Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Η Αλεξάνδρα το παληκάρι

Απρίλης του 48 ή εκεί γύρω κάπου, ήταν και η Αλεξάνδρα μικρό κοριτσι τότε έπαιρνε στο κατόπι τα μπουλούκια των τσιγγάνων που πέρναγαν ...

11 Φεβ 2012

πριν την υπογραφή..... ενα μικρό τοσο δα γιατί....



εμαθα να σκεφτομαι ελευθερα να παρατηρώ να επιλέγω, έμαθα να ζω με λιγα να μοιραζομαι τα υπολοιπα και να ειμαι ασφαλής σε κατι που εφτιαξα μονη μου χωρις να κλεψω να πω ψεμματα ή να ριξω οποιονδήποτε άλλον, επέλεξα συνειδητά να αγαπώ τον νόμο, να βαζω την υποχρέωση πριν το δικαιωμα για να τα αξιώνω και τα δυο...

να νοιαζομαι την κοινωνία που πονά που μοχθεί που αρωσταινει που χαμογελάει και να συμμετέχω σε όλα αυτά την καθε στιγμή συχνά στο μεγιστο των δυνατοτήτων μου... εμαθα να αγαπάω χωρις να κλισάρω το αντικειμενο της αγάπης μου...

να δεχομαι τον απεναντι για αυτό που ειναι κι ας μη συμφωνώ να αγκαλιάζω το διαφορετικό γιατι με βοήθαγε παντα να μαθαινω κατι νεο... ακόμη και τα ασχημα να τα οραματίζομαι καλύτερα ωστε να βρισκω να εφευρίσκω τροπους να τα βελτιώσω ή εστω να προσπαθώ για αυτό....

εμαθα κι επέλεξα να χαμογελάω οταν πανικοβάλομαι κι  οταν πονάω να χοροπηδάω... ακόμη και τον θανατο που ολοι τον φοβούνται τον αντιμετώπισα απλά σαν γεγονός της ζωής που υπάρχει και με αγγιξε με ευλογίες οσο παράδοξο κι αν μοιάζει... και την αρρωστια το ιδιο....

κι ολα αυτά και άλλα κι αλλα που με κανουν να ειμαι εγώ αυριο με μια υπογραφή θα τα απαγορεύσουν θα τα εξαφανίσουν (τουλάχιστον οπως καταλαβαινω απο τις αναγνωσεις των πραγματων και μετά απο πολύ προσεκτική παρατήρηση) χωρις καν να ερωτηθώ αν θελω να κανω αυτή τη θυσια και να παψω να υπάρχω... φοβάμαι πολύ γιατί μου στερούν την επιλογή να υπάρχω τελικά οχι με φανφάρες και στολίδια απλά αορατα κι ισως μονο λιγο πολυλογούδικα....

ΜΕ ποιο δικαιωμα κύριοι ερχεστε και με μια μονοκοντυλιά με ακυρώνετε? και πειτε μου ΓΙΑΤΙ.... μπορει να σας δικαιολογήσω αν ειστε ειλικρινείς απόλυτα....

Χριστίνα Σαββατιανού 11-02-2012

 

δε μπορεσα ποτέ να μη μιλάω γμτ..... ίσως να ειναι και το μεγαλύτερο ελάττωμά μου.... αλλά ίσως και παρά τους χαρακτηρισμούς που μου προσήψαν μεσα στα χρόνια εκατοντάδες γνωστοί κι άγνωστοι, να ηταν ακριβώς αυτό που με κρατησε ανθρωπο, που με κρατησε δυνατή να δω το θανατο την αρρωστια χωρις φόβο, να δω την υλη με την πραγματική της υποσταση ως μεσο οχι ως σκοπό, που με βοήθησε να κρατάω τα χαμόγελα μου ζωντανά ακόμη και τις μερες που πενθούσα.... να αγκαλιάζω εναν κορμό δεντρου νιου με την ιδια λαχτάρα που αγκαλιάζω τον αγαπημένο μου, να γευομαι την ομορφιά στη γεννησή της και στην πορεία της να τραγουδάω μεθυσμένη, να μου αρκουν τα λίγα εκέινα που μοιάζουν θαυματα.... κι ισως ακόμη ακόμη να μπορώ να υποστηρίζω οτι ναι υπάρχει ευλογία παντού οτι υπάρχει ευτυχία και την γνωρίζω, την αναγνωρίζω κι ας μην την βλεπετε ολοι εσείς....  ολοι εσεις που σωπάσατε νιωθετε ανετα νιωθετε καλά σημερα ? κι ας ευθύνεται η σιωπή σας που ακυρώνουν κι εσάς μαζί.... μας ακυρώνουν όλους αλλά εσύ σωπαινεις, κι εγώ ουρλιάζω....ως ποτε θα σωπαινεις και ποσο θα αντεξει η φωνή μου να ουρλιάζει?  θεέ μου ποσα μπορώ να αντεξω αλήθεια?

