Naturally!.... Της γειτονιάς μου οι ομορφιές

Της γειτονιάς μου οι ομορφιές και το μεγαλείο των συγκατοίκων μου δεν εχει όριο και ούτε αρχή και τέλος...

περιμένοντας το μούργο αποψε στη σκοπιά μην παρκάρει μπροστά στην εισοδο του χωρου σταθμευσης του σπιτιού κανας ξεχασιάρης γείτονας όπως γίνεται συνήθως, βλέπω απέναντι να λαμπυρίζει κατι τις!

Θησαυρός σκέφτηκα, άλλαξε η τύχη μου - θα ξεχρεώσω δάνειο κι εφορία...

με μια προσεκτική ματιά όμως ήταν κατι πολύ πιο φυσιολογικό!

ενας κουρασμένος μεροκαματιάρης περαστικός με χρυσό αμάξι αποφάσισε οτι επρεπε να ξεφορτωθεί τη σακκούλα με τα σκουπίδια του όσο πιο γρήγορα γινόταν παρά το γεγονός οτι ακριβώς απέναντι εχει τεσσερις μικρούς κάδους απορριμάτων και την εγέννησε ακριβώς στην είσοδο του φρεατίου των ομβρίων υδάτων που με χίλιους κόπους επίσημα εγγραφ αιτήματα και συλλογή υπογραφών απο σαράντα και πλέον γειτόνους καταφέραμε περσι να μας καθαρίσει ο δήμος με ειδικά μηχανήματα κάτι που δεν ειχε γίνει ποτέ τα 25 τελευταία χρόνια απο τοτε που έκλεισαν οι αμπολές που ποτίζαν τα αλογα της Κηφισιάς και το νερό ετρεχε κελαρυστό κι ανεμπόδιστο ακόμη και στις μεγάλες καταιγίδες...


και ιδού! ο θησαυρός που αυτός ο πλήρης πολιτισμού περαστικός μας άφησε για να δηλώσει την παρουσία του και το περασμά του...






ίσως δεν ειναι και τόσο τυχαιο τελικά, το οτι ο φουκαράς ο εργάτης του δήμου που περσι έσκαβε διερευνητικά πριν ελθουν τα μηχανήματα για να καθαρίσουν, εβγαλε οκτώ μεγαλες τεραστιες σακκούλες σκουπιδιών (ενα γεμάτο φορτηγό) με ότι μπορεί να βαλει ο νους του ανθρώπου μεσα απο το ιδιο ακριβώς σημειο...






ΠΟΣΟ ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ;;;;

Υ.Γ. να μοιραστώ μαζί σας κι ενα χρηστικό μυστικό που έκλεψα από την υπηρεσία καθαριότητας μας όταν πηγα περσι να καταθέσω την αιτησή μας για καθαρισμό των φρεατίων... κατ αρχάς το αιτημά σας θα πρεπει να ειναι γραπτό και με αριθμό πρωτοκόλλου να κατατίθεται στην αρμόδια υπηρεσία του δήμου... και τώρα το μυστικό : Αν καταφέρετε και περάσετε το θεμα μεσα απο την αιτησή σας οχι ως θεμα καθαριότητος αλλά ως θεμα πολιτικής προστασίας τοτε θα ικανοποιηθεί το συντομώτερο δυνατόν trust me it works

φυσικά θα πρεπει να στοιχειοθετείτε το θεμα του πιθανού κινδύνου από τη μη ικανοποίηση του αιτήματός σας οσο καλύτερα μπορείτε....

για παράδειγμα αν ο δρομος σας με καθε ψιλόβροχο παιρνει θαρρος και μοιαζει στο Δούναβη τοτε μπορείτε θα πειτε οτι γινεται επικίνδυνος και για τη διέλευση των πεζών των παιδιών αλλα και των ιδιων των αυτοκινήτων που κινούνται σε αυτόν διότι λόγω των υδάτων αυξάνεται η ολισθηρότητά του και επειδή σίγουρα θα εχει και μερικα παρκαρισμενα αυτοκίνητα στις πλευρές γινεται επικίνδυνος ιδιαιτερα για την ασφάλεια και τη σωματική ακεραιότητα των πεζών που εχουν την τυχη να τον διαβαινουν!

