Ναυαρχίδα - Το blog των υγειονομικών του "ΑΤΤΙΚΟΝ"

Κοίτα τι βρήκα παλι....

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΓΝ «ΑΤΤΙΚΟΝ»

3-12-2008

Οι εργαζόμενοι του ΠΓΝ «Αττικόν» μετά από 2 μήνες κινητοποιήσεων συνεχίζουμε να διαμαρτυρόμαστε για τις τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, που καθιστούν τη λειτουργία τμημάτων του νοσοκομείου επικίνδυνη για τους ασθενείς και τους εργαζόμενους. Το Υπουργείο Υγείας αδιαφορεί για άμεση πρόσληψη του αναγκαίου νοσηλευτικού και παραϊατρικού προσωπικού και εμπαίζει τους εργαζόμενους και τους ασθενείς. Είμαστε αποφασισμένοι να μην σταματήσουμε, αν δεν εξασφαλιστούν οι συνθήκες ασφαλούς λειτουργίας του νοσοκομείου.

Αποφασίζουμε τη συνέχιση των κινητοποιήσεων μας έως την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων μας. Συγκεκριμένα:

Ø Έκδοση «Δελτίου Επικινδυνότητας», το οποίο θα ενημερώνει για καταστάσεις του νοσοκομείου που ενέχουν κινδύνους για τους ασθενείς και θα αποστέλλεται στη Διοίκηση του νοσοκομείου, το Επιστημονικό συμβούλιο και το Τύπο.

Ø Στάση εργασίας την Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου από τις 10πμ έως τις 3μμ και Συγκέντρωση στο Υπουργείο Υγείας ώρα 11πμ.

Ø Συμμετέχουμε στην πανελλαδική απεργία και στην απεργιακή συγκέντρωση την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου με προσυγκέντρωση στο Υπουργείο Υγείας στις 10πμ σε συντονισμό με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στα νοσοκομεία.

Ø Συγκέντρωση προσωπικού 8-10 π.μ και νέα Γενική Συνέλευση των εργαζομένων την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου στις 10πμ.

Ø Συμμετέχουμε με εκπροσώπους μας στη νέα συνάντηση του Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Εργαζομένων την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου στις 3μμ στο νοσοκομείο Παίδων Αγ. Σοφία.

Ø Σε συνεργασία με τοπικούς φορείς οργανώνουμε εκδήλωση-συναυλία για την «Σωτηρία των νοσοκομείων» της Δυτικής Αθήνας.

Ø Καλούμε τους υπόλοιπους εργαζόμενους, τοπικούς φορείς και πολίτες να αγωνιστούμε από κοινού για δημόσια υγεία και παιδεία.

Η Γενική Συνέλευση Εργαζομένων του ΠΓΝ «Αττικόν»

================================

και μια παλαιότερη δημοσίευση σχετικά με το Αττικόν απο το ίδιο μπλογκ της Ναυαρχίδας

Η Ναυαρχίδα ΑΤΤΙΚΟΝ ο «Εραστής των Δυτικών Προαστίων»

Δεν τον ενδιαφέρει η ασφαλής λειτουργία του νοσοκομείου ΑΤΤΙΚΟΝ με την πρόσληψη ιατρικού, νοσηλευτικού και διοικητικού προσωπικού που είναι απαραίτητη, αλλά ούτε τον ενδιαφέρει να τηρηθούν οι διαφανείς διαδικασίες πρόσληψης για μία θέση στο νοσοκομείο.

Ενδιαφέρεται «ο ακατανόμαστος καθηγητής» να στήσει ένα καλό γωνιακό μαγαζί με καλή βιτρίνα σε ένα υποβαθμισμένο βιομηχανικό κομμάτι της Δυτικής Αττικής προκειμένου να βολέψει τα «δικά του άτομα» να τα προωθήσει «οικονομικά» και «επιστημονικά» και να τα καθιερώσει με το έτσι θέλω στην κοινωνία της ΑΤΤΙΚΗΣ και ο ίδιος φυσικά να δοξαστεί.

Δεν τον ενδιαφέρει να εξυπηρετήσει τον απλό πολίτη, τον φτωχό, τον άνεργο, την μειονότητα και «γύφτους» της Δυτικής Αττικής», δεν είναι και δεν ήταν στις προθέσεις του.

Κατά την ρύση αυτού του διευθυντού , Αν. καθηγητού και νυν «τακτικού καθηγητού» σε κλινική στο ΑΤΤΙΚΟΝ, δεν θέλω «σαβούρα» στην κλινική μου.

Εννοεί κόσμο των Δυτικών Προαστίων και κυρίως μειονότητες και «γύφτους». Ρητές οι οδηγίες του στους ειδικευομένους και γιατρούς να μη γίνονται εισαγωγές «τέτοιων» ασθενών και ειδικά στις «μισές» εφημερίες.

Οι λίστες αναμονής σε ασθενείς των Δυτικών Προαστίων τεράστιες, αναμονή ως και ένα έτος.

Εκτός εάν ο ασθενής επισκεπτόντανε τον «διάσημο» γιατρό στο ιατρείο του ή τους «γνωστούς συνεργάτες» του, στα Βόρεια προάστια.

Τότε η εισαγωγή του ασθενούς ήταν άμεση στο νοσοκομείο.

Ο «καθηγητής» έχει το λόγο για το πλάνο των χειρουργείων που θα διεξαχθούν.

Έχει τον λόγο για ποια άτομα θα απαρτίζουν την κλινική του.

Φυσικά ξεκινά από την γραμματέα του, ανιψιά , βαφτιστήρι , κόρη του λέκτορα. Γιατροί γνωστοί, φίλοι, κουμπάροι, γνωστή ομάδα από το παρελθόν ,έχουν δουλέψει μαζί, έχουν δώσει όρκο να υποστηρίζουν τον «αρχηγό»δεν θα τον εγκαταλείψουν ποτέ, αρκεί να τους αφήνει ο «αρχηγός» να «δουλεύουν» δηλαδή να έχουν την πελατεία τους στην κλινική.

Εάν αυτός τους εγκαταλείψει τότε αυτοί θα τα πούν «όλα».

Τα γνωστά διαπλεκόμενα συμφέροντα.

Τηρήθηκαν οι διαφανείς διαδικασίες πρόσληψης αυτών των «γνωστών» ιατρών του «αρχηγού» της κλινικής?

Μερικοί προσπάθησαν να διοριστούν ως γιατροί του ΕΣΥ, αλλά οι κρίσεις ,τους κατέταξαν μετά τη 20η θέση σε σύνολο 42 ενδιαφερομένων για 2 θέσεις ΕΣΥ στην κλινική στο ΑΤΤΙΚΟΝ.

Ο «αρχηγός» βρήκε άλλους γνωστούς τρόπους να τους προσλάβει και να έχει την ομάδα του κοντά, γιατί μόνο αυτούς εμπιστεύεται και θέλει.

Τους ονόμασε ,ερευνητές, επιστημονικούς συνεργάτες ,λέκτορες, επικουρικούς κλπ.

Έτσι βρέθηκαν σε μία κλινική 40 κλινών στο ΑΤΤΙΚΟΝ , γιατροί ιδιώτες, γιατροί του ΙΚΑ να δουλεύουν σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, να εφημερεύουν ως γιατροί του ΕΣΥ και να αμείβονται ως γιατροί του ΕΣΥ.

Βέβαια δουλεύουν και 20 επιστημονικοί συνεργάτες ιδιώτες που ασκούν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους στην κλινική χωρίς αμοιβή, με κέρδος μία διατριβή μία μελλοντική θέση στην κλινική , ή να οικονομήσουν καμιά πελάτισσα στο γωνιακό μαγαζάκι του «αρχηγού» και να την προωθήσουν σε ιδιωτικό νοσοκομείο.

Δύσκολος ο ανταγωνισμός των γιατρών στο λεκανοπέδιο, ψάχνουν δυστυχώς για ένα καλό «κράχτη».

Ο «μπαμπάς αρχηγός» θα φροντίσει για πολλούς από αυτούς ,αρκεί να δείξουν πλήρη «υποταγή» στον «αρχηγό».

Ολόκληρο νοσοκομείο ΑΤΤΙΚΟΝ είναι ανάστατο. Πιθανόν με άμεση πρόσληψη 100 νοσηλευτών να ξαναλειτουργήσει.

Η κλινική του «αρχηγού» στο ΑΤΤΙΚΟΝ εξασφάλισε 16 και πάμε για 20 ειδικευόμενους και μάλιστα σε νοσοκομείο που δεν εφημερεύει επί 24 ώρου βάσεως.

Ποιά είναι η εκπαίδευσή τους?

Αμείβονται για τις εφημερίες τους?

Τότε γιατί προσλήφτηκαν τόσοι πολλοί?

Μα είναι γνωστό. Γνωστός καθηγητής άλλου νοσοκομείου «παρακάλεσε» τον «καθηγητή» αυτής της κλινικής του ΑΤΤΙΚΟΝ να προσλάβει την κόρη του.

Ήταν όμως 10η στην επιτηρίδα των ειδικευομένων, πήρε και τους δέκα.

Έχει την δύναμη να προσλαμβάνει, τότε γιατί δεν απαιτεί να γίνουν προσλήψεις?

Μα αν γίνουν προσλήψεις θα χάσει την ομοιογένεια η κλινική, θα μπουν ανεπιθύμητοι συνάδελφοι, θα αρχίζει να εφημερεύει και η κλινική και τότε θα μπουν «γύφτοι» από τα Δυτικά Προάστια. Θα χαλάσει η βιτρίνα, δεν θα έχει κρεβάτια για τους ασθενείς των Βορείων Προαστίων, τα κρεβάτια θα πληρωθούν από «σαβούρα» ασθενών των Δυτικών Προαστίων.

