολές μέσα στο άδειο απο γιαούρτι πήλινο δοχείο του παρελθόντος...

Kατά τα άλλα σημερα τρεις Σεπτέμβρη επιμένω στο αποκαλόκαιρο και πλέκω πεταλούδες λουλούδια και βραχιόλια για γνωστούς κι αγνωστους φίλους στο θορυβώδες απο τη λεωφόρο μπαλκόνι του δικού μου κλουβιού... και σας ζαλίζω αρκούντως με μυριες οσες μαλακιούλες μου έρχονται στο ανύπαρκτο μυαλό μου (εχω την υποψία ομως οτι τον στόκο τον γλιτωσα εγκαιρα) ελπίζοντας ότι τουλάχιστον ένα χαμόγελο από τουτο το σημερινό "τσουβάλι" θα το αλλιεύσετε και θα κρατήσει έστω και μερικά λεπτά της ώρας το μυαλό σας μακριά και σε σύννεφα όμορφα και τόπους υγειούς ζωής......

Καλημέρα σας.... απο την χωρα του ενταφιασμού κάθε δημοκρατικής έννοιας κι υποψίας ελεύθερης σκέψεως, τη χώρα των χαμένων αγώνων του απλού ανθρώπου, των ενεχειριασμένων ανθρώπινων δικαιωμάτων και της εξαφανισης κάθε είδους κοινωνικού δικαίου και κοινωνικής υπόστασης τη χώρα οπου πωλείται κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και ανθρωπίνου θεμελιώδους δικαιώματος εναντι πινακίου φακής.... καλημέρα σας απο τη χωρα που γιορτάζει γενέθλια των μοντέρνων καταστροφέων της... ΟΛΕ παω να βρω εκείνον τον τρελλό μου να φαμε ρυζι στο πήλινο απο το γιαούρτι μας....

Χριστίνα Σαββατιανού 03-09-2012

πιθανόν το παραπάνω κειμενο να τροποποιηθεί ή να εμπλουτιστεί σε ανύποπτο χρόνο.... μπορεί ο Τρελλος μου να μου δωσει μερικές ακόμη καλές ιδέες.... :) 

30 Αυγ 2012

50.... Θολούρες....



θέλω να γραψω κάτι ομορφο, μα δε μπορώ, όλα τα ομορφα τη νύχτα μονο ερχονται στον ύπνο ή στο πρωτούπνι... τη μερα την κυριεύους ανησυχίες αγωνίες φόβοι σκεψεις αδιέξοδες κουτσές... χωρίς λύση χωρις σκοπό.... έχω πέντε λέξεις που περιμένουν μια ιστορία, το ξερω, σημερα ήταν η Σμύρνη στο νου που μου θυμισε του παππού μου τα ιστορήματα απο τη μερα που γεννήθηκε το 1892 μεχρι που σταμάτησε η ζωή του σε πολέμους κι εξορίες.... θα γράψω όμως σύντομα. κάτι έστω και μια θολή ιστορία οπως τη θυμαμαι απο τη πρωτη δεκαετία της ζωής μου.... γιατί δεν αντεχω να θελω να γράψω και να μου σκιάζουνε τις λέξεις... δε μπορώ...

Χριστίνα Σαββατιανού... 30-08-2012

Σαν σήμερα θα γιορταζε η Αλέκα μου... που μου φυγε τοσο μα τοσο νωρίς απο τη ζωή μου, ουτε καν τα μισά μου χρονια δεν προκαμα να τη χαρώ, αν ζησω ολα οσα ονειρευομαι φυσικά.... Πόσο μου λειπεις μανούλα....

26 Αυγ 2012

Ανεμομαζώματα... (οι λέξεις του shades)

Ελαφίσιο, δάκρια, όλεθρος, συγνώμη, ελπίδα.
==============================================

Μου έδωσε ο φίλος ο shades τούτες τις λέξεις, για να σκαλίσω το νου μου, να γράψω μια ιστορία να βρω εικόνες και σχήματα μεσα σε αυτές... αλλά για πρώτη φορά στη ζωή μου το μόνο που βλέπω μεσα σε λέξεις είναι το γκρίζο... δεν βγαίνει κάτι άλλο, γκρίζο στάχτη, πυκνος καπνός, γκρίζος ουρανός φορτωμένος με θάνατο, από κείνον που εσύ κι εγώ παράγουμε με τη ζωή μας...

δεν βγαινει ιστορία γλυκειά, ούτε ελπίδα βγαινει, μια και όλοι μου λενε άν ξαναγίνει απ την αρχή, εσύ δεν θα σαι εδώ να το δεις... και τι να δώσω σαν υπόσχεση στα παιδιά? του ολέθρου το χρώμα, της αμέλειας τις στάχτες, της αδιαφορίας τη πικρή μυρωδιά καμμένης σάρκας, της απληστίας τον ήχο που τρίζει καθώς σκάει ο καιγόμενος κορμός?

τι υπόσχεση να δώσω για το αυριο σε κείνους που αγαπάω, να τους πω πως ο θεός θα μας λυπηθεί και η βροχή δεν θα ρθει να μας πνίξει;

Πως να την κάνω την οργή μου παραμύθι; την ώρα που ανθρωποι αφήνονται να πεθάνουν σαν τα ζώα σε ΄βρώμικους διαδρόμους νοσοκομείων, και ζώα ψήνονται μέσα στο σπίτι τους γιατί καποιος από εμάς δεν ήταν εκεί...

Συγνώμη να ζητήσω απ τα παιδιά γιατί ήμουν κι εγώ κομμάτι του σαθρού κόσμου που τα περιμένει; αντε και το ζήτησα αυτό κάνει τον κόσμο τους καλύτερο;

δεν μπορώ να γράψω όμορφα, γιατί ομορφιά δεν βλέπω... δεν μπορώ να ελπίσω γιατί η ελπίδα καιγεται μέρα τη μερα σπιθαμή τη σπιθαμή πότε εδώ ποτε σε ενα νησί πότε στα βόρεια... δεν μπορώ να δακρύσω γιατί το δάκρυ στεγνώνει πανω σε βρώμικα σεντόντια στα στριμωγμένα κρεβάτια του πόνου των ανθρώπων, των συνανθρώπων μου, κι όλα αυτά γιατί καποιος δεν νοιάζεται... Εκείνος που εγώ κι εσύ εμπιστευτήκαμε και του αφήσαμε στα χέρια και στη κρίση του τις ζωές μας...



Ήταν τρεις το μεσημέρι μεσοκαλόκαιρο, και ο ήλιος έψηνε τις πλάκες της πλατείας έξω από το γραφείο του...

Μετά από δώδεκα μέρες αγώνα η φωτιά έσβησε... δεν ειχε άλλο να κάψει κι έσβησε... εκείνος ήταν άυπνος, ξεμαλλιασμένος και κουρασμένος από την προσπάθεια να σκοτώσει το θεριό...

Βλέπεις τι να σου κάνουν μια χούφτα άνδρες όταν παλεύεις με θεριό που τρώει ολάκερο βουνό!

Ολα κάηκαν του είπε η γραμματέας του... δυστυχώς κύριε πρωθυπουργέ δεν τα καταφέρατε αυτή τη φορά... η φωτιά ήταν μεγάλη, οι εστίες πολλές, το βουνό δύσκολο, ο συντονισμός κακός κι ο καιρός χειρότερος, το μελτέμι τάισε τη φωτιά με τον καλύτερο τρόπο... τι άλλο μπορούσατε να κάνετε; κοντέψατε να καείτε κι εσεις... Θα αφήνατε ακέφαλη τη χώρα... μουρμούρισε και χτύπησε ξύλο... Θα ήταν μεγάλη καταστροφή να σας χάσουμε...

Την κοίταξε με σαρκασμό καθώς ενα δάκρυ πικρό κατηφόρισε στο μάγουλό του αφήνοντας ενα δερμάτινο ρυακι να φανεί στο μαυρισμένο από τον καπνό πρόσωπο...

Τι λες Σμαρούλα? καταστροφή είναι που έχασα το βουνό, καλύτερα να καιγόμουν εγώ αν ήταν να σωθεί... Ντροπή σου Σμαρούλα και μεγαλώνεις και παιδιά... τι είναι ένας άνθρωπος μπροστά σε τόσες γενιές που θα μεγαλώσουν χωρίς ανάσα;

Χριστίνα Σαββατιανού (2007)

9 Ιουλ 2012

Κλιματιζόμενες αιθουσες ανοιχτές για το κοινό στην Αττική

 http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2207173

Σε ετοιμότητα εχει τεθεί ο μηχανισμός του Δήμου Αθηναίων λόγω του καύσωνα και από σήμερα και κάθε μέρα παραχωρεί στη διάθεση των πολιτών κλιματιζόμενους χώρους στις 24 Λέσχες Φιλίας που διαθέτει.


Οι κλιματιζόμενες αίθουσες θα είναι ανοιχτές για το κοινό καθημερινά απο τις 8:00 - 20:00 και βρίσκονται στα ακόλουθα σημεία:


Αγιος Παύλος


Διεύθυνση: Μαμούρη & Δύμης, Τηλέφωνο: 210 8223946, 210 8223186


Αγιος Αρτέμιος


Διεύθυνση: Μετεώρων 16 & Δαμάρεως, Τηλέφωνο: 210 7512990


Αγιος Ελευθέριος


Διεύθυνση: Αχαρνών 372, Τηλέφωνο: 210 2012334


Αγίου Μελετίου


-Διεύθυνση: Ξεναγόρα 6, Τηλέφωνο: 210 8674900


-Διεύθυνση: Τελέστου 4, Τηλέφωνο: 210 8646481


Ακαδημία Πλάτωνος


Διεύθυνση: Πύλου & Μαραθωνομάχων, Τηλέφωνο: 210 5125264


Ανω Πετράλωνα


Διεύθυνση: Αιξωνέων και Μυρμιδόνων, Τηλέφωνο: 210 3476398


Βοτανικός


Διεύθυνση: Κοζάνης 4, Τηλέφωνο: 210 3423716


Γκράβα


Διεύθυνση: Ταϋγέτου 62, Τηλέφωνο: 210 2231419


Γκύζη


Διεύθυνση: Βαφειοχωρείου 8, Τηλέφωνο: 210 6441315


Ελληνορώσσων


Διεύθυνση: Αιμιλίας Δάφνη 14, Τηλέφωνο: 210 6718242


Κάτω Πατήσια


Διεύθυνση: Αρκολέων 12, Τηλέφωνο: 210 8311900


Κάτω Πετράλωνα


Διεύθυνση: Αθηνόδωρου 61, Τηλέφωνο: 210 3425513


Κολωνός


-Διεύθυνση: Θεσπρωτίας 4, Τηλέφωνο: 210 5130805


-Διεύθυνση: Αίμονος 9 και ’στρους, Τηλέφωνο: 210 5140877


Κουκάκι


Διεύθυνση: Δράκου 26-28, Τηλέφωνο: 210 9232044, 210 9200269


Κυψέλη


-Διεύθυνση: Σκύρου & Καυκάσου, Τηλέφωνο: 210 8815877


-Διεύθυνση: Κίου 5, Τηλέφωνο: 210 8623313, 210 8624449


Λαμπρινή


Διεύθυνση: Ιαλέμου 63, Τηλέφωνο: 210 2933857


Μεταξουργείο


Διεύθυνση: Μεγάλου Αλεξάνδρου 37 και Γιατράκου 17, Τηλέφωνο: 210 5246950


Nέος Κόσμος


-Διεύθυνση: Σωστράτου 5, Τηλέφωνο: 210 9231495


-Διεύθυνση: Χελντράιχ 15 (Αθλητικό Κέντρο Ο.Ν.Α.), Τηλέφωνο: 210 9240403


Πανόρμου


Διεύθυνση: Πανόρμου & Βαθέος, Τηλέφωνο: 210 6459890, 210 6451870


Σεπόλια


Διεύθυνση: Γαλαξιδίου 4, Τηλέφωνο: 210 5152061


ΙΣΑ : Συστάσεις για αντιμετώπιση του καύσωνα


Εξάλλου, τη λήψη προληπτικών μέτρων για την αντιμετώπιση του καύσωνα συστήνει στους πολίτες ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών.


