28-05-2002 - παράξενο δεν είναι το τότε και το τώρα δεσαν ετσι θλιβερά...

To σκηνικό παράξενο, βγαλμένο από μεταμοντέρνο σινεμά με αμφίβολο σενάριο χωρίς προσδιορισμένη λέξη μ' ανταριασμένη σκηνοθεσία...

Μέσα σε καυτές αμμουδιές τρέχουν δυο άνθρωποι ουρλιάζοντας αγάπες και λουλούδια... ποιος να αντέξει άραγε της αμμουδιάς το κάψιμο, ποιος να αντέξει να ληστέψει τις καρδιάς τα χρώματα λίγο πρίν η νύχτα γίνει μέρα, λίγο πριν το χαμόγελο του ήλιου φέξει για άλλη μια φορά στον τρομαγμένο από το ουρλιαχτό ουρανό?

Μεσα σε δρόμους σπασμένους σε κομμάτια, ανθρωποι τρεχουν ουρλιάζοντας ανόητα συνθήματα, συστήματα φορτωμένα, οργισμένες πενιές στον παράλογο ρυθμό... Ποιος θα σταθεί μπροστά το μενος να αγαλιάσει; ποιος θα αντεξει της λογικής το θόρυβο να κάνει παντιέρα; ποιος αλήθεια να ηγηθεί σε τούτο το ζαβό όχλο που όλο ξεχνά και βολεύεται;

Παράτονα μένει ακουμπησμένο το ματι σε ενα σωμα, σώμα παιδικό... σώμα που σπαρτάραγε ζωή, μα αψυχο φωτίζει πιο πολύ... Γεννιέται ελπίδα, την πυροβολούν εξ επαφής, μην τύχει και ριζώσει... Αδικος θανατος ακόμη πιο άδικη ζωή...

Πιο δίπλα θιασώτες που εξυπνοι θαρρουν πως είναι... μαέστροι ατρόμητοι ποδοπατούν ότι ιερό, ότι άξιο... ραγίζουν με θορύβους και μουρμουρητά καθε τι που ισορροπεί επικίνδυνα κι αόρατα... καινε και σπανε της λογικής τα όρια... Κι ο νους λοξοδρομεί...

Κι αυτοί ξεφρενα τρεχουν με φωτιά και οργή με παθος και πόθο... με ελπίδα κι απελπισία παντρεμένα σε ονείρου επανάσταση...

Μια διχάλα ξαφνικά ανοιγεται μπροστά τους... στέκουν τρομαγμένοι, το σκηνικό καταρρέει σαν από άμμο να ταν φτιαγμένο και παραδίνεται λάγνα στον πρώτο αέρα που το αγγιξε... Ηρθε η βολή και άραξε ράθυμα στης μέρας την καταχνιά... Γυρω μυρίζει χημικά... Γύρω αντεχω ακόμη και κοιτώ απ το γυαλί... Σιχαινομαι πολύ εμένα, εσένα εμάς... Παιρνω όρκο πως θα με εκδικηθώ....

Το ουρλιαχτό σκίζει για μιά στιγμή μονάχα του ουρανού το μπλέ και μένω εγώ ανταριασμένη να αναρρωτιέμαι ποιος λήστεψε την αισθητική από τουτο το παράλογο έργο...

Χριστίνα Σαββατιανού 28-05-2002 με προσθήκες 12-2008

Σοφία Κολοτούρου, το κοριτσάκι με τα Σπίρτα στα Εξάρχεια, Χριστούγεννα 2008

κοίτα τί βρήκα πάλι....

μια ευχή κι αυτή διαφορετική... από την Σοφία Κολοτούρου

ευχαριστώ πολύ για την άδεια αναδημοσίευσης...

================================================

ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ,
ΤΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΑΠʼ ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΣΑΣ
(σύνθημα σε τοίχο των Εξαρχείων)

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, στην Τζαβέλλα
στέκεται για ώρα – κι έξω παίρνει να νυχτώνει.
Γωνία Μεσολογγίου, γιορτάζει μια παρέα
τον Αι Νικόλα, μες της νιότης τους την τρέλλα
και η μικρούλα βλέπει απέξω και κρυώνει.
Τα γεγονότα ακολουθούνε, τα μοιραία:

Μια σφαίρα μέσα στην καρδιά του Αλέξη.
Η κοπελίτσα ανάβει τώρα, μʼ αγωνία
το πρώτο σπίρτο: μια του μέλλοντος εικόνα,
ένα όνειρο καινούριο να επιλέξει.
Μα βλέπει, αντί για ειρήνη κι αφθονία,
του μίσους έναν επερχόμενο χειμώνα.

Σπάνε οι βιτρίνες, και γεμίζουν θρυψαλλάκια
οι δρόμοι γύρω, όπου ανάβουν οι φωτιές.
Μολότοφ πέφτουν, οργανώνονται πορείες:
Προπύλαια, Ακαδημία, και σκαλάκια
στο Σύνταγμα, Αλεξάνδρας – τώρα, συμπλοκές
κι ανάκατοι όλοι: μικροαστοί, μα και παρίες.

Άναψε σπίρτα τέσσερα τα βράδια,
για κάθε νύχτα που λαμπάδιαζαν οι δρόμοι.
Κάθε φορά η ίδια πάντα λέξη: “Οργή ! ”
“Κάψτε τα όλα, για να γίνουνε ρημάδια,
κυνηγηθείτε τώρα, κλέφτες κι αστυνόμοι
και πλακωθείτε, σε πορεία μαθητική”.

Στο πέμπτο σπίρτο διάβασε: “Αναρχία”
και “φτάνει πια” και “τέρμα, ήταν ως εδώ”.
Μα σπεύσαν κι άλλοι, στην αναμπουμπούλα.
Πιο κάτω: “ακρίβεια, ανισότητα, ανεργία”
(μίγμα συνθέσανε για χρόνια εκρηκτικό)
- ποιος κρύβεται όμως, κάτω απʼ την κουκούλα;

Στο έκτο σπίρτο, η μικρούλα μας παγώνει,
χαμογελά και βλέπει ωραία φώτα,
με ψαλμωδίες αγγέλων κι όλα τα ωσαννά,
με γαλοπούλα πλάι στο τζάκι κι έξω χιόνι.
Χριστούγεννα: όλα ειρηνικά, σαν πρώτα,
στην τηλεόραση, που ανάψαμε ξανά.

Οι δρόμοι σβήνουν, και στον καναπέ μας
γνώριμη η φιγούρα του Αι Βασίλη
μας περιμένει, μʼ ησυχία κι ασφάλεια.
Εικόνες βίας δεν είδαμε ποτέ μας
- δεν ρίξαμε ούτε λίγο τη Βαστίλλη.
Μα κάτι λείπει, κι είμαστε πια χάλια:

Καίνε τα σπίρτα, όταν βγουν απʼ το κουτί τους
- καίγοντʼ οι άνθρωποι, που ανοίξαν το κλουβί τους.

Απ’ τη στεριά, το νερό και τον αέρα

http://www.myspace.com/aptisteriatoneroketonaera

Απ’ τη στεριά, το νερό και τον αέρα

Κυκλοφορεί από τη LYRA ο νέος δίσκος του Μιχάλη Ανδρονίκου με τραγούδια για μικρούς και μεγάλους, με ήρωες ζώα. Τραγουδούν η Σίσσυ Κασσάνδρα, ο Γιάννης Λεκόπουλος. Συμμετέχει η Μαρία Φωτίου. Στίχους έγραψαν ο Νίκος Αϊβαλής (που είχε τη θεατρική και την εικαστική επιμέλεια), ο Βασίλης Γκίκας, η Νατάσα Κακογιαννάκη και η Αλέκα Εληώτη.