Το κείμενο συντάχθηκε από αγανακτισμένο γιατρό βλέποντας τον «ακατανόμαστο καθηγητή» να στέκεται κλαρίνο, να χαμογελά και να χειροκροτεί ,τον Γ.Παπανδρέου που επισκέφτηκε την Παρασκευή το ΑΤΤΙΚΟΝ νοσοκομείο.

Ας κρατήσουμε «πισινή», που ξέρεις ,μπορεί να είναι ο μελλοντικός πρωθυπουργός, θα σκέφτηκε.

Δεν είμαι κατά του Πανεπιστημίου. Δεν έχω αντίρρηση να συνυπάρχουμε σε ένα δημόσιο νοσοκομείο ΕΣΥ και Πανεπιστήμιο.

Όμως πρέπει να οριοθετηθεί, Πανεπιστήμιο και ΕΣΥ στο ΑΤΤΙΚΟΝ νοσοκομείο.

Οι πραγματικοί επιστημονικοί δάσκαλοι να αφιερωθούν στο επιστημονικό τους έργο στην διδασκαλία των φοιτητών και στην έρευνα.

Οι δε γιατροί του ΕΣΥ στο κλινικό τους έργο και όχι μόνο..

Να γίνουν προσλήψεις με διαφάνεια και με πραγματικά επιστημονικά κριτήρια και να λειτουργήσει με ασφάλεια η ναυαρχίδα ΑΤΤΙΚΟΝ.

Να δουλέψει και φυσικά να εφημερεύσει. η ναυαρχίδα του ΕΣΥ για την Δυτική Αττική .

.

Με εκτίμηση

Οδυσσέας

Δωρεά Οργάνων...

28 Οκτωβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων Σώματος και Μεταμοσχεύσεων

http://www.sansimera.gr/archive/worldays/show.php?id=173

Σχετικοί σύνδεσμοι

Εθνικος Οργανισμος Μεταμοσχεύσεων

Global Observatory on Donation and Transplantation

Παγκόσμιος οργανισμός υγείας

http://www.papaki.panteion.gr/teuxos15/organs.htm




Η Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων Σώματος και Μεταμοσχεύσεων καθιερώθηκε το 2005 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και γιορτάζεται κάθε Οκτώβριο. Φέτος, όπως και πέρυσι, η μέρα που είναι αφιερωμένη στο θέμα αυτό είναι η 28η του μηνός. Σκοπός είναι να ενημερωθεί καθώς και να ευαισθητοποιηθεί η παγκόσμια κοινή γνώμη για την αξία της δωρεάς οργάνων σώματος που μέσω της μεταμόσχευσης χαρίζουν το πολύτιμο δώρο της ζωής σε πάσχοντες συνανθρώπους μας. Από ένα δότη μπορούν να σωθούν πάνω από 10 ασθενείς που έχουν ανάγκη από καρδιά, πνεύμονες, ήπαρ, νεφρούς, κερατοειδείς, δέρμα ή και οστά.

Η Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων Σώματος και Μεταμοσχεύσεων καθιερώθηκε το 2005 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και γιορτάζεται κάθε Οκτώβριο. Φέτος, όπως και πέρυσι, η μέρα που είναι αφιερωμένη στο θέμα αυτό είναι η 28η του μηνός. Σκοπός είναι να ενημερωθεί καθώς και να ευαισθητοποιηθεί η παγκόσμια κοινή γνώμη για την αξία της δωρεάς οργάνων σώματος που μέσω της μεταμόσχευσης χαρίζουν το πολύτιμο δώρο της ζωής σε πάσχοντες συνανθρώπους μας. Από ένα δότη μπορούν να σωθούν πάνω από 10 ασθενείς που έχουν ανάγκη από καρδιά, πνεύμονες, ήπαρ, νεφρούς, κερατοειδείς, δέρμα ή και οστά.

Η δωρεά οργάνων αποτελεί δείγμα κοινωνικής ευαισθητοποίησης και είναι μια πράξη που μας αφορά όλους. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν ευεργετηθεί από μια επιτυχημένη μεταμόσχευση και εκατομμύρια ακόμη περιμένουν τη σωτηρία. Το μεγάλο και δυσεπίλυτο πρόβλημα σε παγκόσμιο επίπεδο παραμένει το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των διαθέσιμων οργάνων προς μεταμόσχευση και του αριθμού των ασθενών στις λίστες αναμονής. Μόνο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 3.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο περιμένοντας το μόσχευμα που θα τους χαρίσει τη ζωή.

Στατιστικά στοιχεία

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων το α' τρίμηνο του 2008, η πορεία της μεταμοσχευτικής δραστηριότητας στη χώρα μας σημείωσε αύξηση κατά 56% σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα. Οι Έλληνες ευαισθητοποιούνται ολοένα και περισσότερο απέναντι στη Δωρεά Ιστών και Οργάνων και αυτό αποτυπώνεται και στα νούμερα. Κατά τη διάρκεια του α' τριμήνου του 2008 αξιοποιήθηκε το ιδιαίτερα ικανοποιητικό ποσοστό της τάξης του 64,5% των δυνητικών δοτών. Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα το 2007, το ποσοστό αξιοποίησης άγγιζε μόλις το 29,2%.

Παρ' όλα αυτά η Ελλάδα καταλαμβάνει την τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τον αριθμό των πραγματοποιούμενων μεταμοσχεύσεων από πτωματικούς δότες. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2001 η αναλογία του αριθμού μεταμοσχεύσεων από πτωματικούς δότες ανά εκατομμύριο πληθυσμού στην Ελλάδα ήταν 2.9, τη στιγμή που στην Ισπανία ήταν 32.5, στην Πορτογαλία 20.2, στην Αυστρία 23.7 και στο Βέλγιο 21.6. Παρόμοια στασιμότητα ή ακόμα και κάμψη στον αριθμό των διαθέσιμων οργάνων προς μεταμόσχευση διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως και οφείλεται, κατά κύριο λόγο, σε απροθυμία των συγγενών στο να συναινέσουν στη δωρεά οργάνων προσφιλών τους προσώπων που εχάθησαν. Οι σημαντικότερες αιτίες της απροθυμίας αυτής πρέπει να αναζητηθούν στην ελλιπή και, πολλές φορές, εσφαλμένη ενημέρωση ή παραπληροφόρηση του πληθυσμού, στην έλλειψη εμπιστοσύνης σε φορείς και γιατρούς και στο φόβο για εμπόριο οργάνων και επίσης στις διάφορες προλήψεις και προκαταλήψεις που συνοδεύουν το τέλος της ζωής.

Χρήσιμες πληροφορίες που θα πρέπει να γνωρίζουμε για να αποφύγουμε την παραπληροφόρηση:

Τι σημαίνει μεταμόσχευση;

Η μεταμόσχευση είναι μία ιατρική πράξη κατά την οποία υγιή όργανα, ιστοί ή κύτταρα μεταφέρονται από ένα νεκρό ή ζωντανό δότη σε έναν χρονίως πάσχοντα άνθρωπο με σκοπό την αποκατάσταση της λειτουργίας των οργάνων του. Η μεταμόσχευση, η οποία αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της ιατρικής του 20ού αιώνα και έχει καθιερωθεί πλέον σήμερα ως μία θεραπευτική πρακτική, επιτρέπει την αποκατάσταση των λειτουργιών του σώματος που είχαν μέχρι εκείνη τη στιγμή χαθεί και σε μερικές περιπτώσεις είχαν μερικώς υποκατασταθεί με μία μηχανικού τύπου μέθοδο. Η μεταμόσχευση, δηλαδή η αντικατάσταση φθαρμένων ανθρωπίνων οργάνων από άλλα υγιή, αποτελεί για πολλούς συνανθρώπους μας τη μοναδική ρεαλιστική ελπίδα για μια υγιή και παραγωγική ζωή, έχει καθιερωθεί ως ευρέως αποδεκτό μέρος της ιατρικής θεραπείας και θεωρείται ως μία νίκη του ανθρώπου στην πάλη του με την αρρώστια και το θάνατο.

Οι δότες χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: τους πτωματικούς δότες, τους εν ζωή συγγενείς, τα εν ζωή μη συγγενικά άτομα και τους δωρητές οργάνων. Και για την αποσαφήνιση των ορισμών: πτωματικοί δότες είναι τα άτομα με διαγνωσμένο εγκεφαλικό θάνατο που απλά διατηρείται με μηχανική υποστήριξη η κυκλοφορία του αίματος παρέχοντας τη δυνατότητα χρησιμοποίησης των οργάνων, ιστών και κυττάρων για μεταμόσχευση και δωρητές οργάνων είναι τα άτομα που ενώ βρίσκονται εν ζωή δηλώνουν ότι επιθυμούν να δωρίσουν τα όργανά τους για μεταμόσχευση μετά τον θάνατό τους.

Καθένας μπορεί να επιλέξει για δωρεά όποια και όσα όργανά του αυτός επιθυμεί και μπορεί να ακυρώσει τη δωρεά του αν το επιθυμεί, ζητώντας τη διαγραφή του από τη λίστα δωρητών. Το μόνο που δεν μπορεί ο δότης να επιλέξει είναι να κάνει δωρεά προς ορισμένο πρόσωπο γιατί τηρείται αυστηρά η καθορισμένη σειρά προτεραιότητας.