Συγκεγκριμένα συνιστά για τις ευπαθείς ομάδες όπως τα βρέφη, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας και οι υπερήλικες, αλλά και στους υπόλιπους:


- Αποφυγή έκθεσης στον ήλιο και παραμονή σε σκιασμένους και δροσερούς χώρους. Σε περίπτωση αναγκαστικής έκθεσης στον ήλιο πρέπει να χρησιμοποιείται καπέλο ή γενικά κάλυμμα κεφαλής. Η ένδυση να αποτελείται κατά προτίμηση από λεπτά, ευρύχωρα, ανοιχτόχρωμα, κυρίως βαμβακερά ενδύματα.


- Αποφυγή, κατά το δυνατό, σωματικής κόπωσης.


- Αφθονη λήψη δροσερού νερού ή φυσικών χυμών. Αποφυγή σακχαρούχων, ανθρακούχων ποτών.


- Λήψη ελαφράς, άλιπης, αλατισμένης τροφής, κατανεμημένης σε μικρά συχνά γεύματα. Αποφυγή οινοπνευματωδών ποτών.


- Συχνά δροσερά λουτρά, τοποθέτηση ψυχρών επιθεμάτων.


- Οι ευρισκόμενοι σε φαρμακευτική αγωγή και ιδίως όσοι λαμβάνουν διουρητικά, ηρεμιστικά, αντιυπερτασικά, αντιϊσταμινικά, Β΄ αναστολείς κ.λ.π. φάρμακα πρέπει να βρίσκονται σε διαρκή επαφή με τους θεράποντες γιατρούς τους προκειμένου να λαμβάνουν τις ανάλογες οδηγίες.


- Επίσης, σε διαρκή επαφή με τους γιατρούς τους πρέπει να βρίσκονται όσοι πάσχουν από νοσήματα του καρδιαγγειακού, κεντρικού νευρικού και αναπνευστικού συστήματος, οι διαβητικοί, νεφροπαθείς, αλκοολικοί καθώς και οι πάσχοντες από πάσης φύσεως βαρέα νοσήματα.


- Οι κάτοικοι του κέντρου της Αθήνας να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους στις περιοχές του κέντρου που διακρίνονται από υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση και αυξημένη κυκλοφορία.


- Οι μόνιμοι κάτοικοι του κέντρου της Αθήνας είναι προτιμότερο τις θερμές ώρες της ημέρας να παραμένουν, με κλειστά παράθυρα, στο σπίτι τους και να χρησιμοποιούν ανεμιστήρες ή κλιματιστικές συσκευές.


Ιδιαίτερα τονίζεται ότι όσοι ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες οφείλουν να βρίσκονται σε επικοινωνία με το γιατρό τους ή τις υγεινομικές αρχές αν εμφανίσουν συμπτώματα όπως ζάλη, κεφαλαλγία, ίλιγγο, υπνηλία, διαταραχές συμπεριφοράς, ναυτία, εμετούς και κράμπες.


Στο «κόκκινο» ο υδράργυρος


Κύμα καύσωνα διάρκειας έξι με επτά ημερών προβλέπει η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία. Το θερμόμετρο θα αγγίξει σήμερα στα ηπειρωτικά τους 38 βαθμούς Κελσίου.


Τις επόμενες ημέρες η μέγιστη θερμοκρασία θα φθάσει:


1. Στη Μακεδονία και τη Θράκη μέχρι την Πέμπτη τους 37 και κατά περιόδους τους 38 με 39 βαθμούς Κελσίου.


2. Στην Ήπειρο τους 37 με 38 και μεσοβδόμαδα κατά τόπους τους 39 βαθμούς Κελσίου.


3. Στο Ιόνιο κατά μέσο όρο η θερμοκρασία δεν θα υπερβεί τις πιο ζεστές ημέρες, τους 36 με 37 βαθμούς Κελσίου.


4. Στη Θεσσαλία, τη Στερεά, την Εύβοια και την Πελοπόννησο μέχρι την Τρίτη τους 39 και κατά τόπους στο εσωτερικό της ηπειρωτικής χώρας τους 40 χωρίς να αποκλείεται μεσοβδόμαδα να αγγίξει και τους 41 βαθμούς Κελσίου.


5. Στα νησιά του Αιγαίου, οι θερμοκρασίες δε θα ξεπεράσουν τους 35 με 36 βαθμούς Κελσίου και μόνο στη νότια Κρήτη από την Τρίτη κατά τόπους και κατά διαστήματα η θερμοκρασία θα φτάνει τους 38 με 39 βαθμούς Κελσίου.


6. Ειδικότερα για την Αττική, η θερμοκρασία αναμένεται από την Τρίτη να φτάσει τους 39 και πιθανόν από την Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012 τους 40 βαθμούς Κελσίου.


Η γενική γραμματεία Πολιτικής Προστασίας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη προειδοποιεί ότι εξαιτίας των υψηλών θερμοκρασιών που θα επικρατήσουν κατά τις επόμενες ημέρες, ιδιαίτερα προσεκτικοί θα πρέπει να είναι όλοι όσοι ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, ώστε να αποφευχθούν προβλήματα υγείας που μπορεί να προκαλέσει η ζέστη, όπως θερμική εξάντληση και θερμοπληξία.


Επιπλέον, καλό θα ήταν να παραμένουν σε χώρους δροσερούς και σκιερούς, να χρησιμοποιούν κλιματιστικά μηχανήματα ή ανεμιστήρες. Να φορούν ελαφρά, άνετα και ανοιχτόχρωμα ρούχα, που διευκολύνουν τον αερισμό του δέρματος και την εξάτμιση του ιδρώτα (βαμβακερά, λινά), αποφεύγοντας τα συνθετικά υφάσματα, ενώ θα πρέπει να χρησιμοποιούν καπέλο με φαρδύ γείσο και γυαλιά ηλίου, όταν εκτίθενται στον ήλιο.


Αναλυτική πρόγνωση για σήμερα Δευτέρα:


Μακεδονία, Θράκη


Καιρός: γενικά αίθριος. Τοπικές νεφώσεις το μεσημέρι και το απόγευμα στα ορεινά. Τοπικά περιορισμένη ορατότητα τις πρωινές ώρες.


Aνεμοι: μεταβλητοί 2 με 4 μποφόρ.


Θερμοκρασία: από 18 έως 37 βαθμούς Κελσίου.


Νησιά Ιονίου, Ηπειρος, δυτική Στερεά, δυτική Πελοπόννησος


Καιρός: γενικά αίθριος. Τοπικές νεφώσεις το απόγευμα στα ορεινά. Τοπικά περιορισμένη ορατότητα τις πρωινές ώρες.


Aνεμοι: βορειοδυτικοί 3 με 5 μποφόρ.


Θερμοκρασία: από 20 έως 37 βαθμούς Κελσίου. Στις ακτές 3 με 4 βαθμούς χαμηλότερη.


Θεσσαλία, ανατολική Στερεά, Εύβοια, ανατολική Πελοπόννησος


Καιρός: γενικά αίθριος. Τοπικές νεφώσεις το απόγευμα στα ορεινά.


Aνεμοι: στα βόρεια μεταβλητοί 2 με 4 μποφόρ και στα νότια βόρειοι 3 με 5 μποφόρ.


Θερμοκρασία: από 22 έως 38 και πιθανόν τοπικά 39 βαθμούς Κελσίου. Κατά τόπους στις ακτές 3 με 4 βαθμούς χαμηλότερη.


Κυκλάδες, Κρήτη


Καιρός: αίθριος.


Aνεμοι: βόρειοι 4 με 6 μποφόρ. Το απόγευμα στις ανατολικές Κυκλάδες 5 με 7 μποφόρ.


Θερμοκρασία: από 24 έως 34 βαθμούς Κελσίου.


Νησιά ανατολικού Αιγαίου, Δωδεκάνησα


Καιρός: αίθριος.


Aνεμοι: από βόρειες διευθύνσεις 4 με 5 τοπικά στα νότια 6 μποφόρ.


Θερμοκρασία: από 24 έως 35 βαθμούς Κελσίου.


Αττική


Καιρός: αίθριος.


Aνεμοι: μεταβλητοί 2 με 4 μποφόρ και στα ανατολικά βόρειοι βορειοανατολικοί 3 με 5 μποφόρ.


Θερμοκρασία: από 23 έως 38 βαθμούς κελσίου. Σε παραθαλάσσιες περιοχές η μεγίστη θα είναι 2 με 3 βαθμούς χαμηλότερη.


Θεσσαλονίκη


Καιρός: γενικά αίθριος. Το απόγευμα θα αναπτυχτθούν τοπικές νεφώσεις στα ορεινά.


Ανεμοι: μεταβλητοί 2 με 4 μποφόρ.


Θερμοκρασία: από 21 έως 36 βαθμούς Κελσίου.

8 Ιουν 2012

49..... θέλω να πάω μια Βόλτα.... (θολούρες)



θέλω να παω βόλτα, σε ενα φεγγάρι ακίνδυνο και σε μια γόνιμη γη, σε μια πλατεία με πλατανο και παιδιά να κελαηδούνε παιζοντας, σε μια πλατεία με μυρωδιά απο αγιόκλημα που ανθίζει φρενιασμένο σε γειτονική αυλή, με φωλιές χελιδονιών να λερώνουν τα πλακάκια κατω απο κεραμμίδια βαμμένα πολύχρωμα απο τον ήλιο.

θελω να παω βόλτα σε μια πλατεία γεμάτη προσωπα γελαστά, χωρις εγνοιες και θορυβο, θελω να παω μια βόλτα σε μια σκεψη αγνή, καθαρή, απαλαγμένη απο φόβο απο βία κι αγωνίες, μια βόλτα σε ενα λόγο αγάπης συντροφικό και ταξιδιάρη σε μονοπάτια ομορφα βατά... μια βόλτα δίχως μίσος δίχως σκοτεινιά....

θέλω να παω μια βόλτα σε μια πλατεία ηλιόλουστη όπου η σκεψη αγγίζει τ' άστρα και τα όνειρα πατούν στη γη, σε μια πλατεία ολάνθιστη με τραγουδιών στιχάκια, και λόγους ανθρωπινους ζωγραφισμένη, λόγους χαράς, λόγους σοφούς... λόγους απλούς που υπάρχουν, εκεί άηχα και φωναχτά μαζί....

Θέλων να παω μια βόλτα μακριά από το τώρα το πριν και το μετά που μου σερβίραν σε κονσέρβα, μια βόλτα μόνο λιγο να ανασάνω λίγο μονο μια στιγμή ζωή.....

Χριστίνα Σαββατιανού (08-06-2012)

4 Ιουν 2012

48..... Θολούρες

βαρέθηκα τις ειδήσεις, όλο τα ιδια και τα ιδια, φταιει ο Συριζα, θα πεσει η ζωνη του ευρώ απο το σωβρακο, θα μας φαει τα σκωτια η δραχμή, θα μας παρουν τα σπιτια οι νεφελιμ, θα διαλυθεί το ενα θα καταρευσει το αλλο, οι τραπεζες εχουν κλιμακτήριο, οι αγορές σχιζοφρένεια, ιδεολογίες σε παροξυσμό, εξουσίες λάθρες,o ουρανός κι η γη μαζί θα πεσουν στο κεφάλι μας, τα σωψυχα του σύμπαντος πανω μας,  σεισμοί λιμοί καταποντισμοί, κατσαρίδες ακρίδες αράχνες κι ερπετά, κι κόσμος πεθαινει και δολοφονείται, η κοινωνία εχει κρυφτεί πισω απο το αδειο της πουγκί με τις λίρες τις σοκολατένιες.... βαρέθηκα κανεις δεν πρωτοτυπεί να μιλήσει να προγραμματίσει τη ΖΩΗ κανεις δεν φροντίζει εκείνα που εύκολα κι απλά γίνονται κανείς.... όλοι μια εξουσία ανώμαλη ποθούν και κυνηγάνε, ολοι την άδεια ερημη ζωή στο στόχαστρο τη βάζουν, με δικαιολογίες βρώμικες κι ανούσιες.
Σωτήρες άυλοι και ματια άδεια, μυαλά με ριζες στο κακό και σκεψη διαβρωμένη, να διαλύσουν να σκοτώσουν να μαυρίσουν να ορίσουν της ζωής τα απλά τα αυτονόητα, ναι βαρέθηκα πολύ...

