Ωκυτοκίνη, η ορμόνη της αγάπης

 

Ωκυτοκίνη, η χημεία της αγάπης, η ορμόνη του έρωτα, της στοργής, της κοινωνικότητας, της ευεξίας, μια ορμόνη που αγαπά τη ζωή.

Ωκυτοκίνη, η ορμόνη της αγάπης Συχνά όταν ερωτευόμαστε λέμε: έχουμε «χημεία» αναμεσά μας, μήπως αυτό είναι ακριβές τελικά; Είναι η ωκυτοκίνη, η ορμόνη της αγάπης, η βιολογική χημεία της αγάπης στο σώμα μας;

Είναι ευρέως γνωστή ως «ορμόνη της Αγάπης», «ορμόνη της αγκαλιάς» το «χημικό του χαδιού» και ως «ορμόνη της ευτυχίας», εξαιτίας της επίδρασης που φαίνεται να έχει στη συμπεριφορά, και του ρόλου της στην ερωτική και αναπαραγωγική βιολογική λειτουργία μας. Έγινε και ευρύτερα γνωστή από τα δημοφιλή «πάρτυ ωκυτοκίνης» των τελευταίων ετών σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Η ωκυτοκίνη είναι ορμόνη που παράγεται σε μεγάλη ποσότητα, στον υποθάλαμο του εγκεφάλου, κατά τη διάρκεια του τοκετού και λειτουργεί ως παυσίπονο στο σώμα της γυναίκας που θηλάζει. Από εκεί μεταφέρεται και αποθηκεύεται στον οπίσθιο λοβό της υπόφυσης και έπειτα διοχετεύεται στο αίμα ενισχύοντας τη σχέση της μητέρας με το νεογέννητο μωρό. Παράλληλα η έκκρισή της συμβάλλει στις συσπάσεις της μήτρας και την επαναφορά της στο αρχικό της μέγεθος. Βοηθά επίσης το σώμα της μητέρας, αλλά και το μωρό, κατα τη διαδικασία του θηλασμού.

Παράγεται και κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης, υποβοηθώντας τις αναπαραγωγικές λειτουργίες του σώματος.

Τονίζοντας τον ιδιαίτερο ρόλο της ωκυτοκίνης στην αναπαραγωγική διαδικασία, οι επιστήμονες αναφέρουν πως υπηρετεί την «συνέχιση του ανθρώπινου είδους», προσθέτοντας πως έχει κυρίαρχο ρόλο σε ιδιαίτερα πολύπλοκες αναπαραγωγικές συμπεριφορές. Έχει αγχολυτικά αποτελέσματα και φαίνεται να αυξάνει την ρομαντική διάθεση και την τρυφερότητα.

Η ωκυτοκίνη επιδρά σημαντικά και στην ψυχολογία, επηρεάζοντας την κοινωνική συμπεριφορά και τα συναισθήματα. Υψηλές συγκεντρώσεις της «ορμόνης της αγάπης», εμφανίζονται σε ζευγάρια κατά τους πρώτους έξι μήνες της ερωτικής τους σχέσης, αλλά και σε όλες τις συμπεριφορές και εκφράσεις αγάπης των ανθρώπων (φιλικές, συναδελφικές, συγγενικές κλπ.).

Επίσης υπάρχουν ενδείξεις για τον προστατευτικό ρόλο της, στο γαστρεντερικό σύστημα, με πιθανολογούμενη τη χρήση της για θεραπεία του συνδρόμου ευερέθιστου εντέρου.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται τα τελευταία χρόνια στην διερεύνησή της θεραπευτικής δράσης της σε παιδιά και ενήλικες με αυτισμό καθώς φαίνεται πως βελτιώνει την ικανότητα κοινωνικής αλληλεπίδρασης των πασχόντων και αυξάνει την εμπιστοσύνη που νιώθουν για τους ανθρώπους γύρω τους. Επιδρά θετικά και σε ψυχικές διαταραχές που δυσχεραίνουν την κοινωνική ένταξη και την συναναστροφή με άλλους ανθρώπους.

Η επίδραση της Ωκυτοκίνης στα συναισθήματα

Η έκκριση ωκυτοκύνης στο αίμα, επηρεάζει κύρια, τη μήτρα και τους γαλακτοφόρους αδένες, παράλληλα όμως, όταν παρατηρείται συγκέντρωσή της σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, φαίνεται να επηρεάζει και την συναισθηματική, νοητική και κοινωνική συμπεριφορά.

Όπως αναφέρει στη μελέτη της Inga Neumann, η ωκυτοκίνη επηρεάζει την κοινωνικότητα και συναισθηματικές αντιδράσεις που βοηθούν σε:

Χαλάρωση

Εμπιστοσύνη

Ψυχολογική σταθερότητα

Μία ακόμη μελέτη, σημειώνει πως η ωκυτοκίνη δεν δρά μόνη της ως ορμόνη στην χημεία της αγάπης, αλλά είναι ένα σημαντικό και απαραίτητο συστατικό ενός νευροχημικού συμπλέγματος που επιτρέπει στο σώμα να προσαρμόζεται και να ανταποκρίνεται σε έντονα συναισθηματικά ερεθίσματα.