Μια όμορφη παρέα σκαρφίζεται χαρούμενα και συγκινητικά τραγούδια, τα οποία αφιερώνει στα «αδέσποτα του κόσμου» και σας καλεί να τα ακούσετε, να τα τραγουδήσετε και να τα χαρείτε μαζί της.

==========================

Μιχάλης Ανδρονίκου
Απ’ τη στεριά, το νερό και τον αέρα

Τα όργανα κουρδίζουν… ο μαέστρος ξεροβήχει… «Έτοιμοι; Ησυχία παρακαλώ! Αρχίζουμε!»
και…

«Σας καλωσορίζουμε! Μας καλέσανε μια μέρα απ’ τη στεριά, το νερό και τον αέρα
πρόσκληση προσωπική, καθενός η ιστορία ν’ ακουστεί!»

Ένα ένα τα ζώα ξετυλίγουν την ιστορία τους… Η αλιγατορίνα που είναι ακόμα άσημη αλλά ονειρεύεται να γίνει πρίμα μπαλαρίνα, ο Ρούλης ο ελέφαντας που είναι χοντρούλης και κάνει δίαιτα για τα μάτια της καμηλοπάρδαλης που αγάπησε, ο κροταλίας ο Ηλίας που βρέθηκε στην όπερα της Μασσαλίας, η μαϊμού η Σουλτάνα που το σκάει από το κλουβί της στην Αθήνα για να ξαναβρεθεί ελεύθερη στην Αφρική, ο Φαίδωνας ο βάτραχος που παρά την ασχήμια του είναι πρίγκιπας για την καλή του, ο Άρης ο Λιοντάρης που είναι γεννημένος αρχηγός, το χταπόδι που είναι πάντα στυλάτο, ο Κοσμάς ο κάβουρας που ψάχνει καινούριο βράχο για ν’ αράξει, ο κόρακας ο Αλέκος που βλέπει τα καμένα δάση στην Ελλάδα , η Μάγια η κουκουβάγια η φίλη των ναυτικών και τέλος όλη η αγέλη που αποφασίζει να κατέβει στο δρόμο και να διαδηλώσει! «Δυο πόρτες έχει η Βουλή, ανοίξτε μια και βγείτε, γιατί μπουκάρουν οι τρελοί και τρέξτε να σωθείτε!»

Ένα άλμπουμ με στίχο έξυπνο και μουσική ‘για μεγάλους’, για παιδιά κάθε ηλικίας! Η μουσική είναι του Μιχάλη Ανδρονίκου πάνω σε στίχους των: Νίκου Αϊβαλή, Βασίλη Γκίκα, Νατάσας Κακογιαννάκη και Αλέκας Εληώτη. Τραγουδούν ο Γιάννης Λεκόπουλος και η Σίσσυ Κασσάνδρα ενώ τη Μάγια την κουκουβάγια ερμηνεύει η Μαρία Φωτίου.

Όπως σημειώνουν οι συντελεστές: «Τα τραγούδια αυτά είναι ο καρπός της συνεργασίας μιας όμορφης παρέας, που έζησε και χάρηκε πολύ δυνατές στιγμές κατά τη διάρκεια της δημιουργίας τους. Γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν με πολύ ενθουσιασμό και ιδιαίτερο κέφι απ’ όλους, κάτι που μας οδήγησε στην αυθόρμητη ανάγκη να τα μοιραστούμε πρώτα με φίλους και μετά με όποιον μπορεί να ενδιαφέρεται να ακούσει μια διαφορετική προσέγγιση στο τραγούδι σήμερα. Ελπίζω να το χαρείτε όσο κι εμείς…»


Χορηγός επικοινωνίας ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 103,7 FM


Για περισσότερες πληροφορίες: τηλ. 210-9659904, -5 Άγγελος Κουτσούκης, Αναστασία Βασιλάτου, Μαίρη Μπρατάκου, Ήρα Χουσιάδα

===============================

Ανάληψη Ευθύνης...

Παραιτήθηκε ο Βέλγος πρωθυπουργός
19 Δεκεμβρίου 2008, 19:02
Πηγή: http://www.zougla.gr/news.php?id=17401


Ο Βέλγος πρωθυπουργός, Ιβ Λετέρμ, υπέβαλε την παραίτησή του, μετά το υπόμνημα ανώτατου δικαστή με αιτιάσεις κατά της κυβέρνησης στη δικαστική υπόθεση της τράπεζας Fortis.

Νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα, παραιτήθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης αλλά και ο υπουργός Μεταρρυθμίσεων, αφού το βελγικό Ανώτατο Δικαστήριο, θεώρησε ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να επηρεάσει μία απόφαση στην υπόθεση της τράπεζας.

Ο Λετέρμ έκανε τη σχετική ανακοίνωση, στη διάρκεια ενός έκτακτου υπουργικού συμβουλίου. Την προηγούμενη εβδομάδα, οι δικαστικές Αρχές εμπόδισαν την εκχώρηση και πώληση του μεριδίου της κυβέρνησης στη Fortis, στη γαλλική τράπεζα BNP καθώς διέρρευσε ότι εκπρόσωπος της κυβέρνησης τηλεφώνησε σε δικαστή, λίγο πριν αυτός εκδώσει απόφαση για την ανωτέρω υπόθεση.

Πάντως, δεν είναι βέβαιο ότι ο βασιλιάς Αλβέρτος θα αποδεχτεί την παραίτηση της κυβέρνησης. Ο βασιλιάς μπορεί επίσης, σύμφωνα με το Σύνταγμα, να δώσει στον εαυτό του «περίοδο περίσκεψης».

Εδώ τελειώνει η είδηση..... Οι συγκρίσεις και τα συμπεράσματα δικά σας, δικά μας...



Εμείς εδώ παλι την ανάληψη της ευθύνης την κάνουμε χειροκρότημα, και σύνθημα στον τοίχο... και ψηφοθηρικό εργαλείο, για πράξη μη το συζητάς αδελφέ... δεν μου φτανει η ευθύνη θα πρεπει να κανω και κατι για αυτή ή με αυτή!!!! ωχου με κουραζετε...

τα χω ειλικρινά χαμένα, σκεφτομαι σοβαρά να μεταναστεύσω εστω και σε τριτοκοσμική χώρα, θαρρώ πως οπουδήποτε αλλού σε τούτον τον πλανήτη, οι λέξεις εχουν μεγαλύτερο βάρος και μεταφέρονται και στην ελάχιστη πράξη ...

θα σας στελνω καρτες απο τη νέα μου πατρίδα, τούτη εδώ δεν την αντεχω με πονάει όλο και πιο πολύ...

Χαριστικό Παζάρι

ΓΙΟΡΤΗ ΑΝΤΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ

ΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ…..

Είναι η αναγκαστική γιορτή που όλοι και όλες πρέπει να επιβεβαιώσουμε την χαρούμενη διάθεσή μας συμμετέχοντας στο πανηγύρι της κατανάλωσης, αγοράζοντας στιγμιαίες δόσεις ευτυχίας με πολύχρωμα αμπαλάζ ….

Αν η «μελωδία της ευτυχίας» παίζεται στα πλήκτρα των ταμειακών μηχανών των στολισμένων και φωταγωγημένων καταστημάτων και για να την απολαύσουμε πρέπει να περάσουμε πάνω από τους εξοντωμένους εμποροϋπάλληλους/ ισσες, σερβιτόρους/ ρες, μπάρμαν και μπαργούμαν κλπ…..