 Βαρέθηκα σου λέω μα τους θεούς και τους μύριους τάρανδους.... Βαρέθηκα... θελω να γίνουν όλα απλά ανθρώπινα, φυσικά ΤΩΡΑ

(Χριστίνα Σαββατιανού)

2 Ιουν 2012

Κάποτε δύο Αντικείμενα

Κάποτε δύο Αντικείμενα

 (Χριστίνα Σαββατιανού - 1986)

Κάποτε, σε ένα μακρινό πλανήτη, που δεν ήταν καν στον ίδιο γαλαξία με τη δική μας τη Γη, υπήρχαν δύο αντικείμενα… Κανένας δεν είχε προσέξει την ύπαρξή τους, κανένας δεν τα γνώριζε ούτε και τ΄ αγαπούσε. Εκείνα όμως δεν τα πείραζε καθόλου αυτό, γιατί είχαν το ένα το άλλο και αυτό τους ήταν αρκετό για να ζουν και να αισθάνονται κάτι σαν αυτό που εμείς λέμε ευτυχία.

Στον πλανήτη αυτό που δεν ξέρω το όνομά του να σας πω, ζούσαν μαζί με τα δύο αντικείμενα, και κάτι παράξενα όντα, ή τουλάχιστον φαίνονταν παράξενα στα αντικείμενα, που συνεχώς έτρεχαν.

Έτρεχαν σαν τρελλά τα όντα για να αποφύγουν την καταστροφή τους, όπως έλεγαν, την ίδια στιγμή όμως, οτιδήποτε έκαναν ή έλεγαν, προς όποια κατεύθυνση κι αν έτρεχαν, οδηγούνταν όλο και πιο γρήγορα σ΄αυτή την καταστροφή που τόσο πολύ απέφευγαν.

Τα δύο αντικείμενα πολύ συχνά, και κυρίως όταν ένιωθαν να βαριούνται, παρατηρούσαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, θαρρείς επιστημονικό, τα παράξενα τρεχαλητά όντα που ζούσαν γύρω τους, και διασκέδαζαν αφάνταστα με όλες αυτές τις φούριες και τα τρεχάματά τους.

Από καιρό σε καιρό τα αντικείμενα, αντιμετώπιζαν τη συμπεριφορά αυτή των όντων με πραγματικό ενδιαφέρον και προσπαθούσαν να καταλάβουν την βιασύνη και τις πράξεις τους, καθώς και να αντιληφθούν που ακριβώς βρισκόταν αυτή η καταστροφή που τόσο φόβιζε τα κατά τα άλλα αγαπητά τους όντα.

Μάταια προσπαθούσαν όμως, ότι και αν υπέθεταν, δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί τα τρελλά όντα δεν μπορούσαν να ζουν απλά, ήσυχα, χωρίς άγχος και φόβους, χωρίς να προκαλούν πολέμους και διαμάχες, χωρίς να χρειάζονται αρχηγούς και μεσσίες, χωρίς σωτήρες και τσαρλατάνους να τα γεμίζουν ψέμματα, χωρίς τέλος πάντων να κάνουν τη ζωή τους όλο και πιο δύσκολη.

Κάποιες φορές τα δύο αντικείμενα, άφηναν το χώρο που ζούσαν, που δεν έμοιαζε καθόλου με σπίτι, ούτε και με τίποτα άλλο γνωστό σε εμάς, και πλησίαζαν δειλά δειλά τα όντα, κάθε φορά και λίγο πιο κοντά.

Υπήρχαν μάλιστα φορές που τα αντικείμενα, έμπαιναν μέσα στο κεφάλι κάποιων όντων, και με κάποιους παράξενους τρόπους που δεν μοιάζουν με κανένα γήινο τρόπο μελέτης και έρευνας, προσπαθούσαν να δουν από κοντά τι ακριβώς συμβαίνει εκεί μέσα και έλπιζαν ότι ίσως κάποτε βρουν ένα τρόπο να ηρεμήσουν λίγο τα αγαπημένα τους όντα.

Να βλέπατε τι γινόταν μέσα στα κεφάλια αυτά… χάος σωστό. Άγχος, φόβοι, θλίψη, κακίες, ζήλεια, ψέμματα, και πάνω απ΄όλα πανικός, πανικός για την καταστροφή, εικόνες της καταστροφής χίλιων λογιών, το κάθε ένα από τα όντα την φανταζόταν όπως εκείνο ήθελε και μπορούσε με τίποτα να ξεφύγει από αυτές τις εικόνες…

Άφηναν τα κεφάλια τους και τα κατά τα άλλα υπέροχα μυαλά τους να παρασύρονται από τον τρελλό εκείνο χορό τον γεμάτο φόβους και πάθη χωρίς αρχή και τέλος. Όλα αυτά που έβλεπαν μέσα στα κεφάλια των όντων, ήταν θόρυβος αβάσταχτος που πονούσε και διατάρασσε τις γαλήνιες υπάρξεις των δύο αντικειμένων.

Κοιτούσαν το ένα το άλλο παραξενεμένα, σαστισμένα, ίσως και τρομαγμένα, αν μπορούσαν να βρουν τη σωστή έκφραση στα αρυτίδωτα από πόνους και φόβους μουτράκια τους. Έτσι πάντοτε έφευγαν βιαστικά και φουριόζικα, πριν προλάβουν να καταλάβουν τι γίνεται, αφήνοντας τη μελέτη τους μισή μην τύχει και τα παρασύρει ο θόρυβος, το κύμα της τρέλλας και της ασυναρτησίας που όλο και μεγαλύτερο χώρο καταλάμβανε στα κεφάλια των όντων.

Φτωχά αγαπημένα όντα, είπε το ένα αντικείμενο στο άλλο.

Ναι, είδες, έχουν έναν τόσο υπέροχο χώρο μέσα στα κεφάλια τους και επιμένουν να τον γεμίζουν με την τρέλλα, την αναρχία και όλα εκείνα τα περίεργα πράγματα που πάλι δεν προλάβαμε να τα προσδιορίσουμε και να τα καταλάβουμε. Τι κρίμα στ΄ αλήθεια…

Δίκιο έχεις αδέρφι. Συμφώνησε το άλλο αντικείμενο. Τόσο όμορφα κεφάλια, με τόσες πολλές δυνατότητες και το μόνο που φαίνονται ικανά να κάνουν είναι να σκάνε μέσα στο χάος που μόνα τους προκαλούν…

Τι κρίμα…

Αλήθεια, γιατί άραγε κεφάλια τόσο όμορφα, με τόσο πολύ εύφορο χώρο μέσα τους, δεν επιτρέπουν σε τίποτα όμορφο και γαλήνιο να μπει και να τα γεμίσει, παρά μόνο το άπειρο χάος επιμένουν να προσκαλούν να προκαλούν

Δεν ξέρω αδέρφι, απάντησε το άλλο αντικείμενο, δεν είδες ούτε και αυτή τη φορά προλάβαμε να καταλάβουμε, δεν άκουσες το θόρυβο που στείλανε και μας έδιωξε Ναι πρέπει όμως να υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουμε τα φτωχά αγαπημένα μας όντα…

Υπομονή, ίσως την άλλη φορά που θα επισκεφθούμε τα κεφάλια τους, μπορέσουμε να τα καταλάβουμε… υπομονή αδέρφι…

 Έτσι μιλούσαν μεταξύ τους τα δύο αντικείμενα και ύστερα από λίγο, για να μην αφήσουν τη θλίψη να τα καταβάλει, αγκαλιάζονταν σφιχτά σφιχτά, όπως αγκαλιάζονται τα πλάσματα που δεν έχουν χέρια και συγκεκριμένη μορφή, και βγάζοντας μικρές χρωματιστές λάμψεις επέστρεφαν στο χώρο που κατοικούσαν, χαρούμενα που είχαν το ένα το άλλο κι αυτό τους ήταν αρκετό.

Από εκεί συνέχιζαν να παρατηρούν όλο και πιο απορημένα τα παράξενα τρελλά όντα και που και που αναστέναζαν, έτσι τουλάχιστον έμοιαζε ο ήχος που έκαναν, με μεγάλη απορία.

Τα όντα με τη σειρά τους, συνέχιζαν να ζουν μέσα στην τρέλλα τους, επιτρέποντας στο θόρυβο και την ταραχή να καταλαμβάνουν τον υπέροχο χώρο που είχαν στα κεφάλια τους, και προσπαθώντας μάταια, κατά πως φαινόταν, να αποφύγουν την καταστροφή που εκείνα τα ίδια χωρίς να το καταλαβαίνουν προκαλούσαν.

Κανένα από τα τρελλά όντα δεν σκέφτηκε να γυρίσει να κοιτάξει τα δύο αντικείμενα. Ήταν τόσο μεγάλη η βιασύνη και ο πανικός τους, που δεν προλάβαιναν και να ήθελαν να τα δουν. Ούτε καν όταν τα αντικείμενα επισκέπτονταν τα κεφάλια τους.

Κανένα από τα όντα δεν σκέφτηκε να πλησιάσει τα αντικείμενα. Βλέπετε ήταν μαθημένα να φεύγουν όχι να πλησιάζουν, κάτι σαν τα αγρίμια της Γης μας που τρομάζουν και με το θρόισμα του ανέμου ακόμη.

Κανένα από τα όντα δεν είδε τις αχτίδες και τις σπίθες της σοφίας και της ηρεμίας που έβγαιναν από τα αντικείμενα, γιατί είχαν τυφλωθεί από το θολό και πηχτό σκοτάδι της αγωνίας τους, και μέσα στη φούρια να ξεφύγουν από την καταστροφή τους, δεν είδαν την λαμπρή απλότητα της ζωής που έκαναν τα αντικείμενα….

Όλα τα όντα είχαν ακουμπήσει τις ελπίδες τους σε ψεύτικους σωτήρες και ανίκανους αρχηγούς, που πάντοτε υπόσχονταν πολλά μα έκαναν λίγα, τους έδιναν διαβεβαιώσεις πώς γνωρίζουν τι θα τους γλιτώσει από την καταστροφή και όμως οι πράξεις τους έφερναν τα όντα ακόμη πιο κοντά σ΄ αυτή. Σωτήρες κι αρχηγούς που μοιάζανε να δίνουνε πολλά, κι όμως δεν έδιναν τίποτα.

Κανένα από τα τρελλά βασανισμένα όντα δεν σταμάτησε μια στιγμή να σκεφτεί και να ακολουθήσει το σιωπηλό παράδειγμα που έδιναν τα δύο αντικείμενα, που είχαν το ένα το άλλο κι αυτό τους ήταν αρκετό, για να μην φοβούνται τίποτα, να μην χρειάζονται περισσότερα.

Τα αντικείμενα πολλές φορές είχαν προσπαθήσει να προσεγγίσουν τα όντα, να τους μιλήσουν, να τους εξηγήσουν ότι δεν είναι η καταστροφή που τα κυνηγά αλλά είναι εκείνα που συνεχώς με ότι κάνουν την προσκαλούν όλο και πιο κοντά τους.