Απορίες ενός πεζού, σε έναν κόσμο υπό αυτοκινητική κατάληψη...

τα δικαιώματα των παιζών συχνές ερωτήσεις

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΠΕΖΩΝ - ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Καλησπέρα σας....

Σήμερα έτσι απογευματάκι, αποφάσισα να φτιαξω τη μαρμελάδα της χρονιάς με τα μήλα τα φρεσκα τα αψέκαστα απο το χωριό στην Καστοριά.



έτσι κι έκανα, μοσχομύρισε το σπίτι, και μόλις η μαρμελάδα βρήκε το δρόμο της στα βαζάκια κοίταξα εξω απο το παράθυρο της κουζίνας οπως κοιτάζω καθε απόγευμα να δω τι χρώμα βάφει το λιόγερμα τον ουρανό που κοιτάζει το βορρά...

Ειδα λοιπόν εναν κούκλο ροδοκόκκινο ήλιο να γερνει και να παιζει κρυφτό πισω απο τα δεντρα που βρίσκονται στην απέναντι μεριά της Κηφησίας...



Πήρα κι εγώ τη φωτογραφική να βγω στη λεωφόρο που δεν εχει κτηρια κοντινά να κρύβουν δέντρα κι ουρανό και ετρεξα οσο πιο γρήγορα μπορούσα να προκάμω τον παιχνιδιάρη ήλιο με το κατακόκκινο χρώμα του πριν πεσει πισω απο τις μακρινές πολυκατοικίες...

ελα όμως που στο δρόμο αντιμετώπισα για αλλη μια φορά την καφρίλα και τη γαιδουριά του Ελληνα οδηγού!

Το πεζοδρόμιο στο δρομακι μας ειν στενό, οπως κι ο δρόμος, βία ενα μετρο
Στη γωνία στην κολώνα αφήνουν οι "πολιτισμένοι" γείτονές μου τα κλαδιά και τα φύλλα απ τα κλαδέματα των δέντρων που διατηρούν στα κηπάκια τους, (παλι καλα΄που εχουμε και κανα δεντρακι στη γειτονιά) έχουμε όμως χώρο ειδικό για αυτα τα σκουπίδια στην απο πανω γωνία, δίπλα στους καδους των σκουπιδιών, που διευκολύνει και τους οδοκαθαριστές στην αποκομιδή, εάν φυσικά θυμηθούν οι γειτόνοι να ειδοποιήσουν το δήμο για τα κλαδιά τα οποία οφείλουν να βγαζουν έξω ΜΟΝΟΝ κάθε Τετάρτη βράδυ μια και το ειδικό οχημα του δημου περνάει τις Πέμπτες...



αυτό ομως που με ενόχλησε δεν ηταν τα φύλλα και τα κλαδιά τοσο, αυτά τα πατάς και περνάς... τις περισσότερες φορές τουλαχιστον

Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στο μικρουλι πεζοδρόμιο ομως δεν μπορώ να τα μασήσω ούτε να τα καταπιώ...



Αναρρωτιέμαι και ρωτώ τους συντοπιτες και μη οδηγούς: ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΤΕ ΠΟΤΕ;

ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΙΝΕΙΣΤΕ;

ΠΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΕΡΜΟΣ ΠΕΖΟΣ, Η ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ Η ΓΙΑΓΙΑ Η ΑΝΑΠΗΡΗ ΠΟΥ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΜΕ ΑΜΑΞΙΔΙΟ; Η ΕΚΕΙΝΗ Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΔΥΜΑΚΙΑ ΣΤΟ ΚΑΡΟΤΣΙ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ Η ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΔΕΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ; απο το μολις 40 ποντων κενό που αφήνετε, και το οποιο δύσβατο, καποιοι περαστικοί ή κάποιοι απο εσάς το χρησιμοποιούν και για ουρητήριο; κάνοντας το κατά τα άλλα ομορφο περίβολλο του μνημείου του αγνώστου στρατιώτη μας, εστία μικροβίων και απροσπέλαστο για ολους - εκτός ισως απο γατες και σκύλους αδέσποτους....