Σημαντικό είναι να αναφερθεί πως όταν κάποιος αποφασίζει να γίνει δωρητής οργάνων, η αφαίρεση θα γίνει αφού υποστεί νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους, δηλαδή είναι πλέον νεκρός και δεν μπορεί να επανέλθει στη ζωή. Η έναρξη της μεταμοσχευτικής διαδικασίας προϋποθέτει την πιστοποίηση θανάτου. (Εγκεφαλικός θάνατος είναι η κατάσταση της μη αναστρέψιμης βλάβης του εγκεφάλου, με απώλεια όλων των λειτουργιών του εγκεφαλικού στελέχους που από επιστημονική, ηθική και νομική άποψη είναι αποδεκτή σαν θάνατος του ανθρώπου). Τα μηχανήματα σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορούν να τον επαναφέρουν και μπορούν απλά να διατηρήσουν την κυκλοφορία του αίματος για να παραμείνουν ζωντανά τα όργανα, οι ιστοί και τα κύτταρα δίνοντας τη δυνατότητα χρησιμοποίησής τους προς μεταμόσχευση. Καθώς επίσης λανθασμένη είναι και η άποψη πως θα αφήσουν έναν ασθενή να πεθάνει όταν ξέρουν ότι θέλει να γίνει δωρητής οργάνων.

Τέλος, η αφαίρεση κυττάρων, ιστών και οργάνων από νεκρό δότη γίνεται με τον προσήκοντα σεβασμό στο σώμα του νεκρού, εκεί όπου βρίσκεται ο δότης και κάτω από κατάλληλες συνθήκες. Η όλη διαδικασία διενεργείται με μεγάλη προσοχή από χειρουργούς και εκπαιδευμένο προσωπικό, χωρίς να παραμορφώνει το σώμα, την όψη ή τα χαρακτηριστικά.


Η θέση της θρησκείας

Ένα από τα κεφάλαια αυτού του ζητήματος στο οποίο η παραπληροφόρηση βρίθει, αφορά την θέση της θρησκείας απέναντι στο ζήτημα της δωρεάς των οργάνων. Οι περισσότερες θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός, ο Βουδισμός, ο Ιουδαϊσμός κ. α. έχουν θετική θέση απέναντι στις μεταμοσχεύσεις. Η Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία αντικρίζει τις μεταμοσχεύσεις με ιδιαίτερη συμπάθεια και κατανόηση και θεωρεί ότι: "η δωρεά οργάνων από εγκεφαλικώς νεκρούς δότας καθώς και η νηφάλια και συνειδητή απόφασις υγιούς ανθρώπου όπως προσφέρει κάποιο όργανό του εις πάσχοντα συνάνθρωπον, ως πράξεις φιλαλληλίας και αγάπης, είναι σύμφωνοι με την διδασκαλίαν και το φρόνημα της Εκκλησίας μας". Ωστόσο, αν κάποιος έχει αμφιβολίες, μπορεί να το συζητήσει με τον πνευματικό του πατέρα.

Πρέπει να τονιστεί ότι η κάθε μεταμόσχευση οργάνου πηγάζει από μια απόφαση μεγάλης ηθικής αξίας: "η απόφαση να προσφέρεις χωρίς αντάλλαγμα ένα μέρος του σώματός σου για την υγεία και ευημερία ενός άλλου ανθρώπου", εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλοψυχία της χειρονομίας, μια γνήσια πράξη αγάπης. Δεν αποτελεί απλώς μία πράξη όπου χαρίζουμε κάτι που μας ανήκει, αλλά μία πράξη στην οποία χαρίζουμε κάτι από τον εαυτό μας, "λόγω της δυνατής ένωσης με την ψυχή, το ανθρώπινο σώμα δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα απλό σύμπλεγμα ιστών, οργάνων και λειτουργιών … αλλά είναι ένα βασικό μέρος του ανθρώπου μέσα στο οποίο εκδηλώνεται και εκφράζεται". (από ομιλία της Αυτού Αγιότητος Πάπα Ιωάννη Παύλου ΙΙ XVIII Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας Μεταμοσχεύσεων Ρώμη, 29 Αυγούστου 2000)

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, πιστή στη ρήση "Μακάριόν εστι μάλλον διδόναι ή λαμβάνειν" (Πραξ. κ΄ 35), έχει αποδεχτεί ανεπιφύλακτα την ιδέα της δωρεάς οργάνων θεωρώντας την υπέρτατη πράξη ανθρωπισμού και φιλαλληλίας.



Βαλεντίνη Πολίτη



Info: http://www.noikokyra.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=655
Πηγή:
http://www.eom.gr/
http://www.sansimera.gr/archive/worldays/show.php?id=173

Σύντομα στην αγορά το εμβόλιο για τον καρκίνο του μαστού

Πηγή: εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Σύντομα θα κυκλοφορήσει στη διεθνή αγορά το εμβόλιο για τον καρκίνο του μαστού, επιβεβαίωσε η ομογενής ερευνήτρια από την Αυστραλία, Βάσω Αποστολοπούλου, που το παρασκεύασε η ίδια μαζί με συναδέλφους της.

«Ολες οι κλινικές δοκιμές έδειξαν πως όσον αφορά την πρόληψη του καρκίνου του μαστού η επιτυχία φτάνει το 100%. Οσον αφορά τη θεραπεία τα ποσοστά είναι χαμηλότερα, αλλά εντυπωσιακά υψηλά», είπε η κ. Αποστολοπούλου και πρόσθεσε: «Δεν είμαι σε θέση να κάνω ανακοινώσεις. Μια αμερικανική φαρμακευτική εταιρεία επένδυσε εκατομμύρια δολάρια κι αυτό που ξέρω είναι πως το εμβόλιο θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Ολα τα αποτελέσματα των κλινικών μελετών του εμβολίου δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό «Βreast Cancer Research».

Υπενθυμίζεται πως η Βάσω Αποστολοπούλου είναι επισκέπτρια καθηγήτρια σε ινστιτούτο των ΗΠΑ, καθηγήτρια σε τρία αυστραλιανά πανεπιστήμια και επικεφαλής της μονάδας ανοσίας και εμβολίων στο Austin Research Institute της Μελβούρνης.

Για το έργο της έλαβε πληθώρα τιμητικών διακρίσεων σε διάφορες χώρες - μεταξύ των οποίων το βραβείο Μποδοσάκη στον τομέα των βιοϊατρικών επιστημών.

Ωστόσο, από την πλευρά της η κ. Αποστολοπούλου εξέφρασε απογοήτευση για την αντιμετώπιση της κλινικής έρευνας του εμβολίου , η οποία διακόπηκε από τον ΕΟΦ με το αιτιολογικό ότι «η συνέχιση της έρευνας δεν είχε νόημα».

Ακολουθεί σχόλιο της μπλογκερούς

(Η Ελλάδα όχι μόνο τρώει τα παιδιά της, αλλά μεθοδικά και με χρόνια δοκιμασμένες τακτικές και πρακτικές εξαφανίζει κάθε πιθανότητα προόδου ουσιαστικής και επιτυχίας σε τομείς που ειναι κοινωνικά ωφέλιμοι... αντί αυτού, φροντίζει να καιει να ξεπουλάει, να ακυρώνει, να απαξιώνει, και να κατακλέβει όσους καταφέρνουν ακόμη και επιζούν - βοήθειά μας... και καλά να πάθουμε... )

«Εμείς, τα παιδιά του καρκίνου»

«Εμείς, τα παιδιά του καρκίνου»

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr, www.bavzer.blogspot.com

ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ Α.Τ., καρκινοπαθής στο τελευταίο (κατά την Ιατρική) στάδιο μεταστατικού καρκίνου, από τη Θεσσαλονίκη. Είμαι αναγνώστριά σας και διαβάζοντας την επιστολή διαμαρτυρόμενου πολίτη με την αργοπορία των γιατρών αναρωτήθηκα για το πόσο θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούν για την κατάντια του συστήματος Υγείας οι καρκινοπαθείς, οι άνθρωποι που έχουν συνεχές ραντεβού με τον θάνατο και που οι γιατροί και οι υπουργίσκοι, αργούν καθημερινά στο ραντεβού συνέπειας μαζί τους.

ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ είναι οι ασθενείς που διαμαρτύρονται λιγότερο στις αίθουσες αναμονής των νοσοκομείων. Η αρρώστια που τους έχει καταβάλει δεν είναι ιάσιμη. Προσβλέπουν στον Θεό παρά στους ανθρώπους και οτιδήποτε προσφερθεί από τους ανθρώπους και την επιστήμη είναι δώρο που αποδέχονται με ευγνωμοσύνη, ευχαριστώντας, μακριά πια από προσωπικούς στόχους και φιλοδοξίες, για την κάθε στιγμή καλής ή υποφερτής ποιότητας ζωής που τους χαρίζεται και για την οποία παλεύουν με νύχια και με δόντια.

ΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ» έχουν υπομονή με τους νοσηλευτές. Γιατί οι νοσηλευτές είναι σύμμαχοι στον αγώνα τους. Εργάζονται με μισθούς πείνας, δεν είναι ενταγμένοι στα βαρέα και ανθυγιεινά και παρασκευάζουν, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό, τα χημειο-θεραπευτικά διαλύματα με κίνδυνο της υγείας τους. Στο τσουνάμι της νοσηλείας εξυπηρετούν διπλάσιο αριθμό αρρώστων από τον προβλεπόμενο, διασπείροντας τους αρρώστους και σε άλλα τμήματα άλλων κλινικών, εφόσον τα κρεβάτια δεν επαρκούν για όλους. Στη νυχτερινή του βάρδια, ένας νοσηλευτής έχει την ευθύνη ενός ολόκληρου ορόφου-τμήματος, γιατί κανένας υπουργίσκος δεν το πήρε ως προσωπική του υπόθεση να κάνει προσλήψεις νοσηλευτών. Οταν λοιπόν κάποια φορά αστοχήσει το χέρι της νοσηλεύτριας να βρει φλέβα με την πρώτη, της δίνουν κουράγιο λέγοντάς της: δεν πειράζει, μη στεναχωριέσαι, ξανατρύπησε τις χημειοκαμένες φλέβες μου, θα βρεις άλλο σημείο.

ΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ» έχουν υπομονή με τους γιατρούς. Δεν γογγύζουν ούτε όταν περιμένουν τις ατέλειωτες πέντε-έξι ή επτά ώρες, στην «επί της Γης κόλαση», στα «σαλόνια» - αίθουσες αναμονής του «Θεαγένειου», με το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα για τη διήμερη ή τριήμερη νοσηλεία τους για να τους ανακοινωθεί τελικά, ότι δεν υπάρχει κρεβάτι διαθέσιμο. Δεν γογγύζουν, δεν εκφράζουν παράπονα στους γιατρούς τους ούτε στην αίθουσα αναμονής της βραχείας ογκολογικής κλινικής του «Παπαγεωργίου», όταν, ώρες ατελείωτες, περιμένουν υπομονετικά να τους δει ο γιατρός τους και στη συνέχεια να κάνουν τη θεραπεία τους, έπειτα από ώρες ταξίδι, ερχόμενοι από κάποια άλλη πόλη της Βόρειας Ελλάδας.

ΘΥΜΩΝΟΥΝ οι καρκινοπαθείς αλλά δεν τα βάζουν ούτε με τους νοσηλευτές ούτε τους γιατρούς τους, γιατί ξέρουν καλά ότι δεν φταίνε αυτοί, που δεν έχουν άλλα τρία «Θεαγένεια» για να εξυπηρετήσουν τους καρκινοπαθείς όλης της Βόρειας Ελλάδας. Υποπτεύομαι πως οι νοσηλευτές και κυρίως οι ογκολόγοι πλέον στην Ελλάδα, όταν ανήκουν στην κάστα εκείνη των υπαλλήλων, που «δεν τα παίρνουν», μάλλον δουλεύουν για να σώσουν την ψυχή τους. Οπως ο χειρουργός-ογκολόγος της γράφουσας, ο ίδιος με καρκίνο, τελείως καθαρός από δοσοληψίες φακέλων, έδινε την ψυχή του στην πολύωρη εγχείρηση να σώσει αυτό, που άλλοι θεωρούσαν χαμένη υπόθεση, σε ένα κράτος που έχει το θράσος να μιλάει για πολιτισμό, ενώ δεν έχει εξασφαλίσει το αυτονόητο -ένα κρεβάτι στον άρρωστο.

ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ κάποιες στιγμές όμως χάνουν την υπομονή τους, γιατί δεν έχουν ούτε τους γιατρούς συμμάχους στην αρρώστια τους. Είναι οι στιγμές που πρέπει να παλέψουν τελείως μόνοι τους, γιατί στο σύστημα υγείας δεν υπάρχουν μόνον οι φακελοφονιάδες αλλά και οι αδίστακτοι ερευνητές γιατροί, «φονιάδες της έρευνας», γιατροί που, αδιαφορώντας για την τύχη του δικού τους ασθενή, ισχυριζόμενοι πως οποιαδήποτε θεραπεία θα ήταν μάταιη, τον αποκλείουν από οποιοδήποτε θεραπευτικό σχήμα (ενώ άλλοι ογκολόγοι διαβεβαιώνουν για το αντίθετο), αρνούνται οποιαδήποτε διευκόλυνση, ώστε να αναζητήσει ο ασθενής την τύχη του στο εξωτερικό. Και όλα αυτά προκειμένου να τον εντάξουν στην κλινική έρευνα κάποιου νέου φαρμάκου, το οποίο όμως, όταν θα έχει έρθει, πιθανότατα, να είναι για τον ασθενή πλέον πολύ αργά.

ΚΑΙ όταν «τα παιδιά του καρκίνου» χάνουν την υπομονή τους αλλά κυρίως την εμπιστοσύνη στους γιατρούς τους, δεν κάνουν καταγγελίες και μηνύσεις. Χάνουν την ελπίδα τους και όταν χάσουν την ελπίδα τους αποσύρονται σιγά σιγά από την ίδια τη ζωή.

ΥΓ. (Χ.Μ.): Ολόκληρη η επιστολή, που λόγω χώρου αναγκαστήκαμε εδώ να περιορίσουμε λίγο, δημοσιεύεται από σήμερα στο ιστολόγιο του υπογράφοντος: www.bavzer.blogspot.com


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/03/2008

«Εμείς, τα παιδιά του καρκίνου»

«Εμείς, τα παιδιά του καρκίνου»

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr, www.bavzer.blogspot.com

ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ Α.Τ., καρκινοπαθής στο τελευταίο (κατά την Ιατρική) στάδιο μεταστατικού καρκίνου, από τη Θεσσαλονίκη. Είμαι αναγνώστριά σας και διαβάζοντας την επιστολή διαμαρτυρόμενου πολίτη με την αργοπορία των γιατρών αναρωτήθηκα για το πόσο θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούν για την κατάντια του συστήματος Υγείας οι καρκινοπαθείς, οι άνθρωποι που έχουν συνεχές ραντεβού με τον θάνατο και που οι γιατροί και οι υπουργίσκοι, αργούν καθημερινά στο ραντεβού συνέπειας μαζί τους.

ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ είναι οι ασθενείς που διαμαρτύρονται λιγότερο στις αίθουσες αναμονής των νοσοκομείων. Η αρρώστια που τους έχει καταβάλει δεν είναι ιάσιμη. Προσβλέπουν στον Θεό παρά στους ανθρώπους και οτιδήποτε προσφερθεί από τους ανθρώπους και την επιστήμη είναι δώρο που αποδέχονται με ευγνωμοσύνη, ευχαριστώντας, μακριά πια από προσωπικούς στόχους και φιλοδοξίες, για την κάθε στιγμή καλής ή υποφερτής ποιότητας ζωής που τους χαρίζεται και για την οποία παλεύουν με νύχια και με δόντια.

ΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ» έχουν υπομονή με τους νοσηλευτές. Γιατί οι νοσηλευτές είναι σύμμαχοι στον αγώνα τους. Εργάζονται με μισθούς πείνας, δεν είναι ενταγμένοι στα βαρέα και ανθυγιεινά και παρασκευάζουν, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό, τα χημειο-θεραπευτικά διαλύματα με κίνδυνο της υγείας τους. Στο τσουνάμι της νοσηλείας εξυπηρετούν διπλάσιο αριθμό αρρώστων από τον προβλεπόμενο, διασπείροντας τους αρρώστους και σε άλλα τμήματα άλλων κλινικών, εφόσον τα κρεβάτια δεν επαρκούν για όλους. Στη νυχτερινή του βάρδια, ένας νοσηλευτής έχει την ευθύνη ενός ολόκληρου ορόφου-τμήματος, γιατί κανένας υπουργίσκος δεν το πήρε ως προσωπική του υπόθεση να κάνει προσλήψεις νοσηλευτών. Οταν λοιπόν κάποια φορά αστοχήσει το χέρι της νοσηλεύτριας να βρει φλέβα με την πρώτη, της δίνουν κουράγιο λέγοντάς της: δεν πειράζει, μη στεναχωριέσαι, ξανατρύπησε τις χημειοκαμένες φλέβες μου, θα βρεις άλλο σημείο.

ΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ» έχουν υπομονή με τους γιατρούς. Δεν γογγύζουν ούτε όταν περιμένουν τις ατέλειωτες πέντε-έξι ή επτά ώρες, στην «επί της Γης κόλαση», στα «σαλόνια» - αίθουσες αναμονής του «Θεαγένειου», με το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα για τη διήμερη ή τριήμερη νοσηλεία τους για να τους ανακοινωθεί τελικά, ότι δεν υπάρχει κρεβάτι διαθέσιμο. Δεν γογγύζουν, δεν εκφράζουν παράπονα στους γιατρούς τους ούτε στην αίθουσα αναμονής της βραχείας ογκολογικής κλινικής του «Παπαγεωργίου», όταν, ώρες ατελείωτες, περιμένουν υπομονετικά να τους δει ο γιατρός τους και στη συνέχεια να κάνουν τη θεραπεία τους, έπειτα από ώρες ταξίδι, ερχόμενοι από κάποια άλλη πόλη της Βόρειας Ελλάδας.

ΘΥΜΩΝΟΥΝ οι καρκινοπαθείς αλλά δεν τα βάζουν ούτε με τους νοσηλευτές ούτε τους γιατρούς τους, γιατί ξέρουν καλά ότι δεν φταίνε αυτοί, που δεν έχουν άλλα τρία «Θεαγένεια» για να εξυπηρετήσουν τους καρκινοπαθείς όλης της Βόρειας Ελλάδας. Υποπτεύομαι πως οι νοσηλευτές και κυρίως οι ογκολόγοι πλέον στην Ελλάδα, όταν ανήκουν στην κάστα εκείνη των υπαλλήλων, που «δεν τα παίρνουν», μάλλον δουλεύουν για να σώσουν την ψυχή τους. Οπως ο χειρουργός-ογκολόγος της γράφουσας, ο ίδιος με καρκίνο, τελείως καθαρός από δοσοληψίες φακέλων, έδινε την ψυχή του στην πολύωρη εγχείρηση να σώσει αυτό, που άλλοι θεωρούσαν χαμένη υπόθεση, σε ένα κράτος που έχει το θράσος να μιλάει για πολιτισμό, ενώ δεν έχει εξασφαλίσει το αυτονόητο -ένα κρεβάτι στον άρρωστο.

ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ κάποιες στιγμές όμως χάνουν την υπομονή τους, γιατί δεν έχουν ούτε τους γιατρούς συμμάχους στην αρρώστια τους. Είναι οι στιγμές που πρέπει να παλέψουν τελείως μόνοι τους, γιατί στο σύστημα υγείας δεν υπάρχουν μόνον οι φακελοφονιάδες αλλά και οι αδίστακτοι ερευνητές γιατροί, «φονιάδες της έρευνας», γιατροί που, αδιαφορώντας για την τύχη του δικού τους ασθενή, ισχυριζόμενοι πως οποιαδήποτε θεραπεία θα ήταν μάταιη, τον αποκλείουν από οποιοδήποτε θεραπευτικό σχήμα (ενώ άλλοι ογκολόγοι διαβεβαιώνουν για το αντίθετο), αρνούνται οποιαδήποτε διευκόλυνση, ώστε να αναζητήσει ο ασθενής την τύχη του στο εξωτερικό. Και όλα αυτά προκειμένου να τον εντάξουν στην κλινική έρευνα κάποιου νέου φαρμάκου, το οποίο όμως, όταν θα έχει έρθει, πιθανότατα, να είναι για τον ασθενή πλέον πολύ αργά.

ΚΑΙ όταν «τα παιδιά του καρκίνου» χάνουν την υπομονή τους αλλά κυρίως την εμπιστοσύνη στους γιατρούς τους, δεν κάνουν καταγγελίες και μηνύσεις. Χάνουν την ελπίδα τους και όταν χάσουν την ελπίδα τους αποσύρονται σιγά σιγά από την ίδια τη ζωή.

ΥΓ. (Χ.Μ.): Ολόκληρη η επιστολή, που λόγω χώρου αναγκαστήκαμε εδώ να περιορίσουμε λίγο, δημοσιεύεται από σήμερα στο ιστολόγιο του υπογράφοντος: www.bavzer.blogspot.com


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/03/2008

Σύνδεσμοι που αφορούν την ΥΓΕΙΑ

η παρακάτω λίστα θα ενημερώνεται τακτικά με όλα τα νεώτερα που αφορούν σε θέματα Υγείας... με συνδέσμους σε νέες επιτεύξεις και επιστημονικές μελέτες που δημοσιεύονται...

εύχομαι να φανούν χρήσιμα σε καποιους....

Symptom Checker

Conditions and diseases

Ελλαδα και επιστημονικη ερευνα

Σακχαρώδης Διαβήτης

Στα φαρμακεία η εισπνεόμενη ινσουλίνη

Η βιταμίνη D ασπίδα στον καρκίνο (;)

Βαθμολόγιο για τους γιατρούς του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ προωθεί το υπ. Απασχόλησης

Ο Συνήγορος της Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Yγεία)

Ο Συνήγορος της Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Ο Συνήγορος της Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης θεσπίσθηκε με το άρθρο 18 του Ν. 3293/2004. Κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων του σχετικά με τα δικαιώματα της υγείας, πρόνοιας και κοινωνικής αλληλεγγύης εισηγείται προς το αρμόδιο Υπουργείο μέτρα για την αποκατάσταση και προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών, την εξάλειψη των φαινομένων κακοδιοίκησης και τη βελτίωση της λειτουργίας των αρμοδίων υπηρεσιών και των σχέσεών τους με τον πολίτη.

Ο Συνήγορος της Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης έχει ενταχθεί στον Κύκλο Κοινωνικής Προστασίας της Ανεξάρτητης Αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη, εξετάζοντας αναφορές που έχουν ως αντικείμενό τους το δικαίωμα για Προστασία της Υγείας και για Κοινωνική Πρόνοια των Πολιτών.Στον κύκλο Κοινωνικής προστασίας μπορεί να προσφύγει κάθε πολίτης που αντιμετωπίζει πρόβλημα στην επαφή του με τις αντίστοιχες δημόσιες υπηρεσίες και συγκεκριμένα Έλληνες πολίτες, αλλοδαποί, ομογενείς επαναπατρισθέντες και μετανάστες και η διαμεσολαβητική του δραστηριότητα επικεντρώνεται στην προστασία των δικαιωμάτων ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων, όπως είναι οι ηλικιωμένοι, τα άτομα με αναπηρίες, οι σωματικά και ψυχικά ασθενείς, κ.ά

Ο Συνήγορος της Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης εξετάζει τη νομιμότητα ατομικών διοικητικών πράξεων ή παραλείψεων φορέων του συστήματος Υγείας κατόπιν υποβολής αναφοράς από τους θιγόμενους πολίτες, Έλληνες ή αλλοδαπούς. Παρεμβαίνει, εφόσον προηγουμένως οι ενδιαφερόμενοι έχουν ήδη απευθυνθεί στην εμπλεκόμενη υπηρεσία υγείας. Διαμεσολαβεί σε υποθέσεις που αφορούν το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, την Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, τους Ασφαλιστικούς Οργανισμούς και τα Ταμεία, τα Νοσοκομεία, τα Ψυχιατρεία, τα Κέντρα Υγείας, τα Περιφερειακά και Αγροτικά Ιατρεία, το ΕΚΑΒ κλπ.

Ο Συνήγορος της Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κατά τη διάρκεια του 2006, χειρίστηκε αναφορές πολιτών σχετικές με θέματα υγείας/πρόνοιας, σε ποσοστό που αντιστοιχεί στο 31,81% του συνόλου των υποθέσεων που απασχόλησαν τον Κύκλο Κοινωνικής Προστασίας. Διερεύνησε κυρίως προβλήματα που αντιμετώπισαν ασφαλισμένοι τόσο στην επικοινωνία τους με τους οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης στο ζήτημα των προβλεπόμενων παροχών ασθένειας όσο και με τις υπηρεσίες του ΕΣΥ. Επιπλέον, σημαντικό ποσοστό των αναφορών του Συνηγόρου της Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης θίγει προβλήματα που έχουν σχέση με την προστασία των ΑμεΑ, καθώς και με την προστασία της μητρότητας. Αναλυτικά, ποσοστό 36,46% αφορά στις υπηρεσίες υγείας των ασφαλιστικών οργανισμών, 40,39% στις υπηρεσίες του Ε.Σ.Υ., 12,88 στην προστασία των ΑμεΑ, 4,80% στην προστασία της μητρότητας και 5,47% στις προνοιακές παροχές.

=========================

ενδιαφέροντα άρθρα.....:

Οι ελλείψεις του ΕΣΥ σκοτώνουν

Απαξίωση

2,4 δισ. ευρώ το χρέος των νοσοκομείων

ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ από την σελίδα της ΕΕ

Δικτυακή πύλη της ΕΕ για την υγεία

ΟΡΚΟΙ... πολλοί..... (ΥΓΕΙΑ)

Διάβαζα προχθές την σελίδα του ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
και με απογοήτευση ανακάλυψα ότι οι γιατροί πλέον ΔΕΝ παίρνουν τον ΟΡΚΟ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ - όχι πως συνηθίζεται να τιμώνται οι ορκοι στην εποχή μας αλλά.... δεν ξέρω βρε παιδιά μου κακοφάνηκε...

παραθέτω μεταφέροντας από την παραπάνω σελίδα τους όρκους που "τιμούν" οι σημερινοί γιατροί μας...

χθες τη νύχτα σε μια δημοσιογραφική εκπομπή ένας γιατρός αξιοσέβαστος και από τους καλούς είπε την πιο πικρή αλήθεια... ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΑΤΕ ΤΕΤΟΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ ΚΛΠ ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ.... (πόσο με φόβισε αυτό! τόσο οριστικό, τόσο δυνατό για να πολεμηθεί...)

ΟΡΚΟΣ ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ

Ο όρκος αυτός δεν δίδεται σήμερα, καταχωρείται όμως γιατί αποτελεί μαρτυρία του υψηλού και φωτισμένου επιπέδου της Ιατρικής του Ιπποκράτη που έλαμψε τη χρυσή αυτή εποχή του Ελληνισμού και του Ελληνικού πνεύματος.

"Ορκίζομαι στον Απόλλωνα τον Ιατρό και στον Ασκληπιό και στην Υγεία και στην πανάκεια και σ΄ όλους τους Θεούς επικαλούμενος την μαρτυρία τους, να τηρήσω πιστά κατά τη δύναμη και την κρίση μου αυτό τον όρκο και το συμβόλαιό μου αυτό. Να θεωρώ αυτόν που μου δίδαξε αυτή την τέχνη ίσο με τους γονείς μου και να μοιραστώ μαζί μου τα υπάρχοντά μου και τα χρήματά μου αν έχει ανάγκη φροντίδας.

