Κ. Δούζινας: Η υλική παρουσία του πλήθους μπορεί να αλλάξει τον κόσμο
by elsa
Πηγή: Σχολιαστές χωρίς Συνορα
Συνέντευξη με τον πανεπιστημιακό Κώστα Δούζινα
Από την “Εποχή”, Κυριακή, 29 Μαΐου 2011 18:54
Τη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Δρόσου
Ποιες είναι οι πρώτες σας σκέψεις από τις συγκεντρώσεις στις πλατείες;
Το πρώτο που μου έχει κάνει εντύπωση είναι μια προφανής αδυναμία των οργανωμένων δυνάμεων της αριστεράς να μπορέσουν να καταλάβουν και να αναλύσουν αυτά τα γεγονότα. Το δεύτερο, που επίσης οφείλεται στην έλλειψη ανάλυσης και κατανόησης του τι συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι η έκκληση του Μετώπου “να κάνουμε το Σύνταγμα πλατεία Ταχρίρ”. Η λογική του ηγεμονικού μπλοκ είναι εξαιρετικά δόκιμη. Όπως φαίνεται στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Ισπανία και τώρα στην Ελλάδα είναι πρώτον μία λογική ηγεμονικού μπλοκ χωρίς ηγέτη και δεύτερον μία βαθύτατη εκ των πραγμάτων κριτική της λογικής αντιπροσώπευσης. Της λογικής, δηλαδή, που μας έλεγε, και στο επίπεδο των δημοκρατικών θεσμών αλλά και στο επίπεδο της αριστεράς, ότι υπάρχει αντιπροσώπευση και αντικατάσταση του λαού από το κόμμα, του κόμματος από την ηγετική ομάδα και της ηγετικής ομάδας από τον ηγέτη. Δηλαδή μία σειρά αντικαταστάσεων και μεταθέσεων που καταλήγουν τελικά στην αρχή του ενός. Αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή είναι μία έμπρακτη κριτική αυτής της λογικής της αντικατάστασης. Και αυτό, νομίζω, είναι το πιο χαρακτηριστικό αυτού του πράγματος.
Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των “πλατειών”;
Το κύριο χαρακτηριστικό που εμφανίζεται σε αυτές της εκδηλώσεις είναι το πλήθος, ούτε ο λαός ούτε το έθνος. Η έννοια του λαού φτιάχνεται είτε μέσα από το δίκαιο με την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας που εμφανίζεται στα πρώιμα νεωτερικά συντάγματα είτε μέσα από την ιδεολογία με την έννοια της λαϊκής εξουσίας. Η έννοια του έθνους φτιάχνεται μέσα από μία πολιτισμική παράδοση και ιστορία. Το πλήθος είναι μία υλική οντότητα που είτε απαιτεί κάτι είτε αρχίζει να λειτουργεί και να μετατρέπεται σε θεωρητικό υποκείμενο. Είναι ένα σύνολο, δηλαδή, ανθρώπων που βρίσκονται κάποια στιγμή χωρίς καμία αντιπροσώπευση ή κάποια μονήρη κομματική αποκλειστική ιδεολογία να τους εκφράζει. Η διαφορά του πλήθους από το λαό και το έθνος είναι ότι δεν μπορεί εύκολα να ενοποιηθεί. Ενοποιείται μόνο στη δράση του. Όταν, δηλαδή, μία σειρά ανθρώπων μοναδικών στη διαφορετικότητά τους βρίσκονται μαζί αποκτούν μία δυναμική μιας πολιτικής επιθυμίας που δημιουργείται εκείνη τη στιγμή που βρίσκονται. Ό,τι είχε συμβεί πριν και ό,τι συμβεί μετά κατά κάποιο τρόπο μπαίνει σε παρένθεση. Είναι ένα υποκείμενο που φτιάχνεται και διαλύεται μέσα σε μια προσωρινότητα της συνεύρεσης των διαφορετικών ανθρώπων, που η ατομική επιθυμία γίνεται επιθυμία του πλήθους και αυτή μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Μπορεί καταρχάς να κάνει επανάσταση. Όπως ξέρουμε, όλες οι μεγάλες επαναστάσεις είχαν το πλήθος. Βέβαια, ταυτόχρονα μερικές από αυτές είχαν τα κόμματα, τις πρωτοπορίες. Αλλά είναι η υλική παρουσία του πλήθους -που δεν έχει κοινές καταβολές και πιθανόν ούτε κοινούς στόχους- που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αυτό είναι ένα “μαγικό” από τη στιγμή που διαφορετικοί άνθρωποι βρίσκονται μαζί και αρχίζουν να έχουν κάτι κοινό.
Ποιες είναι οι βασικές στρατηγικές της περιόδου;
Μέχρι στιγμής οι βασικές πολιτικές αναλύσεις και στρατηγικές στην Ελλάδα γύρω από την αντιμετώπιση του μνημονίου, της κρίσης και της καταστροφής του κοινωνικού ιστού -που πρόκειται να επιταχύνει σημαντικά και να αλλάξει πια και εμφανώς την ισορροπία ανάμεσα στις ελίτ και το λαϊκό πόλο- ήταν δύο. Η πρώτη ήταν αυτή που προσπάθησε και ο Παπανδρέου στη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών. Μία συμμαχία συναίνεσης που θα έρχεται από τα πάνω στη λογική της αντιπροσώπευσης και ελπίζει ότι ο κόσμος που ακολουθεί (είτε είναι μέλος είτε συμπαθών) θα συνταχθεί. Η δεύτερη μεγάλη, υποτίθεται και εναλλακτική, λογική είναι η λογική του “Μετώπου”, του ηγεμονικού μπλοκ. Αυτή η λογική αναγνωρίζει ότι για να μπορέσεις να έχεις μία κάποια επιτυχία σε μία τεράστια πολιτική σύγκρουση που θα καθορίσει το μέλλον μίας χώρας για δεκαετίες, πρέπει να αναγνωρίσεις ότι δεν μπορείς να αποφύγεις τις συγκρούσεις. Επομένως, για να δημιουργήσεις το λαϊκό πόλο, επιλέγεις μία κεντρική αντίφαση, μία κεντρική ρωγμή στον κοινωνικό χώρο, η οποία θεωρείς ότι έχει τις μεγαλύτερες επιπτώσεις για όλη την κοινωνία και προσπαθείς να την προωθήσεις σαν τον κεντρικό πόλο αντίφασης και σύγκρουσης και επομένως να δημιουργήσεις μία συμμαχία γύρω από αυτή, έτσι ώστε ο κόσμος να τον αποδεχτεί σαν προσωρινά πιο σημαντική από τα απολύτως περιφερειακά συμφέροντα και έτσι να οργανωθεί προς τη λογική μιας κεντρικής σύγκρουσης. Η λογική του “Μετώπου” το έβαζε αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπόρεσε να βρει αυτή την κεντρική αντίφαση γύρω από την οποία θα οργανωνόταν μία μη παραταξιακή συμμαχία κεντρικής σύγκρουσης.
Ποια είναι τα στοιχεία αυτής της κεντρικής αντίφασης;
Τρία μόνο θα μπορούσαν να είχαν παίξει αυτό το ρόλο. Το ένα είναι η οικονομική εξαθλίωση και η διάλυση του κοινωνικού ιστού. Η επίθεση, δηλαδή, στο μνημόνιο επειδή ακριβώς προβλέπει συγκεκριμένα μέτρα με συγκεκριμένα αποτελέσματα. Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι κολλάει πάντα στα οικονομικά συμφέροντα των επιμέρους τάξεων, συμφερόντων, επαγγελμάτων… Έπρεπε, λοιπόν, να συνδυαστεί. Το λάθος ήταν ότι δεν συνδυάστηκε με την έννοια της κυριαρχίας. Όπως λέει ο Καρλ Σμιθ “κυρίαρχος είναι αυτός που μπορεί να αναστείλει την εφαρμογή του νόμου και να εισάγει την κατάσταση ανάγκης”. Έχουμε αυτή ακριβώς την κατάσταση στην Ελλάδα. Την αναστολή της κανονιστικότητας και νομιμότητας του ελληνικού κοινωνικού κράτους και την εισαγωγή κατάστασης έκτακτης ανάγκης από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Εμφανίστηκε, λοιπόν, η Ελλάδα σε μία πολύ ενδιαφέρουσα και παράδοξη κατάσταση. Ότι είμαστε μία νεοαποικιακή ή μεταποικιοκρατική κατάσταση χωρίς να έχουμε περάσει αποικιοκρατία. Τώρα, μία τρίτη λογική αρχίζει να εμφανίζεται στις πλατείες της Ελλάδας που απομακρύνεται από τις δύο προηγούμενες (κομματικές συμμαχίες και ηγεμονικό μπλοκ) και πηγαίνει στις πλατείες χωρίς αντιπροσώπευση.
Πώς αντιμετωπίζει η αριστερά αυτό το φαινόμενο;
Μερικές θεωρητικές αναλύσεις της αριστεράς έχουν μείνει ελαφρώς πίσω. Στο χώρο της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής υπήρχε ένας νέος τρόπος οργάνωσης, αυτό που θα ονομάζαμε βιοπολιτική. Μία εξαιρετικά σημαντική, δηλαδή, παρέμβαση της εξουσίας που προσπαθεί πια να ελέγχει συμπεριφορές. Δεν ενδιαφέρεται τόσο για τον έλεγχο ιδεών και ιδεολογιών. Στο μέτρο που εγώ εντάσσομαι από πλευράς συμπεριφορών (στον τρόπο με τον οποίο εργάζομαι, καταναλώνω, νιώθω υπόχρεος για την οικογένειά μου κ.λπ.). Οι ιδεολογικές και προσωπικές επιλογές εμφανίζονται πολύ πιο ολοκληρωμένες από την περίοδο του κλασικού καπιταλισμού, ο οποίος στηριζόταν στην Ελλάδα στην εξαγωγή υπεραξίας. Αυτό, από τη μία πλευρά οδηγεί στην υποβάθμιση της διαμεσολάβησης, την οποία οι πολιτικοί και τα κόμματα εξασκούσαν ανάμεσα στην κοινωνία, την οικονομία και την κρατική εξουσία και οδηγεί στην κρίση της αντιπροσώπευσης που λέγαμε προηγούμενα. Αυτή η δύναμη, όμως, του συστήματος είναι και η αχίλλειος φτέρνα του. Διότι αυτός που αρχίζει να ασχολείται με το σώμα του, τις υποχρεώσεις του, δεν ενδιαφέρεται για τα κοινά, έχει απόλυτη και άνιση σχέση με την οικονομία, πολύ πιο εύκολα και χωρίς διαμεσολαβήσεις μπορεί να έρθει σε αντίσταση. Να φύγει, δηλαδή, έστω και προσωρινά από το σύστημα αυτό. Διότι ενώ ο κλασικός καπιταλισμός δημιουργεί εμπορεύματα προς κυκλοφορία και κατανάλωση, σήμερα το βιοπολιτικό σύστημα, παράλληλα με τη δημιουργία εμπορευμάτων και την οικονομική αναπαραγωγή, παράγει υποκείμενα τα οποία αποδέχονται αυτόν τον ολοκληρωμένο τρόπο οικονομικής, κοινωνικής και ιδεολογικής λειτουργίας, τα οποία υπακούν απόλυτα τις επιλογές του συστήματος.
Η ελπίδα;
Ο βασικός στόχος του συστήματος είναι η δημιουργία υποκειμένων υπάκουων και έτσι όταν αυτά τα υποκείμενα βγαίνουν στο Σύνταγμα, αυτό που κάνουν καταρχάς είναι ότι αφαιρούν τη νομιμοποίηση και περιορίζουν τη διακυβέρνηση των σωμάτων. Αυτό δημιουργεί αυτή τη στιγμή και τη μεγαλύτερη ελπίδα. Από τη μία πλευρά η δυνατότητα του πλήθους να γίνει πολιτικό υποκείμενο επιθυμίας που θα φέρει το πολιτικό σύστημα σε μία αδυναμία και από την άλλη το κάθε μέρος του πλήθους που προσωρινά αποσύρεται από το σύστημα νομιμοποίησης που δουλεύει σήμερα ο βιοπολιτικός νεοφιλελευθερισμός.