Αλήθεια όταν παρκάρατε εκεί κι αφήσατε χωρις δευτερη σκεψη το αυτοκίνητο σας, δεν σας ενόχλησε που μετά βίας ανοιξε η πορτα για να βγειτε απο αυτό; δεν νιωσατε κινδυνο καθώς επρεπε για να φτασετε δυο βηματα πιο κατω να περνουν ξυστά δίπλα σας αυτοκίνητα καθως μονο απο το δρομο μπορεί να περάσει κανείς;

δεν σας βρωμισαν τα ουρα καποιων που ειχαν περάσει πριν απο εσάς δεν ανησυχήσατε για το παιδί που θα βάλετε στο αυτοκίνητο θετοντάς στο σε κίνδυνο τοσο στο δρόμο όσο και στο ουρητήριο παρκινγκ σας που εχετε κανει το πεζοδρόμιό μας;;;

και τέλος αναρρωτιέμαι ξανά και ξανά, γιατί όταν σας κανω παρατήρηση την ωρα που σας βλεπω να φευγετε ή να ερχεστε βρισκομαι συνήθως δαρμένη και γιατί με ρωτάτε αν ειν δικό μου το πεζοδρόμιο; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΕΖΗ... ΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΔΡΟΜΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ ΧΩΡΟΣ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΩ ΝΑ ΤΟΝ ΣΕΒΕΣΤΕ.



φυσικά δεν περιμένω τίποτε απο τον δήμο μας που πληρώνουμε χρυσό, καταβάλλοντας τεραστια δημοτικά τέλη για την ακρίβεια τα δυο τρίτα του λογαριασμού της ΔΕΗ για να εχουμε τετοιες βλακώδεις παροχές οπως ελεύθερα πεζοδρόμια... χωρίς σκουπίδια, και με την δημοτική αστυνομία (ταγμα αργόσχολων) μια και ποτέ δεν εχει παρει κλήση κανεις παρκαρισμένος στο πεζοδρομιο αυτο...

Και η τροχαια στα όρια του δυνατού λέει οτι παρεμβαινει σε τέτοιες περιπτώσεις όπως φαινεται εδώ: http://streetpanthers.7.forumer.com/a/_post338.html


ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ

ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΠΩΣ ΑΠΕΙΚΟΝΊΖΕΤΑΙ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΝΑ ΓΕΜΙΣΩ ΑΥΤΟΚΟΛΗΤΑ ΤΑ ΤΖΑΜΙΑ ΤΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΣΑΣ ΝΑ ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ ΠΑΡΚΑΡΟΥΝ ΟΠΟΥ ΒΡΟΥΝ?


ΜΙΑ ΠΕΖΗ!



Χριστίνα Σαββατιανού - 24-11-2009

την άλλη φορά θα σας ρωτήσω για την ανακύκλωση στην γειτονιά μας...

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ Η ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΕΛΛΟ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

δεν υπαρχει λογος για αλλους νεκρούς, σηκωθείτε και φύγετε ΤΩΡΑ και αδειαστε τους δρομους και τον τοπο απο τη βρωμιά σας...

ειναι ανθρωποι εκει εξω όχι ζώα οχι πιονια σας όχι νουμερα ειναι παιδιά εκεί εξω ειναι τα παιδιά μας...

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ Η ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ

ΕΙΣΤΕ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΟΛΟΙ

ΔΕΝ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΑΣ ΕΤΣΙ...

ΣΑΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΕ ΣΑΣ ΠΗΡΑΜΕ ΧΑΜΠΑΡΙ...

ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ

ΠΑΡΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΚΙ ΟΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΣΑΝΤΗΡΙ...

ΟΤΙ ΦΑΓΑΤΕ ΦΑΓΑΤΕ

ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ...


ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ...

Αήτητη Ηλιθιότητα

Αήτητη Ηλιθιότητα! Ρυτιδιασμένη και δύσοσμη...
Σουλατσάρει ανάμεσά μας, χειραγωγεί και δοξάζεται...
αποφασίζει διατάσει, και πολτοποιεί δημόσια και ιδιωτικά...
Κατεδαφίζει τα ελάχιστα υπολείμματα αξιών,
ξεριζώνει τα ισχνά ριζά κάθε ελεύθερης σκέψης...