Αν το «ξεφάντωμα » εξαντλείται στις πίστες, τα ορθάδικα, στο «έξω» που είναι το μέσα στην αποξένωση των διασκεδαστηρίων ή στην τηλεοπτική νύστα των «φαντασμαγορικών» σόου ……

Αν η ανθρωπιά και η κοινωνική αλληλεγγύη ταυτίζεται με την φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη……

Αν η συμμετοχή στο «πνεύμα των Χριστουγέννων» είναι ένα με το «καταναλώνω άρα υπάρχω» και τον «καθησυχασμό» των ενοχών μας……

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ……

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ……

Δεν έχουμε ανάγκη από επετείους συσκευασμένης και προκατασκευασμένης χαράς, αλλά από αφορμές……

Αφορμές γιορτής, παιχνιδιού, δημιουργικότητας και επικοινωνίας……

Αφορμές να βρεθούμε σε μια πλατεία ή έναν δημόσιο χώρο, πέρα από τις σχέσεις του «αγοράζω και πουλάω», να γνωριστούμε και να μοιραστούμε το γέλιο, το τραγούδι, τη χαρά, το φαγητό και το ποτό, τα αντικείμενα …..

Αφορμές να δείξουμε ότι το δώρο, η γιορτή, το παιχνίδι, το ξεφάντωμα έχουν αξία, μα δεν έχουν αναγκαστικά τιμή….

Αφορμές να δημιουργούμε οι ίδιοι της καταστάσεις μέσα στις οποίες χαιρόμαστε τη ζωή μας σπάζοντας τους ρόλους του θεατή και του καταναλωτή….

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ…..Την Κυριακή 21 Δεκεμβρίου από τις στην πλ. Αγερντίνικης Δημοκρατίας (Παναθήναια) σε

ΦΑΓΟΠΟΤΙφέρνει ο καθένας ό,τι μπορεί από φαγητό και ποτό και τρώμε όλοι/ όλες μαζί ακούγοντας μουσική, τραγουδώντας και χορεύοντας…..

ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ ΡΟΥΧΩΝ ΚΑΙ ΔΩΡΩΝ Δεν αγοράζουμε, δεν πουλάμε. Παίρνουμε ότι μας χρειάζεται και μας αρέσει, φέρνουμε ότι μας περισσεύει και δεν το έχουμε ανάγκη πια…..

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ παίζουμε, ζωγραφίζουμε, τραγουδάμε….ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ Μαθαίνουμε να κατασκευάζουμε μόνοι μας τα γλυκά μας αλλά και δώρα από διάφορα υλικά.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ Του «mourir» ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ

Δύναμη είναι να δημιουργείς

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΣΤΙΣ 19/12 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ
ΣΤΙΣ 19/12 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Δέκα μέρες συμπληρώθηκαν από την δολοφονία του 15χρονου μαθητή, Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό στο κέντρο της Αθήνας. Ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι και η νεολαία, καθημερινά βγαίνουν στον δρόμο και φωνάζουν ότι αυτό το έγκλημα δεν θα ξεχαστεί εύκολα. Αυτές τις μέρες, το δίκιο βρίσκεται στους δρόμους, στον αγώνα και την εξέγερση μιας ολόκληρης γενιάς. Οι μαθητές, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι μετανάστες βγαίνουμε στον δρόμο ενάντια στην δολοφονία ενός νέου ανθρώπου, ενάντια σε τόσες άλλες που προηγήθηκαν (μετανάστης στην Πέτρου Ράλλη, γυναίκα στην Λευκίμη και άλλες) αλλά και ενάντια στην πολιτική που δολοφονεί εμάς και τα όνειρα μας καθημερινά: στα σχολεία – εξεταστικά κάτεργα, στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ της Αγοράς, στο παρόν και το μέλλον της ανεργίας ή στην καλύτερη περίπτωση των μισθών πείνας των 600 Ευρώ.

Δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε. Για τον Αλέξη, για όλους όσους «έφυγαν», αλλά και για μας που είμαστε εδώ. Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολείο και σχολή σε κάθε χώρο δουλειάς. Για να τιμωρηθούν οι ένοχοι, για να ανοίξει ο δρόμος για την κατάκτηση όσων δικαιούμαστε.

Στα πλαίσια αυτά διοργανώνουμε μεγάλη συναυλία:
· ενάντια στην κρατική καταστολή
· αλληλεγγύης στην εξέγερση της νεολαίας
την Παρασκευή 19/12 από τις 15.00 και μετά στα Προπύλαια. Καλούμε όποιον καλλιτέχνη επιθυμεί και βέβαια ερασιτεχνικά σχήματα που θέλουν να συμμετάσχουν να επικοινωνήσουν μαζί μας.
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6956161445, 6972779824, 6979672446, 6944740587, 6970463400

Μέχρις στιγμής συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Οι Απροσάρμοστοι, Κωνσταντίνος Βήτα, Φοίβος Δεληβοριάς, Γιώργος Δημητριάδης, Διάφανα Κρίνα, Δραμαμίνη, Στάθης Δρογώσης, Deus X Machina, The Earthbound, Χρήστος Θηβαίος, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Βασιλική Καρακώστα, Άλκης Κωνσταντόπουλος, Locomondo, Lost Bοdies, Ματωμένα Πέπλα, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Modrec, Οπισθοδρομική Κομπανία, Ζωρζ Πιλαλί, Δημήτρης Πουλικάκος, Σπυριδούλα, Ζακ Στεφάνου, Διονύσης Τσακνής, Μανώλης Φάμελος, Χαΐνηδες, Γιάννης Χαρούλης,

Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων φοιτητικών και σπουδαστικών
συλλόγων Αθήνας
Συντονιστικά Μαθητών
Κατάληψη Νομικής-κέντρο αντιπληροφόρησης και δράσης
Ανοιχτή Συνέλευση μαθητών-φοιτητών-εργαζομένων Πολυτεχνείου

Ευχές... και λέξεις

Η γιορτινή φωτογραφία είναι ο τρόπος που ο φίλος μου ο Σπύρος θελησε να ευχηθεί

H φίλη μου η Αδαμαντία μου ευχήθηκε αυτό αντί άλλης ευχής για τις γιορτές...

και το βρίσκω πιο ταιριαστό... πιο δόκιμο, πιο αναγκαίο, να παψουμε να μιλάμε με λόγια ξύλινα και κενά, να παψουμε να ευχόμαστε τα ανέλπιστα, και να αρχίσουμε να βλεπουμε και να ευχόμαστε αλλά και να δρούμε μόνο προς εκείνα που ειναι κοντά που μπορούμε να φτασουμε...

γιατί να σου ευχηθώ πλούτο τούτη την εποχή? να σου ευχηθώ υγεία που μπορεις να την επιτύχεις αν προσεξεις, γιατί να σου ευχηθώ σοφία, θα σου ευχηθώ ψυχραιμία και σύνεση που εστω και με κόπο μπορεις την επιτύχεις, γιατί να σου ευχηθώ πολλα τούτες τις μερες που και τα λίγα γιναν πολυτέλεια, θα σου ευχηθώ τα αναγκαια για να αντεχεις...

μα πανω από ολα θα σου ευχηθώ ψυχή ανοιχτή, μυαλό καθαρό, και ματι αμερόληπτο, κι αγάπη, αγάπη περίσεια ακόμη και για κείνον που ίσως στην ορμή των ημερών σε βλάψει...

αγάπη γιατί χτίζεται ενα μέλλον τουτες τις μερες που ειναι δική μας υπόθεση αν θα ειναι καλύτερο ή χειρότερο, και θα σου ευχηθώ συνείδηση ορθή, για να μην κρίνεις άλλους πριν κρίνεις εαυτόν στον καθρεφτη, με θαρρος και τόλμη για να δεις τα λαθη και να τα βάλεις στην άκρη...