Η ωκυτοκίνη είναι στο επίκεντρο της επιστημονικής έρευνας που αφορά στην βιολογία της αγάπης.

Άλλες έρευνες, κεντρώνονται στην διερεύνηση των γενικότερων λειτουργιών της, παρά στη «περιορισμένη» επίδραση της που ελέγχεται συνήθως. «Ούτως ή άλλως, προσθέτουν οι επιστήμονες, είναι αρκετά απίθανο μία μόνη ορμόνη ή ένας νευροδιαβιαστής να μπορεί αυτόνομα να τροποποιήσει τις ιδιαίτερα πολύπλοκες και λεπτοφυείς νοητικές διεργασίες που ευθύνονται για την κοινωνική νόηση και συμπεριφορά».

Η φυσική ωκυτοκίνη μειώνει στο στρες, το άγχος, και αυτή η αγχολυτική δράση της έχει επιβεβαιωθεί και σε ικανό αριθμό άλλων ζωικών ειδών εκτός του ανθρώπου.

Ωκυτοκίνη και ανθρώπινη συμπεριφορά l

Ελέγχεται όλο και πιο εντατικά, η δράση της ωκυτοκίνης στην ανθρώπινη συμπεριφορά, τόσο την κοινωνική όσο και την διαπροσωπική, καθώς και η επίδρασή της στα ανθρώπινα συναισθήματα, και η πιθανή θεραπευτική της δράση σε άτομα με διαταραχές όπως ο αυτισμός, ή διάφορα ψυχιατρικά προβλήματα, (φοβίες, ανασφάλειες, ψυχαναγκασμοι, κρίσεις πανικού, εμμονές, αντικοινωνική συμπεριφορά επιθετικότητα κ.α.).

Σε υγιή άτομα φαίνεται να μειώνει την εμφάνιση του άγχους, να συμβάλει στην καλύτερη διάθεση, να ενισχύει τη μνήμη και να ενισχύει την θετική συμπεριφορά και την ικανότητα προσέγγισης άλλων ανθρώπων.

Σε κάθε περίπτωση η έρευνα αρχίζει να ρίχνει φως στην ιδιαίτερη όπως φαίνεται δυνατότητα της ωκυτοκίνης, να επηρεάζει και την κοινωνική μας συμπεριφορά, περιλαμβάνοντας την επίδραση στο μητρικό ένστικτο και στην μητρική φροντίδα, στην επιθετικότητα, στην δυνατότητα δημιουργίας δεσμών ανάμεσα σε ζευγάρια, στις κοινωνικές σχέσεις, στην σεξουαλική συμπεριφορά, στην κοινωνικοποίηση, στην ενσυναισθηση, στη μνήμη, στην εμπιστοσύνη, στην αποδοχή.

Η ωκυτοκίνη είναι παρούσα και κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής

Πρόσφατη έρευνα σχετικά με την “ορμόνη της αγάπης” που δημοσιεύθηκε το 2012, δείχνει πως τα επίπεδα ωκυτοκίνης σε ζευγάρια νέων εραστών, σε σύγκριση με εκείνα σε ανθρώπους που δεν διατηρούσαν ερωτική σχέση, ήταν υψηλότερα στις αρχές της ερωτικής σχέσης, και διατηρήθηκαν για ένα τουλάχιστον εξάμηνο.

Παρατηρείται επίσης, πως ανεξαρτήτως φύλου, η σεξουαλική επαφή, ενεργοποιεί το μηχανισμό παραγωγής ωκυτοκίνης, γεγονός που παίζει ρόλο τόσο στη στύση όσο και στον οργασμό. Η αιτία που συμβαίνει αυτό δεν είναι ακόμη πλήρως γνωστή, αλλά υπάρχουν ενδείξεις πως η αυξημένη κινητικότητα της μήτρας μπορεί να βοηθήσει το σπέρμα να φθάσει στον προορισμό του.

Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν πως η ωκυτοκίνη επιδρά και στον οργασμό, παρατηρώντας σύνδεση μεταξύ των ποσοστών ωκυτοκίνης στον οργανισμό και στην ένταση του οργασμού.

Όσο λοιπόν, οι επιστήμονες θα κατανοούν περισσότερα για τη δράση της ορμόνης της αγάπης στον οργανισμό και στον συναισθηματικό μας κόσμο, και από την στιγμή του θαύματος της γέννησής μας, της τρυφερής διάδρασής μητέρας και μωρού κατά τη διάρκεια του θηλασμού, έως και τα διάσημα «πάρτυ ωκυτοκίνης», ένα είναι σίγουρο, πως χρειαζόμαστε την αγάπη, την εγγύτητα, την τρυφερότητα, την κατανόηση, τη στοργή, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, την εμπιστοσύνη μεταξύ μας, είτε αυτά εντείνονται λόγω μιας ή περισσοτέρων ορμονών είτε ανάγονται σε τομείς άγνωστους και αδιερεύνητους ακόμη. Χημεία ή όχι, βιολογία ή θαύμα, αυτός ίσως να είναι ο Έρωτας!

