Δωρεά Οργάνων...

28 Οκτωβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων Σώματος και Μεταμοσχεύσεων

http://www.sansimera.gr/archive/worldays/show.php?id=173

Σχετικοί σύνδεσμοι

Εθνικος Οργανισμος Μεταμοσχεύσεων

Global Observatory on Donation and Transplantation

Παγκόσμιος οργανισμός υγείας

http://www.papaki.panteion.gr/teuxos15/organs.htm




Η Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων Σώματος και Μεταμοσχεύσεων καθιερώθηκε το 2005 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και γιορτάζεται κάθε Οκτώβριο. Φέτος, όπως και πέρυσι, η μέρα που είναι αφιερωμένη στο θέμα αυτό είναι η 28η του μηνός. Σκοπός είναι να ενημερωθεί καθώς και να ευαισθητοποιηθεί η παγκόσμια κοινή γνώμη για την αξία της δωρεάς οργάνων σώματος που μέσω της μεταμόσχευσης χαρίζουν το πολύτιμο δώρο της ζωής σε πάσχοντες συνανθρώπους μας. Από ένα δότη μπορούν να σωθούν πάνω από 10 ασθενείς που έχουν ανάγκη από καρδιά, πνεύμονες, ήπαρ, νεφρούς, κερατοειδείς, δέρμα ή και οστά.

Η Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων Σώματος και Μεταμοσχεύσεων καθιερώθηκε το 2005 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και γιορτάζεται κάθε Οκτώβριο. Φέτος, όπως και πέρυσι, η μέρα που είναι αφιερωμένη στο θέμα αυτό είναι η 28η του μηνός. Σκοπός είναι να ενημερωθεί καθώς και να ευαισθητοποιηθεί η παγκόσμια κοινή γνώμη για την αξία της δωρεάς οργάνων σώματος που μέσω της μεταμόσχευσης χαρίζουν το πολύτιμο δώρο της ζωής σε πάσχοντες συνανθρώπους μας. Από ένα δότη μπορούν να σωθούν πάνω από 10 ασθενείς που έχουν ανάγκη από καρδιά, πνεύμονες, ήπαρ, νεφρούς, κερατοειδείς, δέρμα ή και οστά.

Η δωρεά οργάνων αποτελεί δείγμα κοινωνικής ευαισθητοποίησης και είναι μια πράξη που μας αφορά όλους. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν ευεργετηθεί από μια επιτυχημένη μεταμόσχευση και εκατομμύρια ακόμη περιμένουν τη σωτηρία. Το μεγάλο και δυσεπίλυτο πρόβλημα σε παγκόσμιο επίπεδο παραμένει το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των διαθέσιμων οργάνων προς μεταμόσχευση και του αριθμού των ασθενών στις λίστες αναμονής. Μόνο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 3.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο περιμένοντας το μόσχευμα που θα τους χαρίσει τη ζωή.

Στατιστικά στοιχεία

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων το α' τρίμηνο του 2008, η πορεία της μεταμοσχευτικής δραστηριότητας στη χώρα μας σημείωσε αύξηση κατά 56% σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα. Οι Έλληνες ευαισθητοποιούνται ολοένα και περισσότερο απέναντι στη Δωρεά Ιστών και Οργάνων και αυτό αποτυπώνεται και στα νούμερα. Κατά τη διάρκεια του α' τριμήνου του 2008 αξιοποιήθηκε το ιδιαίτερα ικανοποιητικό ποσοστό της τάξης του 64,5% των δυνητικών δοτών. Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα το 2007, το ποσοστό αξιοποίησης άγγιζε μόλις το 29,2%.

Παρ' όλα αυτά η Ελλάδα καταλαμβάνει την τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τον αριθμό των πραγματοποιούμενων μεταμοσχεύσεων από πτωματικούς δότες. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2001 η αναλογία του αριθμού μεταμοσχεύσεων από πτωματικούς δότες ανά εκατομμύριο πληθυσμού στην Ελλάδα ήταν 2.9, τη στιγμή που στην Ισπανία ήταν 32.5, στην Πορτογαλία 20.2, στην Αυστρία 23.7 και στο Βέλγιο 21.6. Παρόμοια στασιμότητα ή ακόμα και κάμψη στον αριθμό των διαθέσιμων οργάνων προς μεταμόσχευση διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως και οφείλεται, κατά κύριο λόγο, σε απροθυμία των συγγενών στο να συναινέσουν στη δωρεά οργάνων προσφιλών τους προσώπων που εχάθησαν. Οι σημαντικότερες αιτίες της απροθυμίας αυτής πρέπει να αναζητηθούν στην ελλιπή και, πολλές φορές, εσφαλμένη ενημέρωση ή παραπληροφόρηση του πληθυσμού, στην έλλειψη εμπιστοσύνης σε φορείς και γιατρούς και στο φόβο για εμπόριο οργάνων και επίσης στις διάφορες προλήψεις και προκαταλήψεις που συνοδεύουν το τέλος της ζωής.

Χρήσιμες πληροφορίες που θα πρέπει να γνωρίζουμε για να αποφύγουμε την παραπληροφόρηση:

Τι σημαίνει μεταμόσχευση;

Η μεταμόσχευση είναι μία ιατρική πράξη κατά την οποία υγιή όργανα, ιστοί ή κύτταρα μεταφέρονται από ένα νεκρό ή ζωντανό δότη σε έναν χρονίως πάσχοντα άνθρωπο με σκοπό την αποκατάσταση της λειτουργίας των οργάνων του. Η μεταμόσχευση, η οποία αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της ιατρικής του 20ού αιώνα και έχει καθιερωθεί πλέον σήμερα ως μία θεραπευτική πρακτική, επιτρέπει την αποκατάσταση των λειτουργιών του σώματος που είχαν μέχρι εκείνη τη στιγμή χαθεί και σε μερικές περιπτώσεις είχαν μερικώς υποκατασταθεί με μία μηχανικού τύπου μέθοδο. Η μεταμόσχευση, δηλαδή η αντικατάσταση φθαρμένων ανθρωπίνων οργάνων από άλλα υγιή, αποτελεί για πολλούς συνανθρώπους μας τη μοναδική ρεαλιστική ελπίδα για μια υγιή και παραγωγική ζωή, έχει καθιερωθεί ως ευρέως αποδεκτό μέρος της ιατρικής θεραπείας και θεωρείται ως μία νίκη του ανθρώπου στην πάλη του με την αρρώστια και το θάνατο.

Οι δότες χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: τους πτωματικούς δότες, τους εν ζωή συγγενείς, τα εν ζωή μη συγγενικά άτομα και τους δωρητές οργάνων. Και για την αποσαφήνιση των ορισμών: πτωματικοί δότες είναι τα άτομα με διαγνωσμένο εγκεφαλικό θάνατο που απλά διατηρείται με μηχανική υποστήριξη η κυκλοφορία του αίματος παρέχοντας τη δυνατότητα χρησιμοποίησης των οργάνων, ιστών και κυττάρων για μεταμόσχευση και δωρητές οργάνων είναι τα άτομα που ενώ βρίσκονται εν ζωή δηλώνουν ότι επιθυμούν να δωρίσουν τα όργανά τους για μεταμόσχευση μετά τον θάνατό τους.

Καθένας μπορεί να επιλέξει για δωρεά όποια και όσα όργανά του αυτός επιθυμεί και μπορεί να ακυρώσει τη δωρεά του αν το επιθυμεί, ζητώντας τη διαγραφή του από τη λίστα δωρητών. Το μόνο που δεν μπορεί ο δότης να επιλέξει είναι να κάνει δωρεά προς ορισμένο πρόσωπο γιατί τηρείται αυστηρά η καθορισμένη σειρά προτεραιότητας.

Σημαντικό είναι να αναφερθεί πως όταν κάποιος αποφασίζει να γίνει δωρητής οργάνων, η αφαίρεση θα γίνει αφού υποστεί νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους, δηλαδή είναι πλέον νεκρός και δεν μπορεί να επανέλθει στη ζωή. Η έναρξη της μεταμοσχευτικής διαδικασίας προϋποθέτει την πιστοποίηση θανάτου. (Εγκεφαλικός θάνατος είναι η κατάσταση της μη αναστρέψιμης βλάβης του εγκεφάλου, με απώλεια όλων των λειτουργιών του εγκεφαλικού στελέχους που από επιστημονική, ηθική και νομική άποψη είναι αποδεκτή σαν θάνατος του ανθρώπου). Τα μηχανήματα σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορούν να τον επαναφέρουν και μπορούν απλά να διατηρήσουν την κυκλοφορία του αίματος για να παραμείνουν ζωντανά τα όργανα, οι ιστοί και τα κύτταρα δίνοντας τη δυνατότητα χρησιμοποίησής τους προς μεταμόσχευση. Καθώς επίσης λανθασμένη είναι και η άποψη πως θα αφήσουν έναν ασθενή να πεθάνει όταν ξέρουν ότι θέλει να γίνει δωρητής οργάνων.

Τέλος, η αφαίρεση κυττάρων, ιστών και οργάνων από νεκρό δότη γίνεται με τον προσήκοντα σεβασμό στο σώμα του νεκρού, εκεί όπου βρίσκεται ο δότης και κάτω από κατάλληλες συνθήκες. Η όλη διαδικασία διενεργείται με μεγάλη προσοχή από χειρουργούς και εκπαιδευμένο προσωπικό, χωρίς να παραμορφώνει το σώμα, την όψη ή τα χαρακτηριστικά.


Η θέση της θρησκείας

Ένα από τα κεφάλαια αυτού του ζητήματος στο οποίο η παραπληροφόρηση βρίθει, αφορά την θέση της θρησκείας απέναντι στο ζήτημα της δωρεάς των οργάνων. Οι περισσότερες θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός, ο Βουδισμός, ο Ιουδαϊσμός κ. α. έχουν θετική θέση απέναντι στις μεταμοσχεύσεις. Η Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία αντικρίζει τις μεταμοσχεύσεις με ιδιαίτερη συμπάθεια και κατανόηση και θεωρεί ότι: "η δωρεά οργάνων από εγκεφαλικώς νεκρούς δότας καθώς και η νηφάλια και συνειδητή απόφασις υγιούς ανθρώπου όπως προσφέρει κάποιο όργανό του εις πάσχοντα συνάνθρωπον, ως πράξεις φιλαλληλίας και αγάπης, είναι σύμφωνοι με την διδασκαλίαν και το φρόνημα της Εκκλησίας μας". Ωστόσο, αν κάποιος έχει αμφιβολίες, μπορεί να το συζητήσει με τον πνευματικό του πατέρα.