=====================

Αντί ευχών, για φέτος (και του χρόνου;)
Αδαμαντία_

Οταν έφυγε ο Λόρκα απ’ το σπίτι
Τα δένδρα είχαν μέσα τους
μια σιωπή θλιμμένη
σαν το θρόισμα των φύλλων,
χιλιάδες άνθρωποι παρατεταγμένοι:
παιδιά αμούστακα,
γονείς˙
ακούστηκαν συνθήματα,
κρότοι λάμψης
σαν νομίσματα στον ουρανό.
Ολα θα ξαναγίνουν,
μονάχα οι ζωές που φεύγουν
δεν περιμένουν
την αλλαγή.
ΜΑΡΙΓΩ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ

το ποίημα είναι απο το μπλογκ http://athinakisdimitris.wordpress.com/

Σκεψεις λέξεις και προβληματισμοί

τις τελευταίες μερες, εχουμε φρικάρει όλοι, κουβεντιάζουμε για το πεθαμένο παιδί, κουβεντιάζουμε για κοινωνικές και πολιτικές ευθύνες, κουβεντιάζουμε κρίνουμε τις καταστροφές και τους θανάτους, βραζουμε απο οργή και αγανάκτηση, δικαιως και αδίκως, εναντι δικαιων και αδίκων...

Καλά όλα αυτά αλλά μήπως και παλι κανουμε το ιδιο λάθος που οπλισε το χερι που σκοτωσε τον Αλέξη? μήπως παλι κοιτάζουμε μονοπλευρα κατά που βολευει ο καθένας το "πρόβλημα" και ξεχνάμε την δική μας προσωπική ευθύνη στη δημιουργία του εκτρώματος στο οποίο ζούμε και θελουμε να αντιδρασουμε? Μήπως με τη συζήτηση και τις διαφορετικές απόψεις οπλίζουμε κι άλλα χερια ? μήπως προκαλούμε και με αυτό τον τρόπο εξ ίσου προκλητικά με οσους βρισκουν απιθανες αιτίες και δικαιολογίες για το κακό?

σε πεισμα του εκτρώματος και του βολέματος αναρτώ κάτι άσχετο, μα πολύ σχετικό... εναν ακόμη τρόπο με τον οποιο σκοτώνουμε παιδιά νεους και συνανθρώπους μας...

ειναι απο μεηλ που μου ηλθε για πεμπτη φορά στο κουτί μου...

Δεν είναι μόνο ο αστυνομικός που σκοτωσε τον Αλέξη, δολοφόνος, ειναι η αδιαφορία όλων μας απέναντι στα προβλήματα που δεν ειναι δικά μας... ειναι η ματιά που στρεφεται αλλού οταν αντικρύζει κάτι που μυρίζει πραγματικότητα και μας θυμίζει τα σκατά που ζουμε και ανεχόμαστε...

πότε άραγε θα μαθουμε να κοιτάζουμε όχι μονο με απαίτηση αλλά με ευθύνη? με συνέπεια, με εγνοια βρε αδελφέ πραγματική...

Αυτό θαρρώ πως κρυφακούω να φωνάζουν τα παιδιά που ειναι στο δρόμο - αυτό ζητάνε από εμένα από ολους ίσως... να μην αδιαφορούμε να μη βολευόμαστε, ίσως να γίνουμε παιδιά... να μαθαινουμε από τα λαθη να αποφευγουμε το αδικο, να νοιαζόμαστε για τον φίλο στα δύσκολα όχι μονο στη χαρά και τη γιορτή... να νοιαζόμαστε για τον γειτονα και το διπλανό μας για το μεγάλο μας σπίτι όχι μονο για οσα εχει πισω της η κλειστή μας πορτα κι η κλειστή μας σκεψη...

Συγχωρειστε μου τις οποιες υπερβολές, ειμαι πραγματικά μπερδεμένη και βαθειά απογοητευμένη κυρίως απο μενα, αλλά κι απο ολους εμάς, εσάς, ολους....

---------------------------

Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.

Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις;

Τότε, διάβασε τα παρακάτω και να ξέρεις πως αν κάτι θυμάσαι απ'αυτά όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι.

Όταν με συναντήσεις μπορείς να με βοηθήσεις αν θυμηθείς τα παρακάτω:

1. Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.

2. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός.. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat όπως ΕΣΥ!

3. Πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ'το μπράτσο. άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (=θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις..

4. Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;», «Πώς μπορεί;»,. Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.

5. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα= αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.

6. Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις: με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ'αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου.

7. Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.

8. Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι». Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το «δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.

9. Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βο θάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.

10. Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.

11. Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησ ε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.

12. Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι'αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!

Δώσε τώρα άλλα δύο λεπτά απ'τον χρόνο σου και προώθησε αυτό το email στους γνωστούς σου, στους φίλους σου.

Σε δύο λεπτά, ενημερώνεις σωστά, για μια ζωή!!!

Για παραπάνω πληροφορίες, απορίες, σχόλια, κουβέντα, στείλε μου ένα email στο evavgoul@otenet.gr και πες μου, ότι θες.

Μη διστάσεις, μη ντραπείς και ας μην γνωριζόμαστε.

Αν μάθεις, κάνεις την αρχή! Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός!!!

Βαγγέλης Αυγουλάς

3οετής φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών,

Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support)

Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας το Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών.

ΤΟΙΣ ΚΡΟΥΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΠΝΕΥΣΤΟΙΣ

ΤΟΙΣ ΚΡΟΥΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΠΝΕΥΣΤΟΙΣ

Ένα ταξίδι στον κόσμο των κρουστών και των πνευστών με χρώματα της παράδοσης που αγκαλιάζει από τα Βαλκάνια μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τον Πόντο.

Κρουστά, Πνευστά και Λύρες στα χέρια καταξιωμένων μουσικών, και φωνές ιδαίτερες, δίνουν με μοναδικό τρόπο τα ηχοχρώματα στο ταξίδι αυτό...

Συμμετέχουν οι:

Κρουστά:

Δημήτρης Εμμανουήλ
Βαγγέλης Καρίπης,
Κώστας Μερετάκης,
Ανδρέας Παπάς

Πνευστά:

Σταύρος Κουσκουρίδας (κλαρίνο)
Παντελής Στόίκος (τρομπέτα)

Guests:

Σπύρος Σιώλος (κιθάρα, άταστη κιθάρα, τραγούδι)
Ηλίας Υφαντίδης (αγγείο, ποντιακή λύρα, τραγούδι)

Μουσική σκηνή Αυλαία

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2008

(Αγ. Όρους 15 και Κωνσταντινουπόλεως 115 – Βοτανικός)

Τηλ. 210 3474074
www.avlea.gr

Τιμή εισητηρίου: 12 €

Κλειστό λόγω εργασιών...

Κλειστό λόγω εργασιών, και τακτοποίησης...

Καλές γιορτές σε όλους...

Τρικλοποδιες: ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ... ΜΑΣ ΕΒΑΛΑΝ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΟΙ 16ΧΡΟΝΟΙ !!!

Τρικλοποδιες: ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ... ΜΑΣ ΕΒΑΛΑΝ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΟΙ 16ΧΡΟΝΟΙ !!!

Επιστολή των φίλων του Αλέξη
στην κηδεία του........

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", "γνωστοί-άγνωστοι"
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.



ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.



Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.



ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.



Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.



ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.


: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ
κλαίμε κι από μόνοι μας.