Να θεωρώ τους απογόνους του ίσους με τ΄ αδέλφια μου και να τους διάξω την τέχνη αυτή αν θέλουν να τη μάθουν, χωρίς αμοιβή και συμβόλαιο και να μεταδώσω με παραγγελίες, οδηγίες και συμβουλές όλη την υπόλοιπη γνώση μου και στα παιδιά μου και στα παιδιά εκείνου με δίδαξε και στους άλλους μαθητές που έχουν κάνει γραπτή συμφωνία μαζί μου και σ΄ αυτούς που έχουν ορκισθεί στον ιατρικό νόμο και σε κανέναν άλλο και να θεραπεύω τους πάσχοντες κατά τη δύναμή μου και την κρίση μου χωρίς ποτέ, εκουσίως, να τους βλάψω ή να τους αδικήσω. Και να μη δώσω ποτέ σε κανένα, έστω κι αν μου το ζητήσει, θανατηφόρο φάρμακο, ούτε να δώσω ποτέ τέτοια συμβουλή. Ομοίως να μη δώσω ποτέ σε γυναίκα φάρμακο για ν΄ αποβάλει. Να διατηρήσω δε τη ζωή μου και την τέχνη μου καθαρή και αγνή. Και να μη χειρουργήσω πάσχοντες από λίθους αλλά ν΄ αφήσω την πράξη αυτή για τους ειδικούς. Και σ΄ όποια σπίτια κι αν μπω, να μπω για την ωφέλεια των πασχόντων αποφεύγοντας κάθε εκούσια αδικία και βλάβη και κάθε γενετήσια πράξη και με γυναίκες και με άνδρες, ελεύθερους και δούλους. Και ό,τι δω ή ακούσω κατά την άσκηση του επαγγέλματός μου, ή κι εκτός, για τη ζωή των ανθρώπων, που δεν πρέπει ποτέ να κοινοποιηθεί, να σιωπήσω και να το τηρήσω μυστικό. Αν τον όρκο μου αυτό τηρήσω πιστά και δεν τον αθετήσω, είθε ν΄ απολαύσω για πάντα την εκτίμηση όλων των ανθρώπων για τη ζωή μου και για την τέχνη μου, αν όμως παραβώ και αθετήσω τον όρκο μου να υποστώ τα αντίθετα από αυτά".

ΟΡΚΟΣ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΥ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ

Ο όρκος αυτός δίδεται κατά την τελετή ορκωμοσίας των τελειοφοίτων φοιτητών Ιατρικής που περάτωσαν επιτυχώς τις εξετάσεις όλων των μαθημάτων που προβλέπονται από τον Νόμο, ενώπιον του Πρυτάνεως και του Προέδρου της Ιατρικής Σχολής, παρισταμένων των Καθηγητών, των Γραμματειών της Ιατρικής Σχολής και Δημοσίων Σχέσεων του Πανεπιστημίου και τέλος, των οικογενειών και φίλων των τελειοφοίτων.

Η σεμνή αυτή τελετή της ορκωμοσίας γίνεται στην αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου μας όπου είθισται αρχικά ο Πρύτανης και ο Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής να απευθύνουν ευχές και παραινέσεις προς τους τελειοφοίτους.
Ακολουθεί η ορκωμοσία και η εκδήλωση κλείνει με την απονομή των πτυχίων Ιατρικής Σχολής.

"Του πτυχίου της Ιατρικής αξιωθείς, όρκον ομνύω προ του Πρυτάνεως και του Προέδρου της Ιατρικής Σχολής και πίστιν καθομολογώ τήνδε: Από του ιερού περιβόλου του σεπτού τούτου τεμένους των Μουσών εξερχόμενος κατ΄ επιστήμην βιώσομαι, ασκών ταύτην δίκην θρησκείας εν πνεύματι και αληθεία. Ούτω χρήσιμον εμαυτόν καταστήσω προς άπαντας τους δεσμένους της εμής αρωγής, και εν πάση ανθρώπων κοινωνίας αεί προν ειρήνην και χρηστότητα ηθών συντελέσω, βαίνων εν ευθεία του βίου οδώ, προς την αλήθειαν και το δίκαιον αποβλέπων και τον βίον ανυψών εις τύπον αρετής υπό την σκέπην της σοφίας. Ταύτην την επαγγελίαν επιτελούντι είη μοι, συν τη ευλογία των εμών καθηγητών και πεφιλημένων δασκάλων, ο θεόν εν τω βίω βοηθός".


ΟΡΚΟΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ

Ο όρκος δίνεται από τους εκπονήσαντες διδακτορική διατριβή η οποία αναπτύχθηκε επιτυχώς σε 7μελή Επιτροπή και τυπώθηκε, ενώπιον του Πρυτάνεως και του Προέδρου της Ιατρικής Σχολής σε προγραμματισμένη Γενική Συνέλευση της Σχολής της οποίας τα μέλη παρίστανται. Η Ορκωμοσία γίνεται στην αίθουσα Συνεδριάσεων της Ιατρικής Σχολής.

"Επειδή η διάσημος των Ιατρών Σχολή, του Πρυτάνεως επινεύσαντος ες τους εαυτοίς διδάκτορας δοκιμάσαι με καταξίωσιν, αυτή τε και τη Πρυτανηίη δημοσία τηνδε δίδωμι πίστιν. Ηγήσθε με τους διδάξαντας με ταύτην την τέχνην, ίσα γενέτησιν εμοίσι, τη δε τέχνη μηδαμή επ΄ ευμαρίη χρήσεσθαι τη εμαυτού εν τω βίω, αλλ΄ εις δόξαν θεού και ανθρώπων σωτηρίην και της πίστεως αυτής τιμήν τε και όνησιν παν με ό,τι ιητρού έργον εστί, πιστώς και ακριβώς κατά δύναμιν και κρίσιν την εμήν επιτελέων, τοίσι δε νοσέουσιν, ήν τε πλούσιοι τυχώσιν όντες ην τε πένητες, ομοίη σπουδή την εκ τέχνης επαγινέων επικουρίην μηδέ, παραβόλως αποπειρώμενος την τεο ζόην αποκυβεύσειν μηδ΄ τητρεύσειν επί χρηματισμώ ή φάτιος ιμέρω. Ες οικίας δε οκόσας αν εσίω, εσελεήσεσθαι επ΄ ωφελείη καμνόντων εκτός εών πάσης αδικίης. Α δ' αν εν θεραπηίη ή ίδω ή ακούσω ή και άνευ θεραπηίης κατά βίον ανθρώπων, ά μη μήποτε εκλαλέεσθαι έξω, σιγήσεσθαι άρρητα ηγευμένος τα τοιαύτα, της δε τέχνης επιμελήσεσθαι κατά δύναμιν σπουδήν πλείστην ποιευμένος ακριβώσαι ταύτης τα θέσμια. Τοίσι δε ομοτέχνοισι φιλόφρονα και φιλάνθρωπον εμαυτόν αεί παρέξειν και σφέας αδελφοίσιν ίσον επικρινέοιν άρρεσι πάν σφι προθύμως συμβαλλόμενος εξ ότεο αν ωελίη γένοιτο τοίσι κάμνουσι. Ταύτην μοι την επαγγελίην επιτελέα ποιέοντι είη επαύρασθαι βίου και τέχνης και Θεόν κτήσασθαι αρηγόνα, παραβαίνοντι δε τανάντια τουτέων".

ΟΡΚΟΣ ΜΕΛΟΥΣ ΔΕΠ

Ο όρκος αυτός είναι ο ίδιος για όλες τις βαθμίδες ΔΕΠ και δίδεται ενώπιον του Πρυτάνεως. Ακολούθως υπογράφεται το πρωτόκολλο Ορκωμοσίας.

"Ορκίζομαι να φυλάττω πίστην εις την Πατρίδα, υπακοήν εις το Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώ ευσυνειδήτως τα καθήκοντά μου".

κι ένα σχόλιο ερώτημα... από την Αφροδίτη που αφορά το θέμα, εκεί στον επίλογό της, τα λέει όλα...Περί Ιατρικού Λειτουργήματος και Υψιστης Αποστολής

ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΣΙΩΠΕΣ (η συνέχειά μου.....)

Γιόμισε το μονοπάτι σκιές
γιόμισε άνθη ξερά αμυγδαλιάς
την ώρα που ο πόνος σου ξερίζωνε την ανάσα
την ώρα που η ζωή σου ταινία στα μάτια μπροστά έτρεξε...

Κι εγώ που χρόνια τώρα σε κοιτούσα με απορία,
είδα.
Είδα το βάρος, το βουνό, το θηρίο είδα που σε έτρωγε
αργά αργά, μάτωναν τα μάτια σου σε κάθε σταγόνα
Πάγωνε το αιμα σου σε κάθε βλέμμα...

Γιόμισε η άνοιξη αναστεναγμούς
γιόμισε η μέρα ελπίδα που με εσκιζε στα χίλια
την ώρα που η ζωή σου ακούμπησε πάνω μου
την ώρα που η ανάσα σου έγινε φωνή...

Κι εγώ που λόγους χίλιους εβρισκα να σε πονέσω
είδα.
Είδα το λάθος, την προσμονή, την ανάγκη είδα που φώναζε
φώναζε σιωπηλά, σαν ύπνου γαλήνη... ο τρόμος σου με φόβιζε
Πάγωνε το αίμα μου και σε έδιωχνα

Γιόμισε η στιγμή σιωπές
γιόμισε η νύχτα αγωνίες που ραμφίζαν τις στιγμές
την ώρα που αγαπούσες πιο πολύ...
την ώρα που φτερούγες αγγελικές άπλωνες πάνω μου μη τύχει και σκιαχτώ...

Κι εγώ που μακριά σου πολεμούσα
είδα.
Είδα τον πόλεμο τον δικό σου τον τρομακτικό
και τωρα που οπλισμένη είμαι εσύ φεύγεις... για πάντα...