Πρέπει να τονιστεί ότι η κάθε μεταμόσχευση οργάνου πηγάζει από μια απόφαση μεγάλης ηθικής αξίας: "η απόφαση να προσφέρεις χωρίς αντάλλαγμα ένα μέρος του σώματός σου για την υγεία και ευημερία ενός άλλου ανθρώπου", εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλοψυχία της χειρονομίας, μια γνήσια πράξη αγάπης. Δεν αποτελεί απλώς μία πράξη όπου χαρίζουμε κάτι που μας ανήκει, αλλά μία πράξη στην οποία χαρίζουμε κάτι από τον εαυτό μας, "λόγω της δυνατής ένωσης με την ψυχή, το ανθρώπινο σώμα δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα απλό σύμπλεγμα ιστών, οργάνων και λειτουργιών … αλλά είναι ένα βασικό μέρος του ανθρώπου μέσα στο οποίο εκδηλώνεται και εκφράζεται". (από ομιλία της Αυτού Αγιότητος Πάπα Ιωάννη Παύλου ΙΙ XVIII Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας Μεταμοσχεύσεων Ρώμη, 29 Αυγούστου 2000)

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, πιστή στη ρήση "Μακάριόν εστι μάλλον διδόναι ή λαμβάνειν" (Πραξ. κ΄ 35), έχει αποδεχτεί ανεπιφύλακτα την ιδέα της δωρεάς οργάνων θεωρώντας την υπέρτατη πράξη ανθρωπισμού και φιλαλληλίας.



Βαλεντίνη Πολίτη



Info: http://www.noikokyra.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=655
Πηγή:
http://www.eom.gr/
http://www.sansimera.gr/archive/worldays/show.php?id=173

«Εμείς, τα παιδιά του καρκίνου»

«Εμείς, τα παιδιά του καρκίνου»

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr, www.bavzer.blogspot.com

ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ Α.Τ., καρκινοπαθής στο τελευταίο (κατά την Ιατρική) στάδιο μεταστατικού καρκίνου, από τη Θεσσαλονίκη. Είμαι αναγνώστριά σας και διαβάζοντας την επιστολή διαμαρτυρόμενου πολίτη με την αργοπορία των γιατρών αναρωτήθηκα για το πόσο θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούν για την κατάντια του συστήματος Υγείας οι καρκινοπαθείς, οι άνθρωποι που έχουν συνεχές ραντεβού με τον θάνατο και που οι γιατροί και οι υπουργίσκοι, αργούν καθημερινά στο ραντεβού συνέπειας μαζί τους.

ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ είναι οι ασθενείς που διαμαρτύρονται λιγότερο στις αίθουσες αναμονής των νοσοκομείων. Η αρρώστια που τους έχει καταβάλει δεν είναι ιάσιμη. Προσβλέπουν στον Θεό παρά στους ανθρώπους και οτιδήποτε προσφερθεί από τους ανθρώπους και την επιστήμη είναι δώρο που αποδέχονται με ευγνωμοσύνη, ευχαριστώντας, μακριά πια από προσωπικούς στόχους και φιλοδοξίες, για την κάθε στιγμή καλής ή υποφερτής ποιότητας ζωής που τους χαρίζεται και για την οποία παλεύουν με νύχια και με δόντια.

ΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ» έχουν υπομονή με τους νοσηλευτές. Γιατί οι νοσηλευτές είναι σύμμαχοι στον αγώνα τους. Εργάζονται με μισθούς πείνας, δεν είναι ενταγμένοι στα βαρέα και ανθυγιεινά και παρασκευάζουν, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό, τα χημειο-θεραπευτικά διαλύματα με κίνδυνο της υγείας τους. Στο τσουνάμι της νοσηλείας εξυπηρετούν διπλάσιο αριθμό αρρώστων από τον προβλεπόμενο, διασπείροντας τους αρρώστους και σε άλλα τμήματα άλλων κλινικών, εφόσον τα κρεβάτια δεν επαρκούν για όλους. Στη νυχτερινή του βάρδια, ένας νοσηλευτής έχει την ευθύνη ενός ολόκληρου ορόφου-τμήματος, γιατί κανένας υπουργίσκος δεν το πήρε ως προσωπική του υπόθεση να κάνει προσλήψεις νοσηλευτών. Οταν λοιπόν κάποια φορά αστοχήσει το χέρι της νοσηλεύτριας να βρει φλέβα με την πρώτη, της δίνουν κουράγιο λέγοντάς της: δεν πειράζει, μη στεναχωριέσαι, ξανατρύπησε τις χημειοκαμένες φλέβες μου, θα βρεις άλλο σημείο.

ΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ» έχουν υπομονή με τους γιατρούς. Δεν γογγύζουν ούτε όταν περιμένουν τις ατέλειωτες πέντε-έξι ή επτά ώρες, στην «επί της Γης κόλαση», στα «σαλόνια» - αίθουσες αναμονής του «Θεαγένειου», με το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα για τη διήμερη ή τριήμερη νοσηλεία τους για να τους ανακοινωθεί τελικά, ότι δεν υπάρχει κρεβάτι διαθέσιμο. Δεν γογγύζουν, δεν εκφράζουν παράπονα στους γιατρούς τους ούτε στην αίθουσα αναμονής της βραχείας ογκολογικής κλινικής του «Παπαγεωργίου», όταν, ώρες ατελείωτες, περιμένουν υπομονετικά να τους δει ο γιατρός τους και στη συνέχεια να κάνουν τη θεραπεία τους, έπειτα από ώρες ταξίδι, ερχόμενοι από κάποια άλλη πόλη της Βόρειας Ελλάδας.

ΘΥΜΩΝΟΥΝ οι καρκινοπαθείς αλλά δεν τα βάζουν ούτε με τους νοσηλευτές ούτε τους γιατρούς τους, γιατί ξέρουν καλά ότι δεν φταίνε αυτοί, που δεν έχουν άλλα τρία «Θεαγένεια» για να εξυπηρετήσουν τους καρκινοπαθείς όλης της Βόρειας Ελλάδας. Υποπτεύομαι πως οι νοσηλευτές και κυρίως οι ογκολόγοι πλέον στην Ελλάδα, όταν ανήκουν στην κάστα εκείνη των υπαλλήλων, που «δεν τα παίρνουν», μάλλον δουλεύουν για να σώσουν την ψυχή τους. Οπως ο χειρουργός-ογκολόγος της γράφουσας, ο ίδιος με καρκίνο, τελείως καθαρός από δοσοληψίες φακέλων, έδινε την ψυχή του στην πολύωρη εγχείρηση να σώσει αυτό, που άλλοι θεωρούσαν χαμένη υπόθεση, σε ένα κράτος που έχει το θράσος να μιλάει για πολιτισμό, ενώ δεν έχει εξασφαλίσει το αυτονόητο -ένα κρεβάτι στον άρρωστο.

ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ κάποιες στιγμές όμως χάνουν την υπομονή τους, γιατί δεν έχουν ούτε τους γιατρούς συμμάχους στην αρρώστια τους. Είναι οι στιγμές που πρέπει να παλέψουν τελείως μόνοι τους, γιατί στο σύστημα υγείας δεν υπάρχουν μόνον οι φακελοφονιάδες αλλά και οι αδίστακτοι ερευνητές γιατροί, «φονιάδες της έρευνας», γιατροί που, αδιαφορώντας για την τύχη του δικού τους ασθενή, ισχυριζόμενοι πως οποιαδήποτε θεραπεία θα ήταν μάταιη, τον αποκλείουν από οποιοδήποτε θεραπευτικό σχήμα (ενώ άλλοι ογκολόγοι διαβεβαιώνουν για το αντίθετο), αρνούνται οποιαδήποτε διευκόλυνση, ώστε να αναζητήσει ο ασθενής την τύχη του στο εξωτερικό. Και όλα αυτά προκειμένου να τον εντάξουν στην κλινική έρευνα κάποιου νέου φαρμάκου, το οποίο όμως, όταν θα έχει έρθει, πιθανότατα, να είναι για τον ασθενή πλέον πολύ αργά.

ΚΑΙ όταν «τα παιδιά του καρκίνου» χάνουν την υπομονή τους αλλά κυρίως την εμπιστοσύνη στους γιατρούς τους, δεν κάνουν καταγγελίες και μηνύσεις. Χάνουν την ελπίδα τους και όταν χάσουν την ελπίδα τους αποσύρονται σιγά σιγά από την ίδια τη ζωή.

ΥΓ. (Χ.Μ.): Ολόκληρη η επιστολή, που λόγω χώρου αναγκαστήκαμε εδώ να περιορίσουμε λίγο, δημοσιεύεται από σήμερα στο ιστολόγιο του υπογράφοντος: www.bavzer.blogspot.com


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/03/2008

«Εμείς, τα παιδιά του καρκίνου»

«Εμείς, τα παιδιά του καρκίνου»

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr, www.bavzer.blogspot.com

ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ Α.Τ., καρκινοπαθής στο τελευταίο (κατά την Ιατρική) στάδιο μεταστατικού καρκίνου, από τη Θεσσαλονίκη. Είμαι αναγνώστριά σας και διαβάζοντας την επιστολή διαμαρτυρόμενου πολίτη με την αργοπορία των γιατρών αναρωτήθηκα για το πόσο θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούν για την κατάντια του συστήματος Υγείας οι καρκινοπαθείς, οι άνθρωποι που έχουν συνεχές ραντεβού με τον θάνατο και που οι γιατροί και οι υπουργίσκοι, αργούν καθημερινά στο ραντεβού συνέπειας μαζί τους.

ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ είναι οι ασθενείς που διαμαρτύρονται λιγότερο στις αίθουσες αναμονής των νοσοκομείων. Η αρρώστια που τους έχει καταβάλει δεν είναι ιάσιμη. Προσβλέπουν στον Θεό παρά στους ανθρώπους και οτιδήποτε προσφερθεί από τους ανθρώπους και την επιστήμη είναι δώρο που αποδέχονται με ευγνωμοσύνη, ευχαριστώντας, μακριά πια από προσωπικούς στόχους και φιλοδοξίες, για την κάθε στιγμή καλής ή υποφερτής ποιότητας ζωής που τους χαρίζεται και για την οποία παλεύουν με νύχια και με δόντια.

ΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ» έχουν υπομονή με τους νοσηλευτές. Γιατί οι νοσηλευτές είναι σύμμαχοι στον αγώνα τους. Εργάζονται με μισθούς πείνας, δεν είναι ενταγμένοι στα βαρέα και ανθυγιεινά και παρασκευάζουν, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό, τα χημειο-θεραπευτικά διαλύματα με κίνδυνο της υγείας τους. Στο τσουνάμι της νοσηλείας εξυπηρετούν διπλάσιο αριθμό αρρώστων από τον προβλεπόμενο, διασπείροντας τους αρρώστους και σε άλλα τμήματα άλλων κλινικών, εφόσον τα κρεβάτια δεν επαρκούν για όλους. Στη νυχτερινή του βάρδια, ένας νοσηλευτής έχει την ευθύνη ενός ολόκληρου ορόφου-τμήματος, γιατί κανένας υπουργίσκος δεν το πήρε ως προσωπική του υπόθεση να κάνει προσλήψεις νοσηλευτών. Οταν λοιπόν κάποια φορά αστοχήσει το χέρι της νοσηλεύτριας να βρει φλέβα με την πρώτη, της δίνουν κουράγιο λέγοντάς της: δεν πειράζει, μη στεναχωριέσαι, ξανατρύπησε τις χημειοκαμένες φλέβες μου, θα βρεις άλλο σημείο.

ΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ» έχουν υπομονή με τους γιατρούς. Δεν γογγύζουν ούτε όταν περιμένουν τις ατέλειωτες πέντε-έξι ή επτά ώρες, στην «επί της Γης κόλαση», στα «σαλόνια» - αίθουσες αναμονής του «Θεαγένειου», με το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα για τη διήμερη ή τριήμερη νοσηλεία τους για να τους ανακοινωθεί τελικά, ότι δεν υπάρχει κρεβάτι διαθέσιμο. Δεν γογγύζουν, δεν εκφράζουν παράπονα στους γιατρούς τους ούτε στην αίθουσα αναμονής της βραχείας ογκολογικής κλινικής του «Παπαγεωργίου», όταν, ώρες ατελείωτες, περιμένουν υπομονετικά να τους δει ο γιατρός τους και στη συνέχεια να κάνουν τη θεραπεία τους, έπειτα από ώρες ταξίδι, ερχόμενοι από κάποια άλλη πόλη της Βόρειας Ελλάδας.

ΘΥΜΩΝΟΥΝ οι καρκινοπαθείς αλλά δεν τα βάζουν ούτε με τους νοσηλευτές ούτε τους γιατρούς τους, γιατί ξέρουν καλά ότι δεν φταίνε αυτοί, που δεν έχουν άλλα τρία «Θεαγένεια» για να εξυπηρετήσουν τους καρκινοπαθείς όλης της Βόρειας Ελλάδας. Υποπτεύομαι πως οι νοσηλευτές και κυρίως οι ογκολόγοι πλέον στην Ελλάδα, όταν ανήκουν στην κάστα εκείνη των υπαλλήλων, που «δεν τα παίρνουν», μάλλον δουλεύουν για να σώσουν την ψυχή τους. Οπως ο χειρουργός-ογκολόγος της γράφουσας, ο ίδιος με καρκίνο, τελείως καθαρός από δοσοληψίες φακέλων, έδινε την ψυχή του στην πολύωρη εγχείρηση να σώσει αυτό, που άλλοι θεωρούσαν χαμένη υπόθεση, σε ένα κράτος που έχει το θράσος να μιλάει για πολιτισμό, ενώ δεν έχει εξασφαλίσει το αυτονόητο -ένα κρεβάτι στον άρρωστο.

ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ κάποιες στιγμές όμως χάνουν την υπομονή τους, γιατί δεν έχουν ούτε τους γιατρούς συμμάχους στην αρρώστια τους. Είναι οι στιγμές που πρέπει να παλέψουν τελείως μόνοι τους, γιατί στο σύστημα υγείας δεν υπάρχουν μόνον οι φακελοφονιάδες αλλά και οι αδίστακτοι ερευνητές γιατροί, «φονιάδες της έρευνας», γιατροί που, αδιαφορώντας για την τύχη του δικού τους ασθενή, ισχυριζόμενοι πως οποιαδήποτε θεραπεία θα ήταν μάταιη, τον αποκλείουν από οποιοδήποτε θεραπευτικό σχήμα (ενώ άλλοι ογκολόγοι διαβεβαιώνουν για το αντίθετο), αρνούνται οποιαδήποτε διευκόλυνση, ώστε να αναζητήσει ο ασθενής την τύχη του στο εξωτερικό. Και όλα αυτά προκειμένου να τον εντάξουν στην κλινική έρευνα κάποιου νέου φαρμάκου, το οποίο όμως, όταν θα έχει έρθει, πιθανότατα, να είναι για τον ασθενή πλέον πολύ αργά.

ΚΑΙ όταν «τα παιδιά του καρκίνου» χάνουν την υπομονή τους αλλά κυρίως την εμπιστοσύνη στους γιατρούς τους, δεν κάνουν καταγγελίες και μηνύσεις. Χάνουν την ελπίδα τους και όταν χάσουν την ελπίδα τους αποσύρονται σιγά σιγά από την ίδια τη ζωή.

ΥΓ. (Χ.Μ.): Ολόκληρη η επιστολή, που λόγω χώρου αναγκαστήκαμε εδώ να περιορίσουμε λίγο, δημοσιεύεται από σήμερα στο ιστολόγιο του υπογράφοντος: www.bavzer.blogspot.com


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/03/2008

Ο Τρελλός μου κι Εγώ - Περιβάλλον - Blog Action Day

Και είπε ο τρελλός: ΕΛΠΙΖΩ

γελάσαν όλοι... χάσκοντας και φτύνοντας υποκριτικό ενδιαφέρον... κρυμμένοι πίσω από πόρτες σφαλιστές με μάνταλα πολυτέλειας, μέσα σε αντικείμενα πλαστής ζωής... ντυμένοι με ψευδαισθητικά νήματα που αρρώστια κουβαλούνε.... του χαρίσαν εικόνες ψεύτικες σαν αυτές που κουβαλούνε στα μάτια τους... παιδιά ασθενικά ημιθανή... θόρυβο και καταστροφή... τυλιγμένα προσεκτικά σε γυαλιστερό χαρτί με καλαίσθητο φιόγκο, από κείνα που γεμίζουν τις δικές τους ζωές, που κλέβουν στιγμές και ώρες από κείνους... που κάνουν τον χρόνο ανύπαρκτο, και την ύπαρξη χλωμή ασθενική και απειλητική.... μη τους ζηλέψεις, μέσα στη πλαστική υποταγμένη χλιδή τους είναι ανύπαρκτοι...

Και είπε ο τρελλός: ΔΡΩ

σαστίσαν όλοι στο άκουσμα... ανοίξαν φυλακές και ακονίσαν μαχαίρια... να κόψουν απ τη ρίζα το κακό... τα κεκτημένα τους μη κινδυνέψουν.... η αδράνειά τους μη διαταραχθεί... σταυρώστε τον, εξαφανίστε τον σπόρο του... καλύψτε τη φωνή του με χλαγωγία ανώμαλη... βομβαρδίστε τον με τις "επιτεύξεις σας" λιθοβολήστες τον μέχρι να ματώσει μετανοιωμένος για την τόλμη του, να μείνει απαθής σαν εσάς... έτσι τους είπαν κι έτσι κάναν.... πρόβατα όμοιοι, άβουλα ζωντανά... μη τους κοιτάς λερώνουν....

Και είπε ο τρελλός: ΖΩ

κι όλοι κλείσαν τα αυτιά, σφαλίσαν τα μάτια, μην τύχει και τους αγγίξει η σκέψη του... μην τύχει και τους ζητηθεί συμμετοχή... μην τύχει και η ηληθιότητά τους ενοχληθεί... μην τύχει κι ο καθρέφτης που την αθλιότητά τους γνωρίζει, γυμνωθεί... κι όλοι γύρισαν πλευρό στον ρυπαρό ύπνο τους να βολευτούν λίγο καλύτερα να αποφύγουν την ενόχληση που εκείνος τη λέει πραγματικότητα, ζωή του.... μη τους ξυπνάς θα σε φάνε....

χλευάζουν τον τρελλό, τον γυμνώνουν, τον μαστιγώνουν, με χίλιους τρόπους... του δίνουν δάνεια του χαρίζουν αμάξια του ρίχνουν διπλα του ομορφα κορμιά και αντικείμενα ενός δολοφονικού "πολιτισμού" μπας και τον κοιμήσουν μπας και τον αποπλανήσουν και τον κάνουν δικό τους... οι αθλιότεροι των αθλίων, χλευάζουν τον Τρελλό... πόσο αστείο πόσο ειρωνικό, πόσο ανύπαρκτο αλήθεια!

και είπε ο τρελλός: ότι κι αν κάνεις ΥΠΑΡΧΩ - ΘΑ ΥΠΑΡΧΩ....

κι εγώ τον κοιτώ στα μάτια τον τρελλό, μην και χάσω το δρόμο, μη και ξεχαστώ... αγγίζω του αέρα τα τελευταία μόρια, μυρίζω το γιασεμί και το αγιόκλημα, σκάβω με τα νύχια το χώμα όπου το βρω, χαιδεύω εκείνο το αδέσποτο το αγριεμένο απ την ηληθιότητά τους ζωντανό.... κι εγώ παίρνω απ το χέρι τον τρελλό, συνοδοιπόρο μηπως με θελήσει... βαδίζω πλάι του εκεί στα αποκαίδια που αφήσαν όλοι πίσω τους .... κι ελπίζω ότι όσο δρω θα ζω και θα υπάρχω...

Εκεί στον κόσμο των καταραμένων, ο τρελλός μου κι εγώ...


Χριστίνα Σαββατιανού - 14/10/2007

Μικρές συνήθειες που αγαπούν το Περιβάλλον - blog action day

Μικρές συνήθειες που αγαπούν το Περιβάλλον
Οφείλουμε όλοι να τις αποκτήσουμε


Βάλτε περισσότερο πράσινο, στους κήπους, στις αυλές, στα μπαλκόνια, στις ταράτσες, μας δίνει πολύτιμες ανάσες και είναι όμορφο…


Τις ζεστές ημέρες όχι συνεχώς κλιματιστικό, δροσίστε τον χώρο σας μία με δύο ώρες, και έπειτα με τον ανεμιστήρα διατηρείται ο χώρος σας δροσερός για αρκετό χρόνο…
Eάν αποφασίσετε τώρα να αγοράσετε κλιματιστικό, προτιμήστε συσκευές ενεργειακής κατηγορίας Α και φροντίστε να έχουν την κατάλληλη ισχύ (BTU). Το καλοκαίρι ρυθμίστε τη θερμοκρασία του κλιματιστικού σας όχι χαμηλότερα από 26°C.