Ας βάλουμε λοιπόν όλα εκείνα τα συστατικά και τις εκφράσεις της αγάπης στην ζωή μας κάθε μέρα, όχι μόνο την ημέρα της καταναλωτικής φρενίτιδας του Αγίου Βαλεντίνου. Να γίνει η Αγάπη Στάση ζωής, γιατί είναι ανθρώπινο! «Χρόνια Πολλά και Ερωτευμένα με τη ζωή»! 

Πληροφορίες – Βιβλιογραφία

http://www.pnas.org/content/108/4/1262.abstract 

Oxytocin: the neuropeptide of love reveals some of its secrets. 

Thebiochemistry of love: an oxytocin hypothesis. 

Modulating socialbehavior with oxytocin: how does it work? What does it mean? 

TheScience of Orgasm 

Oxytocin: What is it and what does it do?

Σύνταξη - Μετάφραση: Χριστίνα Σαββατιανού 06-02-2016

Πρώτη Δημοσίευση http://stasinews.gr/health/okitokini-i-ormoni-tis-agapis/

Κατοικίδια, οι τετράποδοι θεραπευτές

Κατοικίδια, οι τετράποδοι θεραπευτές

 

Όλο και πιο συχνά και ιδίως την τελευταία δεκαετία σε ολόκληρο τον πλανήτη, ερευνητές ανακαλύπτουν και παρακολουθούν τις ιδιαίτερες θεραπευτικές ικανότητες που έχουν τα κατοικίδιά μας και όχι μόνο. Μπορούμε να πούμε πως οι άνθρωποι εκπαιδεύουμε τα ζώα να θεραπεύουν, αλλά κυρίως πως τα ζώα εκπαιδεύουν εμάς να θεραπευόμαστε!

Μελέτες αποδεικνύουν πως είναι σημαντική η συμβολή των ζώων στη διευκόλυνση της καθημερινότητας, των δραστηριοτήτων ή και στην αποκατάσταση ασθενών με χρόνιες παθήσεις, και αξιοποιούνται και στον τομέα της διάγνωσης έπειτα από ειδική εκπαίδευση ανίχνευσης διαφόρων ασθενειών, όπως ο διαβήτης ο καρκίνος κ.ά.

Η επαφή με τα κατοικίδια μειώνει αισθητά τα επίπεδα του άγχους, κάτι που έχει άμεση επίδραση στη λειτουργία της καρδιάς και στην αρτηριακή πίεση, καθώς βοηθούν να ηρεμούμε και να χαλαρώνουμε. Όταν φροντίζουμε ένα κατοικίδιο, δίνουμε και λαμβάνουμε αγάπη και στοργή, ικανοποιώντας τη βασική ανθρώπινη ανάγκη για άγγιγμα και επαφή.

Φαίνεται λοιπόν πως οι κάτοχοι κατοικιδίων απολαμβάνουν καλύτερο επίπεδο γενικής υγείας από εκείνο όσων δεν έχουν κάποιο ζώο, καθώς όλο και περισσότερες έρευνες καταλήγουν πως υπάρχουν πολύ περισσότερα ωφελήματα στην υγεία που προκαλούνται από την επαφή με ένα ζώο, μερικά εκ των οποίων είναι:

- Αύξηση των επιπέδων της βήτα-ενδορφίνης, ορμόνης που μειώνει τον πόνο και ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα αυξάνοντας το αίσθημα ευεξίας και χαλάρωσης

- Αύξηση των επιπέδων ωκυτοκίνης, της ορμόνης της αγάπης που εμφανίζεται σε μεγάλες ποσότητες σε μητέρες και βρέφηΚατοικίδια, οι τετράποδοι θεραπευτές
- Αύξηση των επιπέδων σεροτονίνης, ενός νευροδιαβιβαστή που επιδρά στη διάθεση, στη λειτουργία του ύπνου και στον πόνο
- Αύξηση των επιπέδων της ντοπαμίνης που ενισχύει το αίσθημα της απόλαυσης
- Μείωση της αρτηριακής πίεσης
- Μείωση του άγχους και της κατάθλιψης
- Ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος
- Ανθεκτικότητα σε αλλεργίες
- Μειωμένη εμφάνιση εμφραγμάτων
- Μείωση των επιπέδων κορτιζόλης που έχει ως αποτέλεσμα λιγότερο στρες
- Μερικοί σκύλοι φαίνεται να έχουν την ικανότητα να ανιχνεύουν χημικές αλλαγές στο ανθρώπινο σώμα, όπως αύξηση του σακχάρου
- Άλογα και σκύλοι βοηθούν παιδιά με αυτισμό να διαχειριστούν καλύτερα τα συμπτώματά τους
- Σκύλοι και γάτες διαισθάνονται τις ψυχολογικές μεταπτώσεις των ανθρώπων και προσφέρουν ανακούφιση με το χάδι και την τρυφερότητα

Μετα-υλισμός και μετα-ηθικοποίηση.Βοήθειά μας!