 Ήταν βλέπεις οι φωνές τους τόσο ήρεμες και γαλήνιες που δεν μπορούσαν να διαπεράσουν το θόρυβο που επικρατούσε στα κεφάλια των όντων και να ακουστεί. Όσα νοήματα και κινήσεις κι αν έκαναν τα αντικείμενα, τα τρελλά παράξενα όντα δεν μπορούσαν μέσα στη θολούρα τους να διακρίνουν το φως που ανέδινε η αρμονία και η γαλήνη που είχαν βάλει στη ζωή τους τα δύο αντικείμενα, κι αν κάπου κάπου κάποιο από τα όντα διέκρινε κάτι με τα μπερδεμένα οπτικά του όργανα, ήταν τόσο φοβισμένο που νόμιζε ότι αυτή η λάμψη είναι σημάδι της επερχόμενης καταστροφής του και έφευγε γρήγορα μακριά.

Κι εκείνη η αυτάρκεια που είχαν τα δύο αντικείμενα, που είχαν το ένα το άλλο κι αυτό τους ήταν αρκετό, σύγχιζε και αναστάτωνε τα όντα ακόμη περισσότερο μια και δεν μπορούσαν να φανταστούν ποτέ μια ζωή τόσο λιτή και απαλλαγμένη από τους τόνους των πραγμάτων εκείνων που δημιουργούσαν το θόρυβο και τη θολούρα τους.

Πίστευαν τα φτωχά όντα ότι κι αυτό ήταν ένα ακόμη σημάδι της καταστροφής που τα κατέτρεχε. Έτσι με τούτα και με κείνα, τα τρελλά όντα συνέχιζαν να φοβούνται και να τρέχουν να ξεφύγουν από τις ανύπαρκτες σκιές και τα δύο αντικείμενα συνέχιζαν να τα παρατηρούν, να προσπαθούν να τα βοηθήσουν και να έχουν το ένα το άλλο και αυτό να τους είναι αρκετό.

Κάποτε, ήρθε μια στιγμή που τα τρελλά όντα κατάφεραν και έφτασαν. Έφτασαν σε κείνη την καταστροφή που προσπαθούσαν να αποφύγουν και που ότι και αν έκαναν την προσκαλούσαν κοντά τους πιο γρήγορα, πιο οδυνηρά.

Όλος ο πλανήτης τους είχε τρελλαθεί μαζί τους, σεισμοί, καταστροφές, παράξενα έντομα, κατάστρεφαν το φαγητό τους, οι ουρανοί τους άνοιγαν κάθε λίγο και βροχές με χίλια χρώματα και χίλια υλικά έπεφταν πάνω στα κεφάλια των όντων.

Εκατομμύρια χαριτωμένα ζωάκια που όμοιά τους δεν υπήρχαν σε κανέναν άλλο πλανήτη, εξαφανίστηκαν, κρύφτηκαν μέσα στο έδαφος για να αποφύγουν το θόρυβο που έβγαινε μέσα από την καταστροφή που κουβαλούσαν τα τρελλά όντα στα σπλάχνα τους.

Τα όντα παγωμένα από τον φόβο της καταστροφής, που είχε πιά φτάσει, άρχισαν να κοιτάζουν γύρω τους και να παρατηρούν όλα εκείνα που συνέβαιναν.

Κάποια είδαν μια ένεση να μπαίνει στα κορμιά των παιδιών τους και να τα γεμίζει με πολύχρωμους εφιάλτες και όνειρα που τους ρουφούσαν τις ζωές και άφηναν άψυχα κουφάρια τα μικρά κορμάκια τους. Μετά τίποτα, σιωπή…

Κάποια άλλα είδαν μαχαίρια και σπαθιά, όπλα και σιδερένια πουλιά που μοιάζαν με άγγελους από την κόλαση βγαλμένους. Μετά τίποτα… σιωπή…

Άλλα πάλι είδαν ένα κόκκινο κουμπί που κάποιο χέρι το πάτησε και γέμισε ο πλανήτης μανιτάρια που σκορπούσαν θάνατο. Μετά τίποτα… σιωπή…

Άλλα είδαν στάχτη, και μαύρα σύννεφα , είδαν σκελετούς και φυλακές, είδαν κόκκινο, πολύ κόκκινο, σαν το δικό μας αίμα. Μετά τίποτα… σιωπή…

 Ένα από τα όντα είδε τα δύο αντικείμενα και κατάλαβε… είδε φως, είδε αγάπη, γαλήνη ηρεμία, αυτάρκεια, ασφάλεια, τη χαρά και την αρμονία που είχαν τα δύο αντικείμενα το ξάφνιασαν, είδε μια άλλη ζωή και κατάλαβε ότι όλο τούτο τον καιρό ήταν αυτό και τα άλλα όντα που προκαλούσαν την καταστροφή, και δάκρυσε. Ήταν όμως αργά… μετά τίποτα…

Αντίο είπε το όν στα δύο αντικείμενα… μετά σιωπή…

 Έμειναν τα δύο αντικείμενα και συνέχισαν να αναρωτιούνται γιατί τόση καταστροφή…

 Έτσι μόνα τους χωρίς τα τρελλά αγαπημένα τους όντα, σε έναν πλανήτη ρημαγμένο και φτωχό. Δεν τα πείραζε όμως πολύ… είχαν το ένα το άλλο κι αυτό τους ήταν αρκετό για να ζουν και να αισθάνονται κάτι σαν αυτό που εμείς οι άνθρωποι αποκαλούμε ευτυχία.

Κάπου κάπου, όταν τα έπιανε νοσταλγία, έλπιζαν και ονειρεύονταν πως κάποια μέρα, κάποια άλλα όντα θα έρχονταν να κατοικήσουν στον πλανήτη τους και θα έβρισκαν καινούργια πράγματα να παρατηρούν και να συντροφεύουν. Μέχρι τότε όμως…. ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟ

Κι αν εμείς αγαπημένοι μου άνθρωποι, βρεθούμε ποτέ στον πλανήτη τους ας έχουμε γι΄ αποσκευή ότι καλύτερο μπορεί να χωρέσει στον υπέροχο χώρο που έχουμε στα κεφάλια μας, μην τρομάξουμε τα δύο γαλήνια αντικείμενα με το θόρυβο που προκαλούμε και με το χάος μας, που εμένα τουλάχιστον μου μοιάζει χειρότερο από εκείνο το χάος που είχαν συντροφιά τα τρελλά όντα.

Κι αν πάμε, ας πάμε με τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά και τα κεφάλια άδεια. Τα αντικείμενα είμαι σίγουρη πως έχουν πολύ πλούτο που φτάνει για να γεμίσει μ΄ ομορφιά και το κεφάλι του τελευταίου ανθρώπου που θα πάει σ΄ αυτόν τον μακρινό πλανήτη.

Ας αφήσουμε την καταστροφή πίσω μας στη Γη. Έτσι κι αλλιώς, σε λίγο καιρό κι αυτή η κακομοίρα, δεν θα χωράει άλλη καταστροφή.

Ας πάμε λοιπόν να φτιάξουμε σαν αντικείμενα κι εμείς, μια νέα όμορφη, απλή, γαλήνια ζωή, στον πλανήτη αυτό τον μακρινό, στον άλλο γαλαξία.

Μήπως και δούμε το να είμαστε άνθρωποι τι αληθινά θα πει και κλείσουμε επί τέλους την πόρτα στην καταστροφή.

 ΚΑΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΑΚΡΙΝΟ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟ……

ΕΚΕΙ ΖΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΤΡΕΛΛΑ ΟΝΤΑ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΑΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ……

(Χριστίνα Σαββατιανού - 1986)

18 Μαΐ 2012

47..... Θολούρες

"μοιαζει η ζωή κρυσταλλινη, απο ενα αστερι κρεμασμένη μοναχα, που θα σβήσει με το πρώτο φως του πρωινού...

κάνε κατι να γινει ηλιος το αστερι ή έστω κρατα τη νύχτα οσο πιο πολύ μπορεις...

μη πεσει στα βραχια που μας στρωσανε και σπασει η ζωή....

(Χριστίνα Σαββατιανού 18-05-2012)"

8 Μαΐ 2012

46 .... Θολούρες....

το χειρότερο μεθύσι, το πιο επικίνδυνο, το κανει η επαρση, σε χερια ανόητα, ψυχωσικά, σε χερια που κουβαλούν μύρια κομπλεξ κι ανασφάλειες βρίσκουν οι εφιάλτες της μικρότητας καταφύγιο στη φιλοδοξία της όποιας εξουσίας.... βλεματα βαριά απειλητικά, τα χαμόγελα απαγορευμένα, οι ζωές απροσδιόριστες σε χωρους βιαιους θολούς, χωρίς μπουσουλα, χωρίς ντροπή, χωρίς σκεψη.... οι καιροί σαθροί και βρώμικοι πολύ... για οποιον θέλει τη ζωή ψηλά.... κι οχι μεσα απο αλυσίδες περιοριστικές ειδωμένη... χωρίζω σημαινει στερούμαι, εξαιρώ σημαινει χανω ευκαιρίες, μισώ σημαινει ξεκινώ μια μαχη ανιση θανατερή για το σωμα εκείνο που κοινωνία το ονομάσαν.... και ανθρώπινη μορφή του δώσανε....όλα αυτά στο σώμα αυτό το κάνουνε κομμάτια, κομμάτια σκορπισμένα εδώ κι εκεί σε ατακτη φιγούρα οργανωμένα,... φωνή αηχη φαιδρή, τρομάζει την ησυχία τρομάζει το όνειρο, κι η ουτοπία του γραφικού δίπλα γελά φιλήδονα, δυο ονειρα που στο κενό σας μοιάζουν εφιάλτες....

αυτή τη μορφή την απευχομαι, δέ θελω να τη δω να την ανταμώσω πουθενά.... ειναι μόνο μορφή σκοτεινή σαν του θανατου το οριστικό, και σαν του πόνου το μαρτύριο, ειναι αρρωστη και θλιβερή, ειναι σακκί κενό που πατάει στο κενό.... δε μπορώ τοση αντίφαση πονάει.... θα κουρνιάσω στην αγκαλιά του τρελλού μου για απόψε, μήπως και ενα ονειρα πιο ήρεμο με βρει....
καληνύχτα....

Χριστίνα Σαββατιανού 07-05-2012

29 Μαρ 2012

45.... Ανοιξη λες μα δεν της μοιάζει....


Λεχώνα στείρα, άφθαρτη, φτενή...
Σαν να μη γέννησες ποτέ σου μια ιδέα... 
κάποτε θύμιζες φιλόξενη πατρίδα,
τωρα μονάχα πουλημένη γη....
κι οδυνηρή σιωπή, δίχως ελπίδα...

Χριστίνα Σαββατιανού 27-03-2012

21 Μαρ 2012

44... Θολούρες... και πάλι ... και ξανά....

κι αν θα μιλήσεις ψέμματα πες, για να θυμώσουν δυο στιγμές, μήπως και φυγει η καταχνιά, μήπως αλλάξει η σκεψη....

να πάρει φόρα η ψυχή κι αρματωμένη απ την αρχή χωρίς να ξεπεζέψει, ζωή να αδράξει και αντοχή να το παλέψει με πυγμή, λίγο πρωτού να φέξει άλλη μια μέρα σκοτεινή....

κι ίσως η άνοιξη να ρθει, με ενα χαμόγελο στραβό, και στην αυλή να φέξει... κι όλα εκείνα που πονούν στο παρελθόν να χαραχτούν, εφιάλτης κι όνειρο κακό στο νέο τούτο το χορό...

ψεμματα πες μου  να χαρείς, γιατί η αλήθεια τούτη ειν βαριά και ποιος να τη παλέψει?

Χριστίνα .Σαββατιανού .

16 Μαρ 2012

Πατατένια "ότι νάναι".... (μια πατατόσουπα τυχαία της Χριστίνας)

Αυτή τη σουπίτσα την εφτιαξα εντελώς τυχαία ενα απογευμα που ηθελα κατι να φαω και δεν ειχα τιποτε συγκεκριμενο κατά νου, ανοιγοκλεινοντας ψυγεια και ντουλαπια και πιανοντας το πρωτο πράγμα που εβλεπα μπροστά μου συγκεντρωσα τα υλικά που μου φανηκαν χρησιμα και βγήκε ενα σχεδόν θεικό σε γεύση αποτέλεσμα αλλα και μια βαλσαμική σουπίτσα ανέλπιστη.... Το χαρακτηρίζω σαν Φαγητό της Κρίσης για γκουρμέ φτωχούς.... με λιγα φθηνά υλικά ειναι ενα νοστιμότατο χορταστικό πιατο με αρκετές θρεπτικές ιδιοτητες....