ΤΟ ΣΑΟΥΝΤ ΤΡΑΚ ΤΗΣ ΦΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΠΟΛΗΣ. ΤΩΝ ΣΠΥΡΟΥ ΤΣΑΚΙΡΗ - ΑΚΗ ΔΑΟΥΤΗ

ΤΟ ΣΑΟΥΝΤ ΤΡΑΚ ΤΗΣ ΦΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΠΟΛΗΣ. ΤΩΝ ΣΠΥΡΟΥ ΤΣΑΚΙΡΗ - ΑΚΗ ΔΑΟΥΤΗ

Ευχαριστώ θερμά τον Σπύρο και την Ντίνα που μου εστειλαν το βιντεάκι αυτό και που μου εδωσαν την αδεια να το δημοσιεύσω εδώ στο μπλογκ μου...

Ετσι γενικά κι αόριστα

Η ανοικοδόμηση της χωρας Συνεχίζεται

Για να αναστηλωθεί/αναδομηθεί ένα κτήριο, οπως ίσως όλοι γνωρίζετε, χρειάζεται και λιγο γκρεμισμα, τα θέλει τα μερεμέτια του δεν γίνεται... λίγο ο σοβάς απο δω, κανα κεραμμύδι λασκαρισμένο απο κει λιγο ξύσιμο, καμμια ρωγμή που ξεχάστηκε απο το σεισμό...

λιγο προβοκάτσια, λίγο η οργή, λίγο η μαλακια ολων μας, βρήκαν συνεργεία κατεδάφισης δωρεάν, (κοστίζουν οι κατεδαφίσεις ξερετε)

ευχαριστώ τον Σωτήρη που μου εστειλε τις φωτογραφίες...

δειτε λοιπόν την εξέλιξη της ανοικοδόμησης της χώρας μας, θα πρεπει να χαιρόμαστε θαρρώ, ποιος άλλος θα μας εκανε τη δουλειά ανέξοδα?

Την ίδια στιγμή η υπεράσπιση του φονιά μιλάει για παρεξήγηση, και μετά αναρρωτιούνται οι δημοσιογραφοι και οι τηλεαστέρες των απογευματινών με τους μαιντανούς τους μαζί που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το "φαινόμενο", γιατί οπλίζεται με πετρα το χερι, ή εμας περνάτε για βλακες ή εσεις ειστε εντελώς χαυνωμένοι ηλίθιοι και με το κρανίο ακατοίκητο - δεν εξηγειται αλλιώς ο προβληματισμός σας... ενα παιδί εφυγε αναίτια βαναυσα και εσεις το βγάζετε αλήτη και μιλάτε για παρεξήγηση, σε λίγο θα μας βγαλετε τον δολοφόνο ιεραπόστολο... θα του δωσετε και παρασημο για υποδειγματικό ζήλο και αφοσίωση... Ελεος σταματήστε να μας δουλευετε για κανα δύωρο τουλαχιστον, η γιαγιά μου έλεγε η σιωπή ειναι χρυσός, σιωπήστε λιγάκι εστω λιγάκι μπας και ηρεμήσουμε κι εμεις, μη μας προκαλειτε άλλο... εχουμε και το δάνειο τελος του μηνός να σκεφτουμε. τοτε να δεις βροχή απο πέτρες που εχει να πεσει... στο κεφάλι μας ομως αυτές...

Τσουχτρα: Για τον Αλέξη

(φωτογραφία από το μπλογκ του Σπυρου http://triklopodies.blogspot.com/)

Τσουχτρα: Για τον Αλέξη

Κλείνω τη τηλεόραση, κλείνω τις σελίδες με τις φωτιές, κλείνω τα μάτια. Και σε φαντάζομαι. Και σου γράφω Αλέξη. Γράμμα σε σένα που μέχρι το σάββατο δεν σε ήξερα. Μέχρι τη στιγμή που σε σκότωσαν δεν είχα ακούσει για σένα.
Κι από κείνη την ώρα κάηκε η Αθήνα.
Φαντάζομαι κοράκια πολύχρωμα να ορμάνε πάνω σου. Πράσινα, κόκκινα, μαύρα... Τα λένε δικηγόρους, δημοσιογράφους, πολιτικούς, δεξιούς, αριστερούς, πασόκους, αναρχικούς... Και σαν αόρατο πέπλο πάνω στο άψυχο σώμα σου, η μάνα σου με το μεγαλύτερο πόνο που ποτέ μπορεί να αντέξει άνθρωπος σ' αυτή τη γη -μέχρι και μύθο και θρησκεία τον έκαναν, η Εκάβη, η Παναγία- να σε προστατεύει. Να μη μπορούν να σ' αγγίξουν. Όμορφος και καθαρός, όπως όλα τα παιδιά, να φεύγεις μακριά από τα σκατά, για όπου εσύ θες.

Είναι δύο ξεχωριστά τα θέματα. Που δεν μπαίνουν σε κανένα ζύγι. Η δολοφονία σου είναι το παν. Αλλά ξέρεις, ήταν η αφορμή, να σκεφτούμε, να βγούμε στους δρόμους. Όσοι βγήκαν. Γιατί εκείνο το βράδυ έπρεπε να είναι ένα εκατομμύριο κόσμος στο δρόμο...

Κι όλο θέλω να ρωτήσω, σα να σε βρίσκω εδώ τώρα. Αλέξη τι λες για όλα αυτά που γίνονται? Ξέρεις έμειναν καμιά πενηνταριά οικογένειες χωρίς δουλειά γιατί τα μαγαζιά που δούλευαν κάηκαν... θα μπορούσε να είναι και το δικό σας μέσα...καταστράφηκαν και άλλα, εμπορικά κέντρα, πολυεθνικές και τράπεζες και γέμισε η ψυχή μου χαρά. Λες να είναι κακό αυτό? Το ξέρω ναι, η βία γεννάει βία... Αλλά αυτοί δεν το ξεκίνησαν? εξουσία και κρατική καταστολή αντάμα...Σπουδάζουμε, δεν έχουμε δουλειά. Δουλεύουμε, δεν πληρωνόμαστε. Πληρώνουμε, δεν έχουμε παιδεία και υγεία. Φωνάζουμε, μας κοροιδεύουν. Απαιτούμε, μας χτυπάνε. Οι αξίες? σκύψε, γλείψε, υπόσκαψε, κλέψε για να κερδίσεις αυτά που αναγόρευσαν σήμερα αξία. Λεφτά εύκολα, γρήγορα. Αν είναι και από καταπάτηση δημοσίου συμφέροντος, από διεφθαρμένους, από σκάνδαλα, ακόμη καλύτερα.
Γι' αυτό σου λέω Αλέξη, δεν έχω που να ακουμπήσω, από που να πιαστώ. Να στραφώ μέσα μου για τη λύση, να επιμείνω στη μή βία ή μήπως ήρθε καιρός να μη μείνει τίποτα όρθιο?

Καλό ταξίδι λεβέντη μου...

Πίσω απ τον μπερντέ, τα βλέπω ανάποδα

(η φωτογραφία είναι από το σαιτ του Ηλία Καρελλά http://www.iliaskarellas.gr/pages/giamegalous.html)

Πρέπει να ομολογήσω ότι προχθες χαιρόμουν... χαιρόμουν γιατί θεωρησα αρχικά με περισευάμενη ελπίδα στο μυαλό το φτωχό και το ονειροπαρμένο, ότι "επι τέλους, οι συγκατοικοί μου σηκώθηκαν στηλωσαν μποι, λενε όχι σε κατι, στο θανατο ενός παιδιού, στην οποια κοινωνική δομή και αρχή τον επετρεψε... "

Χθες το βράδυ όμως ειδα κάτι άλλο, που το ονειροπαρμένο και φτωχό χειραγωγημένο μυαλό μου δεν το αντιλήφθηκε άμεσα... αν και ειχα μια υποψία ειχα ενα προαισθημα δεν μπορεσα να το ερμηνεύσω γρηγορα, μου λειπαν στοιχεια, μου έλειπε η σατανική σκεψη... Ειδα λοιπόν έναν μηχανισμό χειραγώγησης εν δράσει... είδα την 11/9 της Αθήνας... φυσικά με πολύ φτωχότερα εφε, μια και δεν εχουμε ενα χολυγουντ να σκηνοθετεί, αλλά στα μάτια μου ο μηχανισμός καταστροφής που ειδα να δρα ψες τη νύχτα ήταν ο ίδιος....