Όχι όλα τα φώτα αναμμένα, μόνο όσα και όταν χρειάζονται, το ίδιο και με τις ηλεκτρικές συσκευές… κλείστε την τηλεόραση από το κουμπί, όχι από το τηλεκοντρόλ που την αφήνει σε αναμονή…


Αλλάξτε τις λάμπες πυρακτώσεως, τις απλές που χρησιμοποιούμε όλοι μέχρι τώρα, με σύγχρονους οικονομικούς λαμπτήρες φθορισμού. Έχουν μικρές διαστάσεις και προ-σφέρονται με κάλυκες κοινού λαμπτήρα: βιδωτούς (κανονικούς και μινιόν) και μπαγιονέ. Προσφέρουν την ίδια ποιότητα φωτισμού με τους κοινούς λαμπτήρες και έχουν την ίδια φωτεινότητα, ενώ καταναλώνουν μέχρι 5 φορές λιγότερο ρεύμα. Έχουν 10 φορές μεγαλύτερο μέσο χρόνο ζωής από τους κοινούς λαμπτήρες (10.000 ώρες).


Έτσι, ενώ οι λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης κοστίζουν περισσότερο, τελικά συμφέρουν, αφού εκτός της οικονομίας σε κατανάλωση ρεύματος υπάρχει και οικονομικό όφελος από το κόστος των κοινών λαμπτήρων (10 τεμ.) που θα χρειαζόσασταν για τις 10.000 ώρες.


Ζητείστε τον χρωματισμό που μοιάζει με εκείνον της συνηθισμένης λάμπας σας ώστε να μη σας ξενίζει το πολύ λευκό φως τους. Το χαρακτηριστικό πάνω στο κουτί για τον υποκίτρινο φωτισμό είναι το 2700Κ. Δείτε το http://www.banthebulb.org/



Μονώστε τις ταράτσες σας για να εξοικονομήσετε θέρμανση/ψύξη - άρα ενέργεια.


Προτιμήστε την κατανάλωση τοπικών προϊόντων όποτε είναι δυνατό. Οι εισαγωγές και μεταφορές τροφίμων με αεροπλάνα, πλοία, τραίνα και φορτηγά είναι καταστροφικές για την ατμόσφαιρα.
Δείτε το http://www.bbc.co.uk/food/food_matters/foodmiles.shtml


Αντικαταστήστε τον ηλεκτρικό σας θερμοσίφωνα με έναν ηλιακό.


Πολλοί λένε πως ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει για το ΝΕΡΟ, ας μην τον ζήσουμε….


Μην το σπαταλάτε… συντηρήστε τις βρύσες και τις εγκαταστάσεις σας, ελέγχετε συχνά το ρόλοι της ΕΥΔΑΠ για τυχόν διαρροές…


Μην αφήνετε τη βρύση να τρέχει ενώ πλένετε τα χέρια σας, τα δόντια σας ή ξυριζόσαστε.
Αποφύγετε τα "αφρόλουτρα", να γεμίζετε δηλ. τη μπανιέρα σας.


Βάλτε ένα λεκανάκι κάτω από τη βρύση και συγκεντρώστε εκεί τα νερά που τρέχουν όταν π.χ. ξεπλένετε τα φρούτα και λαχανικά σας.
Χρησιμοποιείστε αυτό το νερό για να ποτίσετε τα λουλούδια, δροσίσετε τα μπαλκόνια σας ή μουλιάσετε τα σκεύη της κουζίνας (π.χ. ταψί με καμένα λίπη).


Για τον καθαρισμό του σπιτιού και άλλων χώρων,
όπως πολλοί θα ξέρετε υπάρχουν βιοδιασπώμενα απορρυπαντικά και καθαριστικά, φιλικά δηλαδή προς το περιβάλλον.
Προτιμήστε τα!
Αν για οποιοδήποτε λόγο δεν αγοράζετε τέτοια απορρυπαντικά, τότε μη χρησιμοποιείτε καθόλου, όπου είναι δυνατόν. Κυκλοφορούν πανάκια στην αγορά, σχεδόν για κάθε επιφάνεια, που με λίγο νερό κάνουν καταπληκτική δουλειά και δεν καταλήγουν στα σκουπίδια. Πλένονται και στο πλυντήριο. Έτσι καθαρίστε τα τζάμια με το αντίστοιχο πανάκι, αντί να χρησιμοποιήσετε μισό ρολό χαρτί κουζίνας και μισό μπουκάλι AΖΑΞ κάθε φορά.



Ποτίστε με προσοχή τα λουλούδια και τους κήπους σας. Ποτίστε τα με συστήματα σταγόνας ή αυτόματου ποτίσματος καλύτερα. Προτιμήστε φυτά που ταιριάζουν με το ελληνικό κλίμα κι έτσι δε χρειάζονται για παράδειγμα δυο φορές την ημέρα πότισμα. Ποτίστε με σύνεση.


Χρησιμοποιείτε το πλυντήριο πιάτων κάνει καλό στο περιβάλλον αλλά και στην τσέπη σας…



Επιλέξτε προγράμματα χαμηλής θερμοκρασίας για το
Πλυντήριό ρούχων σας. Επιπλέον, πλένετε τα ρούχα σας σε ώρες μη αιχμής χρησιμοποιώντας νυχτερινό ρεύμα. Και φυσικά μην βάζετε πλυντήριο για λίγα ρούχα, περιμένετε μέχρι να γεμίσει καλά… Μην χρησιμοποιήτε τα προγράμματα στεγνώματος των ρούχων, τις μέρες που έχει λιακάδα και αέρα μπορείτε κάλλιστα να απλώσετε τα ρούχα σας έξω...


Αν το ψυγείο σας δεν έχει αυτόματη απόψυξη, φροντίστε να κάνετε τακτικά απόψυξη. Όταν αντικαταστήσετε τις συσκευές σας, προτιμήστε συσκευές με ενεργειακή σήμανση Α. Μην αφήνετε αναμμένες σε κατάσταση αναμονής (stand by) την τηλεόραση, τον υπολογιστή, τον εκτυπωτή, το στερεοφωνικό, το DVD και όλες γενικώς τις συσκευές.



Ανακυκλώστε τα σκουπίδια σας. Χωρίστε τα πλαστικά, χαρτικά, μέταλλα, και γυαλί… και πετάξτε τα στους ειδικούς κάδους ανακύκλωσης... Από τα οργανικά σκουπίδια σας μπορείτε εύκολα να φτιάξετε εξαιρετο λίπασμα για τα λουλούδια σας δείτε πως εδώ : Οικιακή Κομποστοποίηση


Ψάξτε για αυτό ή κάποιο παρόμοιο σήμα στις συσκευασίες σας και βάλτε την χωριστά. Προσέξτε να μην αγοράζετε προϊόντα που έχουν μη ανακυκλώσιμες συσκευασίες. Αντί για τις γνωστές πλαστικές σακούλες όταν ψωνίζετε χρησιμοποιείστε πάνινες που θα βρείτε σε πολλά καταστήματα, πολλές από αυτές είναι μικρά έργα τέχνης και είναι και στη μόδα. Προτείνετε στη διεύθυνση του super market της γειτονιάς σας να χρησιμοποιήσουν και αυτοί ανάλογες σακούλες με το λογότυπό τους, και διάρκεια ζωής έχουν και διαφήμιση θα κάνουν και το περιβάλλον θα προστατέψουν από επικίνδυνα πλαστικά σκουπίδια.


Οι περισσότερες γειτονιές πλέον έχουν κάδους ανακύκλωσης που είναι μόνο για ΓΥΑΛΙ, ΧΑΡΤΙ, ΠΛΑΣΤΙΚΟ και ΜΕΤΑΛΛΟ. Θα τους αναγνωρίσετε από το όμορφο μπλε χρώμα τους. Χρησιμοποιήστε τους και ΜΗΝ ΠΕΤΑΤΕ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ… έχουν και εικονίδια επάνω για να μην μπερδευόμαστε…. Εάν δεν έχετε κάδους ακόμη, πιέστε τις τοπικές αρχές σας να σας φέρουν… τους εχουμε ήδη πληρώσει... αν παρ'αυτά δεν σας εξυπηρετήσουν δείτε τι άλλο μπορείτε να κάνετε εδώ: Αποστολή αιτημάτων στους δήμους για την ανακύκλωση.


Όσο μπορείτε αφήνετε το αυτοκίνητο να ξεκουραστεί…
Χρησιμοποιείστε τα μέσα μαζικής μεταφοράς συχνά, είναι φθηνότερα και γλιτώνετε την ταλαιπωρία της αναζήτησης χώρου στάθμευσης….


Κυκλοφορείτε με ποδήλατο στις κοντινές αποστάσεις ή περπατήστε όσο περισσότερο μπορείτε, κάνει καλό στην Υγεία σας, στην Τσέπη σας και στο Περιβάλλον όλων μας. Για μεγαλύτερες αποστάσεις Χρησιμοποιήστε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, είναι γρήγορα και οικονομικά…



ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ

Μάθετε περισσότερα....
Γίνετε "Σχολείο για το κλίμα"


Οργανώστε στην τάξη σας μια έρευνα για τις αιτίες της αλλαγής του κλίματος και τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε τη συμβολή μας σε αυτή εξοικονομώντας ενέργεια.




ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ
ΑΣ ΤΟ ΣΕΒΑΣΤΟΥΜΕ…
AΣ ΤΟ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ…

ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΖΙ…



Στείλτε αυτό το κείμενο σε όλους τους γνωστούς σας, μοιράστε το στις γειτονιές και όπου αλλού μπορείτε – αν το αγνοήσετε να είστε έτοιμοι για τις συνέπειες και στη δική σας ζωή και στη ζωή των παιδιών σας… που θα είναι ΑΥΤΕΣ:

Ο αέρας στις πόλεις σας θα είναι επικίνδυνος απειλητικός, και ο γαλάζιος ουρανός θα βρίσκεται μόνον σε φωτογραφίες



και για να αναπνεύσετε θα χρειάζεστε μάσκα όπως ήδη γίνεται στο Hong Kong. Και όλα αυτά δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας…






Το επίπεδο της θάλασσας έχει αρχίσει να ανεβαίνει, καταλαμβάνοντας παραθαλάσσιες εκτάσεις λόγω των πάγων που λιώνουν στους πόλους – μπορεί να εξαφανιστεί και το παραθαλάσσιο εξοχικό σας, σκεφτείτε το!