Βασικά Υλικά για 4 περίπου μερίδες



3-5 μετριες σε μέγεθος πατάτες
Αν σας αρεσει λιγο κρεατάκι ή κοτόπουλο περίπου 250 γραμμάρια ή 1/4 κιλού μανιτάρια
1 μετριο κρεμμύδι
1-2 πράσα
4-5 σκελίδες σκόρδο
Μπολικη Δαφνη ξερή -5-6 φύλλα
Αλατοπίπερο
Λίγο κονιάκ
Λίγο ελαιόλαδο
1 κουταλάκι κορν φλαουρ
χυμό 1,5 λεμονιού
προεραιτεικά Τζιντζερ και μοσχοκάρυδο




Προετοιμασία



Καθαρίζουμε ολα τα υλικά και τα ψιλοκόβουμε
κρεας ή μανιτάρια και πατάτες σε κυβάκια
κρεμμύδι και πρασο ψιλοκομένα
σκορδα στα τεσσερα την καθε σκελίδα


Μαγείρεμα

βάζουμε σε κατσαρολα λίγο λάδι ίσα να καλυφθεί ο πάτος και πριν καψει ριχνουμε μεσα το κρεας ψιλοκομενο σε κυβάκια ή τα μανιτάρια και μαγειρεύουμε σε σιγανή φωτιά μεχρι να φυγουν τα υγρά του


προσθετουμε ταυτόχρονα το σκορδο ωστε να παιρνει το κρεας ή τα μανιτάρια μας μυρωδιά, μολις αυτά αρχισουν να ροδίζουν προσθετουμε το κρεμμύδι και το πρασο, να μαλακώσουν λίγο και επειτα προσθετουμε τις πατάτες ανακατεύουμε λίγο ισα να ενωθούν με τα υπολοιπα υλικά αλλά να μην ροδίσουν

σβήνουμε με ενα σφηνάκι κονικάκ, αλατοπιπερώνουμε προσθετουμε τα φύλλα της δαφνης αν θελουμε λίγο τριμμένο μοσχοκάρυδο και τζιντερ (αν βαλουμε τζιντζερ δεν χρειαζεται πιπέρι) και μπολικο ζεστό νεράκι να σκεπαστουν καλά τα υλικά μας

αφήνουμε να βρασουν μεχρι να πήξει και να χυλώσει η σουπα μας, ή μεχρι να αρχίσουν οι πατάτες να διαλύονται μονες τους, μπορει να χρειαστεί να προσθέσουμε λιγο ακόμη ζεστό νερό στη διαρκεια του βρασίματος, (αν εχετε βαλει κρεας ή κοτόπουλο τοτε χρειαζεται περίπου 45 λεπτά βρασιμο, αν εχετε βαλει μανιτάρια τοτε μισή ωρα ειναι αρκετή ή λιγο περισσότερο αναλογα με το ποσο εχει βρασει η πατάτα και ποσο χυλωμένη θελετε τη σουπα σας)



μολις χυλώσει καλά και στο βρασιμο και κανει χοντρες φουσκάλες, στίβουμε το λεμόνι και διαλύουμε στο χυμό του ενα κοφτό κουταλάκι κορν φλαουρ και προσθετουμε στη σουπα μας,

χαμηλώνουμε τη φωτιά και βραζουμε λιγο ακόμη... μεχρι να γινει η σούπα μας παχύρευστη ....

μπορούμε να σερβίρουμε ειτε σκετη ειτε με παξιμαδάκι τριμμενο ειτε προσθετοντας λιγη τριμμενη παρμεζάνα ή άλλο πικαντικο τυρί...


Καλή σας ορεξη :)

23 Φεβ 2012

43... θολούρες....


χρόνο το χρόνο μειώσατε τον κήπο που μου εδινε ανάσα , και την αυλή με τα λαχανικά μου την μειώσατε τη χωρίσατε με γραμμές και πεζοδρόμια που δεν χωράνει ουτε ενα ζωντανό, με υποχρεώσατε σε σχήματα και υλικά που δεν επιθυμούσα, και σε ορους δομησης που μου ηταν περιττοί, μου μειώσατε τον ουρανό και τον αερα με τσιμέντο θεόρατο και παράνομο πολλά χρονια πριν με αφήσετε κοντά χαμηλά να ειμαι προς τη γη.... μου μειώσατε την ησυχια με θορύβους ύλης τραγικά αρρωστημενους, και βάρβαρους που μου κλεβουν τον ύπνο και τα νευρα μου χαλούν.... μου φορτώσατε υλικά εξελιγμένα πειθοντάς με οτι αλλιώς δεν μπορώ κι οπου αντιστάθηκα κανατε νομους να με υποχρεώσετε να υποκύψω... κι εγώ επειδή το νόμο τον τιμώ υπέκυψα χωρις να εχω επιλογή να φυγω και καπου αλλού γωνιά να ζησω να εχω το δικαιωμα ή την ευκαιρία... γιατί τιμια απέναντί σας σταθηκα, και τα πολλά σας τα αρνήθηκα παρά τις μειώσεις που επιβάλλετε 46 χρονια μερα τη μερα στη ζωή μου.... χωρις να με ρωτήσετε ποτέ αν χαρά μου δινει το ευ του πολύ σας... που ως μονοδρομο προτεινατε για οποιον αδυναμος και τεμπέλης ηταν.... θελω ομως να ζησω τόσο απλά ακόμη και τωρα που ξερω πως μου στερειτε και τα τελευταία δικαια και δικαιώματα... κι οταν το τελευταίο εκπέσει ίσως να ζησω σα θεριό....

θελω να φωνάξω τοσο δυνατά που να σκιστούνε οι φωνητικές μου χορδές και να τρυπήσει ο λαιμός μου

η ύλη σας ειναι φασισμός, και θα μου πειτε ναι, αλλα τον υπολογιστή που σου πουλησαμε αυτόν κοιτάζεις τωρα, ναι αυτόν κοιτάζω και νιωθω δυστυχής, γιατί πριν απο αυτόν μου ειχατε στερήσει ήδη τη ζωή, και την υποκαταστήσατε με το πιο βολικό σας εργαλειο.... κι εγώ ψυχοραγώ γελώντας κλαιγοντας μπροστά σε ενα αυλο κοινό, σε μια ανύπαρκτη τραγική και κωμική μαζί πραγματικότητα.... η ύλη σας ειναι φασισμός, ειναι απολυτη και δεσμός βαρύς που μονη μου δεν μπορώ να τον αποτινάξω δεν μου δινετε καν μια μικρή τοση δα ευκαιρία χρόνια τωρα χωρις να ζητήσετε για αντάλλαγμα ψυχη΄.... ίσως κι εγώ να εφταιξα που τιμησα γονιούς και δεν το εσκασα να σας κρυφτώ... ίσως ναι κι εγώ να εφταιξα, που αγαπησα σεβαστηκα τον κόπο άλλων και υποτάχτηκα ενώ τοτε παλιά ίσως μια μικρή ευκαιρία να εξαφανιστώ του κόσμου σας να ειχε περάσει απο μπροστά μου... αλλα Η ΥΛΗ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ...

(Χριστίνα Σαββατιανού 23-02-2012)

αχ να ζήσω θελω τοσο απλά κι απλούστερα αν μπορώ γιατί δεν με αφήνετε?
http://bechet.site.picturetank.com/fr/site/article/m708-earth-citizen.html/

21 Φεβ 2012

42.... πες μου ποιος....


αλήθεια πες μου, τους δίκαιους τους τίμιους τους απλούς, ποιος θα τους προστατεύσει απ το χαμό?

Ξέρεις δεν φροντισαν ολοι να ασχοληθούνε με τα σαλόνια σου τα βρωμικα, καποιοι αγκάλιασανε ζωή, ζωή με δουλειά πολλή με ιδρώτα αληθινό μέρα και νυχτα με κρύο με βροχή, και φτιαξανε παιδιά και σπίτι ναι, χωρις να πληρώσουν λαδικά, χωρις να κλέψουνε στο ύψος ή στο πλάτος.

Καποιοι μοιράζονταν το λιγο χωρίς να ψαχνουν το πολύ... και δεν υπήρξανε ποτέ τους οπαδοί, οχι ούτε οπαδοί ούτε υποκριτές, μονάχα δικαιοι απλοί και τίμιοι ανθρώποι με όνειρα μικρά όσο εφτανε το χέρι τους να αγγίξουν., Χωρίς ποτέ φθόνο να νιώσουν για τα πιο πολλά, ναι! μη ξαφνιάζεσαι 

Ναι! υπάρχουνε και τετοιοι ανάμεσά μας, σχεδόν αόρατοι γιατί η βρωμιά σου τους κρύβει επιμελώς τους αφανίζει τους εξαφανίζει, κι η ψευτιά σου σκιά βαριά επάνω τους. 

Πες μου λοιπόν, αυτούς τους δικαιους τους τιμιους τους απλούς αυτούς που εμειναν Ανθρώποι ποιος θα τους προστατεύσει τουτους τους καιρούς τους πονηρούς που εσύ θηρίο διαφευντεύεις??


Χριστίνα Σαββατιανού 21-02-2012 καπου κοντά στο ξημέρωμα

19 Φεβ 2012

41... θελω να φύγω....

θελω να φύγω.... από ολους σας από όλα τα λαμπρά και τα σπουδαία επιτεύγματά σας, από όλες τις κατακτήσεις ενός κατ επίφαση πολιτισμού που για να γεννηθεί και να θεριέψει καταστρέφει καταστρέφει ανεξέλεγκτα δημιουργώντας φθηνές αληθοφανείς αιτιάσεις...

θέλω να φύγω απο τα στημένα τα κύβδιλα τα ζύγια σας, να φύγω μακριά απ τις παραδοξες και ανισες εξισώσεις σας, απο τις θεσμοθετημένες αξίες σας που μάχονται συνήθως τη ζωή, και την ευτελίζουν μετρώντας της σε κίβδηλα νομίσματα και υποθετικές μετρήσεις, και όρους και ανισότητες γεμάτες αλήτικες αιτίες...

θελω να φυγω απο τη βρωμιά του στόμφου σας του βολικού, που δεν γνωρίζει ουσίες, αλλά ονοματίζει κάθε τι βολικό κάθε τροφή της ματαιόδοξης κενόδοξης υπαρξής του, ουσιώδες....

Θέλων να φύγω απο τη γνώση σας την πομπώδη, τη γνώση που με τίτλους και κωλόχαρτα μετράτε κι απαξιώνει τα απλά και τα σπουδαία χίμαιρες κυνηγώντας, παγίδες ενα γύρω απ τα αγνά μυαλά τοποθετώντας, χειραγωγεί ορίζει καθορίζει εκέινος που ανθρώπινα κοιτά, να μαθω πως γεννιέται το χορτάρι μακριά απο την καταστροφική σας "πολιτισμένη" δήθεν σπουδαία κοινωνια και εκείνη του νου σας την υπερβολή που μόνο ανθρώπινη και φυσική δε μοιάζει.... μια και κάθε τι που αγγίζει το τρομάζει, το αλλάζει το κάνει σταχτη και αυλη του δίνει ανύπαρκτη μορφή...

Θελω να φυγω τωρα απο ολα αυτά που κοσμο δήθεν ομορφο πλασάρετε σε εμένα, να παιξω με μικρα παιδιά με γέρους να χορέψω, με νέους και μεσόκοπους ενα κρασί να πιώ, και να μη λέω τίποτε μονάχα ματια να κοιτάζω, και χερια ροζιασμένα βρωμικα να αγγίζω να μεθώ...