Προσωπα

Της Pιτσας Mασουρα


Ο μετα-υλισμός θα μπορούσε να γίνει και στην Ελλάδα στο σύνθημα της εποχής, αφήνοντας χώρο για να στραφούμε λίγο σε βαθύτερες έννοιες που δεν θα μοιάζουν πια με ελκυστικά προϊόντα.

Προσπαθώ να κλείσω τ’ αυτιά μου. Να εξαιρεθώ από τις συζητήσεις για τα κοινά, να αποτινάξω από τον σβέρκο εκείνο το αρθρόποδο, τον σκορπιό που ξέρω ότι κατοικεί σε ξερές και πετρώδεις περιοχές, αλλά που τελευταία σκαρφαλώνει πάνω μου, χωρίς να μου εξηγεί τι θέλει από μένα. Είναι σαν να μου υπενθυμίζει τη γενετική του λειτουργία, που το θηλυκό μετά τον ερωτικό εναγκαλισμό του με το αρσενικό, το πνίγει επιτόπου! Θέλω να γίνω αόρατη, λέω. Να διακτινίζομαι χωρίς αναφορές σε λοχαγούς και λοχίες. Να ξεφεύγω από την προσοχή των φρουρών της πόλης. Να βλέπω τον ναρκομανή να χαροπαλεύει στον παράδρομο της Θεμιστοκλέους κι εγώ να απολαμβάνω το σουβλάκι, πάντα όμως αόρατη. Να πηγαίνω στο «Φλοράλ» και να κλείνω τα μάτια στον άθλιο εμποράκο με τα ναρκωτικά, γιατί η τζαζ που ακούω εκείνη τη στιγμή είναι πιο πάνω απ’ τη ζημιά που ο «ανθρωπίσκος» ετοιμάζεται να κάνει σ’ έναν ώς χθες κανονικό άνθρωπο. Να καθίσταμαι μάρτυρας της κάτω από το τραπέζι συναλλαγής του τάδε υπαλλήλου σε νευραλγική ΔΕΚΟ κι εγώ να απολαμβάνω αδιάφορη τη «μαργαρίτα» μου. Α, ναι, της έχω ρίξει και λίγη βότκα μέσα. Να αυτοκωδικοποιηθώ, θέλω, και να ζω χωρίς την ανάγκη του διπλανού.

Άραγε το ’χω αυτό το δικαίωμα; Κι αν βιαστικά υποθέσω ότι στο όνομα της ελεύθερης βούλησης του ατόμου, το ’χω, μήπως να αναρωτηθώ αν δικαιούμαι να το χρησιμοποιήσω, τη στιγμή που μπροστά μου εκατοντάδες μικροί Νέρωνες κατακαίνε τη χώρα μου; Μια φίλη μου ψιθύρισε ευγενικά: απο-ηθικοποίηση. Έτσι το λένε αυτό που σκέπτεσαι. Έχεις, ας πούμε, δύο ευρώ και χωρίς τυμπανοκρουσίες, στη ζούλα, τα διοχετεύεις σε ελβετικές τράπεζες. Σε νοιάζει για τις κρατικές απώλειες; Οχι. Πάμε παρακάτω. Έχεις κρυμμένα κιούπια με λάδι στο υπόγειο και αίφνης, γίνεσαι σύγχρονος μαυραγορίτης, ο δε ανθρωπάκος που περνάει μπροστά σου και τα θωρεί, είναι για σένα το «τεμάχιο» από το οποίο θα ωφεληθείς. Κι αν είναι γραφτό του να πεθάνει από τη σφαίρα, ας πεθάνει. Είσαι ο ταξιτζής, δηλώνεις αφεντικό των δρόμων και απειλείς με διάφορους τρόπους την πολιτεία (άρα και τους δυνάμει πελάτες σου), επειδή κάποτε κάποιοι σου είπαν ότι επιτελείς δημόσιο έργο, αντικαθιστώντας τις ελλιπείς συγκοινωνίες. Στα κομμάτια, οι αποδείξεις. Είσαι ελεύθερος επαγγελματίας. Τις νύχτες ψάχνεις σατανικούς λογιστές για να κλέψεις την εφορία, το κράτος, να μην αποδώσεις ΦΠΑ κ.λπ. κι αν τύχει και ερωτηθείς από τον αφελή τον φίλο «γιατί τόση φούρια», εσύ να πεις «ε, σιγά, το ληστρικό το κράτος θα υπολογίσω τώρα;». Την επομένη, το Καγιέν είναι στην πόρτα σου. Είσαι ο παρανοϊκός καταναλωτής, κλέβεις εργατοώρες από το Δημόσιο και ικανοποιείς την τρέλα σου σε πολυκαταστήματα πολυτελείας. Στο όνομα του απογυμνωμένου από στοιχειώδη ηθική υλιστικού καταναλωτισμού. Στα παλιά σου τα παπούτσια αν σε πληρώνει ο μικρομεσαίος φορολογούμενος. Αυτά και δεκάδες άλλα μικρά παραδείγματα που ζούμε καθημερινά, μου είπαν ότι λέγεται απο-ηθικοποίηση. Η καινούργια μάστιγα της κοινωνίας.