Αναπαράγεται γοργά, κυριεύει...
Κατατρώει το χώρο και το χρόνο...
Καθυποτάσει το θέλω, ισοπεδώνει το πρέπει...
Κυριαρχεί, εξουσιάζει...

Κάθιδρη την παρακολουθώ να εκτυλίσσεται παντού..
απλώνει σαν καπνός πάνω σε καιγόμενο δάσος...
εκείνο το δάσος που το λένε κοινωνία, ζωή, ανθρώπινη υπόσταση...
και σκοτώνει τα παιδιά μας με οικτρά κίνητρα τιποτένια...

Πόσο κάνει το στρέμα στον ΑΡΗ;;;

παρακαλώ κρατήστε μου ένα κομάτι Αρη, με θέα στη θάλασσα και θεμέλιο στο βουνό...

Καλή σου νύχτα φτωχέ μου τόπε... πόσο λυπάμαι!...

Χριστίνα Σαββατιανού/ 29-03-2007

Η γυάλινη φυλακή του πόθου σου... (ψευδαίσθηση 1 - τα μπαλόνια της ώρας 4)

Κοιτάς με λαγνεία, τις άδεις λέξεις, ψάνχεις λαίμαργα χέρια να σου γεμίσουν στιγμές ανημπόριας στης οθόνης το κελί...

Γλυκειά μου... σε θέλω... σκαλίζουν τα δάχτυλα, έπειτα περιμένεις άπληστα την επόμενη γραμμή, και ξεχνάς μια στιγμή... της μοναξιάς σου τη φυλακή, της ασχήμιας σου την αλυσίδα... πετάς, απατημένος πλανεμένος απ το ανώνυμο, το βουβό, το άοσμο, ερωτεύεσαι το δήθεν, εκείνο που κρύβεται πίσω από λέξεις από αδιάκριτα μάτια... που τρυπάνε με φθονερούς πόθους μικρές στιγμές σου... εκείνο που ονειρεύεσαι, που ποτέ δεν είχες, εκείνο που μόνο εσύ ποθείς να έχεις... εσύ, τι είσαι εκείνη τη στιγμή;

Οκνός γίνεσαι, δεν ζεις, απλά περιμένεις, λέξεις χίλιες, ποια κουβαλάει υποσχέσεις; την κυνηγάς την περιμένεις, σαν μαθητούδι τον πρώτο του έρωτα, ποια κουβαλάει λάγνες στιγμές; να σου γεμίσει το κενό στο διπλανό μαξιλάρι... άπληστος γίνεσαι τις θέλεις όλες, παίζεις γελάς, θαρρείς σε βλέπουν και φτιάχνεσαι...

Με ιδιοτελή υπεροψία εκμεταλλεύεσαι τα κενά τους, τις δυστυχισμένες ώρες της οικογενειακής τραγωδίας τους, τις πλανεύεις με λαιμαργία... τις θέλεις όλες, επιβεβαιώνεις του κενού σου την φωνή, το κάνεις ογκώδες υπερτροφικό, με κάθε γράμμα, με κάθε πλήκτρο που χτυπάς...

Σκορπίζεις όλα κείνα που ποθούν χωρίς φειδώ, παραμυθιάζεις μάτια διψασμένα, μάτια κουρασμένα απ της καθημερινότητας τις δίνες, από ανύπαρκτες σχέσεις και υποταγές, φτιάχνεις όνειρα σε γυναικεία μάτια σε γυναικείες ψυχές... και που ξέρεις μπορεί και να πηδήξεις και καμμιά... αν αξίζει τον κόπο...

Το ψέμμα δεν το βλέπεις, σε παρασύρει η λαγνεία τους οι ερεθισμένες τους λέξεις σε τραβούν σαν τη μύγα στα σκατά... και βουτάς, βουτάς ξανά και ξανά, θυσιάζοντας ώρες στιγμές πολύτιμες.... Στερείσαι μάτια χέρια κορμι και φυλακίζεις του πόθου σου το αγλάισμα σε γυάλινο κουτί... που είναι όλες αυτές;

Την άλλη μέρα στη δουλειά καμαρώνεις στους φίλους, πήδηξα!