9 Φεβ 2012

38..... Θολούρες....




Επικίνδυνος καιρός, τόσο φτωχός σε ήθος, τόσο αβαρής σε αξία, τόσο μικρός σε ψυχή, τόσο ανύπαρκτος σε σκέψη... τόσο ρηχός σε κοινωνία, τόσο στρεβλός σε ανθρωπιά, τόσο ανύπαρκτος τόσο κενός.... επκίνδυνος καιρός κρύος βουβός ψευτης και σκοτεινός....

Μελανός επικίνδυνος καιρός, παγίδα ονείρων σκοτεινή και δύσβατη, δυσβάσταχτη η σιωπή, η συνενοχή, η αποχή, η αδεια πλατεία, ο αδειος δρόμος η πόρτα η κλειστή....

Μικρόνοος παραφρων, αόρατος γίνηκες, να σωσεις τι? επικίνδυνος καιρός, για όλα οσα κάτι μπορεί να σημαίνουν, του ονείρου ανάσες φλογες φτύνουν, σφιγμένα χερια ματια θολά, μίσος - αγάπη ένα κουβάρι, κουβάρι αβέβαιο χωρίς χρώμα, με αγκάθια πλεγμένο, επικίνδυνος καιρός φυλάξου....

Αγκάλιασε το χερι διπλα, αγκάλιασε το ξένο το αγνωστο, και βγες, εκεί έξω στις γωνιές στους δρόμους αγκαλιά δεν κάνει κρύο, αγκαλιά ο κίνδυνος φοβάται ο φθόνος ζαρώνει, η μοναξιά αλλάζει δρόμο.... εσύ εκεί ονειρέψου αγνά ονειρα σαν των παιδιών και βγες βγες παράτολμα βγες στη ζωή... Ξέφυγε του κινδύνου... Αγάπα τη ζωή...

Επικίνδυνος καιρός για οποιον δεν τολμά.... ο φόβος σου η σκλαβιά σου.... η φτωχεια μια συνθήκη μονο μια στιγμή μπορεί να γίνει αν εσύ, εγω, ο διπλανός κι ο παραδίπλα κάνουμε τον κίνδυνο χαρά, γιορτή, και εξω εκεί μια συντροφιά, μια αγκαλιά ολοι μαζί, βγούμε και απαιτήσουμε ζωή....

Χριστίνα Σαββατιανού 9-02-2012

Ετικέτες

τα δικά μου (325) περιβάλλον (91) writting (67) Greece (57) poetry (50) χρήσιμα (39) χαμόγελα (38) video (37) κοινωνία (35) φωτογραφία (32) health (30) environment (24) phtography (24) εθελοντισμός (24) υγεία (23) music (20) people (20) blogging (14) stories (14) children (13) παιδά (13) computers (12) information (11) μπλογκοπαίχνιδα (11) doctor (10) πολιτισμός (10) συνταγές (10) χιούμορ (10) medicine (9) ελλάδα (9) μουσική (9) activism (8) world (8) οι συνταγές της κρίσης (8) goverment (7) rights (7) safety (6) services (6) Πάρνηθα (6) γκρίνιες (6) εκθέσεις (6) ποίηση (6) Επιστήμη (5) amalia (4) earth (4) technology (4) Αναδάσωση (4) αηδιούλες (4) αρθρογραφία απο ιντερνετ (4) γιατρός (4) πολιτική (4) πρωτβουλίες (4) σοφά λόγια (4) emergency (3) theatre (3) Εναλλακτική οικονομία (3) εκδηλώσεις (3) εκθεσεις (3) με ενδιαφέρουν (3) φύση (3) χορός (3) ψυχαγωγία (3) economy (2) games puzles (2) είπαν (2) εκδόσεις (2) ελεύθερος χρόνος (2) κόσμος (2) νομικά θέματα (2) συναντήσεις (2) τεχνολογία (2) DVD (1) Greek movie (1) amber alert (1) dance (1) documentary (1) down syndrom (1) facebook (1) first aid (1) funny (1) internet security (1) nature (1) privacy (1) protest (1) radio (1) ΕΜ (1) ΧΡ (1) απορίες (1) απόκριες (1) αστικά τοπία (1) βιβλιο - e-book (1) διάστημα (1) διαβάζω (1) εναλλκτική ζωή (1) ενεργοί μικροοργανισμοί (1) εφημερίδες (1) ζωγραφική (1) θέατρο (1) καλομηνιάσματα (1) κινηματογράφος (1) παράξενα (1) παραδοξόνιο (1) παραμύθια (1) παραξενα chemtrails (1) παρατηρώ (1) πειραματα (1) περιοδικά (1) τεχνες (1) της γειτονιάς.... (1) φακελλάκι (1) ψάχνω (1)