Και οι αιτιάσεις;
Το να λες “όχι”, “φτάνει πια”, “δεν δέχομαι τίποτε άλλο”, “δεν αποδέχομαι την υποχρέωση να σε υπακούω”… όχι μόνο είναι πολιτικό αλλά είναι η βάση της κλασικής αριστερής πολιτικής. Η άρνηση είναι πάντα το πρώτο βήμα στη λογική της ανώτερης σύνθεσης. Σήμερα μπορεί να είναι όχι μόνο απαραίτητη αλλά πιθανά και το τελικό βήμα. Η ολοκλήρωση που λέγαμε πριν στηρίζεται στην αποχώρηση. Η άρνηση, λοιπόν, έχει από μόνη της πολύ μεγαλύτερη πολιτική, ριζοσπαστική και επαναστατική σημασία σήμερα από ό,τι είχε παλιά.
Στις δραματικές στιγμές που ζει η χώρα κι οι πολίτες της έχουμε υποχρέωση να δράσουμε. Έχουμε υποχρέωση να υπερβούμε τρόπους και μεθόδους του παρελθόντος. Έχουμε υποχρέωση να μην σταθούμε απαθείς. Η κρίση μας αγγίζει όλους κι η αλληλεγγύη είναι αντίσταση.
Οι αγορές οργανώθηκαν, καιρός να οργανωθούμε κι εμείς. Ο καθένας στον τόπο του, στην γειτονιά του στην πόλη του! Αυτό - οργανωθείτε! Χτίστε ένα κίνημα στη βάση της παρέας! Στόχος; Ένας! Το επόμενο χρονικό διάστημα βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει, μην αφήνετε να σας πάρει από κάτω η μιζέρια των μέτρων και οργανώστε μια καμπάνια: μείωση τιμών σε προϊόντα και υπηρεσίες! Μείωση τιμών από βιομηχανίες χονδρεμπόρους και εμπόρους! Οι μισθωτοί προσφέρουν ήδη στην υπόθεση «έξοδος από την κρίση». Ας μειώσουν τα κέρδη τους και οι υπόλοιποι! Κάθε δεκαπενθήμερο θα απαιτήσουμε μείωση τιμής σε μια τουλάχιστον ομάδα προϊόντων! Αυτός είναι ο πρώτος μας στόχος! Ταυτόχρονα, θα στηρίξουμε μια σαφή στροφή της κατανάλωσης σε ελληνικά προϊόντα ώστε να «σπρώξουμε» τις ελληνικές επιχειρήσεις σε αύξηση της παραγωγής με ταυτόχρονη μείωση των χρημάτων που δαπανώνται σε εισαγωγές καταναλωτικών ή μη προϊόντων. Προσοχή: δεν κάνουμε μποϊκοτάζ των εισαγόμενων. Απλά ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Ελληνικά και φτηνά λοιπόν, Αρκεί όμως αυτό; Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι η μείωση τιμών έρχεται μόνο μέσα από συμβιβασμους στην ποιότητα. Πιστεύουμε ότι κάθε ελληνική επιχείρηση μπορεί να παράγει άριστα ποιοτικά προϊόντα σε ανταγωνιστικές τιμές.
javascript:void(0)
Στηρίξτε αυτή την προσπάθεια! Βγαίνουμε μπροστά με σύνθημα:
ΕΛΛΗΝΙΚΟ – ΦΘΗΝΟ - ΠΟΙΟΤΙΚΟ
Η παραπάνω ιδέα γεννήθηκε ύστερα από συζήτηση στο facebook ανάμεσα στους Τάσο, Νίκο και Λένα...
Ο αγαπημένος μου φιλος Τσιου, μου εστειλε προχθες ενα αποσπαμσα ενός παραμυθιού, δεν ειχαμε σύνδεσμο αλλα σταθηκα τυχερή και γνωριζε ότι το εχει γραψει ο Βαγγέλης Κράτσας, ήξερε και που μπορούσα να τον βρω να ζητήσω την αδειά του να το μοιραστώ εδώ στις παραξενιές μου και νάτο... (ευχαριστώ και τους δυο, τον Τσιου που μου το εδειξε, και τον Βαγγέλη που μου επέτρεψε να το αναδημοσιευσω)...
(αλήθεια, ειναι η ζωή που φτιαχνει τα παραμύθια, ή εκείνα την αντιγράφουν???)
(έτσι στο ασχετο για κεινο το παιδί που χάθηκε άδικα, τον Αλέξη, κι ο δικηγόρος του φερόμενου φονιά του, συμπονάει σημερα εναμιση χρονο σχεδόν μετά την εθνική μας πορνοστάρ....
Ειναι κι ο Μάριος ο κολυμβητής αυτές τις μερες, αλλα αυτός τη γλίτωσε δεν ματώθηκε....κι ανασαίνει ακόμη....
(καιροί άλογοι, ουτε καν παράλογοι, κι εμείς απλοί θεατές, μασώντας κι αναμασώντας...
Ενα μικρό παραμυθάκι θα σας διηγηθώ που έλαβε χώρα στη μαγική χώρα του Πουθενά. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς ό,τι γουστάρετε.
Κάποτε στη μαγική χώρα του Πουθενά ζούσε ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι, ο Αλέκος. Ο Αλέκος ήταν γόνος πάμφτωχης οικογένειας, με τη μητέρα του να διατηρεί ένα φτωχικό κοσμηματοπωλείο στην οδό Κουκουρεστίου, που να φανταστείτε είναι τόσο στενή ώστε δε χωράς καλά-καλά να περάσεις, τον πατέρα του να βολοδέρνει σε μια τράπεζα βγάζοντας με χίλιες δυσκολίες το μεροκάματο και το σπίτι του (καλύτερα τρώγλη ας την πούμε) να βρίσκεται στο Παλαιό Ψιλικό, όπου συνήθως διαμένουν οι ψιλικατζήδες και μη έχοντες πού την κεφαλή κλίναι.
Εξαίρετος πάντα στη διαγωγή του στο σχολείο, ο Αλέκος ήταν πάντα ο αγαπημένος μαθητής των καθηγητών του για το ήθος και την ευπρέπεια που επεδείκνυε σε κάθε περίσταση. Αυτό το ήθος ήταν ακριβώς εκείνο που τον διέκρινε κι εκείνο το μοιραίο βράδυ, όταν συζητούσε με την παρέα του για το πού θα πάνε.
«Ο,τι και να γίνει, να μην αργήσουμε παιδιά», είπε με κατεβασμένο το κεφάλι η πάντοτε σεμνή Βάγια, «πρέπει το πρωί να βρίσκομαι στο παρθεναγωγείο νωρίς-νωρίς».
«Κι εγώ έχω κατηχητικό», πρόσθεσε ο Αντώνης. «Αν αργήσω, ο πατήρ Οράτιος θα με μαλώσει» συμπλήρωσε τρέμοντας μπροστά στην ιδέα της παρατήρησης από τον σεβαστό κληρικό.
«Πάμε τότε στην πλατεία Επτατελείων», πρότεινε ο Αλέκος. «Εχουν σήμερα συνάντηση οι Πρόσκοποι στο Τριπλό Καφέ. Νομίζω μάλιστα πως πιο μετά έχει συναυλία ο Κοινούσης στο Αχ Κλαμπ με θρησκευτικά τραγούδια».
«Πάμε, πάμε», συμφώνησαν όλοι εν χορώ και ξεκίνησαν για τη γραφική κεντρική πλατεία.
Στο δρόμο είδαν, λίγο πριν φτάσουν στον προορισμό τους, ένα περιπολικό της Αμεσης Δράσης που είχε σταματήσει ένα φανάρι παρακάτω.
«Παιδιά, παιδιά, ένα αυτοκίνητο της Αστυνομίας, κοιτάξτε», φώναξε γεμάτος χαρά ο Αλέκος. «Τι καλά που υπάρχουν και αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι που μοχθούν ολημερίς και οληνυχτίς για να μας προστατέψουν με κίνδυνο της ζωής τους! Γρήγορα, μην καθυστερείτε, ελάτε να μαζέψουμε λουλούδια για να ράνουμε το αμάξι τους!»
Ευτυχώς, οι τρεις φίλοι στάθηκαν τυχεροί, καθώς ακριβώς δίπλα από το σημείο που στέκονταν υπήρχε ένας μικρός κήπος με το συρματόπλεγμα κομμένο σε μια γωνιά. Χωρίς δεύτερη σκέψη, μπήκαν μέσα κι άρχισαν να μαζεύουν λουλούδια για να ράνουν το μπατσάδικο. Επρεπε να κάνουν γρήγορα, γιατί μπορεί τώρα να ήταν σταματημένο στο φανάρι, σύντομα όμως θα ξεκινούσε και πάλι. Ωστόσο, και μόνο η σκέψη πως θα έδιναν χαρά στους ηρωικούς αστυνομικούς με αυτή τη μικρή έκπληξη που τους ετοίμαζαν, έδινε φτερά στα πόδια των τριών φίλων.
....................................................................................
«Γαμοφάναρο αυτό ρε συ Αριστείδη», μουρμούρισε ο Ειδικός Φρουρός Βασίλειος Παιδοκτόνος στο συνάδελφό του Αριστείδη Γρηγοροσφαιρίτη που καθόταν δίπλα του μέσα στο περιπολικό της Αμεσης Δράσης.
«Ναι ρε συ» συμφώνησε ο Αριστείδης προσπαθώντας να πνίξει ένα χασμουρητό. «Αντε να τελειώνουμε και με αυτή την κλήση... τι είναι, είπαμε; Κοινή ησυχία»;
«Ναι, ένα πάρτι λέει έχουν οι γείτονες... οι συνήθεις μαλακίες».
«Ρε συ Βασίλη, τι είναι τούτοι εδώ που είναι σκυμμένοι μπροστά, εκεί στο οικόπεδο; Κάτι μαζεύουν από κάτω, βλέπεις»;
«Δίκιο έχεις Αριστείδη... αμάν, την κάτσαμε τη βάρκα... σίγουρα είναι αναρχικοί που μαζεύουν πέτρες! Να, κοίτα, ένας πάει να κόψει κι ένα κλαδί... όχι ρε πούστη μου και σε λίγο θα τελείωνε κι η βάρδια...»
«Κάτσε ρε Βασίλη, σταμάτα λίγο το αμάξι, να βγω με την πιστόλα για να ρίξω μερικές στον αέρα μπας και φύγουν τα καθίκια...»
Τα τρία παιδιά άρχισαν να προχωρούν προς το περιπολικό με τα χέρια πίσω, προκειμένου να μη φανεί η έκπληξη. Ο Αντώνης κρατούσε κόκκινα τριαντάφυλλα, η Βάγια κλάδους ελαίας και ο Αλέκος είχε κρυμμένο στα χέρια του το βαρύ πυροβολικό: Μια γλάστρα με έναν ολάνθιστο κρίνο, που η μυρωδιά του και μόνο θύμιζε άρωμα του Παραδείσου.
Ο Αριστείδης Γρηγοροσφαιρίτης άρχισε να πλησιάζει με το χέρι στη θήκη του όπλου, σαν τους καουμπόιδες στις ταινίες του Σέρτζιο Λεόνε, έτοιμος για όλα. Ο Βασίλειος Παιδοκτόνος είχε μείνει μέσα στο αμάξι, για να προσφέρει κάλυψη εάν και εφόσον χρειαστεί, στον ατρόμητο συνάδελφό του. Καθώς οι τρεις φίλοι είχαν πλησιάσει πια τον Αριστείδη σε αρκετά κοντινή απόσταση, φώναξαν με μια φωνή: "Σουρπράιζ, σουρπράιζ!" και έραναν τον αστυνομικό με τα τριαντάφυλλα, ενώ ταυτόχρονα πρόταξαν τους κλάδους ελαίας με ένα αθώο, αγγελικό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα εφηβικά πρόσωπά τους.
Ολα γίνονται πολύ γρήγορα για τον Αριστείδη Γρηγοροσφαιρίτη. Το μυαλό του θολώνει. Δεν βλέπει πια την πραγματικότητα, αλλά ταξιδεύει πίσω στο παρελθόν, όταν κυνηγούσε εκείνη την ομάδα αναρχικών που είχαν καταφέρει να τον τουλουμιάσουν στο ξύλο και να τον ντροπιάσουν παίρνοντας το όπλο του, το σύμβολο της επαγγελματικής καταξίωσης, του ανδρισμού και, πάνω απ΄όλα, του μεριδίου εξουσίας που το πεπρωμένο θέλησε να κατέχει σε αυτό το Σύμπαν.