Προκειμένου να αποφορτιστώ συναισθηματικά, και να μην αδικήσω κανεναν με τη σκεψη μου λοιπόν, ειπα κατσε πισω και σκεψου... βάλε τα παπακια στη σειρά μπας και ξεμπερδευτείς και καταλάβεις τι γινεται, τι εγινε, και ίσως τι θα ακολουθήσει... προ πάντων μη φοβάσαι... ούτε για τη ζωή, (ετσι κι αλλιώς απαξιωμένη ειναι - ούτε για την ύλη, ξαναφτιάχνεται παρά τον κόπο που χρειάζεται)

εκατσα λοιπόν και ειδα τα εξής απλοικά (μου λειπει η βαθειά γνωση αλλά ίσως ακόμη μπορώ να αντιλαμβάνομαι κατι λιγα)

1 - καιρό τώρα με σκανδαλα σκανδαλακια, μοναστήρια κουμπαρους νυφες γαμπρούς και αδελφοξάδελφα, καλλιεργήθηκε μαζική αχρωματιστη κομματικά, λαική απαξίωση και αγανάκτηση για ολους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς...

2 - ερχεται στο καπάκι η οικονομική κριση, (που ήταν εδώ αλλα δε μας το λεγανε) και οι προτάσεις του οικονομικού επιτελειου για την αντιμετώπισή της, βαλε μεσα και κτηματολόγια δασολόγια, και παλι μοναστήρια, προκλήσεις μισθολογικές εργατικές και μύριες άλλες που αφορούν το οικονομικό κομμάτι, και ενισχύει την οργή, την αγανάκτηση, την απαξίωση, αλλά εισάγει και δυο αλλα πραγματάκια στον κόσμο, φόβο και απελπισία (εκτός φυσικά αν εισαι ευλογημένος με μερικά μυρια ευρώ απο την παναγία μεσω Ευφραιμ)

3 - σκαει προψες και το κατάπτυστο γεγονός της αφαιρεσης της ζωής ενός παιδιού, με τρόπο βαρβαρο απάνθρωπο, τρόπο που δηλοί την απαξίωση της ανθρωπινης ζωής, τρόπο που καταδειξε το πως αληθινά μας αντιμετωπίζουν οι αρχές μικρες ή μεγάλες, μια και ο κύριος που τραβηξε τη σκανδάλη ηταν διορισμένος απο εκείνους που καποτε εμπιστευτήκαμε, και συνεχισε να ειναι στη θεση του απειλώντας ολους μας απο τους προσφατα μπιστικούς μας...

4 - η πρώτη μερα μου φάνηκε λογική αντίδραση στον θάνατο του Αλέξη (του παιδιου μας γιατί μπορει να ηταν το δικό μας παιδί στη θεση του παρά τις αντιρρήσεις πολλών, οτι δεν επρεπε ναναι εκεί οτι φταινε οι γονεις που το αφηναν εξω κλπ κλπ Ελεος λιγο στη ψυχουλα του και στον πονο αυτών των ανθρωπων)

5 - σκεφτηκα λοιπόν ότι αυτό ηταν πιασαμε πατο και αρχισαμε να ανεβαίνουμε, λευτερώθηκε το μυαλό των συγκατοίκων μου απο το λαιφ σταιλ της Τατιάνας και της Δρουζα, απο το Χ φακτορ των καλών και των κακών, και γύρισε τα ματια εκεί που πρεπει, σκεφτηκα οτι τα καρφιά στον καναπε πληθύναν τοσο που δεν αντεχει ο κωλος μας πια και βγηκαμε εξω,... για να διεκδικήσουμε τη ζωή, να διεκδικήσουμε τον σεβασμό που μας πρεπει, την ισονομία, την υγεια την παιδεια την ασφάλεια το περιβάλλον - για να διεκδικήσουμε ότι αυτονόητο παραχωρήσαμε τοσα και τόσα χρονια απο τη μεταπολίτευση και μετά....

6 - και ηλθε η χθεσινή βραδυα, και μου τα εκανε μαντάρα στο μικρό φτωχό μου μυαλό... καηκε η βιβλιοθήκη, η Ακαδημία, φάροι πολιτισμού... και τότε ειδα τη στιγμή που παραιτήτο ο πρύτανης νιωθωντας πνευματική ευθύνη...

επρεπε να σιαξει η κατάσταση, να συσπειρώσει το κάθε χρωμα τον κόσμο του, να αντιστραφει η οργή του κοσμου για τον παράλογο θανατο του Αλέξη, και να ασχοληθεί με κάτι άλλο, πιο μαζικό... επρεπε να βρεθεί μηχανισμός αντιπερισπασμού... επρεπε να διασφαλιστουν οι καρέκλες τα καρεκλάκια, να προστατευτούν οι οφ σορ, να ξεχαστει το βαλτοπεδι, να ξεχαστει ο χωλός προυπολογισμός πείνας, να ξεχαστουν τα ταμεια που δεν πληρώνουν πλεον φαρμακα, και τα φαρμακεια των νοσοκομειων που μενουν αδεια... να ξεχαστει η βια καποιων οργάνων της ταξης, να ξεχαστει η ατιμωρισία εγκλημάτων τόσο κατά του κοινωνικού συνόλου όσο και κατά του ατόμου που αντιμετωπίζουμε τοσα και τόσα χρονια....

και ακουγα στο ραδιο το μεσημερι ψες, προσοχή υπαρχουν φημες για προβοκατσια και ελεγα τι στην ευχή θα κανουν οι πουστηδες για να αλλαξουν το συναισθημα το κοινό?

το ειδα... λοιπόν, μπηκε μπροστά η πιο πετυχημένη μηχανή εκφοβισμού των ανθρωπων, καθως και στηθηκε η μηχανή για ανευ ορων και αντίδρασης παραχώρησης κι αλλων κοινωνικών και ατομικών αγαθών και δικαιωμάτων απο τη μεριά μας...

ο φοβος της καταστροφής των κοπων μιας ζωής, η οργή τοσων και τοσων ανθρωπων που χασαν γιορτιάτικες μερες το βιος τους εκανε τον θανατο του Αλέξη χλωμό γεγονός, πραγματικά μεμονωμενο... στη γενική συνείδηση... Μας δώσαν με τις εντεταλμένες κατά την ταπεινή μου γνώμη εκτενεις καταστροφές εναν άλλο λογο να οργιστουμε, δημιουργήσαν και την απαραιτητη απαξίωση των παιδιών που για μια στιγμή φανταξαν μικροί ήρωες και σαν ελπίδα στα ματια πολλων, τη στιγμή που ορθώσαν μποι και φωνή για την ψυχή που αδικοχάθηκε...

Εκράτησαν δε μια και καλά μουδιασμένη σιωπή, μια σταση που μόνο ενας ηλίθιος θα θεωρούσε υπευθυνη, αφήνοντας τα παιδιά με τα μαυρα ματια να καψουν να σπασουν να καταλύσουν να αποδυναμώσουν καθε πιθανή μας αντίδραση στην αδικη δολοφονία του παιδιου μας...