Κοινωνία: λέξη-κλειδί. Μεταξύ των ιδεών της Θάτσερ ήταν η ανυπαρξία της κοινωνίας. Η κοινωνία δεν υπάρχει, μας είπε. Υπάρχουν μόνον άτομα και οικογένειες. Ήταν η εποχή του άκρατου φιλελευθερισμού. Ο θρίαμβος του αχαλίνωτου, ατομικού και εξατομικευτικού καταναλωτισμού επί της «ηθικής οικονομίας» και της κοινωνικής αλληλεγγύης δεν ήταν βεβαίως προδιαγεγραμμένος. (Ζωή για κατανάλωση, Zygmunt Bauman, εκδ. Πολύτροπον.) Δεν θα μπορούσε να οικοδομηθεί μια κοινωνία κονιορτοποιημένη με μοναχικά άτομα και ρημαγμένες οικογένειες, αν πρώτα η Θάτσερ δεν είχε καθαρίσει το τοπίο. Δεν θα μπορούσε να οικοδομηθεί, αν δεν είχε καταφέρει να κάνει ανίσχυρες τις αυτοάμυνες, τις ενώσεις εκείνων που χρειάζονταν συλλογική προστασία, αν δεν είχε αφαιρέσει από τους αδύναμους τους περισσότερους πόρους, αν δεν είχε αποδομήσει το προσωπικό των εργοστασίων και των γραφείων, τα άλλοτε φυτώρια αλληλεγγύης μετατρέποντάς τα σε αθροίσματα καχύποπτων ατόμων που ανταγωνίζονταν το ένα το άλλο υπό το σύνθημα «Όποιος πρόλαβε τον Κύριον είδε».

Τότε, οι καμπάνες της καταναλωτικής ευτυχίας ηχούσαν χαρούμενα κι η ευτυχία έμοιαζε με κομήτη σε διατεταγμένη υπηρεσία: σας πλησιάζω σε απόσταση αναπνοής, αλλά δεν σας συνθλίβω γιατί θα πάνε περίπατο τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων και η δική σας ευτυχία! Σατανικό, ε; Ο ψυχολόγος Ολιβερ Τζέιμς -στον αντίποδα της Θάτσερ- λέει ότι η υλιστική χλιδή μας κάνει βαθιά δυστυχισμένους. Δηλαδή, πάει η ευτυχία που μας τάξανε. Κι αν κάτι θέλει να τονίσει ο Τζέιμς είναι ότι η σημερινή οικονομική κρίση αναζητεί ένα μετα-υλιστικό μήνυμα. Το κίνημα του μετα-υλισμού ξεκινάει πρώτα από την ανάληψη των ευθυνών μας για να αγγίξει ζητήματα κοινωνικής αλληλεγγύης, περιβάλλοντος, σύμπραξης και συναντίληψης σε μια σειρά θεμάτων που αφορούν όχι μόνο το πρακτικό σκέλος της ζωής, αλλά και το πνευματικό της σκέλος που σε τελευταία ανάλυση μπορεί να δημιουργήσει το καινούργιο πρότυπο του ενεργού πολίτη.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 7-3-2010

«...Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν...»

«...Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν...»
Επιμέλεια: Χρήστος Μπουκώρος
24/1/2010
«...Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν...»

από τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ http://www.taxydromos.gr