(και γω δεν θέλω και πονώ και μετανιώνω και να φωνάξω δεν μπορώ...
γιατί θα προδωθεί ο δρόμος...)

Μανούλα σε αγαπώ

Χριστίνα Σαββατιανού

μια Υπενθύμιση...

ένα ποστ από τον μαύρο γάτο αφιερωμένο στην Αμαλία... η δύναμή της είναι έμπνευση, ας εμπνευστούμε από αυτή, γιατί η αγάπη δεν έχει μόνο ροζ πρόσωπο, μπορεί να έχει και ανθρώπινο να τραγουδά τη δύναμη και τον πόνο, να τραγουδά την ελπίδα τη ζωή, και να καταγγέλει.... εσείς ποιητάδες διαβάστε το μπλογκ της Αμαλίας, και εμπνευστείτε από τη ψυχή της.... ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ: Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


και μια και ο μαύρος γάτος μας δίνει την άδεια να αναδημοσιεύσουμε το κείμενο, να το και ολόκληρο....

Αφιερωμένο στην Αμαλία

Το κείμενο αυτό είναι στη διάθεση οποιουδήποτε θα ήθελε να το αναδημοσιεύσει
σε οποιανδήποτε μορφή, με ή χωρίς αναφορά της πηγής.

Ο Μαύρος Γάτος στον ελεύθερο χρόνο του (όταν δεν ασχολείται με το blogging...) εξασκεί την Ιατρική. Κι έτσι ξέρει από πρώτο χέρι μερικά πράγματα για την κατάσταση της υγείας στην Ελλάδα, και κάμποσα δυστυχώς για την υγεία στο εξωτερικό (το «δυστυχώς» επειδή η σύγκριση είναι συντριπτική).

Τα όσα ακολουθούν ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ. Αφορούν όμως ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥΣ. Ένα κομμάτι των γιατρών που ΑΣΚΕΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΒΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ, σε πολλαπλά επίπεδα, και με ολέθριες πολλές φορές συνέπειες.

Η ΒΙΑ ξεκινά από την πρώτη επαφή πρόσωπο με πρόσωπο. Ο ασθενής έχει δικαίωμα να θέλει το γιατρό του σοβαρό, ευπρεπή, ευγενικό. Αντίθετα, αντιμετωπίζει συχνά γιατρούς αγενείς, επιθετικούς, αμίλητους, αντιμετωπίζει αδιαφορία, ειρωνίες, προσβολές, ταπεινωτικά σχόλια. Πολλοί γιατροί χρησιμοποιούν χυδαία τη θέση τους για να επιβληθούν, μιλούν με λίγες και απότομες κουβέντες, χρησιμοποιούν άγριο ενικό, κάνουν χοντρά και άτοπα πειράγματα.

Αυτά όμως είναι πταίσματα. Το βασικό συστατικό της λεκτικής βίας είναι η άρνηση παροχής πληροφοριών: Πολλοί γιατροί λες και προσβάλλονται βαθιά αν τυχόν ο ήδη τρομοκρατημένος ασθενής τολμήσει να ζητήσει διευκρινίσεις, εξηγήσεις, πληροφορίες.

Περιττό να πω ότι η βίαιη αντιμετώπιση των ασθενών είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, ειδικά στην Δημόσια Υγεία, όπου οι γιατροί είναι κακοπληρωμένοι και μονίμως υπερφορτωμένοι.

Πάμε τώρα σε ένα πολύ πιο σημαντικό κεφάλαιο: ΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ.

Ο Έλληνας γιατρός έχει συνήθως αποφοιτήσει από ένα πανεπιστήμιο, ελληνικό ή ξένο.

(λέω συνήθως, γιατί υπάρχουν κα οι γιατροί-μαϊμούδες, που τους ξεχωρίζεις εύκολα, πετώντας τους μια μπανάνα: αν ο γιατρός ορμήξει να την πιάσει, σήκω και φύγε τρέχοντας…).

Όσοι έχουν έρθει από Ιατρικές Σχολές του εξωτερικού, σπούδασαν στην πλειοψηφία τους σε κάποια άγνωστης φερεγγυότητας και άγνωστου επιστημονικού κύρους σχολή του τέως ανατολικού μπλοκ, και μάλιστα με το προκλητικό για τους καθηγητές status του "πλούσιου Δυτικού"- ναι, μιλάω ΚΑΙ για μαθήματα περασμένα με μπαξίσια (άλλο αν η οικογένεια στην Ελλάδα στερούνταν, για να στέλνει δίδακτρα και έξοδα στον ξενιτεμένο). Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως γράφτηκαν στην εκεί Ιατρική χωρίς κανένα απολύτως αξιοκρατικό κριτήριο επιλογής...

Φυσικά δεν είναι όλες οι Ιατρικές Σχολές της Ανατολικής Ευρώπης ίδιες, ούτε όλα τα παιδιά που αναγκάστηκαν να σπουδάσουν εκεί μπορούμε να τα βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι. Τί να σημαίνουν όμως όλα αυτά που ανέφερα για το επίπεδο του μέσου όρου αυτών των γιατρών;

Όσον αφορά τις Ιατρικές Σχολές της Ελλάδας τώρα: η φοίτηση σε ελληνική Ιατρική Σχολή επαφίεται στον πατριωτισμό του φοιτητή.

Σε παραλαμβάνουν ορεξάτο μόλις βγήκες από το Λύκειο, και σ' εγκαταλείπουν στην τύχη σου. Λες και κάνουν ό,τι μπορούν για να χάσεις κάθε διάθεση για επιμέλεια. Εργάστηκες βέβαια σκληρά για να μπεις στην Ιατρική, και μόνο το γεγονός ότι τελικά τα κατάφερες σημαίνει ότι είσαι και πολύ δυνατό μυαλό και πολύ επιμελής. Για να σού δώσουν όμως κουράγιο ώστε να καταστρέψεις τα ομορφότερα χρόνια της εφηβείας σου στα φροντιστήρια, σού είχαν τάξει ότι αρκεί να καταφέρεις να περάσεις στην Ιατρική, και μετά θ’αράξεις (θα καααααάθεσαι, μού είχαν πει εμένα). Στη Σχολή θα δεις να σού δίνονται ένα σωρό ακόμα κίνητρα για να διαφθαρείς και για να το ρίξεις στους φραπέδες και στο χαβαλέ: θα δεις τους κουρασμένους, ανεπαρκείς και αδιάφορους καθηγητές σου ν' απαξιούν ν' ασχοληθούν μαζί σου, θα δεις ότι η υποδομή των Σχολών είναι αδύνατον να εκπαιδεύσει τον αριθμό των εισακτέων, θα δεις παρόλ' αυτά τον αριθμό των συμφοιτητών σου να πολλαπλασιάζεται με μεταγραφές από το παράθυρο κι από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Αλλά υπάρχουν κι ακόμα χειρότερα… Στα κλινικά έτη, εκεί που θα έπρεπε να μάθεις την πράξη της ιατρικής, ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΧΡΗΣΙΜΟ, παρά μόνο ατέλειωτα κατεβατά και τα SOS για τις εξετάσεις.

Το θλιβερό αποτέλεσμα είναι ότι ο μέσος απόφοιτος των ελληνικών Ιατρικών σχολών μπορεί να χαρακτηριστεί ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ και όχι ΓΙΑΤΡΟΣ.

Και πού θα μάθει την ΕΦΑΡΜΟΣΜΈΝΗ ιατρική (δηλαδή την ΑΛΗΘΙΝΗ ιατρική) ο ανίδεος απόφοιτος;

ΣΤΟΥ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΘΑ ΤΗ ΜΑΘΕΙ (ΑΝ ΠΟΤΕ ΤΗ ΜΑΘΕΙ). Ναι, όταν θ’ αρχίσει να δουλεύει… [Το γεγονός αυτό το αναγνώρισε και η ίδια η πολιτεία, καθιερώνοντας εδώ και μερικά χρόνια την υποχρεωτική τρίμηνη άσκηση στα νοσοκομεία πριν την έναρξη της Υπηρεσίας Υπαίθρου (του «Αγροτικού»)].

Έτσι εξηγείται η πολύ χαμηλή ποιότητα ιατρικών υπηρεσιών σε αγροτικά ιατρεία, κέντρα υγείας (όπου συνήθως εφημερεύουν ΑΝΕΠΙΒΛΕΠΤΟΙ αγροτικοί) και εφημερεύοντα νοσοκομεία (όπου συνήθως εφημερεύουν ΑΝΕΠΙΒΛΕΠΤΟΙ ειδικευόμενοι)…

Αυτή η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ των νέων (και παλιών…) γιατρών είναι κι αυτή μια πολύ σοβαρή μορφή ΒΙΑΣ απέναντι στους ασθενείς.

Πάμε τώρα στο κεφάλαιο των γκρίζων οικονομικών συναλλαγών πολλών γιατρών...

Από τις πρώτες επαφές του αγροτικού γιατρού, είναι οι λεγόμενοι «φαρμακάδες». Ακόμα και αυτός που ξεκινά με τις καλύτερες προθέσεις είναι δύσκολο να μην μπλεχτεί στο παιχνίδι της προτίμησης μεταξύ ισότιμων φαρμάκων με κάποιου είδους αντάλλαγμα. Οι πιο προχωρημένοι μπορούν να κερδίσουν πάρα πολλά λεφτά με την ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΙΑ, συνταγογραφώντας φάρμακα άλλα αντ’ άλλων, ακόμα και χορηγώντας πανάκριβα φάρμακα που όμως δεν είναι απαραίτητα και που μπορεί να είναι ακόμα και επικίνδυνα. Οι ακόμα πιο προχωρημένοι μπορούν να κάνουν περιουσίες μέσα σε μερικούς μήνες, γράφοντας φάρμακα εκατομμυρίων σε βιβλιάρια ασχέτων ή και νεκρών (έχει γίνει κι έχουν πιαστεί).