Οι επιστήμονες μας λένε ότι σύντομα θα αλλάξει η γεωγραφία του κόσμου μας…




ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ



ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ…….. ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ !!!



με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος είτε από πυρκαγιές είτε από άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες εντείνεται το φαινόμενο του θερμοκηπίου



με αποτέλεσμα την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη – εσείς αντέχετε τη ζέστη; (εγώ ΟΧΙ)





ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΣΟ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΟΤΙ ΦΥΣΙΚΟ ΒΡΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΟΥΝ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΖΩΑ…

ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΜΩΣ ΟΤΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΗΤΕΡΑ ΦΥΣΗ ΚΑΙ Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΔΙΑΤΑΡΑΣΣΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ ΑΣΥΛΛΟΓΙΣΤΟ ΕΙΔΟΣ ΟΠΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ…

ΑΣ ΣΕΒΑΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΚΑΙ ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΟΠΩΣ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΜΑΣ….

Το οφείλουμε στα παιδιά μας!


Δείτε ! http://www.oikologio.gr

Αυτό τώρα ειναι καλό ή κακό???? χμμμμ... πείτε τη γνώμη σας

μεταφέρω από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 29ης Ιουλίου

...χάθηκε στη μετάφραση

Το αυθόρμητο ηλεκτρονικό κάλεσμα για τη σωτηρία της Πάρνηθας έχει διχάσει την κοινότητα των bloggers

Των ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΑ

Τον δικό της δρόμο στην κοινωνία των πολιτών προσπαθεί να χαράξει η ελληνική κοινότητα των bloggers που αναδείχτηκε αμέσως μετά την καταστροφή της Πάρνηθας. Δεν πέρασαν λίγες ημέρες από ό,τι πιο αυθόρμητο έχει να επιδείξει η ελληνική εκδοχή του Ιντερνετ και ο καθένας μεταφράζει με το δικό του τρόπο το ηλεκτρονικό κάλεσμα για να σώσουμε τα δάση και εν τέλει την ίδια την ποιότητα της ζωής μας.

Η ηλεκτρονική συζήτηση συνεχίζεται. Το ζήτημα είναι πόσες από τις παρέες που «γεννιούνται» κάθε τόσο στην «μπλογκόσφαιρα» θα επιβιώσουν.
Κόντρες, ανταγωνισμοί, πικρίες, καπελώματα, προβληματισμοί. Και πάνω που πολλοί αναφώνησαν «κάτι καινούριο γεννιέται», να σου και ξαναγυρνάμε στην πατροπαράδοτη ελληνική συνταγή «εγώ θα παίζω τον αρχηγό».

Ενόχλησε το κάλεσμα

Την περασμένη Τρίτη τρεις νέοι άνθρωποι πέρασαν τις πύλες του Προεδρικού Μεγάρου, καλεσμένοι στην ετήσια δεξίωση του Κάρολου Παπούλια για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Ο Πέτρος Πετράκης, ο Ιάσονας Φρυδάκης και ο Γιάννης Λιβανός εκλήθησαν εκεί ως εμπνευστές και αρχικοί διακινητές του μηνύματος sms το οποίο καλούσε τον κόσμο στο Σύνταγμα και στην συνέχεια πέρασε από τα κινητά στο Διαδίκτυο, για να αναπαραχθεί τελικά και από τα μέσα ενημέρωσης. Με αυτή την ιδιότητα τούς παρουσίασε η περιβαλλοντική οργάνωση WWF και την υιοθέτησαν τα μέσα ενημέρωσης που τους πήραν συνεντεύξεις.

Αυτό, ωστόσο, ενόχλησε κάποιους bloggers, κυρίως αυτούς που εμπλέκονται σε επιμέρους περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες με στόχο να συνεχιστεί ο αγώνας για την Πάρνηθα.

Ενας εξ αυτών, μάλιστα, μας εξηγούσε, προ ημερών με θυμό, ότι το sms είχε γεννηθεί τη νύχτα της μεγάλης πυρκαγιάς από μια άλλη παρέα ανθρώπων που ο ίδιος γνώριζε.

Από την αρχή έγινε σαφές ότι τουλάχιστον οι περισσότεροι bloggers προτιμούσαν να μην μάθουν ποιοι ήταν οι εμπνευστές της διαδήλωσης.

Το ίδιο, πιθανότατα, ένιωθαν και οι υπόλοιποι διαδηλωτές, γι' αυτό άλλωστε αγκαλιάστηκε τόσο θερμά η κινητοποίηση που δεν γινόταν στο όνομα κανενός «ηγέτη». Αλλωστε, είναι σαφές πως ό,τι συνέβη δεν ήταν επίτευγμα μόνο των bloggers αλλά απλώς τα blogs βοήθησαν πολύ να γίνουν κάποιες ζυμώσεις, να διακινηθούν ιδέες και να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ για την κινητοποίηση.

«Η συγκέντρωση στο Σύνταγμα ανήκει σε όλους τους πολίτες», επισημαίνουν οι bloggers.
*«Η συγκέντρωση ανήκει σε όλους τους πολίτες, σε όλη την Ελλάδα, σε όσους ενδιαφέρθηκαν για "το σπίτι τους", και όχι σε αυτούς που ασχολούνται με καπελώματα και "καθοδηγήσεις" εκ των υστέρων», συμπέρανε τις ημέρες τις κινητοποίησης ο Μάνος (http://manosnik.blogspot.com-«Αθήνα - οδηγός επιβίωσης»).

Αντιδράσεις και καχυποψία

*«Κάποιοι ίσως θελήσουν να καρπωθούν τις κατακτήσεις που μονάχα όλοι μαζί μπορούμε να κερδίσουμε. Αργά ή γρήγορα θα απομονωθούν. Γιατί στην εποχή της δημοκρατίας των σκλάβων, πραγματικά όλοι μας μπορούμε να είμαστε εξίσου Σπάρτακοι», προέβλεπε ο Νεφέλικας (http://nefelikas.wordpress.com/).

*Στην συνέχεια, με αφορμή τη δεξίωση, οι φόβοι φούντωσαν: «Βασικός όρος είναι η ανωνυμία μας. Αυτό αποφασίστηκε στην πρώτη συγκέντρωση στο Πεδίον του Αρεως, αυτό επιμένουμε και στη λίστα συζητήσεων, αυτό μάλλον θα είδαν και εκμεταλλεύτηκαν αυτοί που προβάλλονται και δεν έχουν καμμιά συμμετοχή στην κινητοποίηση», τόνισε για παράδειγμα η Ροδιά (http://rodiat7.blogspot.com).

*Αλλοι το τράβηξαν ακόμη πιο μακριά, υποβαθμίζοντας την αξία του ανώνυμου sms: «Πιστεύετε, κύριε πρόεδρε, ότι, για παράδειγμα, η Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσεως που ιδρύθηκε το 1951 είχε την ανάγκη ενός τυχάρπαστου SMS τριών τυχαίων νεαρών για να υπερασπιστεί τα δάση και να συμμετάσχει στην μαζική και αυθόρμητη διαδήλωση έξω από την Βουλή;», ανέφερε ο Νίκος Ν. (http://floraattica.blogspot.com) σε επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Κάρολο Παπούλια.

Διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν τέτοιες αντιδράσεις και τόση καχυποψία, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί απέτυχαν ουσιαστικά οι απόπειρες συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών ομάδων bloggers που δημιουργήθηκαν με αφορμή την Πάρνηθα και φιλοδοξούν να αναπτύξουν δίκτυα ενημέρωσης και δράσεων για το περιβάλλον.

*Η «Αναδάσωση» (http://anadasosi.blogspot.com/) είναι ένα από αυτά. Εχει περίπου 800 εγγεγραμμένους πολίτες, εκ των οποίων ελάχιστοι είναι bloggers και 15 εξ αυτών διαχειριστές του blog. Εχουν προαναγγείλει τη δημιουργία του portal «oikologio.gr», το οποίο προετοιμάζεται και πιθανότατα θα λειτουργήσει μετά το καλοκαίρι. Για την ώρα τα μέλη της «Αναδάσωσης» οργανώνουν επίσης διαμαρτυρία για την απαλλοτρίωση οικοπέδου στο κέντρο της Αθήνας (Σταδίου και Αιόλου) προκειμένου να γίνει χώρος Ελεύθερης Γνώμης του Πολίτη.

Οπως λέει ο Νεφέλικας, ένας εκ των διαχειριστών, «υπάρχει ανάγκη έκφρασης και διαμαρτυρίας αλλά είναι ένα μεγάλο στοίχημα το να μάθουμε να λειτουργούμε με οριζόντιες δομές, χωρίς ιεραρχία».

Η παρέα του Στρέφη

*Ενα άλλο blog που πρωταγωνίστησε στην υπόθεση της Πάρνηθας ήταν το «Αθήνα - οδηγός επιβίωσης», που συντόνισε την καμπάνια επιστολοβομβαρδισμού των πολιτικών πριν απ' τη διαδήλωση στο Σύνταγμα. Το blog αυτό είχε δημιουργηθεί από μια παρέα φίλων που ζουν στον λόφο του Στρέφη και αναζητούν ιδέες για τη βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος.

Η εικόνα της φλεγόμενης Πάρνηθας γέννησε αυθόρμητα το δικό τους μικρό κίνημα, που στην πορεία υπολογίζεται ότι δέχτηκε περίπου 4.000 e-mails πολιτών και μόνο δύο απαντήσεις βουλευτών. Στον απόηχο της κινητοποίησης, ο διαχειριστής του, ο Μάνος, αποφάσισε να συστρατευτεί με «μία από τις μεγάλες οργανώσεις με διεθνές δίκτυο, σημαντική γνώση και εμπειρία», χωρίς να αποποιείται την «ατομική δονκιχωτική δράση, που ήδη έφερε αποτελέσματα». Οι διαχειριστές του blog έχουν προτείνει σειρά κι άλλων δράσεων όπως η καταμέτρηση-δημοσκόπηση των διαμαρτυρόμενων πολιτών.