θελω να φύγω τωρα από ολα σαν ΑΝΘΡΩΠΟΣ να ζήσω... μα που απο τη μποτα σας τη βρωμικη να παω να κρυφτώ και ενεν κοσμο αλλιώτικο δικό μου διαμαντένιο να φτιαξω απ την αρχή? Να λάμπει σαν δροσοσταλιά στο αγγιγμα του ήλιου και το φεγγάρι οταν συναντά να στήνει ενα χορό.... ναι ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΚΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ, ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΠΟΥ ΣΙΑΞΑΤΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΑ ΣΑΘΡΑ... ΣΑΣ ΦΤΥΝΩ ΚΑΙ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΨΕΜΜΑ ΣΑΣ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ... ΜΟΝΟ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΆ ΚΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΣΑ ΠΟΘΩ.... ΤΩΡΑ. ΤΩΡΑ ΔΑ....

θελω να φυγω ναι, να φυγω να προλάβω λιγη απο εκείνη τη ζωή να ζησω πριν χαθώ....

Χριστίνα Σαββατιανού 19-02-2012

40..... τι περιμένεις να γενεί περισσότερο? τι αλλο θα παραδώσεις?


περιμένεις εντολές οσο οι αλλοι αποφασίζουν... για το δικό σου ριζικό και των παιδιών τα πεπρωμένα... οι παλιοι αλητευαν στις ραχες και στις σπηλιές για να μπορεις εσύ να περιμενεις να οργανωθούν τα κατάλληλα οργανα που θα υπερασπίσουν παρασύροντάς σε, το μελλον σου... κι αυτή η εικόνα στραβή κακοχυμένη κι αφώτιστη μου μοιάζει τι να πω... θόλωσαν μάτια και μυαλό... θολά γενήκαν ολα σε τουτο το βρωμικο και δύσοδο καιρό....

τι περιμένεις να γενεί περισσότερο? τι αλλο θα παραδώσεις πρωτού ζωή στα χερια σου απ τα μαλλιά αρπάξεις κι οπως το φερει το πρωί μαζί της να ξημερωθείς?

Χριστίνα Σαββατιανού μόλις τωρα... .... οχι άλλη εκείνη η παράξενη που ολα ανάποδα τα βλεπει #$!$!#$$%%!@#!$@

15 Φεβ 2012

39... (Συνείδηση)


τουτες τις μερες τουτους τους καιρούς, οποιος φωνάξει τελευταίος εχει πουλήσει τα λιγότερα.... κι οποιος φωνάξει δυνατά τα περισσότερα εχει πουλήσει....

κοιτα εναν καθρέφτη ξάστερο και στοχάσου το λιγάκι.... ποιος αληθεια θελεις να εισαι απο τους δυο, κι αν εχει μεινει κατι φυλαξέ το, γιατι ο καιρός παγώνει επικίνδυνα, γεμίζουνε οι δρομοι, κι η συνειδηση ακριβή... άσε τα κρυσταλλα στο σπίτι το παλιό και μπες γυμνός και καθαρός στο νεο με τον ανθρωπο αγκαλιά και χερι χερι... η συνειδηση τουτες τις μερες ακριβή, φυλάξου, φύλαξέ την....

Χριστίνα Σαββατιανού 15-02-2012

11 Φεβ 2012

πριν την υπογραφή..... ενα μικρό τοσο δα γιατί....



εμαθα να σκεφτομαι ελευθερα να παρατηρώ να επιλέγω, έμαθα να ζω με λιγα να μοιραζομαι τα υπολοιπα και να ειμαι ασφαλής σε κατι που εφτιαξα μονη μου χωρις να κλεψω να πω ψεμματα ή να ριξω οποιονδήποτε άλλον, επέλεξα συνειδητά να αγαπώ τον νόμο, να βαζω την υποχρέωση πριν το δικαιωμα για να τα αξιώνω και τα δυο...

να νοιαζομαι την κοινωνία που πονά που μοχθεί που αρωσταινει που χαμογελάει και να συμμετέχω σε όλα αυτά την καθε στιγμή συχνά στο μεγιστο των δυνατοτήτων μου... εμαθα να αγαπάω χωρις να κλισάρω το αντικειμενο της αγάπης μου...

να δεχομαι τον απεναντι για αυτό που ειναι κι ας μη συμφωνώ να αγκαλιάζω το διαφορετικό γιατι με βοήθαγε παντα να μαθαινω κατι νεο... ακόμη και τα ασχημα να τα οραματίζομαι καλύτερα ωστε να βρισκω να εφευρίσκω τροπους να τα βελτιώσω ή εστω να προσπαθώ για αυτό....

εμαθα κι επέλεξα να χαμογελάω οταν πανικοβάλομαι κι  οταν πονάω να χοροπηδάω... ακόμη και τον θανατο που ολοι τον φοβούνται τον αντιμετώπισα απλά σαν γεγονός της ζωής που υπάρχει και με αγγιξε με ευλογίες οσο παράδοξο κι αν μοιάζει... και την αρρωστια το ιδιο....

κι ολα αυτά και άλλα κι αλλα που με κανουν να ειμαι εγώ αυριο με μια υπογραφή θα τα απαγορεύσουν θα τα εξαφανίσουν (τουλάχιστον οπως καταλαβαινω απο τις αναγνωσεις των πραγματων και μετά απο πολύ προσεκτική παρατήρηση) χωρις καν να ερωτηθώ αν θελω να κανω αυτή τη θυσια και να παψω να υπάρχω... φοβάμαι πολύ γιατί μου στερούν την επιλογή να υπάρχω τελικά οχι με φανφάρες και στολίδια απλά αορατα κι ισως μονο λιγο πολυλογούδικα....

ΜΕ ποιο δικαιωμα κύριοι ερχεστε και με μια μονοκοντυλιά με ακυρώνετε? και πειτε μου ΓΙΑΤΙ.... μπορει να σας δικαιολογήσω αν ειστε ειλικρινείς απόλυτα....

Χριστίνα Σαββατιανού 11-02-2012

 

δε μπορεσα ποτέ να μη μιλάω γμτ..... ίσως να ειναι και το μεγαλύτερο ελάττωμά μου.... αλλά ίσως και παρά τους χαρακτηρισμούς που μου προσήψαν μεσα στα χρόνια εκατοντάδες γνωστοί κι άγνωστοι, να ηταν ακριβώς αυτό που με κρατησε ανθρωπο, που με κρατησε δυνατή να δω το θανατο την αρρωστια χωρις φόβο, να δω την υλη με την πραγματική της υποσταση ως μεσο οχι ως σκοπό, που με βοήθησε να κρατάω τα χαμόγελα μου ζωντανά ακόμη και τις μερες που πενθούσα.... να αγκαλιάζω εναν κορμό δεντρου νιου με την ιδια λαχτάρα που αγκαλιάζω τον αγαπημένο μου, να γευομαι την ομορφιά στη γεννησή της και στην πορεία της να τραγουδάω μεθυσμένη, να μου αρκουν τα λίγα εκέινα που μοιάζουν θαυματα.... κι ισως ακόμη ακόμη να μπορώ να υποστηρίζω οτι ναι υπάρχει ευλογία παντού οτι υπάρχει ευτυχία και την γνωρίζω, την αναγνωρίζω κι ας μην την βλεπετε ολοι εσείς....  ολοι εσεις που σωπάσατε νιωθετε ανετα νιωθετε καλά σημερα ? κι ας ευθύνεται η σιωπή σας που ακυρώνουν κι εσάς μαζί.... μας ακυρώνουν όλους αλλά εσύ σωπαινεις, κι εγώ ουρλιάζω....ως ποτε θα σωπαινεις και ποσο θα αντεξει η φωνή μου να ουρλιάζει?  θεέ μου ποσα μπορώ να αντεξω αλήθεια?

9 Φεβ 2012

38..... Θολούρες....




Επικίνδυνος καιρός, τόσο φτωχός σε ήθος, τόσο αβαρής σε αξία, τόσο μικρός σε ψυχή, τόσο ανύπαρκτος σε σκέψη... τόσο ρηχός σε κοινωνία, τόσο στρεβλός σε ανθρωπιά, τόσο ανύπαρκτος τόσο κενός.... επκίνδυνος καιρός κρύος βουβός ψευτης και σκοτεινός....

Μελανός επικίνδυνος καιρός, παγίδα ονείρων σκοτεινή και δύσβατη, δυσβάσταχτη η σιωπή, η συνενοχή, η αποχή, η αδεια πλατεία, ο αδειος δρόμος η πόρτα η κλειστή....

Μικρόνοος παραφρων, αόρατος γίνηκες, να σωσεις τι? επικίνδυνος καιρός, για όλα οσα κάτι μπορεί να σημαίνουν, του ονείρου ανάσες φλογες φτύνουν, σφιγμένα χερια ματια θολά, μίσος - αγάπη ένα κουβάρι, κουβάρι αβέβαιο χωρίς χρώμα, με αγκάθια πλεγμένο, επικίνδυνος καιρός φυλάξου....

Αγκάλιασε το χερι διπλα, αγκάλιασε το ξένο το αγνωστο, και βγες, εκεί έξω στις γωνιές στους δρόμους αγκαλιά δεν κάνει κρύο, αγκαλιά ο κίνδυνος φοβάται ο φθόνος ζαρώνει, η μοναξιά αλλάζει δρόμο.... εσύ εκεί ονειρέψου αγνά ονειρα σαν των παιδιών και βγες βγες παράτολμα βγες στη ζωή... Ξέφυγε του κινδύνου... Αγάπα τη ζωή...

Επικίνδυνος καιρός για οποιον δεν τολμά.... ο φόβος σου η σκλαβιά σου.... η φτωχεια μια συνθήκη μονο μια στιγμή μπορεί να γίνει αν εσύ, εγω, ο διπλανός κι ο παραδίπλα κάνουμε τον κίνδυνο χαρά, γιορτή, και εξω εκεί μια συντροφιά, μια αγκαλιά ολοι μαζί, βγούμε και απαιτήσουμε ζωή....

Χριστίνα Σαββατιανού 9-02-2012

27 Ιαν 2012

Χρονολόγιο Facebook (Timeline): Ρυθμίσεις απορρήτου




http://grat20.blogspot.com/2012/01/facebook-timeline-privacy-settings.html

πάρα πολύ χρήσιμο ποστ που αφορά τις αλλαγές που κάνει το facebook και τις ρυθμίσεις που θα εξασφαλίζουν όσο το δυνατόν καλύτερα τα στοιχεια σας....

διαβάστε το ολόκληρο! και πολύ προσεκτικά

24 Ιαν 2012

37..... Θολούρες.....




΄Ολα διαλύονται.
Η βρωμιά σπρώχνεται με συνοπτικές διαδικασίες
κάτω απο βαριά χαλιά
κι η αθώα πράξη,
η χωρίς δόλο, η νόμιμη,
καταδικάζεται σε θάνατο με κάθε τρόπο....

Πες μου,
γιατί να μη βάλω φωτιά στο σύμπαν μου που ανάποδα δουλεύει?
Πες μου γιατί να αφήσω οτιδήποτε όρθιο? .....

Χριστίνα Σαββατιανού 24/01/2012

16 Ιαν 2012

Πόρτες κλειστές - φοβάμαι......




Τι γίνεται με τους Ελληνες? Βιντεο

κι οι πόρτες ακόμη κλειστές, να προστατεύσουν ύλη ύλη άχρηστη που δεν ζεσταινει δεν θρέφει, κι οι δρόμοι άδειοι με φόβο κι απειλές σπαρμένοι, δεν φιλοξενούν ανθρώπους μόνο θάνατο με χίλιες μορφές.... κι οι υποσχέσεις μεγάλες και όλο πιο ψεύτικες όλο πιο ειρωνικές, να χλευάζουν τη ζωή που ζαρώνει στις γωνιές και κρύβεται ολο και σε πιο βαθειά απόγνωση και απαξιώνεται κάθε στιγμή και περισσότερο.... και η βροχή ακαρπη το χώμα στειρο, ο ουρανός αφιλόξενος, κι ο φόβος η αγωνία αγχόνη και εφιάλτης.... κι οι πόρτες ακόμη κλειστές κρύβουν παγωμένα χέρια και ψυχές παραδομένες στο τίποτε το κενό, το αδικο της ύλης της φτιασιδωμένης, χωρίς αξίες χωρίς ήθος, χωρίς ανθρωπινη μορφή πουθενά ενα γύρο..... φοβάμαι εσένα που ακόμη πιστεύεις, και την πόρτα σφαλίζεις βάζεις συναγερμούς και κάγκελα, φυλακή χτίζεις και την ανθρωπιά που κάποτε σαν ήσουν παιδί με χαμόγελα στόλιζες τωρα τη φυλακίζεις σε δελτία ειδήσεων με ψέμματα γεμάτα. πιστεύεις ακολουθείς σκύβεις αρνείσαι τη ζωή.... κι οι πόρτες σφαλίζουν οι ψυχές θολώνουν οι σκέψεις γαιτανάκι παράλογο στο τιποτε ταγμένο....