Αλλά ας μην πάμε τόσο μακριά (;;;). Ας μείνουμε στην απλή προτίμηση του ενός ΙΣΟΤΙΜΟΥ φαρμάκου απέναντι σε ένα άλλο. Είναι πιθανό όντως να πρόκειται για εντελώς ισότιμα και ισοδύναμα φάρμακα, επειδή όμως η απληστία πολύ συχνά συνδυάζεται με την άγνοια, πολύ φοβάμαι ότι ο Έλληνας γιατρός δεν επιλέγει πάντα (λέμε τώρα) το καταλληλότερο φάρμακο για τον κάθε συγκεκριμένο ασθενή…

Πάμε τώρα στα γνωστά φακελάκια. Χωρίζονται σε δυό είδη: τα ΑΠΑΙΤΗΘΕΝΤΑ και τα ΑΠΟΔΕΧΘΕΝΤΑ. Για την βία των ΑΠΑΙΤΗΘΕΝΤΩΝ δεν το συζητάμε, υπενθυμίζω μόνο την περίπτωση του γιατρού που καταγράφτηκε από κρυφή κάμερα να ζητά τρίπτυχο φακελάκι για να χειρουργήσει ασθενή (για την εγχείρηση, για τον αναισθησιολόγο, και για την αφαίρεση των ραμμάτων), υποστηρίζοντας ευθαρσώς ότι «δεν μπορεί η κάθε Καραγκούνα να χειρουργείται σε αυτό το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο μαζί με τους Δικαστικούς και με τους Εφέτες». Αθωώθηκε από το Πειθαρχικό Συμβούλιο του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου με το επιχείρημα ότι α) η κάμερα ήταν κρυφή και άρα δεν αξιολογείται σαν στοιχείο και β) ότι τα χαρτονομίσματα δεν ήταν προσημειωμένα.

Ας πάμε όμως στα ΑΠΟΔΕΧΘΕΝΤΑ φακελάκια… Όταν ο έτσι κι αλλιώς οικτρά αμοιβόμενος γιατρός μάθει ΝΑ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝ «ΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙ» κάθε φορά που ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ, ακόμα και άγιος να είναι, κάποια στιγμή που ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΝ «ΔΩΡΑΚΙ», θα το ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ. Με αυτόν τον τρόπο οι ασθενείς, μέσα στο φόβο τους και μέσα στην ανασφάλειά τους, ΔΙΑΦΘΕΙΡΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ….

Όλα αυτά βέβαια βολεύουν πάρα πολύ το Κράτος, ώστε να προσποιείται ότι παρέχει δημόσια δωρεάν υγεία, στην πλάτη των ασθενών... και φυσικά και στην πλάτη των γιατρών, που τελούν έτσι υπό καθεστώς παρανομίας και μόνιμου εκβιασμού...

Το φακελάκι είναι λοιπόν κι αυτό άλλη μια μορφή ιατρικής βίας, είτε έχει ζητηθεί είτε όχι. Αλλά δεν είναι η χειρότερη μορφή ιατρικής βίας… Υπάρχουν και ΠΟΛΥ χειρότερα.

Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΜΟΡΦΗ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΒΙΑΣ είναι η ΑΓΝΟΙΑ και η ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ πολλών Ελλήνων ΕΙΔΙΚΩΝ γιατρών. Είτε σπούδασαν σε κάποιο ανεπαρκές ελληνικό πανεπιστήμιο κοιτώντας να περάσουν με SOS όπως όπως τα μαθήματα (μια και κουράστηκαν πολύ για να μπουν στο Πανεπιστήμιο, ή για να μεταγραφούν από την Βουλγαρία και τη Ρουμανία), είτε σπούδασαν σε κάποιαν τριτοκοσμική και αναχρονιστική σχολή του τέως Ανατολικού μπλοκ, ΑΡΚΕΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ «ΕΙΔΙΚΟΙ» ΓΙΑΤΡΟΙ, και ΠΟΝΑΩ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΩ ΑΥΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΑΣΧΕΤΟΙ. Αυτό είναι απόλυτα αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι συνθήκες λήψης της ειδικότητας είναι άθλιες, με τους ειδικευόμενους να είναι ΑΝΕΠΙΒΛΕΠΤΟΙ, ΑΔΙΔΑΚΤΟΙ, ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΑΠΕΙΡΕΣ ΩΡΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΩΝ, από ΕΥΘΥΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΗΚΟΥΝ, εκτεθειμένοι σε ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΣΤΙΣΟΥΝ (ΚΑΙ ΣΥΧΝΑ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ) ΖΩΕΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΙ ΕΙΚΟΝΙΚΑ, χωρίς ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, χωρίς ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥΣ.

Στην Ελλάδα ο ειδικευόμενος έχει το επίπεδο του τελειόφοιτου φοιτητή της Δύσης και ο ειδικός έχει το επίπεδο του ειδικευόμενου της Δύσης. ΣΚΛΗΡΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΑΛΗΘΙΝΕΣ.

Από την ώρα λοιπόν που τελειώνει και την ειδικότητα, ο Έλληνας γιατρός έχει δύο δρόμους: Ή θα μπει με κάποιον τρόπο στο ΕΣΥ, ή θα δουλέψει σαν ιδιώτης. Αν ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚοΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΠΟΥ ΙΣΧΥΟΥΝ καταφέρει να μπει στο ελληνικό ΕΣΥ, όπου επικρατούν ομολογουμένως άθλιες συνθήκες εργασίας, δύσκολα θα αποφύγει τις παγίδες της Νιρβάνας και του ΩΧΑΔΕΡΦΙΣΜΟΥ. Αν δουλέψει σαν ιδιώτης, είναι τόσες και τόσο τεράστιες οι δυσκολίες και τα ηθικά διλήμματα που θα αντιμετωπίσει, ειδικά στην αρχή, που δεν θα του περισσεύει πολύς χρόνος για ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Και στις δύο περιπτώσεις, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΡΟΙ ΔΕΝ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΣΟ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ και για τις νεότερες θεραπείες.

ΑΥΤΗ είναι λοιπόν η πιο σοβαρή μορφή ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΒΙΑΣ στην Ελλάδα: Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΙΑΤΡΩΝ.

Αφού τελειώσαμε με τους γιατρούς, ας μπούμε τώρα σε ένα άλλο τεράστιο και σοβαρότατο κεφάλαιο ΒΙΑΣ: στη ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ (ΤΕΧΝΙΚΗ) ΒΙΑ του συστήματος.

Στο δημόσιο τομέα ο ασθενής υφίσταται την βία της ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ: οι ασφαλισμένοι των ταμείων έχουν να αντιμετωπίσουν:

1. κακοπληρωμένους και υπερφορτωμένους γιατρούς, ανεπαρκείς σε επίπεδο ΚΑΙ σε αριθμό.

2.μακρόχρονη αναμονή σε λίστες για ραντεβού για εξέταση και για εγχείρηση, προοπτική που σπρώχνει ακόμα και τον πιο φτωχό προς το φακελάκι ή προς τον ιδιωτικό τομέα.

3. ατέλειωτη κούραση και ΑΝΑΜΟΝΗ σε εξωτερικά ιατρεία και επιτροπές και ξαναεπιτροπές.

4. αδυναμία πραγματοποίησης σημαντικών εξετάσεων και συχνά παράλειψη τους λόγω ανυπαρξίας προσωπικού και μέσων (άλλο αν πανάκριβα μηχανήματα σαπίζουν σε διάφορες αποθήκες του ΕΣΥ λόγω απουσίας προσωπικού κλπ κλπ).

Στον ιδιωτικό τομέα τώρα: εκεί ο ασθενής υφίσταται συχνά τη βία της ΥΠΕΡΔΙΑΓΝΩΣΗΣ (κάπως πρέπει να δουλέψουν και τα τόσα κέντρα, και με το αζημίωτο για τον παραπέμποντα ιατρό…) και της ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΤΟΠΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ, βλέπε χειρουργεία που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, πανάκριβα άχρηστα εξαρτήματα και ιατρικά βοηθήματα, κλπ, κλπ…

Για να πούμε τέλος και του στραβού το δίκιο, πρέπει να τονίσω ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙ Ή ΝΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ υφίστανται σημαντική ΒΙΑ από το σύστημα, σε όλα τα στάδια της εκπαίδευσης και της εξέλιξής τους, όπως ήδη ανέφερα σε διάφορα σημεία. Αλλά αυτό είναι άλλο μεγάλο κεφάλαιο….


Προσπάθησα να σικαγραφήσω με συντομία το πολύπλοκο φαινόμενο της ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΒΙΑΣ στην Ελλάδα. Δεν το ξεχωρίζω από τη βία που αντιμετωπίζουμε ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ σε αυτήν την χώρα (και όχι μόνο), σε ΌΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ. Κι εδώ, όπως και σε όλες τις άλλες μορφές βίας, το κλειδί είναι Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΥ.


Εν κατακλείδι, το ξαναλέω, η βία είναι ΜΙΑ. Η Ιατρική Βία είναι απλά μία της ακόμα πλευρά…