Μεταξύ blogs σαν αυτά τα δύο και άλλων παρόμοιων, έγιναν απόπειρες στενότερης συνεργασίας -με ανταλλαγή παρεμβάσεων κ.λπ.

Το χάος συσπειρώνει!

Ωστόσο, δεν είχαν όλοι την ίδια διάθεση και καμία πρόταση δεν αποδείχτηκε ακόμη αρκετά ισχυρή ώστε να τους ξανασυσπειρώσει.

*Μια εξήγηση γι' αυτό, ίσως να αποτυπώνεται στη θέση του Old-boy (http://old-boy.blogspot.com) τις μέρες που διοργανωνόταν η κινητοποίηση για την Πάρνηθα:

«Η φύση του μέσου μάς δείχνει ότι δύναμή του δεν είναι η οργάνωση αλλά το χάος, δεν είναι η συγκέντρωση των φωνών αλλά η διασπορά τους». Γι' αυτό και ο ίδιος κατέληγε τότε στην προτροπή «να μην οργανωθούμε, ρε παιδιά».

Βέβαια, η σχετική συζήτηση συνεχίζεται. Το πόσες από τις παρέες ή τους πυρήνες που γεννιούνται κάθε τόσο στην «μπλογκόσφαιρα», θα επιβιώσουν και θα καταφέρουν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά χωρίς να διασκορπιστούν στο χάος του ίδιου του μέσου που στεγάζει την συνύπαρξή τους, είναι ένα ζήτημα που θα κριθεί στον χρόνο.

Σημασία έχει ότι σε αντίθεση με την προηγούμενη κινητοποίηση που είχε γίνει στην μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου (http://fakellaki.blogspot.com), συντηρείται η αίσθηση ότι μπορεί να υπάρξει συνέχεια. Αρκεί να έχει κανείς κατά νου την ιδιαιτερότητα του μέσου.

Οπως λέει ο Νεφέλικας, που συμμετείχε τόσο στην διαμαρτυρία μετά τον θάνατο της Αμαλίας όσο και στην υπόθεση της Αναδάσωσης, οι bloggers που συμμετείχαν σε αυτές τις πρωτοβουλίες «ήταν ένα ετερόκλητο ασκέρι. Οι περισσότεροι δεν ασχολούμαστε με θέματα πολιτικής ή ακτιβισμού. Καλύπτουμε μια μεγάλη γκάμα ηλικιών, κοινωνικής κατάστασης, πολιτικής ιδεολογίας κ.λπ. Γι' αυτό δεν έχει νόημα να συμπεριφερόμαστε σαν πολιτική δύναμη. Δεν είμαστε κίνημα».


kkyr@enet.gr, boubouka@enet.gr

Οι αντοχές του «ψηφιακού ακτιβισμού»

Οι πρώτες συστάσεις αυτού που αποκαλείται «ψηφιακός ακτιβισμός» με το ελληνικό κοινό, προκάλεσαν ποικίλες αντιδράσεις: Ενθουσιασμό, περιέργεια, καχυποψία, αμφισβήτηση, ακόμη και άρνησή του.

Ολες προβλέψιμες. Αυτό που ακόμη είναι νωρίς για να προβλεφθεί είναι αν αυτή η νέα μορφή έκφρασης θα επιλέξει (και αν θα καταφέρει τελικά) να συνεργαστεί με τους αναγνωρισμένους θεσμούς, και κυρίως αν θα συμβάλει στην ανανέωση του δημόσιου πολιτικού διαλόγου με καινούρια θέματα και προτάσεις.

*Σε αυτό ελπίζει ο Αν. Πανταζόπουλος, λέκτορας Πολιτικής Επιστήμης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο οποίος εκφράζει ενθουσιασμό για τα χαρακτηριστικά της κινητοποίησης για την Πάρνηθα. «Αυτός ο ενθουσιασμός, όμως, πρέπει να είναι γειωμένος με την πραγματικότητα», σπεύδει να προσθέσει.

Ενα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά που αναγνωρίζει στην κινητοποίηση, είναι «η ανάδειξη της κεντρικότητας της έννοιας πολίτης, ο οποίος στρατεύεται για το κοινό συμφέρον». Επισημαίνει, όμως, πως «είναι πολύ σημαντικό η συνέχεια της κινητοποίησης να θεσμοποιηθεί σε μια σχέση διαλεκτικής έντασης με τους θεσμούς. Η κοινωνία των πολιτών να διατηρήσει την αυτονομία της αλλά να συνεργαστεί με την πολιτική κοινωνία, διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια αντιπολιτική εχθρότητα».

Διαπιστώνει πως στην κινητοποίηση υπήρξαν «τέτοιου τύπου μειοψηφικά φαινόμενα, απόρριψης της πολιτικής, καταδίκης ακόμα και του Κοινοβουλίου. Αυτή η αντίδραση είναι κατανοητή μέχρι ενός σημείου, αλλά μπορεί να γίνει επικίνδυνη για το ίδιο το οικολογικό πρόβλημα. Επιπλέον, μπορεί να γίνει ένα απολύτως βολικό εργαλείο ενός νεοφιλελεύθερου κράτους που θέλει να εκχωρεί αρμοδιότητες σε μη κυβερνητικές οργανώσεις για να αποποιείται των ευθυνών του. Παρά την γραφειοκρατική και εργαλειακή λογική που κυριαρχεί σήμερα τους φορείς της, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ο καλύτερος και αποτελεσματικότερος σύμμαχος της κοινωνίας των πολιτών και των κοινωνικών κινημάτων τους».

*Για ένα μοναδικό παράδειγμα αυθόρμητης κινητοποίησης, που συγκρίνεται μόνο με 2-3 άλλες παρόμοιες περιπτώσεις στην Ευρώπη, κάνει λόγο ο Σπύρος Νιάκας, μέλος του Συντονιστικού του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. «Ηταν μια εμπειρία εντελώς ασύμμετρη σε σχέση με ό,τι έχουμε ζήσει στην Ελλάδα, που επιτεύχθηκε με εντελώς αποκεντρωμένο τρόπο οργάνωσης», αναφέρει. «Ηταν πολύ σημαντικό που υπήρχε ο αυθορμητισμός του κόσμου και η κατάλληλη αφορμή αλλά εξίσου σημαντικό είναι ότι τα ηλεκτρονικά εργαλεία (sms, e-mails) λειτούργησαν με γεωμετρικό τρόπο ανάπτυξης μεταφέροντας το μήνυμα παντού και ότι όλα έγιναν με πολύ οριζόντιο τρόπο, χωρίς κανείς να ηγηθεί».

Μια τέτοια κινητοποίηση θα χρειαζόταν πάρα πολύ καιρό προετοιμασίας για να γίνει από μια οργάνωση, διαβεβαιώνει. Οι υπάρχουσες οργανώσεις προβληματίστηκαν για το αν έπρεπε να κατέβουν ή όχι στο Σύνταγμα. «Εμείς, στο Φόρουμ, είπαμε ότι αφού υπήρχε το κίνημα, έπρεπε αν μη τι άλλο να κατέβουμε μαζί του για συμπαράσταση».

*«Ζήτημα πολιτικού προσανατολισμού και περιεχομένου αυτών των κινητοποιήσεων», διαπιστώνει από την άλλη πλευρά ο Π. Κωνσταντίνου, εκπρόσωπος της «Γένοβα 2001»:

«Τέθηκε απλοϊκά το ζήτημα "αναδάσωση τώρα". Το πράσινο, όμως, στην Αθήνα δεν είναι τόσο απλό. Υπάρχει το ζήτημα της κερδοσκοπίας του καπιταλισμού στη γη. Το θέμα δεν είναι μόνο να μοιράσουν κάποιοι σπόνσορες τη γη και να αρχίσουν να την αναδασώνουν. Ή το να τη μετατρέψει σε εμπορεύσιμους χώρους. Το πώς απαντάει κανείς στο "αναδάσωση τώρα" είναι τεράστιο θέμα, όχι "να ρίξουμε χιλιάδες δέντρα και τελειώσαμε"».

Πάντως, έτσι όπως έχει αναπτυχθεί η τεχνολογία μαζί με τη συσσώρευση της οργής του κόσμου η έκρηξη στο Διαδίκτυο ήταν αναμενόμενη, επισημαίνει κρατώντας αποστάσεις. «Είναι σαφές ότι δεν ήταν μόνο το Διαδίκτυο που κατέβασε τον κόσμο στον δρόμο. Εχουν παίξει ρόλο κινήσεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις, πολιτικά κόμματα και ο τύπος». Υπενθυμίζει, άλλωστε, πως «δεν είναι η πρώτη φορά που ένας ολόκληρος κόσμος που μάχεται με διάφορους τρόπους κατά του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, χρησιμοποιεί τις νέες τεχνολογίες». Προηγήθηκαν π.χ. το αντιπολεμικό κίνημα του 2003 και οι κινητοποιήσεις του Σιάτλ το 1999, για τον συντονισμό των οποίων χρησιμοποιήθηκαν πολλά sites και forums στο Δίκτυο.

*Ως εργαλείο λειτουργίας της κοινωνίας των πολιτών, βλέπει την τελευταία κινητοποίηση του Διαδικτύου ο Παν. Βρυώνης, σύμβουλος του ΠΑΣΟΚ σε θέματα νέων τεχνολογιών. «Είναι μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η κοινωνία. Δεν νομίζω ότι είναι κίνημα. Δεν είναι κάτι ενιαίο. Είναι άνθρωποι με πολλές και διαφορετικές απόψεις. Υπάρχουν και απόψεις που είναι ακραίες, ρατσιστικές και άλλες. Δεν υπάρχει μια κοινή ιδεολογία. Τώρα, προς ποια κατεύθυνση θα λειτουργήσει στο μέλλον, είναι άλλο θέμα. Αν θα λειτουργήσει ώστε να παραγάγει προοδευτικές ιδέες, αυτό εξαρτάται από την ίδια την κοινωνία».

Οσο για τους παραδοσιακούς πολιτικούς, θεωρεί πως έχουν περιθώριο να κινηθούν σε αυτό τον χώρο, «αρκεί να το κάνουν χωρίς ιδιοτέλεια -κάτι που θα φανεί στη διαδρομή του καθενός. Αν κάποιος είναι καιροσκόπος, τότε με τον ίδιο τρόπο θα ασχοληθεί είτε με την ανεργία είτε με την παιδεία είτε με κάποιο άλλο σοβαρό ζήτημα. Αν το κάνει σωστά, σημαίνει ότι το ραντάρ του πιάνει και αυτόν τον χώρο».


Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΓΓ. ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΑ


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 29/07/2007

άνθρωπος είμαι... (τα μπαλόνια της ώρας 4)

Δεν ξέρω από κανόνες, αγκαλιάζω μια "λογική", εκείνη που μου ψιθυρίζει ότι ότι ειναι καλό για τον γείτονα δεν μπορεί καλό θα ναι και για σένα.... Δεν πετάω τα σκουπίδια στη δική σου αυλή, στη δική μου τα πετάω... δεν φτύνω στον δικό σου τον καθρέφτη, στον δικό μου φτύνω...

Ανθρωπος ειμαι ακόμη, υπάρχουν στιγμές που παρασύρομαι, μπαινω στο δικό σου παιχνιδι και το μετανοιώνω, ακυρώνω τις προθέσεις μου, ακυρώνω τις προσπάθειές μου οταν σε ακολουθώ αυθόρμητα... μετά το μετανοιώνω... ψάχνω άλλο παιχνίδι, λιγότερο δικό σου, πιότερο δικό μου... να μη σε πονέσω, να μην πονέσω....

Ο ενθουσιασμός μου συχνά τροχοπέδη, ακυρώνει την ανιδιοτέλειά μου, τρέφει τον εγωισμό μου... φοβάμαι και ζαρώνω... για τώρα, για αύριο, για μένα, για σένα... Ξυπνάω γρήγορα ευτυχώς... και ξαναμπαινω στον κόσμο μου όπου υπάρχεις εσύ κι εγώ σε ένα... οπου υπάρχει το όλο για το ένα, κι όχι ανάποδα...

Έτσι ειμαι εγώ κι όποιος μου το συγχωρεί ευχαριστώ, όποιος όχι και πάλι ευχαριστώ... το ιδιο δικαιωμα ειναι η ίδια υποχρέωση....

Συχνά ονειρεύομαι και δεν το θέλω, συχνά ελπίζω και δεν το θέλω... αλλά ανθρωπος ειμαι τι άλλο να κάνω... συχνά οργίζομαι και το θέλω... τότε εξανθρωπίζομαι διπλά είναι σπουδαίο όταν συμβαίνει...

Να το τροφοδοτώ δεν ξέρω πως, αλλά αναλαμβάνει τις στιγμές της λήθης ο "άλλος κόσμος" εκείνη η κόλαση, κι εκείνος ο παράδεισος... το ένα ποδι εδώ το άλλο εκεί... προκρούστης γίνεται, με τανίζει και την άλλη στιγμή με ατσαλώνει... τύχη ειναι η "όραση" τύχη κι η "ακοή"

Προσπαθώ να πορευτώ οπως κι εσύ, θέλω να υπάρξω και πάλι τις στιγμές που με πληγώνει ο "αλλος κόσμος" θελω να χαθώ... καμαρώνω, ντρέπομαι, αέναος κύκλος... και καταλήγω οργισμένη πάλι, να ψάχνω τη συνέχεια μου... να φυσάω δυνατά να φυγει η ομίχλη που μου κρύβει το μονοπάτι το γραμμένο...

Κι αναρρωτιέμαι... Υπάρχει τίποτα ΚΟΙΝΟ στο κόσμο τούτο που ορίστηκα να ζω???

Χριστίνα Σαββατιανού - 8-06-2007

Η Συνέχειά σας.... (ΥΓΕΙΑ)

Δεν σας γνωρίζω, είμαι λίγο καιρό εδώ, δεν έχω προλάβει να μάθω για εσάς ούτε ποιοι είστε ούτε τι ειστε... δεν ξέρω τους σκοπούς σας τους στόχους σας τις ιστοριες σας ή και τις σκοπιμότητές σας... δεν είστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί μου... είστε εδώ κι ήρθα κι εγώ... μπορει καποιοι από εσάς να ειστε "σημαντικοί" κι άλλοι εντελώς "ασήμαντοι"
μπορεί να σας εχω δει στο γυαλί ή όχι... μπορεί να εχουμε καθίσει δίπλα δίπλα στο λεωφορείο ή να εχω διαβάσει ενα βιβλίο σας... μπορεί να μου είστε εντελώς αδιάφοροι ή να σας λατρεύω ήδη... αυτό που είδα κι αυτό που κατάλαβα είναι το απλό απλούστατο...

νοιάζεστε όλοι για την Υγεία σας, κι εγώ νοιάζομαι... νοιάζεστε όλοι για το ΛΑΘΡΟ σύστημα που σκοτώνει κορίτσια μωρά γέρους νέους τη μάνα μου τους δικούς σας, δυνητικά κι εμένα και εσάς....

Ετσι λοιπόν χωρίς να νοιάζομαι ποιον εχετε φίλο εδώ μεσα, αν ανήκετε σε καποια παρέα ή οχι διαλέγω καποιες από τις φωνές σας να τις παραθέσω, θα ψάξω και για άλλες ακόμη, γιατί αυτή ειναι η δική σας συνέχεια στο χθεσινό, και η δική μου μαζί....

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΤΟΥ ΤΟ ΚΟΣΜΟΥ... (ουτοπικό και ρομαντικό το ξέρω, αλλά δεν βλάπτει λίγη αισιοδοξη φαντασία)....

================================



================================

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ


Ελλαδα και επιστημονικη ερευνα

λίστα που ενημερώνεται συνεχώς με τη Συνέχειά σας δεξιά στη μπάρα με τίτλο "Στην ΥΓΕΙΑ μας - Συνέχεια... ;;; ..."

ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΣΙΩΠΕΣ (η συνέχειά μου.....)

Γιόμισε το μονοπάτι σκιές
γιόμισε άνθη ξερά αμυγδαλιάς
την ώρα που ο πόνος σου ξερίζωνε την ανάσα
την ώρα που η ζωή σου ταινία στα μάτια μπροστά έτρεξε...

Κι εγώ που χρόνια τώρα σε κοιτούσα με απορία,
είδα.
Είδα το βάρος, το βουνό, το θηρίο είδα που σε έτρωγε
αργά αργά, μάτωναν τα μάτια σου σε κάθε σταγόνα
Πάγωνε το αιμα σου σε κάθε βλέμμα...

Γιόμισε η άνοιξη αναστεναγμούς
γιόμισε η μέρα ελπίδα που με εσκιζε στα χίλια
την ώρα που η ζωή σου ακούμπησε πάνω μου
την ώρα που η ανάσα σου έγινε φωνή...

Κι εγώ που λόγους χίλιους εβρισκα να σε πονέσω
είδα.
Είδα το λάθος, την προσμονή, την ανάγκη είδα που φώναζε
φώναζε σιωπηλά, σαν ύπνου γαλήνη... ο τρόμος σου με φόβιζε
Πάγωνε το αίμα μου και σε έδιωχνα

Γιόμισε η στιγμή σιωπές
γιόμισε η νύχτα αγωνίες που ραμφίζαν τις στιγμές
την ώρα που αγαπούσες πιο πολύ...
την ώρα που φτερούγες αγγελικές άπλωνες πάνω μου μη τύχει και σκιαχτώ...

Κι εγώ που μακριά σου πολεμούσα
είδα.
Είδα τον πόλεμο τον δικό σου τον τρομακτικό
και τωρα που οπλισμένη είμαι εσύ φεύγεις... για πάντα...

(και γω δεν θέλω και πονώ και μετανιώνω και να φωνάξω δεν μπορώ...
γιατί θα προδωθεί ο δρόμος...)

Μανούλα σε αγαπώ

Χριστίνα Σαββατιανού

Η γυάλινη φυλακή του πόθου σου... (ψευδαίσθηση 1 - τα μπαλόνια της ώρας 4)

Κοιτάς με λαγνεία, τις άδεις λέξεις, ψάνχεις λαίμαργα χέρια να σου γεμίσουν στιγμές ανημπόριας στης οθόνης το κελί...

Γλυκειά μου... σε θέλω... σκαλίζουν τα δάχτυλα, έπειτα περιμένεις άπληστα την επόμενη γραμμή, και ξεχνάς μια στιγμή... της μοναξιάς σου τη φυλακή, της ασχήμιας σου την αλυσίδα... πετάς, απατημένος πλανεμένος απ το ανώνυμο, το βουβό, το άοσμο, ερωτεύεσαι το δήθεν, εκείνο που κρύβεται πίσω από λέξεις από αδιάκριτα μάτια... που τρυπάνε με φθονερούς πόθους μικρές στιγμές σου... εκείνο που ονειρεύεσαι, που ποτέ δεν είχες, εκείνο που μόνο εσύ ποθείς να έχεις... εσύ, τι είσαι εκείνη τη στιγμή;

Οκνός γίνεσαι, δεν ζεις, απλά περιμένεις, λέξεις χίλιες, ποια κουβαλάει υποσχέσεις; την κυνηγάς την περιμένεις, σαν μαθητούδι τον πρώτο του έρωτα, ποια κουβαλάει λάγνες στιγμές; να σου γεμίσει το κενό στο διπλανό μαξιλάρι... άπληστος γίνεσαι τις θέλεις όλες, παίζεις γελάς, θαρρείς σε βλέπουν και φτιάχνεσαι...

Με ιδιοτελή υπεροψία εκμεταλλεύεσαι τα κενά τους, τις δυστυχισμένες ώρες της οικογενειακής τραγωδίας τους, τις πλανεύεις με λαιμαργία... τις θέλεις όλες, επιβεβαιώνεις του κενού σου την φωνή, το κάνεις ογκώδες υπερτροφικό, με κάθε γράμμα, με κάθε πλήκτρο που χτυπάς...

Σκορπίζεις όλα κείνα που ποθούν χωρίς φειδώ, παραμυθιάζεις μάτια διψασμένα, μάτια κουρασμένα απ της καθημερινότητας τις δίνες, από ανύπαρκτες σχέσεις και υποταγές, φτιάχνεις όνειρα σε γυναικεία μάτια σε γυναικείες ψυχές... και που ξέρεις μπορεί και να πηδήξεις και καμμιά... αν αξίζει τον κόπο...