Στάσου μια στιγμή, σκέψου... που πήδηξες? τι πήδηξες?

Δες με πόσο φθόνο σου κλέβουν το δικαίωμα να χεις κορμί, με πόση απληστία σου στερούν τις ώρες του φλερτ της γνωριμίας, κλέβουν αδιάκριτα τους πόθους σου τα όνειρά σου τους χυμούς σου, το σπέρμα σου, το βάζουν σε πλήκτρα πάνω σε μια εικόνα κλεμμένη από τσοντοπεριοδικό, και σε κείνη την ηλίθια ονειρική κατάσταση που φτιάχνουν οι λέξεις τους...

Και στην κορύφωσή σου μόνο η σιωπή και μια γραμμή πάνω στο γυαλί βλέπου, μπανιστήρι ανίερο, ντροπιαστικό.... σε λέξεις σε πόθους, ανύπαρκτους φορτωμένους σε πίξελς που φθονερά χάνονται σε ανύπαρκτο σύμπαν, σε γραμμές οπτικές ίνες και μετά.... μετά είμαστε εμείς.... βυθίζεσαι σε λήθης ύπνο, με τα πλήκτρα αγκαλιά και μια ψευδαίσθηση λάγνα οκνηρή.... κι εκεί που η οθόνη σβήνει, αρχίζει η δική μας η ζωή...

Πόσο οδυνηρή η φυλακή σου, πόσο λιγόψυχη η παράδοσή σου, πόσο βολεμένη η φαντασία σου, πόσο τεμπέλικη η φύση σου... Βγες απ το γυαλί, δες της μέρας τους χυμούς να σου χαμογελούν λάγνα, εκεί έξω από το κουτί σου είμαστε εμείς... ζούμε....


Χριστίνα Σαββατιανού/ 24-02-2007

http://paraxenies.blogspot.com/2007/02/blog-post_21.html

Aρχισα να βαριέμαι... (τα μπαλόνια της ώρας 2)

όπου κι αν κοιτάξω, σε εφημερίδες, σε τηλεοράσεις, όπου κι αν ακούσω σε ραδιόφωνα, όλο τα ίδια και τα ίδια, λαμόγια από δω, καταχραστές δημοσίου χρήματος από κει, ευθυνόφοβοι, και ξαφνιασμένοι υπεύθυνοι... εφοπλιστάδες να φουντάρουν πλοία, πλοίαρχοι να παθαίνουν μπλακ άουτ και να ξεχνούν την εμπειρία, πράγματα πρωτάκουστα δηλαδή....

Διοικητής να καταχράται? Υπουργός να τον έχει διορίσει! ταμεία αδειάζουν, και τα λαμόγια να κάνουν τον κινέζο, ή και τον Αυστραλό... Εφοπλιστής να φέρει ευθύνη? τι λες κορίτσι μου? ο μαλάκας ο καπετάνιος φταίει, που αντί να χει το νου του στις ξέρες, γιόρταζε την πρόσφατη προαγωγή του... τι λες κορίτσι μου? ο κακός ο διοικητής φταιει που ήθελε να κανει τον καμπόσο και να τα αρπάξει χωρίς να το ξέρει ο αφεντικός του... άσε που μπορεί να φταιει και το δομημένο το ίδιο... ατιμο δομημένο, πειρασμός που σαι.... κάτσε εσύ μέλλοντα συνταξιούχε και περίμενε, με ραδικοβλάσταρα απ τα πάρκα θα ζεις, και χωρίς φάρμακα, τα φάρμακα βλάπτουν την υγεία....