κι ολα αυτά που θα μπορούσαν όνειρα να μην μείνουν στεγνώνουν με ενα δάκρυ ενός παιδιού που γνωρισε την πείνα στα λιπόθυμα ματια του γραμμένη... στην τελευταία ανάσα ενός ανέργου που παραδίνει τη ψυχή του στο κρυο μαρμαρο μιας πλατείας ανάμεσα σε χαρτόκουτα και μια ιδέα χιόνι..... κι οι πόρτες σφαλιστές παράνομες ιδέες θαλπουν, κρύβουν εντεχνα την αδυναμία σου να εισαι ανθρωπος, να παλεψεις να ενωθείς να αγαπήσεις τη ζωή.... οι πορτες οι σφαλιστές με απειλούν κι ο τρελλός μου φωνάζει ουρλιάζει αλλοπαρμένα... Φύγε Χριστίνα φύγε απο ολους πριν το νου σου τον τσακίσουν... φύγε και αγκάλιασε λιγο χωμα ενα δεντρο μια ρίζα εναν καρπό, παρε μαζί σου το παιδί παρε κι ενα σεντόνι για σημαια κι αφήσου στον καιρό, εκεί εξω απο πορτες κλειστές μακριά απο το ψέμα, εκεί οπου η ζωή κι ο θάνατος ανταμώνουν και ζευγαρώνουν αλλά φύγε.... οι πόρτες τουτες οι σφαλιστές ο θανατός σου ειναι.... και η ζωή μια στιγμή χαμένη γιατί ακόμη πιστεύεις, και ξεχνάς, γιατί τα φτιασίδια της υλης προσκυνάς ακόμη.... κι η πεινα το δακρυ το κρυο γίνονται φύση κι οι πόρτες οι κλειστές σου εγκλημα απέναντι σε όλους, σε εμένα.....

Θελω να φύγω να ανοιξω τις πορτες να λευτερωθώ να ζήσω ανθρώπινα, χωρίς ψεμματα χωρίς ιδέες χωρίς φτιασίδια ανάξια....

θελω απλά να Ζήσω...... κι αφήνω ενα δακρυ τοσο καυτό να διώξει το κρυο να λιώσει την ψευτιά να ξυπνήσει το παιδί να θρεψει ενα χαμόγελο.... Να ΖΗΣΩ ρεεεε.....


Χριστίνα Σαββατιανού (16-01-2012)

9 Ιαν 2012

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνική Αλληλεγγύη: πρωτοβουλίες από τα κάτω πανελλαδικά

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνική Αλληλεγγύη: πρωτοβουλίες από τα κάτω πανελλαδικά

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνικά Παντοπωλεία που λειτουργούν στην Ελλάδα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνικά Παντοπωλεία που λειτουργούν στην Ελλάδα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνικά Παντοπωλεία που λειτουργούν στην Ελλάδα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνικά Παντοπωλεία που λειτουργούν στην Ελλάδα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ:

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Νέας Ιωνίας
Διεύθυνση: 28ης Οκτωβρίου 3
Τηλέφωνο: 2102793916 – 2102777198 – 2102793785.

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Παλλήνης
Tηλέφωνο: 210-6604659

Κοινωνικό Παντοπωλείο Μαρκόπουλο
Διεύθυνση: Χρ. Μεθενίτη 7, δίπλα στο δημαρχείο
Τηλέφωνο:
2299020173/ 20174

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ηλιούπολης
Διεύθυνση: Ποσειδώνος 49
Τηλέφωνο: 210 2380208, 6936 784725

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Πετρούπολης
Διεύθυνση: Λεωφόρος Πετρουπόλεως 168,
Τηλέφωνο: 2105063660

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ηρακλείου Αττικής
Διεύθυνση: Στέλιου Καραγιώργη 2 (Μέγαρο Δημαρχείου -1)
Τηλέφωνο: 2132000221-6974875786
υπευθ. κα Τζικάκη -κος Ζηγούλης

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Αμαρουσίου
Διεύθυνση: Παλαιολόγου 9 Μαρούσι,
Τηλέφωνο: 2132038345
υπεύθ. κα Γιαννακοπούλου

Κοινωνικό Παντοπωλείο Αγ. Αναργύρων
Τηλέφωνο: 6936 784725
υπεύθ. κα. Ανδριαννοπούλου Παναγιώτα,

Τράπεζα Τροφίμων στην Αθήνα
Διεύθυνση: 3ο χλμ. Ε.Ο. Αθηνών – Λαμίας,κόμβος Αγ. Στεφάνου και Λεωφ. Κρυονερίου 124
Τηλέφωνο: 210 6220025-210 6220059

Το σούπερ μάρκετ της αλληλεγγύης στην Λ.Συγγρού
Μια φωλιά αλληλεγγύης και συμπαράστασης για τη στήριξη ανέργων, απόρων, ηλικιωμένων και γενικά προσώπων που πιέζονται από την κρίση δημιούργησε η ομάδα εθελοντών «Παιδί και Οικογένεια».
Διεύθυνση: Δράκου 26-28 11741, Φιλοπάππου, 2ο γραφείο: Διδότου 26, Κολωνάκι
Τηλέφωνο: 210.9245545, 9245518

Εστία Παροχής Τροφίμων, Ρούχων και Οικιακού Εξοπλισμού στο Δήμο Πεντέλης
Διεύθυνση: Μεγ. Αλεξάνδρου & Σκρα
Τηλέφωνο:.2108040580, 2132140555,6944659857,6932222072

Κοινωνικό Παντοπωλείο Carrefour Μαρινόπουλος Αθήνας
Διεύθυνση: Σοφοκλέους 66
Ωράριο: κάθε Τρίτη και Πέμπτη

Κοινωνικό Παντοπωλείο Carrefour Μαρινόπουλος Πειραιά
Διεύθυνση: Φίλωνος 31
Ωράριο: κάθε Τετάρτη και Παρασκευή

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Κοινωνικό Παντοπωλείο Θεσσαλονίκη (Μ.Α.Ζ.Ι)
Αριστοτέλους 4 – Θεσσαλονίκη, Τηλέφωνο: 698.411.4725, Ιστοσελίδα , Facebook

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης
υπεύθ. κα Υφαντίδου, τηλ. 2313304000-1-2313304035

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Πολίχνης Θεσσαλονίκης
Αγίου Παντελεήμονος 10 και Αγνώστου Στρατιώτη (Πάρκο Δημαρχείου), στο χώρο κάτω από τον παιδικό σταθμό, τηλ. 2313302300-301

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Νεάπολης Θεσσαλονίκης
Σεφέρη & Ίμβρου 25, υπεύθ. κα Χαλκιά, δέχεται και ρούχα, τηλ. 231063026441-2310671100

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Μενεμένης Θεσσαλονίκης
Βότση 15 & Δελφών, ρούχων & ένδυσης, υπευθ. Κα Τσολάκη, τηλ. 2310729260

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Θέρμης Θεσσαλονίκης
Καπετάν Χάψα 37, υπεύθ. κος Γρηγόρης Ντότσης,τηλ. 2310466555-466610

Κοινωνικό Παντοπωλείο Θεσσαλονίκης
Το 3ο «Κοινωνικό Παντοπωλείο» στη Θεσσαλονίκη δημιούργησε ο όμιλος Carrefour Μαρινόπουλος, σε συνεργασία με το δήμο Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει ως στόχο την ανακούφιση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Μοναστηρίου 124, τηλ. 2310534543-552775

«Μπουτίκ» των φτωχών
Ολύμπου 64, γωνία με Βενιζέλου Το κατάστημα λειτουργεί 9-1 κάθε πρωί -και Σάββατο- και Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή απόγευμα 5-7.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ Υπόλοιπης ΕΛΛΑΔΑΣ

Κοινωνικό Παντοπωλείο Μεσολογγίου
Διεύθυνση: Λουδοβίκου Βαυαρίας (πίσω από το ξενοδοχείο Λίμπερτυ)
Τηλέφωνο: 26313 63432, 26313 63400, 26313 63427

«Πύλη της Αγάπης» – Ναύπλιο
Διεύθυνση: Αγ. Παράσχου 4
Τηλέφωνο: 27520 27474

Κοινωνικό Παντοπωλείο Ιωαννίνων
Διεύθυνση: ΚΕΠΑΒΙ (κατάστημα 126)
Τηλέφωνο: 26510 77077, 26510 01045

Κοινωνικό Παντοπωλείο Καρπενησίου
Τηλέφωνο: 22370 80239

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Καλαμάτας
Διεύθυνση: Βιοτεχνικό Πάρκο, Νέα Είσοδος
Τηλέφωνο: 27210 97173 – 27213 60700
υπεύθ. κα Οικονομάκου

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Χανίων
Διεύθυνση: Κυδωνίας 29, Ισόγειο,
Τηλέφωνο:281341628-630
υπεύθ. κα Κουνελάκη

Κοινωνικό Παντοπωλείο Νομαρχίας Ηρακλείου
Διεύθυνση: Καζαντζάκη 6-8 (πάροδος Γιαμαλάκη)
Τηλέφωνο: 28134 00383 – 28134 00374
υπευθ. Βεργής Μανώλης,

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ιεράπετρας
Διεύθυνση: Νικηφόρου Φωκά 20

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ηρακλείου
Διεύθυνση: Αττικής Στέλιου Καραγιώργη 2 (Μέγαρο Δημαρχείου -1)
Τηλέφωνο: 21320 00221 – 6974875786
υπευθ. κα Τζικάκη – κος Ζηγούλης

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Βόλου
Διεύθυνση: Δον. Βελεζίου & Ρήγα Φεραίου
Τηλέφωνο: 24210 55156 – 24210 29908
υπεύθ. κα Παρησάκη

Κοινωνικό Παντοπωλείο Αγρινίου
Διεύθυνση: Άγιος Χριστόφορος
Τηλέφωνο: 26413 360300

Κοινωνικό Παντοπωλείο Νομαρχίας Δωδεκανήσου
Διεύθυνση: Καποδιστρίου 98, Έναντι εργοστασίου ΚΑΙΡ,
Τηλέφωνο: 22413 64414 – 6945399660

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Καβάλας
Διεύθυνση: Παλαιολόγου 9 (π. ΠΙΚΠΑ) Συλλ.ΠΝΟΗ
Τηλέφωνο: 25104 51367 – 6976105341

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Κομοτηνής
Διεύθυνση: Λαϊκή Αγορά, Κέντρο,
Τηλέφωνο: 25310 81802 – 6937129709

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Λάρισας
Διεύθυνση: Μανωλάκη 13-17
Τηλέφωνο: 24106 61196 – 6974910509
υπεύθ. κος Λέτσιος Κλεάνθης

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Σταυρούπολης Ξάνθης
Διεύθυνση: Κτίριο Δημοτικής Επιχείρησης
Τηλέφωνο: 25420 22693 – 6937336819

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Τυρνάβου
Διεύθυνση: Ηλ. Τριανταφύλλου 17
υπεύθ. κα Μάγγου-Στατίρη

Κοινωνικό Παντοπωλείο Νομαρχίας Χίου
Διεύθυνση: Κουντουριώτη 15
Τηλέφωνο: 22710 44258-26731

Κοινωνικό Παντοπωλείο Σερρών
Διεύθυνση: Ραιδεστού 36

8 Ιαν 2012

παραληρήματα 15


Πανω σε ενα κλαδάκι από κουμαριά ανοιξε τα μάτια του ο κούκος... κλικ κλακ

Χρυσά κτερίσματα γόμισε ο ουρανός καθώς ετρεξε να γιομίσει τα ασκιά κρασί κι απόσταγμα βελανιδιών... Ήταν αργά για ονοματα, νωρίς για διακοπές και καθώς μάδαγες την σκισμένη ομπρέλα σου ανοιξε η γη και ξέρασε του κόσμου τις σκεψεις... Όνειρα εφιάλτες ελπίδες φοβοι... χόρεψαν όλα μαζί, αδέλφια ομοζυγωτά της ανοιξης να κλέψουν μυρωδιά...