Ναι, τώρα έβλεπε τα πάντα πεντακάθαρα. Ενας πιτσιρικάς του πετούσε πέτρες παντού, σε όλα τα σημεία του σώματος και πονούσε, ούρλιαζε από τους πόνους. Και η κοπέλα... η κοπέλα ήταν έτοιμη να τον χτυπήσει με τα καδρόνια που έκρυβε περίτεχνα πίσω από την πλάτη της... Και ο τρίτος της παρέας, που πλησιάζει επικίνδυνα κοντά, τι είναι έτοιμος να βγάλει; Μα, ναι! Είναι μια μολότωφ! Και είναι έτοιμος να τη ρίξει! Δες το κάθαρμα, πώς χαμογελάει έτσι σαδιστικά... Δεν ξέρει όμως πως δεν είναι αυτός που θα χαμογελάσει τελευταίος...
Ο Αριστείδης Γρηγοροσφαιρίτης κατάλαβε πως έπρεπε να δικαιώσει το οικογενειακό επώνυμο. Η δειλία δεν υπήρξε ποτέ στο αίμα του, πάντοτε έπαιρνε άμεσα ακόμα και τις πιο δύσκολες αποφάσεις. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και μία ήταν η λύση που υπήρχε διαθέσιμη. Πριν ο Αλέκος ρίξει τη μολότωφ, έβγαλε το όπλο του και πυροβόλησε. Ο αναρχικός έπεφτε στο έδαφος μέσα σε μια λίμνη αίματος και οι δυο φίλοι του τράπηκαν σε άτακτη φυγή, πετώντας βιαστικά στο έδαφος τα πυρομαχικά τους...
------------------------------------------------------------------------------------
Στα τηλεοπτικά κανάλια σήμανε συναγερμός. "Φέρτε πίσω όλους τους συντάκτες και τους κάμεραμεν που ασχολούνται με τη Μονή Βατοπετρίου και ανακαλέστε όλες τις άδειες. Εχουμε θέμα" ήταν το μήνυμα που έπεσε από όλους τους διευθυντές ειδήσεων και σύντομα όλο το προσωπικό βρισκόταν σε θέσεις μάχης. Με έκτακτα δελτία ειδήσεων που παρουσίαζαν το ταχύτερο δυνατό αμοντάριστα πλάνα από όλη την Αθήνα, η ενημέρωση ήταν συνεχής. Από όλες τις λαϊκές συνοικίες, τη Βεγγάλη, τα Καφάσια, την Αλητεία και τον Κηφήνα, εκατοντάδες κουκουλοφόροι είχαν λάβει το μήνυμα και πλησίαζαν προς τον τόπο του εγκλήματος, έτοιμοι να πάρουν εκδίκηση για το αθώο αίμα που χύθηκε στην πλατεία Επτατελείων. Τα κινητά είχαν ανάψει, καθώς περίμεναν τις οδηγίες από το Αρχηγείο.
"Ακούστε προσεκτικά", τους είπε από τηλεφώνου ο Μεγάλος Αρχηγός, που ποτέ κανείς δεν είχε δει το πρόσωπό του, όλοι όμως τον σέβονταν και είχαν ορκιστεί τυφλή υπακοή σε Αυτόν. "Κατ΄αρχάς, μην πειράξει κανείς Δημόσιες Υπηρεσίες. Το Επαναστατικό Κίνημα δεν θα προσφέρει άλλοθι στους υπηρέτες του συστήματος για να την κοπανήσουν από τις δουλειές τους με την πρόφαση των επεισοδίων. Αρκετά πια με τις κοπάνες τους για ψύλλου πήδημα. Εκεί, ας μείνουν κολλημένοι στις καρέκλες τους μπας και κάνουν καμιά δουλειά, έστω και κατά λάθος".
Ολοι κούνησαν με θαυμασμό τα κεφάλια τους ακούγοντας τα σοφά λόγια του Μεγάλου Αρχηγού. "Και με τα μαγαζιά, Αρχηγέ, τι να κάνουμε;"
"Κοσμηματοπωλεία, πολυτελείς καφετέριες, ακριβά εστιατόρια, είδη ρουχισμού και υπόδησης - φίρμες..."
"...Να τα κάψουμε, ε; Να μη μείνει τίποτα;"
"Οχι, ρε βλάκα! Ηλίθιος είσαι; Αυτά δεν θα τα πειράξετε, ανήκουν στους δικούς μας. Τα υπόλοιπα ρημάξτε τα, ειδικά κάτι κουμπιουτεράδικα στην οδό Πουρνάρα γιατί όταν είχα πάει το λάπτοπ μου για σέρβις αρνήθηκαν να μου αλλάξουν την κάρτα γραφικών, τα καθίκια! Αν σας πει τίποτα καμιά γριούλα, απαντήστε πως σεβόμαστε το μόχθο όλων, αλλά είναι κάτι που πρέπει να το κάνουμε για να αποκτήσουν όλοι επαναστατική συνείδηση και να σηκωθούν επιτέλους από καρέκλες, πολυθρόνες, κρεβάτια, ντιβάνια, ανάκλιντρα, καναπέδες και να ενωθούν μαζί μας. Α, και, μια και το θυμήθηκα, αν βρείτε κανένα καλό ανάκλιντρο φέρτε το στα κεντρικά γιατί σε αυτό που είχα έσπασε ο σουμιές".
------------------------------------------------------------------------------------
Στο γραφείο του πρωθυπουργού Μαν. Καραλή τα τηλέφωνα είχαν ανάψει. "Πρόεδρε, τι να κάνουμε; Εχει ξεσηκωθεί ολόκληρη η Αθήνα, γίνεται χαμός παντού. Πρέπει να πάρετε μια απόφαση".
"Μην ανησυχείς, Πετρόπουλε παιδί μου. Τα ρυθμίζω όλα. Ηδη αυτή τη στιγμή έχω μια τηλεδιάσκεψη που θα λύσει το μεγάλο πρόβλημα".
"Ναι, Πρόεδρε; Μιλάτε με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας;"
"Οχι, βρε κουτό. Εχω στη μια γραμμή τη γραμματεία της UEFA και στην άλλη τον Πατέρα. Τα κανόνισα όλα. Το ματς του Πανπουθεναϊκού με την Ανηφόρα θα γίνει κανονικά. Εστειλα και όλους τους αστυνομικούς εκεί για να φυλάνε το χώρο."
------------------------------------------------------------------------------------
Στα γραφεία της αξιωματικής αντιπολίτευσης γινόταν ήδη σύσκεψη για το θέμα με όλα τα μεγάλα στελέχη να επεξεργάζονται τις θέσεις του κόμματος για τις ταραχές που είχαν πλέον γενικευθεί.
"Ο πρωθυπουργός ακολουθεί έξυπνη τακτική", σημείωσε ο Πρόεδρος, χαϊδεύοντας απαλά το μουστάκι του. "Δεν στέλνει τα ΜΑΤ να χτυπήσουν παρά μόνο να παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα. Ετσι δεν μπορούμε να τον καταγγείλουμε για δεξιά πολιτική."
"Και τι θα κάνουμε, Πρόεδρε;" ρώτησε με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του ο Ζενιφέλος. "Θα στηρίξουμε την τακτική που ακολουθεί για να μην πουν δεξιούς κι εμάς;"
"Κάτι τέτοια λες, Βαγγέλη, και δεν θα γίνεις ποτέ Πρόεδρος στη θέση του Προέδρου. Φυσικά και θα ζητήσουμε άμεσα μέτρα για την προστασία των μικρομεσαίων που βλέπουν τα καταστήματά τους να καταστρέφονται. Αυτοί εξάλλου μας ψηφίζουν. Ετοίμασε μια ανακοίνωση που να ζητά τα ΜΑΤ να ρίχνουν στο ψαχνό εφόσον χρειαστεί."
"Και το αριστερό μας προφίλ, Πρόεδρε;"
"Φρόντισε, Βαγγέλη, να κοιτάς τις κάμερες ανφάς και δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα. Αν σας ζορίσει κανείς, πείτε πως πάνω από το αριστερό προφίλ προέχει το θεσμικό μας καθήκον. Και το θεσμικό μας καθήκον είναι να εναντιωνόμαστε στις αποφάσεις της κυβέρνησης, όποιες κι αν είναι αυτές."
===============================================
http://www.facebook.com/note.php?note_id=40079358765
Sunday, December 14, 2008 at 9:46pm
Στον Περισσό η συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής ήταν έτοιμη να ξεκινήσει. Το μόνο που απέμενε ήταν να τελειώσει η συντρόφισσα Αλέκα Παπαβαλέ τη συνομιλία με τη Φιλιππινέζα της:
"...Μα το είπαμε, Φιντελίνα, δεν μπορείς να πάρεις άδεια φέτος τα Χριστούγεννα... Οχι, όχι, το κόμμα αναγνωρίζει το δικαίωμα στην εργασία, όχι στο αραλίκι... Α, και μην ξεχάσεις να πεταχτείς να πάρεις τη μικρή από το αμερικανικό κολλέγιο, γιατί εγώ έχω συνεδρίαση και θα αργήσω σήμερα..."
"Ξεκινάμε, λοιπόν, σύντροφοι, ας δούμε τα θέματα που έχουμε για την ατζέντα της σημερινής συνεδρίασης. Ξεκινάμε, όπως πάντα, με το πρωτοσέλιδο του αυριανού Τριζοφράχτη. Τι προτείνει ο σύντροφος Σπύρος Μαστροχαλατζής;"
"Συντρόφισσα Γραμματέα, νομίζω πως πρέπει να επικεντρώσουμε την αγωνιστική μας δράση και μέσα από το κομματικό έντυπο στις μεγάλες αυθόρμητες αγωνιστικές κινητοποιήσεις του λαού με αφορμή τη φριχτή δολοφονία του δεκαπεντάχρονου στην πλατεία Επτατελείων. Ολόκληρη η χώρα του Πουθενά έχει αναστατωθεί και πρέπει να εκφράσουμε το σφυγμό των απλών ανθρώπων που αγωνιούν για τη νέα ασέλγεια του Συστήματος απέναντι στην αγωνιζόμενη νεολαία".
"Σπύρο, καλά τα λες, απάντησε μετά από λίγη σκέψη η Αλέκα, ξεχνάς ωστόσο μια σημαντική παράμετρο: Ολες οι εφημερίδες που υπηρετούν τον καπιταλισμό και τις παραφυάδες του θα βγουν με τέτοια πρωτοσέλιδα για να πουλήσουν φύλλα. Ο Τριζοφράχτης θα χαθεί ανάμεσά τους. Οχι, σύντροφε. Εδώ είναι που οφείλουμε ως κόμμα κομμουνιστικό και επαναστατικό να δείξουμε τη διαφοροποίησή μας, να αναδείξουμε τα πραγματικά προβλήματα της εργατιάς και να μη γίνουμε η ουρά των κουκουλοφόρων. Βάλτε για πρωτοσέλιδο την απεργία των εργατριών στις βιοτεχνίες εσωρούχων της Ανω Κολοπετινίτσας και στείλτε εκεί κανένα παληκάρι από την Κεντρική Επιτροπή μπας και μαζέψουμε και κανένα βιογραφικό".
"Μα καλά, συντρόφισσα Γραμματέα, με τις κινητοποιήσεις δεν θα ασχοληθούμε καθόλου; Να μη βγάλουμε καμιά ανακοίνωση, κατιτίς..."
"Δε χρειάζεται, θα κάνουμε αυτό που κάνουμε πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις. Ξαμολήστε στα κανάλια τη συντρόφισσα Λιάνα."
-------------------------------------------------------------------
Στη Μονή Πετράκη η Ιεραρχία ήταν εμφανώς προβληματισμένη: "Τι να κάνουμε;" αναρωτήθηκε ο Αγιος Φιλιπποχωρίου. "Κοιμάται για οχτώ μέρες τώρα χωρίς διακοπή. Μήπως πρέπει κάποιος να τον ξυπνήσει;"
"Η αλήθεια είναι πως το παραέκανε αυτή τη φορά. Μην ανησυχείτε όμως, ενημέρωσα τον Αρχιμανδρίτη της Αρχιεπισκοπής να τον ειδοποιήσει. Τώρα που μιλάμε πρέπει να ετοιμάζει την ανακοίνωση προς τη νεολαία", καθησύχασε τους σεβάσμιους μητροπολίτες ο Αγιος Περαχώρας και των Αποκεί Νήσων. "Α, πάνω στην ώρα, πρέπει να είναι ο Αρχιμανδρίτης, του είπα να ειδοποιήσει όταν όλα είναι ΟΚ", πρόσθεσε καθώς σήκωνε το τηλέφωνο που χτυπούσε με το γλυκό και χαρμόσυνο ήχο της γιορτινής καμπάνας.