Το ψέμμα δεν το βλέπεις, σε παρασύρει η λαγνεία τους οι ερεθισμένες τους λέξεις σε τραβούν σαν τη μύγα στα σκατά... και βουτάς, βουτάς ξανά και ξανά, θυσιάζοντας ώρες στιγμές πολύτιμες.... Στερείσαι μάτια χέρια κορμι και φυλακίζεις του πόθου σου το αγλάισμα σε γυάλινο κουτί... που είναι όλες αυτές;

Την άλλη μέρα στη δουλειά καμαρώνεις στους φίλους, πήδηξα!

Στάσου μια στιγμή, σκέψου... που πήδηξες? τι πήδηξες?

Δες με πόσο φθόνο σου κλέβουν το δικαίωμα να χεις κορμί, με πόση απληστία σου στερούν τις ώρες του φλερτ της γνωριμίας, κλέβουν αδιάκριτα τους πόθους σου τα όνειρά σου τους χυμούς σου, το σπέρμα σου, το βάζουν σε πλήκτρα πάνω σε μια εικόνα κλεμμένη από τσοντοπεριοδικό, και σε κείνη την ηλίθια ονειρική κατάσταση που φτιάχνουν οι λέξεις τους...

Και στην κορύφωσή σου μόνο η σιωπή και μια γραμμή πάνω στο γυαλί βλέπου, μπανιστήρι ανίερο, ντροπιαστικό.... σε λέξεις σε πόθους, ανύπαρκτους φορτωμένους σε πίξελς που φθονερά χάνονται σε ανύπαρκτο σύμπαν, σε γραμμές οπτικές ίνες και μετά.... μετά είμαστε εμείς.... βυθίζεσαι σε λήθης ύπνο, με τα πλήκτρα αγκαλιά και μια ψευδαίσθηση λάγνα οκνηρή.... κι εκεί που η οθόνη σβήνει, αρχίζει η δική μας η ζωή...

Πόσο οδυνηρή η φυλακή σου, πόσο λιγόψυχη η παράδοσή σου, πόσο βολεμένη η φαντασία σου, πόσο τεμπέλικη η φύση σου... Βγες απ το γυαλί, δες της μέρας τους χυμούς να σου χαμογελούν λάγνα, εκεί έξω από το κουτί σου είμαστε εμείς... ζούμε....


Χριστίνα Σαββατιανού/ 24-02-2007

http://paraxenies.blogspot.com/2007/02/blog-post_21.html

μικρές περιπλανήσεις (αγγλιστί - Τα μπαλόνια της ώρας 3)

took a string from your heart and made a flower on the wall,
took some blood drops from your vains and offered them
sacrifice to time...
tears dried on the glass, fears died while time
passed...
the ride is far it never ends until a hand reaches out
for you, and there is a friend...
today I discovered you, today I embrassed you with the
petals of my heart with the wings of my mind, I am
grateful

----------------------------

eyes of the blinded... more like a promish for a
miracle... behold... nothing left to see but yet the
spark is here....

----------------------------

I'm missing a word, a word that would cover it all...
I'm missing a moment, a moment that bears a tiny spark...
I'm missing an echo, of years that passed, and left
shadowed momentos the moment they last.
I'm missing a prayer, for those yet unborn, and those
that have left us to face the unknown...

----------------------------

try not to remember, said the summer to the autumn
cloud, or you will be mislead by false impressions...
cover not, said the autumn to the winter wind, or you
will forget forever how to be you... let time fulfill
your path, let your path fulfill your life, let your
skin be there to fit on you...
and the wind blew a happy swirl and swept the golden
leaves in happy dancing paths...

Χριστίνα Σαββατιανού

Aρχισα να βαριέμαι... (τα μπαλόνια της ώρας 2)

όπου κι αν κοιτάξω, σε εφημερίδες, σε τηλεοράσεις, όπου κι αν ακούσω σε ραδιόφωνα, όλο τα ίδια και τα ίδια, λαμόγια από δω, καταχραστές δημοσίου χρήματος από κει, ευθυνόφοβοι, και ξαφνιασμένοι υπεύθυνοι... εφοπλιστάδες να φουντάρουν πλοία, πλοίαρχοι να παθαίνουν μπλακ άουτ και να ξεχνούν την εμπειρία, πράγματα πρωτάκουστα δηλαδή....

Διοικητής να καταχράται? Υπουργός να τον έχει διορίσει! ταμεία αδειάζουν, και τα λαμόγια να κάνουν τον κινέζο, ή και τον Αυστραλό... Εφοπλιστής να φέρει ευθύνη? τι λες κορίτσι μου? ο μαλάκας ο καπετάνιος φταίει, που αντί να χει το νου του στις ξέρες, γιόρταζε την πρόσφατη προαγωγή του... τι λες κορίτσι μου? ο κακός ο διοικητής φταιει που ήθελε να κανει τον καμπόσο και να τα αρπάξει χωρίς να το ξέρει ο αφεντικός του... άσε που μπορεί να φταιει και το δομημένο το ίδιο... ατιμο δομημένο, πειρασμός που σαι.... κάτσε εσύ μέλλοντα συνταξιούχε και περίμενε, με ραδικοβλάσταρα απ τα πάρκα θα ζεις, και χωρίς φάρμακα, τα φάρμακα βλάπτουν την υγεία....

Τα άσπρα τα κόκκινα τα κίτρινα τα μαύρα τα μπλε κουτιά βουλιαγμένα, μαζί με κάθε ίχνος αξιοπρέπειας κι ευθυξίας μαζί και με τις ευθύνες, για την οδύνη τη ψυχική που τραβάει ο κάθε βουλιαγμένος είτε τουρίστας είτε ιθαγενής... Ξέρω χρησιμοποιώ λέξεις ανύπαρκτες στο μοντέρνο κατά Μπαμπινιώτη λεξικό, ξέρεις αυτό που διδάσκονται οι νεώτερες γενιές πολιτικών επιχειρηματιών και κάθε λογής λογίων που μας κάνουν αυτά που δεν έχουμε εμεις τα κορίτσια, τσουρέκια.... αραδιάζοντας ένα σωρό ανοησίες και σεντόνια στοιχείων, και μας κοιμίζουν - τόσο ζώα κι εμείς, αντί να ακούμε μουσικούλα για να νυστάξουμε, λυσσάμε να ακούμε παραθυράτους υπευθύνους και ειδικούς και συνδικαλιστές και κάθε μαλάκα που έχει μπάρμπα και κουμπάρο είτε στην Κορώνη είτε στη Ριγίλης είτε στη Χαριλάου Τρικούπη και σε δυο τρία άλλα χωριά....

Αει σιχτίρ βαρέθηκα, θα αρχίσω να βλέπω Τατιάνα, και Χριστίνα, Δρούζα και Ανίτα, που δινουν και συμβουλές ομορφιάς, γιατί απ τη πολλή σκέψη κι ανησυχία για το γύρω μου έχω κάνει κάτι ρυτιδούλες γύρω απ τα μάτια και με βλέπω να καταντώ Χριστίνα η πανάσχημη άμα συνεχίσω να τους παρακολουθώ....

έχω και την εφορία, μα τους θεούς μά το παγκόσμιο πάνθεο δηλαδή, πιο ανοργάνωτη υπηρεσία δεν πρέπει να υπάρχει όχι μονο στον πλανήτη, αλλά ούτε στο Γαλαξία...

κι ερχομαι η αφελής κι αναρωτιέμαι συχνά πυκνά, γιατί δεν πάμε καλά σε τούτο τον τόπο, ΤΩΡΑ που ήρθα σε στενή επαφή με την εφορια μου λύθηκε η απορία....

και στέκω σα μαλάκας στον καθρέφτη και μουτζώνομαι, και δικαιώνω κάτι φίλους που με λέγαν μαλάκα και με μουτζώναν παλιά, όταν δούλευα για τρεις, κι ήξερα τη δουλειά πέντε άλλων μη τυχόν και μείνει κανα κενό στον πελάτη... όχι μόνο μαλάκας ήμουν, αμοιβάδα ήμουν.... ντιπ μυαλό, κι εχανα το μανικιούρ και το κωμμωτήριο, το ζώον κι εκανα απλήρωτα δωδεκάωρα και διάβαζα σαν φυτό φυλλάδια και πληροφορίες, για να εξυπηρετώ άρτια να απαντώ και στην πιο απίθανη ερώτηση, και να ξανά μουτζώνομαι...

ειπα αει σιχτίρ μία? έ άλλη μία...

και έρχεται και λύνεται κι άλλη μια απορία μου, για τα χάλια της παιδείας, για τα χάλια του σύμπαντος Ελληνικού κόσμου μου.... ουστ λεχρίτες όλοι, που υποβιβάζετε τη νοημοσύνη μας μουρμουρίζοντας ηλιθιότητες και μαλακίες και μετά μας ζητάτε να σας προτιμήσουμε, μελώνοντας τα σκατά που μας έχετε προσφέρει με υποσχέσεις για θεσούλες και για κοινωνικό πρόσωπο...

είπα αει σιχτίρ ε? και μια τρίτη να πιάσει


βαριέμαι να σιχτιρίσω και τέταρτη

Χριστίνα Σαββατιανού / 13-04-2004

Υ.Γ. το κομπιούτερ μου αργοπεθαίνει, και αυριο κλείνουν τρία χρόνια που έφυγε η μανούλα μου... (το υστερόγραφο εντελώς μα εντελώς άσχετο με τα προηγούμενα, αλλά έτσι ήθελα να τα πω για να μη με βαραίνουν κι αυτά)

http://paraxenies.blogspot.com/2007/02/blog-post_21.html

Remix service -- available to all!

Δοκιμάστε το...


Remix service -- available to all!

Εικόνες (myspace icons)


http://photobucket.com/icons/

Πάρτε μέρος στην On line Έρευνα για τους ελληνόφωνους blogger

Το Πάντειο Πανεπιστήμιο και πιο συγκεκριμένα το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δυνητικές Κοινότητες : Ψυχο-Κοινωνιολογικές Προσεγγίσεις και Τεχνικές Εφαρμογές» ξεκίνησε σήμερα Δευτέρα 26 Μαρτίου την πρώτη στην Ελλάδα μεγάλη on-line έρευνα -με τη μορφή ερωτηματολογίου- που αφορά στο προφίλ, τα κίνητρα και τις πρακτικές των ελληνόφωνων bloggers/ιστολόγων.

Για να συμπληρώσετε το ερωτηματολόγιο κάντε κλικ εδώ

Το blog της έρευνας είναι το : http://blog-ereuna.blogspot.com