Δημιουργειται λοιπόν κατά τη γνωμη μου ενα περιβάλλον που μυρίζει εμφύλιο... οι μισοί υπερασπίζονται τον Αλέξη, και τους Αλέξηδες τουτου του τόπου, κι άλλοι μισοί βιτρινες τζαμαρίες ιδρώτα και κόπο μιας ζωής... Απο την άλλη οι "αρχοντες" διασφαλίζουν τις καρεκλες τους, τις μπιζνες τους με ελάχιστα εκτακτα λειτουργικά εξοδα, και ίσως ίσως ολοι οι "χρωματιστοί" βοσκοί, καταφέρνουν να συσπειρώσουν τα πρόβατά τους... απο την εξω δεξιά ακρη εως την εξω αριστερή ακρη...

Λογικό μου φαινεται, δεν μπορώ να παραβλέψω τη βλάβη τοσων ανθρωπων, δεν μπορώ να κοιτάξω μονο τη μια μεριά, αλλά δεν παυω να πιστευω ότι η ζωή αξίζει πιο πολύ....

κι ετσι οπως το βλεπω με το ματι που δεν θυμίζει τον αετό, για άλλη μια φορά με τεραστια επιτυχία και μικρό σχετικά κόστος το σύστημα, ότι και να ειναι αυτό το ρημαδι, επέτυχε να επιβληθεί... επέτυχε να καθαρίσει απο την οποια αντίδραση, δημιουργώντας δυο στρατόπεδα στον κόσμο, εκείνο της αδικοχαμένης ζωής κι εκείνο της κατεστραμένης περιουσίας... τι καλύτερο μπορούσαν να εχουν, και τα σκανδαλα ξεχάσαμε εστω και για πεντε μερες, και τον προυπολογισμό, και η βάση εμεις οι ψηφοφόροι τους αγανακτισμένοι ειμαστε κοινωνικοί εχθροί ανάλογα τι μας καιει περισσοτερο, η ζωή των παιδιών μας ή οι κοποι της ζωής μας... στην επομενη πορεια συγκεντρωση και παλι τα χερια μας θα ειναι χωρια, και θα κοιτάζουμε με φανατισμό τον διπλανό μας που εχει αντιθετη γνωμη απο μας... επετυχαν να μας χειραγωγήσουν τη στιγμή που δυο πνευματικά κεντρα της πολης γιναν στοχοι και σταχτη...

επέτυχαν και θα το δειτε στο αμεσο μελλον, να δημιουργήσουν την απαίτηση για παραχώρηση ελευθερίας, για αστυνόμευση πιο βαναυση κι αδικη απο αυτή που σκοτωσε τον Αλέξη, για ακόμη λιγότερη δημοκρατια, για ακόμη μικρότερη κοινωνική συλλογική παρουσία του κοσμου, των πολιτών, των πραγματικών εντολέων και αφεντικών τους...

Την εποχή του σεισμού το 99 ειχα ακουσει εναν οικονομικό αναλυτή, να λεει ότι μια πολη κοστίζει λιγότερο για να αναδομηθεί παρά να εκκενωθεί σε πιθανή προειδοποιηση για σεισμό... εκτοτε φοβάμαι... διότι φαντάζομαι ότι το ιδιο ισχύει και σε άλλες περιπτώσεις καταστροφών... τοτε ειχα εμπεδώσει ποσο λιγο αξιώνεται και κοστολογειται η ζωή μου... κι εκτοτε φοβάμαι....

Διαβαζα σαν παιδί για φασισμό για δημοκρατία, για καπιταλισμό... επέλεξα εκείνο που ταιριαζε με τη σκεψη μου, με το χαρακτήρα μου, τον ανθρωπο...

Λυπάμαι σημερα, γιατί δεν με αφησαν να κρατήσω την ελπίδα που μου σφυριξαν κλεινοντας το ματι τα παιδιά, και λυπάμει που συλλισαν το χαμογελο του Αλέξη του καθε Αλέξη, για να με βαλουν παλι στο κουτί μου...

Το μόνο που μου μενει να ελπίζω ειναι ότι τα παιδιά θα σταθούν πιο εξυπνα, απο εμάς, και δεν θα χάψουν οπως εμεις μαλακωδώς χαυτουμε τις χλωμές δικαιολογιες τους, και θα αντικαταστήσουν τα οπλα της χειραγώγησής τους με έναν κόσμο ομοιο με τις ψυχές τους γεμάτο φλόγα δημιουργική σκέψη αγώνα δικαιο και αγνό...

ξερω ονειρεύομαι παλι, διχασμένα όνειρα, εφιάλτη και αγγελικό τοπιο μαζί, μα ειμαι παράξενο συγχωρα με...

Χριστίνα Σαββατιανού - 9/12/2008

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ Η ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΕΛΛΟ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

δεν υπαρχει λογος για αλλους νεκρούς, σηκωθείτε και φύγετε ΤΩΡΑ και αδειαστε τους δρομους και τον τοπο απο τη βρωμιά σας...

ειναι ανθρωποι εκει εξω όχι ζώα οχι πιονια σας όχι νουμερα ειναι παιδιά εκεί εξω ειναι τα παιδιά μας...

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ Η ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ

ΕΙΣΤΕ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΟΛΟΙ

ΔΕΝ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΑΣ ΕΤΣΙ...

ΣΑΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΕ ΣΑΣ ΠΗΡΑΜΕ ΧΑΜΠΑΡΙ...

ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ

ΠΑΡΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΚΙ ΟΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΣΑΝΤΗΡΙ...

ΟΤΙ ΦΑΓΑΤΕ ΦΑΓΑΤΕ

ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ...


ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ...

Τρικλοποδιες: ΕΣΕΙΣ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΒΙΤΡΙΝΕΣ, ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΖΩΕΣ.

Τρικλοποδιες: ΕΣΕΙΣ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΒΙΤΡΙΝΕΣ, ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΖΩΕΣ.

από το μπλογκ του Σπύρου... (τι να πω εγώ, βρήκε τις λέξεις που έχασα μεσα μου ο Σπύρος...)

ΕΣΕΙΣ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΒΙΤΡΙΝΕΣ
ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΖΩΕΣ.


Για ακόμα μια φορά κάποιοι έπεσαν από τα «σύννεφα» …
- μα πώς έγινε αυτό ?
- μα πως μπόρεσε και τράβηξε μπιστόλι ?
- μήπως ήταν τρελός ?

και αν κοιτάξεις σήμερα τους υπερασπιστές του εκτελεστή, αυτή την στάση προσπαθούν στοιχειοθετήσουν …
Έχασε το μυαλό του ο φονιάς του Αλέξανδρου !!!
Δεν ήξερε τι έκανε !!!

Από την άλλη μεριά, τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, έντεχνα, προσπαθούν να μεταφέρουν το σημείο ενδιαφέροντος, στις καταστροφές που προκάλεσαν διαδηλωτές τις μέρες αυτές σε όλες τις πόλεις όπου έγιναν διαδηλώσεις.