"Ολα εντάξει, πατέρα Αμβρόσιε; Α, εξαίρετα, εξαίρετα... Ανακοίνωση προς τη νεολαία, τους μαθητές και τον απλό λαό του Πουθενά, πολύ ωραία... Και δε μου λες, έστειλες την ανακοίνωση του Αρχιεπισκόπου με μεγάλα γράμματα στις λαϊκές εφημερίδες, και τον προϋπολογισμό της Εκκλησίας με εκείνα τα βυζαντινά fonts - ψείρες που δεν διαβάζονται ούτε με φακό στον Κόσμο του Επενδυτή, όπως σου είχα πει;"
Για μια στιγμή ο Αγιος Περαχώρας πάγωσε και τα γένια του φάνηκε να ασπρίζουν ακόμα περισσότερο.
"Τι... τι ακριβώς εννοείς όταν λες πως έκανες ένα μικρό λάθος;"
-------------------------------------------------------------------
Η οικογένεια του Αλέκου, μέσα στο βαρύ της πένθος, ετοιμαζόταν σιγά-σιγά για το θλιβερό καθήκον της κηδείας. Ολοι συμφωνούσαν: Η τελετή έπρεπε να γίνει αυστηρά σε κλειστό οικογενειακό κύκλο, ώστε ο νεκρός Αλέκος να μη γίνει για δεύτερη φορά θύμα, πέφτοντας στη βορά των Μέσων και των Κουκουλοφόρων που διψούσαν για ακόμα περισσότερο αίμα. Μια ανησυχία βέβαια υπήρξε για το αν η επιθυμία θα γίνει σεβαστή, ωστόσο οι όποιες αμφιβολίες σύντομα διαψεύστηκαν από την πραγματικότητα: Στη χώρα του Πουθενά μπορεί μεν να υπάρχει ελαστική ηθική σε πολλά πράγματα, όταν όμως πρόκειται για τον πόνο μιας οικογένειας που έχασε το παιδί της, η επιθυμία γίνεται νόμος: Σε κανέναν δεν πέρασε ούτε καν η σκέψη να διαταράξει τη σεμνή τελετή της ταφής του δεκαπεντάχρονου, και η οικογένεια μπόρεσε να αποχαιρετήσει ήσυχα το αγγελούδι της, οδηγώντας το σιωπηλά, με μόνο το κλάμα της μάνας να σπάζει τη βουβή ακολουθία, στην τελευταία κατοικία του,
χωρίς ανεπιθύμητες έξωθεν παρεμβάσεις...
---------------------------------------------------------------------
Ο Αλεξ Κούγκαρ καθόταν στο γραφείο του βυθισμένος στις σκέψεις. "Εσπασα στο ξύλο την πρώην γυναίκα μου, κονταρίστηκα με τον Γαρυφαλλόπουλο, έδειρα όσους διαιτητές βρήκα μπροστά μου που ήταν πιο κοντοί από μένα, βγήκα σε όλα τα κανάλια, ακόμα και των ποταμών, δημοσιοποίησα παντού τη μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία μου, έγραψα εκεί που δεν πιάνει μελάνι ακόμα και το σύλλογό μου, τι άλλο πρέπει τελοσπάντων να κάνω, Θεέ μου, για να διατηρηθώ στην επικαιρότητα και να συνεχίσω να πηδάω τα καλύτερα μοντέλα της πιάτσας;"
Το τηλέφωνο χτύπησε. Ο Αλεξ Κούγκαρ ένιωθε πως κάποιος εκεί ψηλά τον σκεφτόταν ακόμα. "Εμπρός... ναι, ναι, και βέβαια... έρχομαι αμέσως... Οχι ρε, τρελός είσαι; Από κανέναν δε θα ζητήσεις συγνώμη, θα είναι σα να ομολογείς την ενοχή σου. Εχε μου εμπιστοσύνη και σύντομα θα ζητούν οι άλλοι συγνώμη από σένα."
Ο Αλεξ Κούγκαρ έκλεισε το τηλέφωνο φανερά ικανοποιημένος. "Ναι, θα πηδήξω και αύριο", ούρλιαξε από χαρά. "Είναι θέλημα Θεού."
Ο υπερήρωας Χίρο Νακαμούρα, άρχοντας του χώρου και του χρόνου, είχε δουλειά να κάνει, μαζί με τον πιστό παιδικό του φίλο. "Αντο, πρέπει να πάμε επειγόντως στη χώρα του Πουθενά, μερικές ημέρες πίσω στο χρόνο. Η ισορροπία του κόσμου απειλείται σοβαρά για μια ακόμα φορά."
"Μιλάς για τα τραγικά γεγονότα που δείχνουν οι ειδήσεις, Χίρο, έτσι δεν είναι; Τα είδα κι εγώ, κοντεύει να ξεσπάσει εμφύλιος..."
"Το ξέρω, Αντο, μην ανησυχείς όμως. Αυτή τη φορά θα τα κάνω όλα σωστά. Θα γυρίσουμε πίσω ακριβώς τη στιγμή που η σφαίρα απέχει μόνο λίγα εκατοστά από την καρδιά του δεκαπεντάχρονου, θα σταματήσω το χρόνο και θα αλλάξω την πορεία της σφαίρας ώστε να αστοχήσει."
"Και σίγουρα είναι πανεύκολο για σένα, Χίρο. Αλλωστε τώρα ελέγχεις πλήρως τις δυνάμεις σου, όχι όπως τότε..."
"Ασε, Αντο, μη μου το θυμίζεις. Ημουν άπειρος τότε... Επρεπε κιόλας να γυρίσω χιλιάδες χρόνια πριν, τότε που στην ίδια χώρα γίνονταν πάλι τα ίδια... Εχουν δίκιο όσοι λένε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται... Μόνο που τότε απέτυχα, η χώρα βυθίστηκε στο χάος, καταστράφηκε και χρειάστηκαν αιώνες για να ξαναδημιουργηθεί, έστω και στην άχαρη σημερινή μορφή της..."
"Τουλάχιστον, Χίρο, όταν ξαναδημιουργήθηκε απέκτησε καλύτερο όνομα. Οπως και να' χει, "Χώρα του Πουθενά" είναι απείρως προτιμότερο από εκείνο το χαζό... μα πώς τη λέγανε;"
"Ναι, ναι... κάτσε να δεις... Α, θυμήθηκα: Ελλάδα."
Είμαι η Νίτσα, έχω σύνδρομο Down, θέλετε να γνωριστούμε;
Με λένε Νίτσα, έχω σύνδρομο Down και τα τελευταία 4 χρόνια πάσχω και από τη νόσο Alzheimer. Είμαι 50 χρονών, με κινητικά προβλήματα, και στη ζωή μου γίνονται συνεχώς αλλαγές που δεν τις καταλαβαίνω. Τώρα πια, δεν χαίρομαι όπως παλιά με τόσα. Χάνω πολλά, και φοβάμαι ότι σύντομα δεν θα καταλαβαίνω ούτε την αγάπη που μου δείχνουν οι δικοί μου άνθρωποι.
Είχα ανάγκη να μη σβηστούν αυτοί και ο κόσμος μου. Θα ήθελα να συνεχίσω να τους πειράζω με τα αστεία μου, αλλά δεν θυμάμαι πως. Μου λείπουν η Έλλη και η Χρύσα με τις φίλες της (γεια σου κουφίτσα), είχαμε τον δικό μας τρόπο να μιλάμε και να γελάμε, και όπως μαθαίνω, δημιουργούνε πλήρη σύγχυση στον κόσμο κάθε που τον χρησιμοποιούνε μεταξύ τους. Η Ρίτα και η Νούλα που δεν ξανάφυγε στην Αγγλία παρότι το ευχόμουν επίμονα στους καυγάδες μας.
Σχεδόν πάντα, δεν τους αναγνωρίζω πια και γενικά συγχέω καταστάσεις, ονόματα και πρόσωπα.
Όλους... εκτός της μαμάς, άντε και του μπαμπά.
Τη μαμά λοιπόν τη βοηθούσα στις δουλειές, μου άρεσε η τάξη γενικότερα, λάτρευα τη ρουτίνα μου, καμάρωνε η γειτονιά μου, και στο σπίτι μας όλοι ψάχνανε τα πράγματα τους.
Δεν έχω πάει σχολείο, δεν είχα ποτέ δασκάλους γιατί δεν υπήρχαν τότε, είχα όμως πολλές τσάντες, βιβλία με σκίτσα, δεκάδες μπογιές, και τετράδια. Σας λέω λοιπόν, ότι... δεν ασχολούμαι πια με τα αυτοκόλλητα μου, με τις μπογιές μου, με τα πανάκια που έκανα βελονιές, δεν γράφω σημειώσεις στα χαρτιά μου (ξέχασα να κάνω τα κουλουράκια και τις γραμμές, να βάφω τις ζωγραφιές μου), άλλωστε δεν μπορώ να κρατώ μολύβι, δεν κολυμπώ πια στη θάλασσα που ήτανε πηγή χαράς και η μεγάλη μου αγάπη, εξακολουθώ όμως να λατρεύω την τράπουλά μου, τα εύθυμα τραγούδια και το χορό. Ήμουν ιδιαίτερα κοινωνική, και μεγάλη καταφερτζού. Είχα μάθει να διεκδικώ, να έχω άποψη, να χαίρομαι και να συμπονώ.
Σήμερα το μόνο που χρειάζομαι είναι η μαμά μου, η παρουσία της και να είναι καλά, γιατί μελαγχολώ και αρρωσταίνω όταν λείπει έστω και για λίγα λεπτά από κοντά μου ή όταν δεν αισθάνεται εκείνη καλά.
Δεν ζητάω τον οίκτο κανενός άλλωστε δεν τον χρειάζομαι. Έζησα μια ζωή φυσιολογική μέχρι πριν την επίσκεψη της νόσου Alzheimer, αλλά πέστε μου εξάλλου σε αυτόν τον κόσμο που ήρθαμε ποιος είναι τέλειος;
Ελάτε να γνωριστούμε, να μοιραστούμε πληροφορίες και αγάπη.
Nα μάθετε για το σύνδρομο Down που με αυτό γεννήθηκα, αλλά και για την υπέρβαση της προκατάληψης απέναντι στα άτομα αυτά, σεβόμενοι τον «πάμπλουτο μικρόκοσμο» μας γεμάτο από όμορφα συναισθήματα, άδολη αγάπη, και αγκαλιά μόνιμα ανοιχτή για όλους εσάς.
Μας αρέσει να σας αγκαλιάζουμε και να δείχνουμε αγάπη!
Από το 2006 έχει καθιερωθεί η 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down από τα σωματεία International Down Syndrome Association και European Down Syndrome Association, με πρωτοβουλία του Έλληνα γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή γενετικής στο πανεπιστήμιο της Γενεύης, προκειμένου να ενημερωθεί και ευαισθητοποιηθεί η διεθνής κοινότητα για το σύνδρομο Down. Μάλιστα, η 21η Μαρτίου επιλέχθηκε ως ημερομηνία, από τα αριθμητικά δεδομένα που συνθέτουν το σύνδρομο (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος).
Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας να διαβάσετε όλο το κείμενο. Σας ευχαριστώ για τα χαμόγελα που μου στείλατε. Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να γνωριστούμε.
Νίτσα Τσακιρτζόγλου
Πληροφορίες
Τι είναι λοιπόν το Συνδρόμο Down;
Το σύνδρομο Down είναι μία γενετική πάθηση που επηρεάζει περίπου ένα σε κάθε 1.000 μωρά. Κάθε άνθρωπος έχει 46 χρωμοσώματα που είναι χωρισμένα σε 23 ζευγάρια. Κάθε αντρικό σπερματοζωάριο έχει 23 χρωμοσώματα και κάθε ωάριο γυναίκας το ίδιο, έτσι ώστε όταν η σύλληψη πραγματοποιείται και το σπερματοζωάριο γονιμοποιεί το ωάριο, διαμορφώνεται ένας νέος άνθρωπος με ένα πλήρες συμπλήρωμα χρωμοσωμάτων. Μερικές φορές γίνονται λάθη και προκαλείται αυτό που περιγράφεται ως χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Το σύνδρομο Down είναι μία από αυτές. Στη σύλληψη, αντί ενός χρωμοσώματος νούμερο 21 από τον πατέρα και ενός 21 από τη μητέρα που ενώνονται, ένα τρίτο χρωμόσωμα 21 ενώνεται και αναπαράγεται έπειτα σε κάθε κύτταρο του σώματος του μωρού.