Τα άσπρα τα κόκκινα τα κίτρινα τα μαύρα τα μπλε κουτιά βουλιαγμένα, μαζί με κάθε ίχνος αξιοπρέπειας κι ευθυξίας μαζί και με τις ευθύνες, για την οδύνη τη ψυχική που τραβάει ο κάθε βουλιαγμένος είτε τουρίστας είτε ιθαγενής... Ξέρω χρησιμοποιώ λέξεις ανύπαρκτες στο μοντέρνο κατά Μπαμπινιώτη λεξικό, ξέρεις αυτό που διδάσκονται οι νεώτερες γενιές πολιτικών επιχειρηματιών και κάθε λογής λογίων που μας κάνουν αυτά που δεν έχουμε εμεις τα κορίτσια, τσουρέκια.... αραδιάζοντας ένα σωρό ανοησίες και σεντόνια στοιχείων, και μας κοιμίζουν - τόσο ζώα κι εμείς, αντί να ακούμε μουσικούλα για να νυστάξουμε, λυσσάμε να ακούμε παραθυράτους υπευθύνους και ειδικούς και συνδικαλιστές και κάθε μαλάκα που έχει μπάρμπα και κουμπάρο είτε στην Κορώνη είτε στη Ριγίλης είτε στη Χαριλάου Τρικούπη και σε δυο τρία άλλα χωριά....

Αει σιχτίρ βαρέθηκα, θα αρχίσω να βλέπω Τατιάνα, και Χριστίνα, Δρούζα και Ανίτα, που δινουν και συμβουλές ομορφιάς, γιατί απ τη πολλή σκέψη κι ανησυχία για το γύρω μου έχω κάνει κάτι ρυτιδούλες γύρω απ τα μάτια και με βλέπω να καταντώ Χριστίνα η πανάσχημη άμα συνεχίσω να τους παρακολουθώ....

έχω και την εφορία, μα τους θεούς μά το παγκόσμιο πάνθεο δηλαδή, πιο ανοργάνωτη υπηρεσία δεν πρέπει να υπάρχει όχι μονο στον πλανήτη, αλλά ούτε στο Γαλαξία...

κι ερχομαι η αφελής κι αναρωτιέμαι συχνά πυκνά, γιατί δεν πάμε καλά σε τούτο τον τόπο, ΤΩΡΑ που ήρθα σε στενή επαφή με την εφορια μου λύθηκε η απορία....

και στέκω σα μαλάκας στον καθρέφτη και μουτζώνομαι, και δικαιώνω κάτι φίλους που με λέγαν μαλάκα και με μουτζώναν παλιά, όταν δούλευα για τρεις, κι ήξερα τη δουλειά πέντε άλλων μη τυχόν και μείνει κανα κενό στον πελάτη... όχι μόνο μαλάκας ήμουν, αμοιβάδα ήμουν.... ντιπ μυαλό, κι εχανα το μανικιούρ και το κωμμωτήριο, το ζώον κι εκανα απλήρωτα δωδεκάωρα και διάβαζα σαν φυτό φυλλάδια και πληροφορίες, για να εξυπηρετώ άρτια να απαντώ και στην πιο απίθανη ερώτηση, και να ξανά μουτζώνομαι...

ειπα αει σιχτίρ μία? έ άλλη μία...

και έρχεται και λύνεται κι άλλη μια απορία μου, για τα χάλια της παιδείας, για τα χάλια του σύμπαντος Ελληνικού κόσμου μου.... ουστ λεχρίτες όλοι, που υποβιβάζετε τη νοημοσύνη μας μουρμουρίζοντας ηλιθιότητες και μαλακίες και μετά μας ζητάτε να σας προτιμήσουμε, μελώνοντας τα σκατά που μας έχετε προσφέρει με υποσχέσεις για θεσούλες και για κοινωνικό πρόσωπο...

είπα αει σιχτίρ ε? και μια τρίτη να πιάσει


βαριέμαι να σιχτιρίσω και τέταρτη

Χριστίνα Σαββατιανού / 13-04-2004

Υ.Γ. το κομπιούτερ μου αργοπεθαίνει, και αυριο κλείνουν τρία χρόνια που έφυγε η μανούλα μου... (το υστερόγραφο εντελώς μα εντελώς άσχετο με τα προηγούμενα, αλλά έτσι ήθελα να τα πω για να μη με βαραίνουν κι αυτά)

http://paraxenies.blogspot.com/2007/02/blog-post_21.html