Αγαπητοί αναγνώστες, σήμερα δεν γράφουμε, αλλά αντιγράφουμε, γιατί αξίζει τον κόπο. Πιο συγκεκριμένα το βράδυ της Παρασκευής λάβαμε από Βολιώτη με σπουδές Οικονομίας και Λογιστικής, ο οποίος εργάζεται ως υψηλόβαθμο στέλεχος σε ξενοδοχειακή μονάδα στην Κρήτη και διαβάζει τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ καθημερινά από την ηλεκτρονική του έκδοση, το κείμενο που ακολουθεί. Το δημοσιεύουμε με ελάχιστες παρεμβάσεις, γιατί αποδεικνύει με τρόπο γλαφυρό και εκλαϊκευμένο την πορεία του δημόσιου χρέους και της οικονομικής μας κατάντιας. Κατόπιν επιθυμίας του δημοσιεύουμε μόνο τα αρχικά του (Α.Κ.) μαζί με τις ευχαριστίες μας για τον κόπο του να συγκεντρώσει τόσα πολλά και εξόχως ενδιαφέροντα στοιχεία με τρόπο και να μας τα παραθέσει με τρόπο αντικειμενικό και αδιαμφισβήτητο. Γράφει λοιπόν ο φίλος αναγνώστης:
«Στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα το κράτος που μας φιλοξενεί (και για λόγους συντομίας και μόνο θα αναφέρεται Ελλάδα από δω και στο εξής) βρίσκεται στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης. Είναι συμπτωματικό; Είναι ξαφνικό κα αναπάντεχο; Όχι, πρόκειται για ένα ιστορικό επακόλουθο και μία ιστορική συνέχεια των κατά συρροή ληστρικών επιδρομών των πολιτικών, αφεντικών και τραπεζών, σε βάρος της εργατικής και αγροτικής τάξης, των οικονομικά ασθενέστερων και των μεταναστών.
Από την επανάσταση του 1821, δηλαδή πριν την σύσταση του, το ελληνικό κράτος βρίσκεται χρεωμένο στις Μεγάλες Δυνάμεις. Το 1824 η Ελλάδα συνάπτει το πρώτο δάνειο αξίας 800.000 στερλινών από το... φιλικά προσκείμενο αγγλικό βασίλειο. Στα ταμεία του πρώιμου κρατιδίου φτάνουν όμως μόνο 308.000 στερλίνες, τα υπόλοιπα ήταν τραπεζικά έξοδα και έξοδα κίνησης της αποστολής από την Αγγλία! Ακολούθησε ακόμη ένα δάνειο της τάξης των 2.000.000 στερλινών, εκ των οποίων κατέληξαν στα ελληνικά ταμεία μόλις 190.000! Από τις 1.100.000 στερλίνες θα κρατηθούν διάφορα ποσά για τόκους, έξοδα, μεσιτικά και προηγούμενα δάνεια συνολικού ύψους 529.000 στερλινών. Το 1827 ήλθε η πρώτη ουσιαστική πτώχευση λόγω αδυναμίας καταβολής των τοκοχρεολυσίων των δανείων του 1824 και 1825. Δύο χρόνια αργότερα ο τέως υπουργός εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και μετέπειτα έλληνας Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας για να συστήσει το κράτος εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα. Το 1843 ήλθε η δεύτερη πτώχευση, αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν τον Καποδίστρια, στη συνέχεια δάνεισαν τον Οθωνα με 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας». Τα υπόλοιπα χρήματα δόθηκαν για την εξαγορά της Αττικής, της Εύβοιας και της Φθιώτιδας από την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ άλλο ένα μεγάλο ποσοστό του δανείου δικαιολογήθηκε ως έξοδα συντήρησης βαυαρικών στρατευμάτων στο ελληνικό κρατίδιο!
Για μεγάλο διάστημα επικράτησε ο εσωτερικός δανεισμός και ο εξωτερικός υποχώρησε αισθητά, μέχρι που το 1879 ξεκινά μια δεκαπενταετία ραγδαίας αύξησής του που οδήγησε τη χώρα στο τέλος του 1893 να χρωστά στο εξωτερικό 585,4 εκατ. φράγκα και να πτωχεύει για τρίτη φορά διά στόματος Χαρίλαου Τρικούπη. Τα χρήματα είχαν και πάλι χρησιμοποιηθεί για εξυπηρετήσεις παλαιών δανείων, είχαν επενδυθεί σε μια σειρά δημοσίων επενδύσεων και ανάπτυξης υποδομών, ενώ επιπλέον χρησιμοποιήθηκαν για την εξαγορά και άλλων επαρχιών στη Θεσσαλία, για τη χρηματοδότηση του «Κρητικού ζητήματος» και για προμήθειες πολεμικού υλικού. Σημειώνεται και εδώ ότι το 35% υπολογίζεται ότι δεν έφτασε ποτέ στο κράτος ως συνήθως... Έτσι ο δανεισμός είναι τόσο δυσβάσταχτος, που η πτώχευση έρχεται αναπόφευκτα. Η συνέχεια θέλει στην εξουσία ψευτοπατριώτες, δημαγωγούς και η χώρα που μας φιλοξενεί μπαίνει σε κατάσταση προ πολέμου, για την απελευθέρωση και άλλων εδαφών και τη δημιουργία της μεγάλης πατρίδας. Το 1897 οι Οθωμανοί φτάνουν περίπου έξω από τη Λαμία και οι Μεγάλες Δυνάμεις τους ανακόπτουν την πορεία. Την επομένη του «Ατυχούς πολέμου», χωρίς να υπάρξει «τυπική» πτώχευση, οι δυνάμεις εγκαθιστούν Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο στη χώρα, ο οποίος ΔΟΕ διατηρήθηκε έως το 1978!!!
Η αρχή του νέου αιώνα βρίσκει την Ελλάδα πάλι σε πολεμική εμπλοκή, Μακεδονικό και Βαλκανικοί Αγώνες. Κατά την περίοδο 1900-1914 συνομολογούνται δάνεια ύψους 521 εκ. φράγκων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν καθαρά για πολεμική χρήση στα βαλκάνια, για εξαγορά
νέων περιοχών σε Μακεδονία-Θράκη και για αποπληρωμή των παλαιότερων δανείων φυσικά. Στη συνέχεια ο μεγαλοϊδεατισμός των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών θα βιώσει τη Μικρασιατική καταστροφή. Η οικονομική πορεία διαρθρώνεται από τις μεγάλες, έκτακτες πολεμικές δαπάνες (περίπου 6,2 δισ. δρχ.). Είναι περίοδος έξαρσης του εσωτερικού δανεισμού και σχεδόν εξάλειψης του εξωτερικού. Στον εξωτερικό δανεισμό υπάρχουν δύο μυστικά γερμανικά δάνεια, από 40 εκ. μάρκα έκαστο προς την κυβέρνηση Σκουλούδη το 1915 και 1916. Τα δάνεια κρατήθηκαν εντελώς μυστικά, ακόμα και από τη Βουλή και ουδαμού αναγραφόμενα. Η μυστικότητα αυτή θα αποτελέσει θέμα της ποινικής δικαιοσύνης το 1918. Στο ειδικό δικαστήριο ο Σκουλούδης θα υποστηρίξει ότι κρατήθηκε μυστικό για να μην εκληφθεί ως ένδειξη γερμανοφιλίας. Τέλος υπήρξε ένα μικρό δάνειο καναδικό 8 εκ. δολ. Επίσης και ένα για την εξαγορά, από τη Γαλλία, της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσ/κης-Κων/λης, την οποία είχε καταλάβει ο ελληνικός στρατός το 1913.
Μέχρι το 1922 εκδίδονται 1,5 δισ. δραχμές χωρίς κανένα αντίκρισμα, όλα για τις ανάγκες του πολέμου. Παρά την ήττα όμως στη Μικρά Ασία, η πτώχευση έχει αποφευχθεί με το Α Αναγκαστικό Δάνειο που επιβάλλεται από τον υπουργό Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, ο οποίος κόβει στη μέση τα χαρτονομίσματα, κρατά το ένα μέρος στην κυκλοφορία και ανταλλάσσει το άλλο με τίτλους εσωτερικού δανείου! Η Ελλάδα είναι για άλλη μία φορά στα όρια της πτώχευσης, όμως την αποφεύγει χάρη νέου δανεισμού από την Κοινωνία των Εθνών υπέρ των προσφύγων, θυμάτων της εθνικής έξαρσης στη Μικρά Ασία.
Από το 1924 μέχρι το 1930 εισέρρευσαν στην Ελλάδα 900 εκ. χρυσά φράγκα. Τον ρόλο του τοκογλύφου - εθνικού ευεργέτη ανέλαβαν οι ΗΠΑ και Αγγλία κατά 80% και αρκετές ευρωπαϊκές χώρες το υπόλοιπο 20%. Το τραγελαφικό είναι ότι συνολικά την περίοδο 1824-1932 είχαμε δανεισθεί από το εξωτερικό 2,2 δισ. χρυσά φράγκα, ενώ είχαμε αποσβήσει 2,38 δισ. χρ. φρ. δηλαδή 183 εκ. περισσότερα από όσα είχαμε δανεισθεί και πάλι χρωστούμε 2 δισ. χρ. φρ. λόγω των «εξαιρετικών» συμβάσεων που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις! Το 1932 αναπόφευκτα είχαμε την τέταρτη πτώχευση!
Μέχρι το 1945 δεν θα υπάρξει νέος εξωτερικός δανεισμός, ενώ θα παγώσει, λόγω παγκόσμιας κρίσης και Β Παγκόσμιου Πολέμου, η αποπληρωμή των παλαιών δανείων. Ακολουθεί η μεταπολεμική περίοδος, ο εμφύλιος και η εθνική ανασυγκρότηση της χώρας από τον Τrumanη με το σχέδιο Μarshal. Μέχρι το 1955 η Ελλάδα είχε συνάψει δάνεια ύψους 145 εκ. δολαρίων. Έπεται μια δεκαετία βαθειάς πολιτικής αστάθειας υπό Καραμανλή και Παπανδρέου, όπου η χώρα δανείζεται ανά 6 μήνες το ποσό των 406 εκ. δολαρίων! ΗΠΑ, Αγγλία και Δυτ. Γερμανία ήταν αυτή τη φορά οι… εθνικοί χορηγοί.
Από το επόμενο διάστημα 1967-1974 εμφανίζεται για πρώτη φορά η δημιουργική λογιστική. Ξαφνικά οι «πατριώτες» συνταγματάρχες βάζουν την ελληνική φεουδαρχία σε γύψο και σταματά ο εξωτερικός δανεισμός. Με την μορφή που τον γνωρίζαμε...γιατί από συστάσεως του ελληνικού κράτους είχαμε συνηθίσει τον απευθείας δανεισμό της ελληνικής οικονομίας από τους κλασικούς μας… ευεργέτες, ΗΠΑ, Αγγλία. Γαλλία, Γερμανία αλλά και άλλους μικρότερης εμβέλειας σπόνσορες, όπως π.χ. η Αίγυπτος. Τότε λοιπόν αρχίζουν να λαμβάνουν δάνεια όλοι εκείνοι οι εργολάβοι, μηχανικοί και επιχειρηματίες, βιομήχανοι που αποτελούν μέχρι και στ μέρα τον κορμό της ελληνικής οικονομίας με εγγυητή το ελληνικό δημόσιο. Έπαψε λοιπόν να δανείζεται το κράτος και δανείζονταν απευθείας οι ομοφρονούντες με εγγυητή το ελληνικό κράτος! Δάνεια που φυσικά δεν αποπληρώθηκαν ποτέ από τους ίδιους, αλλά χρέωσαν το ελληνικό δημόσιο με αρκετά δισ. δραχμές!