Τι προκαλεί το σύνδρομο Down;
Μέχρι τώρα δεν ξέρουμε τι ακριβώς προκαλεί την παρουσία ενός πρόσθετου χρωμοσώματος. Μπορεί να προέρχεται είτε από τη μητέρα είτε από τον πατέρα. Υπάρχει μια συγκεκριμένη σύνδεση με τις μητέρες μεγαλύτερης ηλικίας. Εντούτοις τα περισσότερα μωρά με το σύνδρομο Down γεννιούνται από γυναίκες ηλικίας κάτω των 35 ετών, απλά επειδή οι νεότερες γυναίκες έχουν περισσότερα μωρά. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι κανένας δεν πρέπει να κατηγορηθεί. Τίποτα που γίνεται πριν ή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν μπορεί να προκαλέσει το σύνδρομο Down. Εμφανίζεται σε όλες τις φυλές, κοινωνικές τάξεις και σε όλες τις χώρες σε όλο τον κόσμο. Μπορεί να συμβεί στον καθένα μας.
Αιτιολογία
Η αιτιολογία των σωματικών χαρακτηριστικών και των μαθησιακών δυσκολιών του συνδρόμου Down ανακαλύφθηκε, περίπου 100 χρόνια αργότερα, το 1959, από τον Γάλλο γιατρό και νηπιαγωγό Jerome Lejeune. Σύμφωνα με τον Lejeune, το σύνδρομο Down οφείλεται στο γεγονός ότι, αντί τα άτομα να έχουν 46 χρωμοσώματα (23 προερχόμενα από το σπερματοζωάριο και 23 προερχόμενα από το ωάριο), έχουν ένα παραπάνω, δηλαδή 47. Αιτία είναι το 21ο χρωμόσωμα, που ανευρίσκεται 3 φορές, αντί για 2, όπως είναι το φυσιολογικό, εξ ου και η ταξινόμηση του συνδρόμου ως Τρισωμία 21.
Στις σύγχρονες κοινωνίες, υπάρχει, συχνά, η τάση να θυματοποιούμε το παιδί με σύνδρομο Down. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πολύ διαφορετική. Τα παιδιά αυτά δεν υποφέρουν από το σύνδρομο, μιας και δεν είναι πάθηση, ούτε ασθένεια, παρά μια γενετική κατάσταση που εμφανίζεται ανεξαρτήτως φυλής, καταγωγής ή εθνότητας, με συχνότητα περίπου 1:800 γεννήσεις
Αξίζει, παρ’ όλα αυτά, να αναφέρουμε ότι οι άνθρωποι με σύνδρομο Down, παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία ως προς τις αντιληπτικές, κοινωνικές και συμπεριφοριστικές ικανότητες και την ανάπτυξη των δικών τους μοναδικών δεξιοτήτων και ταλέντων.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου Down;
Τα παιδιά που έχουν γεννηθεί με το σύνδρομο Down έχουν ορισμένα φυσικά χαρακτηριστικά, τα οποία ποικίλλουν, δεν έχουν όλα τα παιδιά με το σύνδρομο Down τα ίδια χαρακτηριστικά. Το μωρό σας μπορεί να έχει χαλαρότερους μυς και αρθρώσεις από ότι άλλα μωρά, αλλά αυτό θα βελτιωθεί καθώς μεγαλώνει. Μπορεί να έχει χαμηλότερο βάρος από το μέσο βάρος γέννησης και να κερδίζει βάρος με έναν αργότερο ρυθμό από ότι άλλα μωρά (εάν ανησυχήσετε για το βάρος του μωρού σας, μπορείτε να βρείτε ειδικά διαγράμματα βάρους από την Down's Syndrome Association, www.downs-syndrome.org.uk)
. Τα παιδιά με σύνδρομο Down είναι ιδιαίτερα εξωστρεφή με εκδηλώσεις αγάπης και κοινωνικότητας προς το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον. Παρόλα αυτά παρουσιάζουν σημαντική νοητική στέρηση, ικανή τις περισσότερες φορές να τους στερήσει την πλήρη αυτονομία τους.
Τα μωρά με σύνδρομο Down έχουν συχνά μάτια που κλίνουν προς τα πάνω. Τα βλέφαρά τους μπορούν να έχουν πρόσθετη πτυχή δέρματος που εμφανίζεται να υπερβαίνει σε κλίση, αλλά αυτό δεν έχει επιπτώσεις στην όραση τους. Το πίσω μέρος του κεφαλιού του μωρού σας μπορεί να είναι πιο επίπεδο από ότι συνήθως. Τέλος, πολλά μωρά με σύνδρομο Down έχουν μια ενιαία πτυχή κατά πλάτος της παλάμης του χεριού τους. Οι γιατροί ψάχνουν συχνά αυτήν την πτυχή ως σημάδι ότι ένα μωρό πάσχει από το σύνδρομο Down. Είναι αξιοσημείωτο όμως ότι μερικά μωρά που δεν έχουν το σύνδρομο Down έχουν μια παρόμοια πτυχή. Τα παιδιά με το σύνδρομο Down έχουν όλα κάποιο βαθμό μαθησιακής δυσκολίας, αλλά αυτό διαφέρει πολύ από παιδί σε παιδί και είναι αδύνατο να υπολογιστεί αυτός ο βαθμός από την γέννηση. Τα παιδιά με το σύνδρομο Down αναπτύσσονται με αργότερους και περιορισμένους ρυθμούς, αλλά όπως όλα τα παιδιά θα είναι σε θέση να περπατήσουν, να μιλήσουν, να κάνουν ποδήλατο, να διαβάζουν και να γράφουν.
Προγεννητικός και μεταγεννητικός έλεγχος
Ωστόσο, τα νέα ζευγάρια δεν είναι ανοχύρωτα, μπροστά στο σύνδρομο Down. Στις μέρες μας, είναι δυνατή η διάγνωση πιθανής ύπαρξης του συνδρόμου στις έγκυες γυναίκες, και μάλιστα από τα πρώτα κιόλας στάδια της κύησης, μέσω του λεγόμενου προγεννητικού ελέγχου.
Παλαιότερα, επικρατούσε η αντίληψη ότι ο προγεννητικός έλεγχος έπρεπε να πραγματοποιείται, κυρίως, σε έγκυες γυναίκες άνω των 35 ετών. Η κλινική εμπειρία των ιατρών, παρ’ όλα αυτά, καθώς και η ερευνητική δραστηριότητα στον τομέα της γυναικολογίας και της παιδιατρικής, κατέδειξε ότι η γέννηση παιδιών με σύνδρομο Down, προέρχεται, σε ποσοστό 70%, από γυναίκες μικρότερης ηλικίας.
Σε περίπτωση διάγνωσης του συνδρόμου και, πάντοτε, με τη σύμφωνη γνώμη των μελλοντικών γονέων, είναι δυνατή ακόμη και η διακοπή της κύησης. Ασφαλώς, η επιλογή ενός ζευγαριού για ενδεχόμενη διακοπή της κύησης σε περίπτωση εμφάνισης ενός συνδρόμου, γεννά σημαντικά ηθικά, επιστημονικά και κοινωνικά διλήμματα, χωρίς, ωστόσο, να υποτιμάται η αναγκαιότητα του προγεννητικού ελέγχου.
Οι πιο γνωστές εφαρμοζόμενες μέθοδοι για την πρόληψη του συνδρόμου είναι αυτές που πραγματοποιούνται κατά το β΄ τρίμηνο της κύησης, οι οποίες και είναι:
-αμνιοκέντηση (κατά τη 17η εβδομάδα)
-παρακέντηση των ομφαλικών αγγείων για λήψη εμβρυικού αίματος (κατά τη 18η εβδομάδα)
-υπερηχογραφία
-βιοχημικό screening test στον ορό της εγκύου (16η - 17η εβδομάδα)
Κατά περίπτωση, και πάντα μετά από προτροπή του γυναικολόγου, οι παραπάνω μέθοδοι προγεννητικής διάγνωσης, μπορούν να εφαρμοστούν και κατά το α΄ τρίμηνο της κύησης.
Πανελλαδική έρευνα που παρουσιάστηκε στις 13 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια ενημερωτικής ημερίδας από το Σύλλογο Συνδρόμου Down Ελλάδος, κατέδειξε ανησυχητικά αποτελέσματα αναφορικά με τον τομέα της πρόληψης του συνδρόμου. Ανενημέρωτοι για τον προγεννητικό έλεγχο ήταν περίπου το 50% των γονέων που απέκτησαν παιδιά τα οποία πάσχουν από Σύνδρομο Down, γεγονός που υποδεικνύει τις σημαντικές ελλείψεις των υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας στον τομέα της πρόληψης.
Το μωρό μας θα έχει προβλήματα υγείας;
Τα μωρά και τα παιδιά με το σύνδρομο Down μπορεί να είναι ευαίσθητα σε λοιμώξεις στο αναπνευστικό και στους παραρρινικούς κόλπους αλλά με κατάλληλη ιατρική παρακολούθηση και φροντίδα, αυτά δεν είναι πλέον πηγή ανησυχίας όσο παλιότερα. Μερικά μωρά με σύνδρομο Down έχουν προβλήματα με τη διατροφή τους τις πρώτες ημέρες. Μπορούν να αργούν να συντονίσουν την απομύζηση, κατάποση και αναπνοή τους και μπορεί να έχουν διαφυγή τροφής ή να στραβοκαταπίνουν λίγο. Αυτά τα προβλήματα εμφανίζονται συχνά τις πρώτες εβδομάδες. Εάν μπορέσετε να κρατήσετε την προσφορά γάλακτος του στήθους σας, ίσως τελικά μπορέσει να θηλάσει το μωρό σας. Ο πειραματισμός σε διαφορετικές θέσεις μπορεί να βοηθήσει επίσης. Μερικά μωρά με σύνδρομο Down βρίσκουν ευκολότερο να χρησιμοποιούν το μπιμπερό.
Το μωρό σας μπορεί να χρειαστεί βοήθεια στο να μάθει να ελέγχει τη γλώσσα του. Παίζοντας παιχνίδια, κάνοντας γκριμάτσες και κάνοντας θορύβους θα βοηθήσουν το παιδί σας να εξασκήσει τους μυς του προσώπου και της γλώσσας και επίσης θα βοηθήσει τους αρχικούς ήχους και την ομιλία.
Περίπου ένα στα τρία παιδιά γεννημένα με σύνδρομο Down έχουν προβλήματα στην καρδιά . Μερικά από αυτά είναι αρκετά δευτερεύοντα, όπως τα φυσήματα ενώ άλλα είναι πιο σύνθετα και απαιτούν φαρμακευτική αγωγή ή χειρουργική επέμβαση. Εάν ξέρετε ότι το μωρό σας έχει κάποιο πρόβλημα καρδιάς και θα επιθυμούσατε να μιλήσετε σε κάποιον του οποίου το παιδί έχει ένα παρόμοιο πρόβλημα, μιλήστε με τον παιδίατρο σας ο οποίος μπορεί να σας φέρει σε επικοινωνία με γονείς που ξέρουν τι περνάτε.
Τα παιδιά με σύνδρομο Down αντιμετωπίζουν νοητική υστέρηση και μαθησιακή δυσκολία, ενώ είναι επιρρεπή σε μια σειρά από ασθένειες. Με την κατάλληλη εκπαίδευση και τη συνεργασία γονιών και δασκάλων, μπορούν να γίνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας, μπορούν και ενδείκνυται να ενσωματώνονται στο γενικό σχολείο σύμφωνα με έρευνες. Απαραίτητη προϋπόθεση για την ουσιαστική ένταξη αυτών των παιδιών είναι η ύπαρξη υποστηρικτικής βοήθειας, καθώς και ο σχεδιασμός ειδικού αναλυτικού προγράμματος που θα λαμβάνει υπόψη τόσο τα ατομικά χαρακτηριστικά όσο και τις μαθησιακές ιδιαιτερότητες των παιδιών με Down.
Σύμφωνα με την Πρόεδρο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Νόσου Alzheimer κ. Μάγδα Τσολάκη, (και θεράπουσα ιατρός της Νίτσας) εκτιμάται ότι τουλάχιστον το 36% των ανθρώπων με σύνδρομο. Down ηλικίας 50 έως 59 ετών και 65% ηλικίας 60 ετών εμφανίζουν Alzheimer.
Από το 2006 έχει καθιερωθεί η 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down από τα σωματεία International Down Syndrome Association και European Down Syndrome Association, με πρωτοβουλία του Έλληνα γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή γενετικής στο πανεπιστήμιο της Γενεύης, προκειμένου να ενημερωθεί και ευαισθητοποιηθεί η διεθνής κοινότητα για το σύνδρομο Down. Μάλιστα, η 21η Μαρτίου επιλέχθηκε ως ημερομηνία, από τα αριθμητικά δεδομένα που συνθέτουν το σύνδρομο (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος).