Ξεχάστηκε του αηδονιού μια νότα στο κεφαλόσκαλο, γιόμισε ήλιους και φεγγάρια η στιγμή... κι επειτα το ξύλινο ποδάρι του κυρ Λάμπρου της έκλεψε τη μελωδία με το τακ τακ στο πλακόστρωτο, τακ τακ τακ... θύμιζε αιώνιου αυνάνα καρδιοχτύπι... αέναα ανικανοποίητο και σιωπηλό...

Σκιστηκε η σελίδα πανω στα λευκά ποδια, ξεχασε πως το βιβλίο ήταν το σπίτι της, έμεινε εκεί στο βελούδο να κοιτάζει χαύνα το νερό που επνιγε την εφηβη μοναξιά της... Το βιβλίο δάκρυσε και ανέβηκε μελαγχολικό στο ράφι - δυο τούφες αρπάχτηκαν στου ανέμου τη δίνη και εσκαψαν του σύννεφου το όνειρο, αργησε η νύχτα να ερθει κι η βροχή ταξίδεψε αλλού...

Όποτε φεύγει έρχομαι, αλλιώς ξεχνιέμαι στο πουθενά.

Κι η βιασύνη ανοιξε τα χέρια κι αγκαλιάστηκε με τον ύπνο, στις ακρες της αμυγδαλιάς, και στις οχθες του Αχέρωντα ανοιξε τα μάτια ενα παιδί, μικρό σαν δαχτυλίθρα ωχρό σαν κεράκι, χτυπησε τη βέργα του πανω στο κύμα, και ο ουρανός εβρεξε τρέντι πολυθρονίτσες, αργότερα θα ξυπνήσεις απ του εθισμού το κάλεσμα, θα ακούσεις ξινές μουσικές και μελάτες δικαιολογίες που υποννοούν ζωή...

Αργότερα θα θέλεις να φωνάξεις μα σου κόβουν από τώρα τη γλώσσα...

Άργησες, έχασες κι αδέσποτα ζευγάρια κουνάνε βαρκες βαρκάκια και φτιάχνουν πανάκια με ραβασάκια αλόκοτα... ξυπνάει η μερα ξανά και ξανά... εσύ κοιμάσαι ακόμη... αυριο ίσως μια μποτα τρύπια κι ενα κουτί παλιωμένος καφές κανουν παρέα στη γωνιά... κάποτε ήταν ζωντανός τώρα θυμίζει φαγιούμ ατέλειωτο στο κρεβάτι πεταμένο...

Δυστυχε κόσμε λιπόθυμε, κι ετσι σε θέλω κοντά, κι ετσι σε θελω κι ας πονάς..... μέσα, κι έξω, παντού....

Μικρές βελόνες κεντησαν δυο αστέρια κι ενα χαμόγελο πανω στο μαξιλάρι, ο ήλιος δεν ξύπνησε ουτε η νύχτα κύλησε, ολα εκεί καρφιτσωμένα σαν παιδιακίσια ζωγραφιά στο μουχλιασμένο τοίχο... τικ τακ το ποδάρι του κυρ Λάμπρου θυμίζει το εδώ - παλι μόνος πήγε στην κουζίνα, αυτός το μπρίκι και δυο αυγά απ τον περασμένο μήνα, σκεφτηκε να φύγει σκέφτηκε να μείνει, μόνος κι εδώ κι εκεί,
κοιταξε το μπρίκι και πνίγηκε στη θολούρα του παλιωμένου μέταλλου καθώς πασχισε για ανάσα θυμήθηκε τη Διονυσία... Γιομάτη χυμούς να τρέχει να προφτάσει το τραινο μικρή αναστάτωση κι αυτη, ανίκανη να διώξει τη θολούρα, μονος πάλι, κι εδώ κι εκεί... Μόνος και στα μάτια της καθώς ειδε το καθρέφτισμα του στο τζάμι... τακ τακ το ποδάρι του κυρ Λάμπρου ...

Βεβαιωμένη αβεβαιότητα ξημέρωσε και πάλι, το τίποτα θεριεύει, όλοι τρέχουν τρεχουν στο πουθενά, ζωή το λενε τώρα, εγώ γελώ στη θέα - κι εκείνο το ξύλινο ποδάρι χαλάει τη ροή, θυμίζει το τώρα το εδώ, σκάει το τακ του στης μοναξιάς τον ήχο και κουφαινει. Το κλαράκι της κουμαριάς βαραίνει ακόμη απ τον κορυδαλό, και του αηδονιού η παγωμένη νότα σκίζει τη μέρα σε κομματια τόσα όσα τα ονειρα του πριν.

Ένα κομάτι του αγεριού ξεκόλησε κι εκαμε παρέα με μερικά βρεγμένα ρουχα της Φιλίτσας, θυμήθηκε ο Φίλιππος της νιότης το λουλούδι καθώς κοίταξε το παιχνίδι τους...

Ξύπνησε η θεια η Αρχοντούλα και φωναξε φαφούτικες λεξεις,  ζητωκραυγασε η Αρχοντούλα του αγεριού το σμίξιμο με της Φιλιώς τα ρούχα, ολα στου ερέβους το βωμό ταγμένα τα ταξίδια...

Δυο κόμποι  ενα πιξελ και μια αισθηση παγιδευμένη στο τίποτα πανω στο τσακισμα της μεσης και στου σπαθιού την κόψη, επιθυμίες σοβαρές για ακόλαστες υποψίες στιγμής, σπασμένα νεύρα και του τσιμέντου το χρώμα ζωγραφισαν μια λέξη τόσο γκρίζα όσο το ξύλινο ποδάρι του κυρ Λάμπρου

Ασθματικά ψαράκια πνίγονται στο βούρκο σας, ξερνούν τα περιττώματα σας, ταίζετε χολη και δάκρυ τα παιδιά σας, και το λέτε αυτό πολιτισμό, μικροί μονάχοι θνητοί, τακ τακ ο κυρ Λάμπρος ερχεται

Πότισε τη γλάστρα με μέλι άγριο και κρασί στιφό, ανοιξε τα χέρια και πεταξε μακριά, εκεί που δεν εχει χρόνο

Τακ, τακ.... ο  κυρ Λάμπρος έρχεται.....

=========================

Χριστίνα Σαββατιανού   30-03-2008





Παραλληρηματα, του δυόσμου και του γιασεμιού ανάσες


Στένεψαν οι κόγχες των ματιών στην όψη σου...
Μαραμένοι ασφόδελοι που στόλισαν κάποτε κείνη τη γωνιά που φιλοξένησε το σώμα.. τόσο στοργικά, τόσο σπλαχνισμένα... πάνω στην κόψη του αθάνατου, στην άκρη της ζωής.
Φύλλα δυόσμου και γιασεμιά σου χάριζα να μη φοβάσαι το χειμώνα... να διώχνεις τους εφιάλτες που έρχονταν τα βράδια σου, αστραπές γιομάτοι καλοακονισμένες, κοφτερές, στου ύπνου το βυθό.... Να λούζεσαι την ευωδιά τους,, να ξεχνάς, να αποκοιμιέσαι...
Στης νυχτιάς ετούτης το ρημαγμένο στενοσόκακο, άγγελος και δαίμονας γινήκαν ένα, σκόρπισαν ρίγη στων αστεριών το κατώφλι... ρίγη, προσμονή, επιφύλαξη, θράσσος, όλα μαζί στο χωνευτήρι... όλα μαζί βορά και λεία για βατράχους εξώκοσμους που σκύβουν πεινασμένοι, αδηφάγοι, απαιτητικοί, ως την τελευταία στάλα, ως το τελευταίο ίχνος...
Λογική, παράλογο, υστερία, παιδιά της χθόνας όλα τους, στο κόκκινο υποφέρουν, στο κίτρινο σφαδάζουν σκιάζονται και στο χρυσό πεθαίνουν... το μαύρο μάνα τους το γκρι το σκοτεινό μονάχα...
Ντύθηκες ξανά την πράσινη παλιά τριμμένη ζακέτα που σου χα πλέξει και με της μέντας και του δυόσμου το μύρο στα μάτια χάθηκες πίσω από ένα σύννεφο... μέσα σε έναν παραλογισμό ξεστράτισες, έφυγες, όπως παλιά...
Έμεινε η νύχτα μόνη να ξεδιαλύνει τα γιατί... έμεινε ο νους ξεκρέμαστος σαν εικόνα που της κλέψαν από τον τοίχο το καρφί...
Έμεινε η ευχή ατέλειωτη στέρφα ξερή να περιμένει στο κατώφλι των χειλιών εκπλήρωση...
Και το φτερούγισμα ακούγεται τραχύ, αφύσικο, που πήγε ο άγγελος που έφτιαχνε κάστρα στην άμμο μαζί με τα παιδιά?
Χριστίνα Σαββατιανού (κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2000)

Ετικέτες

τα δικά μου (325) περιβάλλον (91) writting (67) Greece (57) poetry (50) χρήσιμα (39) χαμόγελα (38) video (37) κοινωνία (35) φωτογραφία (32) health (30) environment (24) phtography (24) εθελοντισμός (24) υγεία (23) music (20) people (20) blogging (14) stories (14) children (13) παιδά (13) computers (12) information (11) μπλογκοπαίχνιδα (11) doctor (10) πολιτισμός (10) συνταγές (10) χιούμορ (10) medicine (9) ελλάδα (9) μουσική (9) activism (8) world (8) οι συνταγές της κρίσης (8) goverment (7) rights (7) safety (6) services (6) Πάρνηθα (6) γκρίνιες (6) εκθέσεις (6) ποίηση (6) Επιστήμη (5) amalia (4) earth (4) technology (4) Αναδάσωση (4) αηδιούλες (4) αρθρογραφία απο ιντερνετ (4) γιατρός (4) πολιτική (4) πρωτβουλίες (4) σοφά λόγια (4) emergency (3) theatre (3) Εναλλακτική οικονομία (3) εκδηλώσεις (3) εκθεσεις (3) με ενδιαφέρουν (3) φύση (3) χορός (3) ψυχαγωγία (3) economy (2) games puzles (2) είπαν (2) εκδόσεις (2) ελεύθερος χρόνος (2) κόσμος (2) νομικά θέματα (2) συναντήσεις (2) τεχνολογία (2) DVD (1) Greek movie (1) amber alert (1) dance (1) documentary (1) down syndrom (1) facebook (1) first aid (1) funny (1) internet security (1) nature (1) privacy (1) protest (1) radio (1) ΕΜ (1) ΧΡ (1) απορίες (1) απόκριες (1) αστικά τοπία (1) βιβλιο - e-book (1) διάστημα (1) διαβάζω (1) εναλλκτική ζωή (1) ενεργοί μικροοργανισμοί (1) εφημερίδες (1) ζωγραφική (1) θέατρο (1) καλομηνιάσματα (1) κινηματογράφος (1) παράξενα (1) παραδοξόνιο (1) παραμύθια (1) παραξενα chemtrails (1) παρατηρώ (1) πειραματα (1) περιοδικά (1) τεχνες (1) της γειτονιάς.... (1) φακελλάκι (1) ψάχνω (1)