Στη μεταπολίτευση το γεγονός που συντέλεσε στην αύξηση του δημόσιου χρέους ήταν η διεύρυνση του κράτους και των δημοσίων οργανισμών αλλά και η κρατικοποίηση αρκετών χρεωκοπημένων επιχειρήσεων μετά το 1981. Οι προϋπολογισμοί του κράτους μετά το 1974 πέφτουν στην κυριολεξία έξω, φτάνοντας το έλλειμμα στο 26, 1% του ΑΕΠ. Τα ελλείμματα αυτών των προϋπολογισμών καλύπτονται όλα από νέα δάνεια ύψους 18,4 δισ. δολαρίων. Το 1985 βρίσκει την Ελλάδα με την παγκόσμια πρωτιά στο κατά κεφαλήν δημόσιο χρέος! Στη συνέχεια όμως ο δανεισμός του κράτους άρχισε να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, με το δημόσιο χρέος να φτάνει το 1999 στο 80% του ΑΕΠ. να εκτινάσσεται στο 111,6% το 1993 και σήμερα σύμφωνα με τα στοιχεία που καταγράφονται έχει διαμορφωθεί το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης για το 2009 στα 300,8 δισ. ευρώ, που σημαίνει με βάση το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν το 125,3%!
Για το επόμενο έτος η εκτίμηση είναι ότι θα διαμορφωθεί στα 326,305 δισ. ευρώ που φτάνει το 133,6%, κάτι που συμπίπτει απόλυτα με τις πιο δυσμενείς προβλέψεις των διεθνών οργανισμών. Ενώ μόνο για το 2009 ο δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 54 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 18 δισ. προορίζονταν για τις τράπεζες. Επιγραμματικά αναφέρουμε, χρέος κεντρικής κυβέρνησης 2009 300,80 δισ., δάνεια επιχειρήσεων από τράπεζες 132,23 δισ., στεγαστικά δάνεια από τράπεζες 79,14 δισ., καταναλωτικά δάνεια από τράπεζες 6,44 δισ., επίσημα χρέη εργοδοτών προς τα ταμεία 9.00 δισ., χρέη προς την εφορία 20,00 δισ., εγγυήσεις ένοπλων δυνάμεων 25,00 δισ., μεταχρονολογημένες επιταγές 360 δισ. Σύνολο 962,61 δισ. ευρώ! Τόσα έχουμε στην καμπούρα μας ως λαός και τα οποία με τον έναν ή άλλο τρόπο πρέπει να αποπληρώσουμε».