Ο μετα-υλισμός θα μπορούσε να γίνει και στην Ελλάδα στο σύνθημα της εποχής, αφήνοντας χώρο για να στραφούμε λίγο σε βαθύτερες έννοιες που δεν θα μοιάζουν πια με ελκυστικά προϊόντα.
Προσπαθώ να κλείσω τ’ αυτιά μου. Να εξαιρεθώ από τις συζητήσεις για τα κοινά, να αποτινάξω από τον σβέρκο εκείνο το αρθρόποδο, τον σκορπιό που ξέρω ότι κατοικεί σε ξερές και πετρώδεις περιοχές, αλλά που τελευταία σκαρφαλώνει πάνω μου, χωρίς να μου εξηγεί τι θέλει από μένα. Είναι σαν να μου υπενθυμίζει τη γενετική του λειτουργία, που το θηλυκό μετά τον ερωτικό εναγκαλισμό του με το αρσενικό, το πνίγει επιτόπου! Θέλω να γίνω αόρατη, λέω. Να διακτινίζομαι χωρίς αναφορές σε λοχαγούς και λοχίες. Να ξεφεύγω από την προσοχή των φρουρών της πόλης. Να βλέπω τον ναρκομανή να χαροπαλεύει στον παράδρομο της Θεμιστοκλέους κι εγώ να απολαμβάνω το σουβλάκι, πάντα όμως αόρατη. Να πηγαίνω στο «Φλοράλ» και να κλείνω τα μάτια στον άθλιο εμποράκο με τα ναρκωτικά, γιατί η τζαζ που ακούω εκείνη τη στιγμή είναι πιο πάνω απ’ τη ζημιά που ο «ανθρωπίσκος» ετοιμάζεται να κάνει σ’ έναν ώς χθες κανονικό άνθρωπο. Να καθίσταμαι μάρτυρας της κάτω από το τραπέζι συναλλαγής του τάδε υπαλλήλου σε νευραλγική ΔΕΚΟ κι εγώ να απολαμβάνω αδιάφορη τη «μαργαρίτα» μου. Α, ναι, της έχω ρίξει και λίγη βότκα μέσα. Να αυτοκωδικοποιηθώ, θέλω, και να ζω χωρίς την ανάγκη του διπλανού.
Άραγε το ’χω αυτό το δικαίωμα; Κι αν βιαστικά υποθέσω ότι στο όνομα της ελεύθερης βούλησης του ατόμου, το ’χω, μήπως να αναρωτηθώ αν δικαιούμαι να το χρησιμοποιήσω, τη στιγμή που μπροστά μου εκατοντάδες μικροί Νέρωνες κατακαίνε τη χώρα μου; Μια φίλη μου ψιθύρισε ευγενικά: απο-ηθικοποίηση. Έτσι το λένε αυτό που σκέπτεσαι. Έχεις, ας πούμε, δύο ευρώ και χωρίς τυμπανοκρουσίες, στη ζούλα, τα διοχετεύεις σε ελβετικές τράπεζες. Σε νοιάζει για τις κρατικές απώλειες; Οχι. Πάμε παρακάτω. Έχεις κρυμμένα κιούπια με λάδι στο υπόγειο και αίφνης, γίνεσαι σύγχρονος μαυραγορίτης, ο δε ανθρωπάκος που περνάει μπροστά σου και τα θωρεί, είναι για σένα το «τεμάχιο» από το οποίο θα ωφεληθείς. Κι αν είναι γραφτό του να πεθάνει από τη σφαίρα, ας πεθάνει. Είσαι ο ταξιτζής, δηλώνεις αφεντικό των δρόμων και απειλείς με διάφορους τρόπους την πολιτεία (άρα και τους δυνάμει πελάτες σου), επειδή κάποτε κάποιοι σου είπαν ότι επιτελείς δημόσιο έργο, αντικαθιστώντας τις ελλιπείς συγκοινωνίες. Στα κομμάτια, οι αποδείξεις. Είσαι ελεύθερος επαγγελματίας. Τις νύχτες ψάχνεις σατανικούς λογιστές για να κλέψεις την εφορία, το κράτος, να μην αποδώσεις ΦΠΑ κ.λπ. κι αν τύχει και ερωτηθείς από τον αφελή τον φίλο «γιατί τόση φούρια», εσύ να πεις «ε, σιγά, το ληστρικό το κράτος θα υπολογίσω τώρα;». Την επομένη, το Καγιέν είναι στην πόρτα σου. Είσαι ο παρανοϊκός καταναλωτής, κλέβεις εργατοώρες από το Δημόσιο και ικανοποιείς την τρέλα σου σε πολυκαταστήματα πολυτελείας. Στο όνομα του απογυμνωμένου από στοιχειώδη ηθική υλιστικού καταναλωτισμού. Στα παλιά σου τα παπούτσια αν σε πληρώνει ο μικρομεσαίος φορολογούμενος. Αυτά και δεκάδες άλλα μικρά παραδείγματα που ζούμε καθημερινά, μου είπαν ότι λέγεται απο-ηθικοποίηση. Η καινούργια μάστιγα της κοινωνίας.
Κοινωνία: λέξη-κλειδί. Μεταξύ των ιδεών της Θάτσερ ήταν η ανυπαρξία της κοινωνίας. Η κοινωνία δεν υπάρχει, μας είπε. Υπάρχουν μόνον άτομα και οικογένειες. Ήταν η εποχή του άκρατου φιλελευθερισμού. Ο θρίαμβος του αχαλίνωτου, ατομικού και εξατομικευτικού καταναλωτισμού επί της «ηθικής οικονομίας» και της κοινωνικής αλληλεγγύης δεν ήταν βεβαίως προδιαγεγραμμένος. (Ζωή για κατανάλωση, Zygmunt Bauman, εκδ. Πολύτροπον.) Δεν θα μπορούσε να οικοδομηθεί μια κοινωνία κονιορτοποιημένη με μοναχικά άτομα και ρημαγμένες οικογένειες, αν πρώτα η Θάτσερ δεν είχε καθαρίσει το τοπίο. Δεν θα μπορούσε να οικοδομηθεί, αν δεν είχε καταφέρει να κάνει ανίσχυρες τις αυτοάμυνες, τις ενώσεις εκείνων που χρειάζονταν συλλογική προστασία, αν δεν είχε αφαιρέσει από τους αδύναμους τους περισσότερους πόρους, αν δεν είχε αποδομήσει το προσωπικό των εργοστασίων και των γραφείων, τα άλλοτε φυτώρια αλληλεγγύης μετατρέποντάς τα σε αθροίσματα καχύποπτων ατόμων που ανταγωνίζονταν το ένα το άλλο υπό το σύνθημα «Όποιος πρόλαβε τον Κύριον είδε».
Τότε, οι καμπάνες της καταναλωτικής ευτυχίας ηχούσαν χαρούμενα κι η ευτυχία έμοιαζε με κομήτη σε διατεταγμένη υπηρεσία: σας πλησιάζω σε απόσταση αναπνοής, αλλά δεν σας συνθλίβω γιατί θα πάνε περίπατο τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων και η δική σας ευτυχία! Σατανικό, ε; Ο ψυχολόγος Ολιβερ Τζέιμς -στον αντίποδα της Θάτσερ- λέει ότι η υλιστική χλιδή μας κάνει βαθιά δυστυχισμένους. Δηλαδή, πάει η ευτυχία που μας τάξανε. Κι αν κάτι θέλει να τονίσει ο Τζέιμς είναι ότι η σημερινή οικονομική κρίση αναζητεί ένα μετα-υλιστικό μήνυμα. Το κίνημα του μετα-υλισμού ξεκινάει πρώτα από την ανάληψη των ευθυνών μας για να αγγίξει ζητήματα κοινωνικής αλληλεγγύης, περιβάλλοντος, σύμπραξης και συναντίληψης σε μια σειρά θεμάτων που αφορούν όχι μόνο το πρακτικό σκέλος της ζωής, αλλά και το πνευματικό της σκέλος που σε τελευταία ανάλυση μπορεί να δημιουργήσει το καινούργιο πρότυπο του ενεργού πολίτη.
Αγαπητοί αναγνώστες, σήμερα δεν γράφουμε, αλλά αντιγράφουμε, γιατί αξίζει τον κόπο. Πιο συγκεκριμένα το βράδυ της Παρασκευής λάβαμε από Βολιώτη με σπουδές Οικονομίας και Λογιστικής, ο οποίος εργάζεται ως υψηλόβαθμο στέλεχος σε ξενοδοχειακή μονάδα στην Κρήτη και διαβάζει τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ καθημερινά από την ηλεκτρονική του έκδοση, το κείμενο που ακολουθεί. Το δημοσιεύουμε με ελάχιστες παρεμβάσεις, γιατί αποδεικνύει με τρόπο γλαφυρό και εκλαϊκευμένο την πορεία του δημόσιου χρέους και της οικονομικής μας κατάντιας. Κατόπιν επιθυμίας του δημοσιεύουμε μόνο τα αρχικά του (Α.Κ.) μαζί με τις ευχαριστίες μας για τον κόπο του να συγκεντρώσει τόσα πολλά και εξόχως ενδιαφέροντα στοιχεία με τρόπο και να μας τα παραθέσει με τρόπο αντικειμενικό και αδιαμφισβήτητο. Γράφει λοιπόν ο φίλος αναγνώστης:
«Στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα το κράτος που μας φιλοξενεί (και για λόγους συντομίας και μόνο θα αναφέρεται Ελλάδα από δω και στο εξής) βρίσκεται στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης. Είναι συμπτωματικό; Είναι ξαφνικό κα αναπάντεχο; Όχι, πρόκειται για ένα ιστορικό επακόλουθο και μία ιστορική συνέχεια των κατά συρροή ληστρικών επιδρομών των πολιτικών, αφεντικών και τραπεζών, σε βάρος της εργατικής και αγροτικής τάξης, των οικονομικά ασθενέστερων και των μεταναστών.
Από την επανάσταση του 1821, δηλαδή πριν την σύσταση του, το ελληνικό κράτος βρίσκεται χρεωμένο στις Μεγάλες Δυνάμεις. Το 1824 η Ελλάδα συνάπτει το πρώτο δάνειο αξίας 800.000 στερλινών από το... φιλικά προσκείμενο αγγλικό βασίλειο. Στα ταμεία του πρώιμου κρατιδίου φτάνουν όμως μόνο 308.000 στερλίνες, τα υπόλοιπα ήταν τραπεζικά έξοδα και έξοδα κίνησης της αποστολής από την Αγγλία! Ακολούθησε ακόμη ένα δάνειο της τάξης των 2.000.000 στερλινών, εκ των οποίων κατέληξαν στα ελληνικά ταμεία μόλις 190.000! Από τις 1.100.000 στερλίνες θα κρατηθούν διάφορα ποσά για τόκους, έξοδα, μεσιτικά και προηγούμενα δάνεια συνολικού ύψους 529.000 στερλινών. Το 1827 ήλθε η πρώτη ουσιαστική πτώχευση λόγω αδυναμίας καταβολής των τοκοχρεολυσίων των δανείων του 1824 και 1825. Δύο χρόνια αργότερα ο τέως υπουργός εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και μετέπειτα έλληνας Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας για να συστήσει το κράτος εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα. Το 1843 ήλθε η δεύτερη πτώχευση, αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν τον Καποδίστρια, στη συνέχεια δάνεισαν τον Οθωνα με 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας». Τα υπόλοιπα χρήματα δόθηκαν για την εξαγορά της Αττικής, της Εύβοιας και της Φθιώτιδας από την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ άλλο ένα μεγάλο ποσοστό του δανείου δικαιολογήθηκε ως έξοδα συντήρησης βαυαρικών στρατευμάτων στο ελληνικό κρατίδιο!