ΑΕΠ : Το ΑΕΠ αποτελείται από το σύνολο των αγαθών, υλικών και άυλων τα οποία παράγονται από την οικονομία σε ορισμένη χρονική περίοδο. Ορίζεται ως το άθροισμα των χρηματικών αξιών όλων των προϊόντων και υπηρεσιών. Ο υπολογισμός του βασίζεται στις τιμές της αγοράς, π.χ. αν διπλασιαστούν οι τιμές των προϊόντων, ενώ οι ποσότητες μείνουν σταθερές, η χρηματική αξία του ΑΕΠ θα διπλασιαστεί παρά το γεγονός ότι το πραγματικό ΑΕΠ είναι στο ίδιο επίπεδο. Κακώς αναφέρεται ως δείκτης ανάπτυξης γιατί δεν φανερώνει τη σχέση μεταξύ ποσότητας και αξίας παράγωγης σε μία χώρα.

ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ: Ονομάζεται το φαινόμενο της συνεχούς ανόδου του γενικού επιπέδου τιμών. Ισοδυναμεί με συνεχή μείωση της αγοραστικής δύναμης και πλήττει κυρίως τα εισοδήματα των υπαλλήλων, εργατών και συνταξιούχων σε αντίθεση με το πραγματικό εισόδημα των επιχειρηματιών που αυξάνει δεδομένου του ότι οι τιμές των προϊόντων αυξάνουν πιο γρήγορα από τις τιμές των παραγωγικών συντελεστών και επομένως οι εισπράξεις τους αυξάνουν από τις παραγωγικές δαπάνες.

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ: είναι το άθροισμα των ελλειμμάτων των προηγούμενων ετών και των τόκων που προέρχονται από αυτά, εφόσον καλύπτονται με πρόσθετο δανεισμό. Το έλλειμμα που σε κάθε χρονική περίοδο προέρχεται από τη διαφορά του συνόλου των δημοσίων δαπανών από το σύνολο των δημοσίων εσόδων δείχνει την πορεία της οικονομίας ενός κράτους. Τα άτομα επιβαρύνονται καθημερινά από το δημόσιο χρέος καθώς το εισόδημά τους μειώνεται μέσω της προσπάθειας του κράτους να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του και να αύξηση τα έσοδα του από τους άμεσους και έμμεσους φόρους.