Για μεγάλο διάστημα επικράτησε ο εσωτερικός δανεισμός και ο εξωτερικός υποχώρησε αισθητά, μέχρι που το 1879 ξεκινά μια δεκαπενταετία ραγδαίας αύξησής του που οδήγησε τη χώρα στο τέλος του 1893 να χρωστά στο εξωτερικό 585,4 εκατ. φράγκα και να πτωχεύει για τρίτη φορά διά στόματος Χαρίλαου Τρικούπη. Τα χρήματα είχαν και πάλι χρησιμοποιηθεί για εξυπηρετήσεις παλαιών δανείων, είχαν επενδυθεί σε μια σειρά δημοσίων επενδύσεων και ανάπτυξης υποδομών, ενώ επιπλέον χρησιμοποιήθηκαν για την εξαγορά και άλλων επαρχιών στη Θεσσαλία, για τη χρηματοδότηση του «Κρητικού ζητήματος» και για προμήθειες πολεμικού υλικού. Σημειώνεται και εδώ ότι το 35% υπολογίζεται ότι δεν έφτασε ποτέ στο κράτος ως συνήθως... Έτσι ο δανεισμός είναι τόσο δυσβάσταχτος, που η πτώχευση έρχεται αναπόφευκτα. Η συνέχεια θέλει στην εξουσία ψευτοπατριώτες, δημαγωγούς και η χώρα που μας φιλοξενεί μπαίνει σε κατάσταση προ πολέμου, για την απελευθέρωση και άλλων εδαφών και τη δημιουργία της μεγάλης πατρίδας. Το 1897 οι Οθωμανοί φτάνουν περίπου έξω από τη Λαμία και οι Μεγάλες Δυνάμεις τους ανακόπτουν την πορεία. Την επομένη του «Ατυχούς πολέμου», χωρίς να υπάρξει «τυπική» πτώχευση, οι δυνάμεις εγκαθιστούν Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο στη χώρα, ο οποίος ΔΟΕ διατηρήθηκε έως το 1978!!!
Η αρχή του νέου αιώνα βρίσκει την Ελλάδα πάλι σε πολεμική εμπλοκή, Μακεδονικό και Βαλκανικοί Αγώνες. Κατά την περίοδο 1900-1914 συνομολογούνται δάνεια ύψους 521 εκ. φράγκων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν καθαρά για πολεμική χρήση στα βαλκάνια, για εξαγορά
νέων περιοχών σε Μακεδονία-Θράκη και για αποπληρωμή των παλαιότερων δανείων φυσικά. Στη συνέχεια ο μεγαλοϊδεατισμός των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών θα βιώσει τη Μικρασιατική καταστροφή. Η οικονομική πορεία διαρθρώνεται από τις μεγάλες, έκτακτες πολεμικές δαπάνες (περίπου 6,2 δισ. δρχ.). Είναι περίοδος έξαρσης του εσωτερικού δανεισμού και σχεδόν εξάλειψης του εξωτερικού. Στον εξωτερικό δανεισμό υπάρχουν δύο μυστικά γερμανικά δάνεια, από 40 εκ. μάρκα έκαστο προς την κυβέρνηση Σκουλούδη το 1915 και 1916. Τα δάνεια κρατήθηκαν εντελώς μυστικά, ακόμα και από τη Βουλή και ουδαμού αναγραφόμενα. Η μυστικότητα αυτή θα αποτελέσει θέμα της ποινικής δικαιοσύνης το 1918. Στο ειδικό δικαστήριο ο Σκουλούδης θα υποστηρίξει ότι κρατήθηκε μυστικό για να μην εκληφθεί ως ένδειξη γερμανοφιλίας. Τέλος υπήρξε ένα μικρό δάνειο καναδικό 8 εκ. δολ. Επίσης και ένα για την εξαγορά, από τη Γαλλία, της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσ/κης-Κων/λης, την οποία είχε καταλάβει ο ελληνικός στρατός το 1913.
Μέχρι το 1922 εκδίδονται 1,5 δισ. δραχμές χωρίς κανένα αντίκρισμα, όλα για τις ανάγκες του πολέμου. Παρά την ήττα όμως στη Μικρά Ασία, η πτώχευση έχει αποφευχθεί με το Α Αναγκαστικό Δάνειο που επιβάλλεται από τον υπουργό Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, ο οποίος κόβει στη μέση τα χαρτονομίσματα, κρατά το ένα μέρος στην κυκλοφορία και ανταλλάσσει το άλλο με τίτλους εσωτερικού δανείου! Η Ελλάδα είναι για άλλη μία φορά στα όρια της πτώχευσης, όμως την αποφεύγει χάρη νέου δανεισμού από την Κοινωνία των Εθνών υπέρ των προσφύγων, θυμάτων της εθνικής έξαρσης στη Μικρά Ασία. Από το 1924 μέχρι το 1930 εισέρρευσαν στην Ελλάδα 900 εκ. χρυσά φράγκα. Τον ρόλο του τοκογλύφου - εθνικού ευεργέτη ανέλαβαν οι ΗΠΑ και Αγγλία κατά 80% και αρκετές ευρωπαϊκές χώρες το υπόλοιπο 20%. Το τραγελαφικό είναι ότι συνολικά την περίοδο 1824-1932 είχαμε δανεισθεί από το εξωτερικό 2,2 δισ. χρυσά φράγκα, ενώ είχαμε αποσβήσει 2,38 δισ. χρ. φρ. δηλαδή 183 εκ. περισσότερα από όσα είχαμε δανεισθεί και πάλι χρωστούμε 2 δισ. χρ. φρ. λόγω των «εξαιρετικών» συμβάσεων που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις! Το 1932 αναπόφευκτα είχαμε την τέταρτη πτώχευση!
Μέχρι το 1945 δεν θα υπάρξει νέος εξωτερικός δανεισμός, ενώ θα παγώσει, λόγω παγκόσμιας κρίσης και Β Παγκόσμιου Πολέμου, η αποπληρωμή των παλαιών δανείων. Ακολουθεί η μεταπολεμική περίοδος, ο εμφύλιος και η εθνική ανασυγκρότηση της χώρας από τον Τrumanη με το σχέδιο Μarshal. Μέχρι το 1955 η Ελλάδα είχε συνάψει δάνεια ύψους 145 εκ. δολαρίων. Έπεται μια δεκαετία βαθειάς πολιτικής αστάθειας υπό Καραμανλή και Παπανδρέου, όπου η χώρα δανείζεται ανά 6 μήνες το ποσό των 406 εκ. δολαρίων! ΗΠΑ, Αγγλία και Δυτ. Γερμανία ήταν αυτή τη φορά οι… εθνικοί χορηγοί. Από το επόμενο διάστημα 1967-1974 εμφανίζεται για πρώτη φορά η δημιουργική λογιστική. Ξαφνικά οι «πατριώτες» συνταγματάρχες βάζουν την ελληνική φεουδαρχία σε γύψο και σταματά ο εξωτερικός δανεισμός. Με την μορφή που τον γνωρίζαμε...γιατί από συστάσεως του ελληνικού κράτους είχαμε συνηθίσει τον απευθείας δανεισμό της ελληνικής οικονομίας από τους κλασικούς μας… ευεργέτες, ΗΠΑ, Αγγλία. Γαλλία, Γερμανία αλλά και άλλους μικρότερης εμβέλειας σπόνσορες, όπως π.χ. η Αίγυπτος. Τότε λοιπόν αρχίζουν να λαμβάνουν δάνεια όλοι εκείνοι οι εργολάβοι, μηχανικοί και επιχειρηματίες, βιομήχανοι που αποτελούν μέχρι και στ μέρα τον κορμό της ελληνικής οικονομίας με εγγυητή το ελληνικό δημόσιο. Έπαψε λοιπόν να δανείζεται το κράτος και δανείζονταν απευθείας οι ομοφρονούντες με εγγυητή το ελληνικό κράτος! Δάνεια που φυσικά δεν αποπληρώθηκαν ποτέ από τους ίδιους, αλλά χρέωσαν το ελληνικό δημόσιο με αρκετά δισ. δραχμές!
Στη μεταπολίτευση το γεγονός που συντέλεσε στην αύξηση του δημόσιου χρέους ήταν η διεύρυνση του κράτους και των δημοσίων οργανισμών αλλά και η κρατικοποίηση αρκετών χρεωκοπημένων επιχειρήσεων μετά το 1981. Οι προϋπολογισμοί του κράτους μετά το 1974 πέφτουν στην κυριολεξία έξω, φτάνοντας το έλλειμμα στο 26, 1% του ΑΕΠ. Τα ελλείμματα αυτών των προϋπολογισμών καλύπτονται όλα από νέα δάνεια ύψους 18,4 δισ. δολαρίων. Το 1985 βρίσκει την Ελλάδα με την παγκόσμια πρωτιά στο κατά κεφαλήν δημόσιο χρέος! Στη συνέχεια όμως ο δανεισμός του κράτους άρχισε να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, με το δημόσιο χρέος να φτάνει το 1999 στο 80% του ΑΕΠ. να εκτινάσσεται στο 111,6% το 1993 και σήμερα σύμφωνα με τα στοιχεία που καταγράφονται έχει διαμορφωθεί το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης για το 2009 στα 300,8 δισ. ευρώ, που σημαίνει με βάση το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν το 125,3%! Για το επόμενο έτος η εκτίμηση είναι ότι θα διαμορφωθεί στα 326,305 δισ. ευρώ που φτάνει το 133,6%, κάτι που συμπίπτει απόλυτα με τις πιο δυσμενείς προβλέψεις των διεθνών οργανισμών. Ενώ μόνο για το 2009 ο δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 54 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 18 δισ. προορίζονταν για τις τράπεζες. Επιγραμματικά αναφέρουμε, χρέος κεντρικής κυβέρνησης 2009 300,80 δισ., δάνεια επιχειρήσεων από τράπεζες 132,23 δισ., στεγαστικά δάνεια από τράπεζες 79,14 δισ., καταναλωτικά δάνεια από τράπεζες 6,44 δισ., επίσημα χρέη εργοδοτών προς τα ταμεία 9.00 δισ., χρέη προς την εφορία 20,00 δισ., εγγυήσεις ένοπλων δυνάμεων 25,00 δισ., μεταχρονολογημένες επιταγές 360 δισ. Σύνολο 962,61 δισ. ευρώ! Τόσα έχουμε στην καμπούρα μας ως λαός και τα οποία με τον έναν ή άλλο τρόπο πρέπει να αποπληρώσουμε».
ΑΕΠ : Το ΑΕΠ αποτελείται από το σύνολο των αγαθών, υλικών και άυλων τα οποία παράγονται από την οικονομία σε ορισμένη χρονική περίοδο. Ορίζεται ως το άθροισμα των χρηματικών αξιών όλων των προϊόντων και υπηρεσιών. Ο υπολογισμός του βασίζεται στις τιμές της αγοράς, π.χ. αν διπλασιαστούν οι τιμές των προϊόντων, ενώ οι ποσότητες μείνουν σταθερές, η χρηματική αξία του ΑΕΠ θα διπλασιαστεί παρά το γεγονός ότι το πραγματικό ΑΕΠ είναι στο ίδιο επίπεδο. Κακώς αναφέρεται ως δείκτης ανάπτυξης γιατί δεν φανερώνει τη σχέση μεταξύ ποσότητας και αξίας παράγωγης σε μία χώρα.
ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ: Ονομάζεται το φαινόμενο της συνεχούς ανόδου του γενικού επιπέδου τιμών. Ισοδυναμεί με συνεχή μείωση της αγοραστικής δύναμης και πλήττει κυρίως τα εισοδήματα των υπαλλήλων, εργατών και συνταξιούχων σε αντίθεση με το πραγματικό εισόδημα των επιχειρηματιών που αυξάνει δεδομένου του ότι οι τιμές των προϊόντων αυξάνουν πιο γρήγορα από τις τιμές των παραγωγικών συντελεστών και επομένως οι εισπράξεις τους αυξάνουν από τις παραγωγικές δαπάνες.
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ: είναι το άθροισμα των ελλειμμάτων των προηγούμενων ετών και των τόκων που προέρχονται από αυτά, εφόσον καλύπτονται με πρόσθετο δανεισμό. Το έλλειμμα που σε κάθε χρονική περίοδο προέρχεται από τη διαφορά του συνόλου των δημοσίων δαπανών από το σύνολο των δημοσίων εσόδων δείχνει την πορεία της οικονομίας ενός κράτους. Τα άτομα επιβαρύνονται καθημερινά από το δημόσιο χρέος καθώς το εισόδημά τους μειώνεται μέσω της προσπάθειας του κράτους να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του και να αύξηση τα έσοδα του από τους άμεσους και έμμεσους φόρους.
Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά ετοιμάζεται η Autonomia EXPO http://www.autonomiaexpo.org/ η μεγαλύτερη έκθεση για την αναπηρία, την αποκατάσταση, την ειδική εκπαίδευση και την ανεξάρτητη διαβίωση που γίνεται στην Ελλάδα και πρόκειται να γίνει στις 21, 22 και 23 Μαΐου 2010 στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου.
Στην Autonomia EXPO 2010 θα συγκεντρωθούν όλα τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που απευθύνονται στους καταναλωτές με αναπηρίες και με ειδικές καταναλωτικές ανάγκες. Μολονότι βρισκόμαστε 7 μήνες πριν από το άνοιγμα της πόρτας της Autonomia EXPO στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου ήδη έχει γεμίσει το Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου το μισό.
Αυτό που χρειάζεται να πούμε είναι πως η Autonomia EXPO είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών για την αναπηρία: Είναι μια έκθεση αυτής καθεαυτής της αναπηρίας ως εμπειρίας και ως διαφοράς συνθηκών και όρων ζωής.
Η Autonomia EXPO είναι απολύτως προσπελάσιμη σε όλες τις γνωστές αναπηρίες και όλες οι λεπτομέρειες της διοργάνωσης φαίνονται πάνω από το http://www.autonomiaexpo.org/ που ενημερώνεται συνεχώς. Στο http://www.autonomiaexpo.org/?page_id=630 μπορείτε να βρείτε τη λίστα των εκθετών (που μέχρι στιγμής έχουν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους) καθώς επίσης την κάτοψη σε ψηφιακή μορφή.
Φωτογραφίες από τις προηγούμενες διοργανώσεις της Autonomia EXPO μπορείτε να δείτε στο http://www.autonomiaexpo.org/?p=169 για να διαπιστώσετε πως η Autonomia EXPO έχει αποτελέσει ένα εργαλείο έκφρασης και επικοινωνίας ενός νέου μοντέλου αξιοβίωτης και απελευθερωτικής αναπηρίας.
Η Autonomia EXPO διοργανώνεται από το περιοδικό ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ http://www.disabled.gr/lib/?page_id=2475 (που είναι το μεγαλύτερο σε κυκλοφορία και σε ύλη περιοδικό στην ελληνική γλώσσα) και από το http://www.disabled.gr/ (που είναι το δημοφιλέστερο site αναπηρίας στον κόσμο). Για το ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ και για τα υποστηρικτικά του προγράμματα μπορείτε να διαβάσετε στο http://www.disabled.gr/lib/?page_id=2480 αφού πριν σας πούμε πως όλες οι υπηρεσίες του ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ παρέχονται δωρεάν.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με την Autonomia EXPO με κάθε διαθέσιμο τρόπο. Πληροφορίες για τους διαθέσιμους τρόπους επικοινωνίας με την Autonomia EXPO και με το ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ μπορείτε να διαβάσετε στο http://www.autonomiaexpo.org/?page_id=8
Της γειτονιάς μου οι ομορφιές και το μεγαλείο των συγκατοίκων μου δεν εχει όριο και ούτε αρχή και τέλος...
περιμένοντας το μούργο αποψε στη σκοπιά μην παρκάρει μπροστά στην εισοδο του χωρου σταθμευσης του σπιτιού κανας ξεχασιάρης γείτονας όπως γίνεται συνήθως, βλέπω απέναντι να λαμπυρίζει κατι τις!
Θησαυρός σκέφτηκα, άλλαξε η τύχη μου - θα ξεχρεώσω δάνειο κι εφορία...
με μια προσεκτική ματιά όμως ήταν κατι πολύ πιο φυσιολογικό!
ενας κουρασμένος μεροκαματιάρης περαστικός με χρυσό αμάξι αποφάσισε οτι επρεπε να ξεφορτωθεί τη σακκούλα με τα σκουπίδια του όσο πιο γρήγορα γινόταν παρά το γεγονός οτι ακριβώς απέναντι εχει τεσσερις μικρούς κάδους απορριμάτων και την εγέννησε ακριβώς στην είσοδο του φρεατίου των ομβρίων υδάτων που με χίλιους κόπους επίσημα εγγραφ αιτήματα και συλλογή υπογραφών απο σαράντα και πλέον γειτόνους καταφέραμε περσι να μας καθαρίσει ο δήμος με ειδικά μηχανήματα κάτι που δεν ειχε γίνει ποτέ τα 25 τελευταία χρόνια απο τοτε που έκλεισαν οι αμπολές που ποτίζαν τα αλογα της Κηφισιάς και το νερό ετρεχε κελαρυστό κι ανεμπόδιστο ακόμη και στις μεγάλες καταιγίδες...
και ιδού! ο θησαυρός που αυτός ο πλήρης πολιτισμού περαστικός μας άφησε για να δηλώσει την παρουσία του και το περασμά του...
ίσως δεν ειναι και τόσο τυχαιο τελικά, το οτι ο φουκαράς ο εργάτης του δήμου που περσι έσκαβε διερευνητικά πριν ελθουν τα μηχανήματα για να καθαρίσουν, εβγαλε οκτώ μεγαλες τεραστιες σακκούλες σκουπιδιών (ενα γεμάτο φορτηγό) με ότι μπορεί να βαλει ο νους του ανθρώπου μεσα απο το ιδιο ακριβώς σημειο...
ΠΟΣΟ ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ;;;;
Υ.Γ. να μοιραστώ μαζί σας κι ενα χρηστικό μυστικό που έκλεψα από την υπηρεσία καθαριότητας μας όταν πηγα περσι να καταθέσω την αιτησή μας για καθαρισμό των φρεατίων... κατ αρχάς το αιτημά σας θα πρεπει να ειναι γραπτό και με αριθμό πρωτοκόλλου να κατατίθεται στην αρμόδια υπηρεσία του δήμου... και τώρα το μυστικό : Αν καταφέρετε και περάσετε το θεμα μεσα απο την αιτησή σας οχι ως θεμα καθαριότητος αλλά ως θεμα πολιτικής προστασίας τοτε θα ικανοποιηθεί το συντομώτερο δυνατόν trust me it works
φυσικά θα πρεπει να στοιχειοθετείτε το θεμα του πιθανού κινδύνου από τη μη ικανοποίηση του αιτήματός σας οσο καλύτερα μπορείτε....
για παράδειγμα αν ο δρομος σας με καθε ψιλόβροχο παιρνει θαρρος και μοιαζει στο Δούναβη τοτε μπορείτε θα πειτε οτι γινεται επικίνδυνος και για τη διέλευση των πεζών των παιδιών αλλα και των ιδιων των αυτοκινήτων που κινούνται σε αυτόν διότι λόγω των υδάτων αυξάνεται η ολισθηρότητά του και επειδή σίγουρα θα εχει και μερικα παρκαρισμενα αυτοκίνητα στις πλευρές γινεται επικίνδυνος ιδιαιτερα για την ασφάλεια και τη σωματική ακεραιότητα των πεζών που εχουν την τυχη να τον διαβαινουν!
Σήμερα έτσι απογευματάκι, αποφάσισα να φτιαξω τη μαρμελάδα της χρονιάς με τα μήλα τα φρεσκα τα αψέκαστα απο το χωριό στην Καστοριά.
έτσι κι έκανα, μοσχομύρισε το σπίτι, και μόλις η μαρμελάδα βρήκε το δρόμο της στα βαζάκια κοίταξα εξω απο το παράθυρο της κουζίνας οπως κοιτάζω καθε απόγευμα να δω τι χρώμα βάφει το λιόγερμα τον ουρανό που κοιτάζει το βορρά...
Ειδα λοιπόν εναν κούκλο ροδοκόκκινο ήλιο να γερνει και να παιζει κρυφτό πισω απο τα δεντρα που βρίσκονται στην απέναντι μεριά της Κηφησίας...
Πήρα κι εγώ τη φωτογραφική να βγω στη λεωφόρο που δεν εχει κτηρια κοντινά να κρύβουν δέντρα κι ουρανό και ετρεξα οσο πιο γρήγορα μπορούσα να προκάμω τον παιχνιδιάρη ήλιο με το κατακόκκινο χρώμα του πριν πεσει πισω απο τις μακρινές πολυκατοικίες...
ελα όμως που στο δρόμο αντιμετώπισα για αλλη μια φορά την καφρίλα και τη γαιδουριά του Ελληνα οδηγού!
Το πεζοδρόμιο στο δρομακι μας ειν στενό, οπως κι ο δρόμος, βία ενα μετρο Στη γωνία στην κολώνα αφήνουν οι "πολιτισμένοι" γείτονές μου τα κλαδιά και τα φύλλα απ τα κλαδέματα των δέντρων που διατηρούν στα κηπάκια τους, (παλι καλα΄που εχουμε και κανα δεντρακι στη γειτονιά) έχουμε όμως χώρο ειδικό για αυτα τα σκουπίδια στην απο πανω γωνία, δίπλα στους καδους των σκουπιδιών, που διευκολύνει και τους οδοκαθαριστές στην αποκομιδή, εάν φυσικά θυμηθούν οι γειτόνοι να ειδοποιήσουν το δήμο για τα κλαδιά τα οποία οφείλουν να βγαζουν έξω ΜΟΝΟΝ κάθε Τετάρτη βράδυ μια και το ειδικό οχημα του δημου περνάει τις Πέμπτες...
αυτό ομως που με ενόχλησε δεν ηταν τα φύλλα και τα κλαδιά τοσο, αυτά τα πατάς και περνάς... τις περισσότερες φορές τουλαχιστον
Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στο μικρουλι πεζοδρόμιο ομως δεν μπορώ να τα μασήσω ούτε να τα καταπιώ...
Αναρρωτιέμαι και ρωτώ τους συντοπιτες και μη οδηγούς: ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΤΕ ΠΟΤΕ;
ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΙΝΕΙΣΤΕ;
ΠΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΕΡΜΟΣ ΠΕΖΟΣ, Η ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ Η ΓΙΑΓΙΑ Η ΑΝΑΠΗΡΗ ΠΟΥ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΜΕ ΑΜΑΞΙΔΙΟ; Η ΕΚΕΙΝΗ Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΔΥΜΑΚΙΑ ΣΤΟ ΚΑΡΟΤΣΙ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ Η ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΔΕΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ; απο το μολις 40 ποντων κενό που αφήνετε, και το οποιο δύσβατο, καποιοι περαστικοί ή κάποιοι απο εσάς το χρησιμοποιούν και για ουρητήριο; κάνοντας το κατά τα άλλα ομορφο περίβολλο του μνημείου του αγνώστου στρατιώτη μας, εστία μικροβίων και απροσπέλαστο για ολους - εκτός ισως απο γατες και σκύλους αδέσποτους....
Αλήθεια όταν παρκάρατε εκεί κι αφήσατε χωρις δευτερη σκεψη το αυτοκίνητο σας, δεν σας ενόχλησε που μετά βίας ανοιξε η πορτα για να βγειτε απο αυτό; δεν νιωσατε κινδυνο καθώς επρεπε για να φτασετε δυο βηματα πιο κατω να περνουν ξυστά δίπλα σας αυτοκίνητα καθως μονο απο το δρομο μπορεί να περάσει κανείς;
δεν σας βρωμισαν τα ουρα καποιων που ειχαν περάσει πριν απο εσάς δεν ανησυχήσατε για το παιδί που θα βάλετε στο αυτοκίνητο θετοντάς στο σε κίνδυνο τοσο στο δρόμο όσο και στο ουρητήριο παρκινγκ σας που εχετε κανει το πεζοδρόμιό μας;;;
και τέλος αναρρωτιέμαι ξανά και ξανά, γιατί όταν σας κανω παρατήρηση την ωρα που σας βλεπω να φευγετε ή να ερχεστε βρισκομαι συνήθως δαρμένη και γιατί με ρωτάτε αν ειν δικό μου το πεζοδρόμιο; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΕΖΗ... ΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΔΡΟΜΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ ΧΩΡΟΣ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΩ ΝΑ ΤΟΝ ΣΕΒΕΣΤΕ.
φυσικά δεν περιμένω τίποτε απο τον δήμο μας που πληρώνουμε χρυσό, καταβάλλοντας τεραστια δημοτικά τέλη για την ακρίβεια τα δυο τρίτα του λογαριασμού της ΔΕΗ για να εχουμε τετοιες βλακώδεις παροχές οπως ελεύθερα πεζοδρόμια... χωρίς σκουπίδια, και με την δημοτική αστυνομία (ταγμα αργόσχολων) μια και ποτέ δεν εχει παρει κλήση κανεις παρκαρισμένος στο πεζοδρομιο αυτο...
ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΠΩΣ ΑΠΕΙΚΟΝΊΖΕΤΑΙ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΝΑ ΓΕΜΙΣΩ ΑΥΤΟΚΟΛΗΤΑ ΤΑ ΤΖΑΜΙΑ ΤΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΣΑΣ ΝΑ ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ ΠΑΡΚΑΡΟΥΝ ΟΠΟΥ ΒΡΟΥΝ?
ΜΙΑ ΠΕΖΗ!
Χριστίνα Σαββατιανού - 24-11-2009
την άλλη φορά θα σας ρωτήσω για την ανακύκλωση στην γειτονιά μας...