Ήταν υπόθεση χρόνου να γίνει το κακό.
Όλοι ήξεραν πως θα γίνει.
Πολλοί το παρακαλούσαν να γίνει. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Το βράδυ του Σαββάτου , κατά την διάρκεια των επεισοδίων, συνέβη κάτι πολύ σημαντικό.
Σε όλη την διάρκεια της νύχτας, κόσμος αυθόρμητα, μόλις μάθαινε για την δολοφονία του Αλέξανδρου «έμπαινε στον χορό» της διαμαρτυρίας. Με κάθε τρόπο, ακόμα και με βία.
Και ήταν κόσμος απλός, καθημερινός.
Ήταν θαμώνες των bar, ήταν νέοι από τις συνοικίες.
Ήταν τα δικά σας παιδία.
Ήταν εκείνα τα παιδιά που ευτυχώς ΔΕΝ ήταν στην θέση του Αλέξανδρου.
Και ΔΕΝ ήταν ο Αλέξανδρος στην λάθος θέση, μια λάθος στιγμή.
Ο φονιάς του ήταν σε λάθος θέση. Και σε λάθος θέση είναι και οι φυσικοί του μα και οι πολιτικοί του προϊστάμενοι.
Σε λάθος θέση είναι όλοι εκείνοι που θέλουν την περιοχή των Εξαρχείων να υπάρχει σαν γκέτο.
Εκείνοι που πιστεύουν πως κάθε «μητρόπολη¨, για να είναι in
χρειάζεται και τους παρίες της. Είτε αυτοί είναι μετανάστες, είτε είναι κουκουλοφόροι, είτε είναι πρεζάκια.
Ας είναι ότι θέλει, αρκεί να προκαλεί στους «φιλήσυχους πολίτες» φόβο και ένα αίσθημα ανασφάλειας.
Αρκεί να υπάρχει η ανάγκη για την δικαιολογία της καταστολής.
Αρκεί να μπορούν να έχουν χώρο ύπαρξης οι αγανακτισμένοι πολίτες.
Λέτε αυτοί οι δημοσιογράφοι που ακούτε στα ραδιόφωνα και βλέπετε στις τηλεοράσεις σας, να προσπαθούν να μας πείσουν πως πρέπει να περιμένουμε για να καταλήξουμε σε συμπεράσματα, να βγουν τα αποτελέσματα της βαλλιστικής ή να ολοκληρωθεί η προανάκριση, να το κάνουν από μόνοι τους και όχι να παίρνουν εντολές από τα αφεντικά τους ???
Λέτε πως οι πολιτικοί που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, για «τον νεαρό» που χάθηκε, να νοιάζονται στα αλήθεια ???
Και πιστεύετε στα αλήθεια πως όλα θα τελειώσουν εδώ ?
Θα ξεχάσουμε όλα αυτά που γίνονται ?
Και θα πάμε να γιορτάσουμε τις «άγιες» μέρες που έρχονται ???


Πολλοί μιλάνε για τις βιτρίνες που έσπασαν, εγώ σας λέω για τον Αλέξανδρο που δολοφονήθηκε το Σάββατο.
Πολλοί μιλάνε για τα αυτοκίνητα που κάηκαν, εγώ σας μιλά για τον Μιχάλη τον Καλτεζά που δολοφονήθηκε το ΄85.
Πολλοί μιλάνε για λειλασίες, εγώ σας μιλάω για τους εργάτες που σκοτώθηκαν το καλοκαίρι στα ναυπηγεία στο Πέραμα, για να έχουν πιο μεγάλο κέρδος τα αφεντικά τους.
Πολλοί μιλάνε για τα κλειστά σχολεία, εγώ σας μιλάω για την δολοφονία του Τεμπονέρα στην Πάτρα.
Πολλοί μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε,
εγώ ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΠΙΑ, ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ…

ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Μαμά φοβάμαι - τα παράθυρα χωρίς κουκούλα

(φωτογραφία από το μπλογκ του Σπύρου Τσακίρη "τρικλοποδιές"

μαμά φοβάμαι το γυαλί, εκείνο που φιλοξενεί γλιτσιάρηδες που κραδαινουν αρχές κι εξουσίες ως λαβαρα, που την ευθύνη την εχουν για κωλόχαρτο να σκουπίζουν τα σκατά που πετάνε στα μούτρα μας... και εμάς φοβάμαι την ωρα που λέμε ευτυχώς τη γλίτωσα ή την ωρα που τους λεμε ευχαριστώ...

φοβάμαι μαμά, οσους κοστολογούν τη ζωή με αντίβαρο το αμάξι τη βιτρίνα την περιουσία...

μαμά φοβάμαι τις ωρες που τα οπλα γίνονται μαθήματα στα χερια θρασύδειλων νταήδων υπαλληλίσκων ενός δολοφονικού δημόσιου χώρου, που νομίζουν ότι πιάσαν τον παππά απ τα αρχίδια... και νιώθουν αντρες σπουδαίοι την ωρα που η κανη τους καπνίζει σκοτεινιάζοντας ματια 15χρονων παιδιών...

φοβάμαι μαμά, τα παράθυρα τα γυαλινα, που από μέσα τους σαν σκουλήκια θα φανε τη σαρκα του παιδιού, στην πιο αναισχυντη ψηφοθηρία που μπορει ποτέ να γίνει...

μαμά φοβάμαι ολους εκείνους που με δακρυα πετρινα σαν τον ταφο που θα σκεπάσει τον Αλέξη υπερασπίζονται το δικαιο και τη δημοκρατία που εκείνοι κατέλυσαν προ καιρού...

φοβάμαι μαμά τους μαφιόζους τα ανθρωπόμορφα τερατα που στο βωμό δεν ξέρω ποιου αρρωστημένου κερδους ή σκοπού ζυγίζουν τις πετρες και τα ρόπαλα αντί να σκυβουν ταπεινά στο θαυμα της ζωής μπροστά...

μαμά φοβάμαι όσους μιλούν μιλούν μιλούν χωρίς λεξεις με ματια κενά με αιμα μαυρο χθόνιο για μενα για σενα για τον Αλέξη, για οσους κλεμένη ανάσα εχουν και μνημες μονο μενουν πισω να τους θυμίζουν...

μαμά φοβάμαι τα θηρία φοβάμαι και τους αλλους τους ταλαιπωρους που σκυμένοι με γονατα γδαρμένα από τις υποκλίσεις και τα παρακαλητά νομίζουν ότι ζουνε επειδή εχουν τη βιτρίνα τους όρθια και τον καναπέ βολικό...

φοβάμαι μαμά τον κόσμο που με αφησες να αντιμετωπίσω...

φοβάμαι τα σκουπίδια μαμά που τον κόσμο αυτό τον εχουν μετερίζι τους κι εγώ εσύ εμείς δεν ειμαστε παρά πιόνια και κούκλες κρεμασμένες σε σκοινί, φοβάμαι εκείνους όλους που δεν κόβουν τα σκοινιά... που αρκούνται...

Μαμά φοβάμαι γιατί οι επικίνδυνοι δεν φοράνε κουκούλα, αλλά εχουν αξίωμα και μου λενε οτι με προστατεύουν...

δεν θελω να κανω παιδί μαμά, γιατί θα το γεννήσω ήδη νεκρό, απο σφαιρα...

Μαμά φοβάμαι....

Χριστίνα Σαββατιανού.

δεν έμαθα ακόμα το όνομά σου…

Πάνος Βασιλόπουλος
δεν έμαθα ακόμα το όνομά σου…

http://blogs.sch.gr/pvlimni/2008/12/07/16yearoldboy/

Θα μπορούσες να ήσουν το παιδί μου , ο φίλος μου , μαθητής μου.

Θα μπορούσες να ήσουν με αυτούς που χτες τα πιναμε , βλέπαμε ποδόσφαιρο, παίζαμε σφαλιάρες.

Θα μπορούσες να ήσουν μαζί μου ή κι εναντίον μου στις ιδέες, στις απόψεις, στην ομάδα ή στο κόμμα.

Όπως και νάχει , δεν πρόκειται ποτέ να βρεθούμε πια, αλλά σε ευχαριστώ για το σοκ που μου προκάλεσες.

Αυτό που λέει ότι ένας λαος κοιμότανε με το Βατοπέδιο, τον Εφραίμ, το Ρουσόπουλο, την κρίση, το πετρέλαιο, την Μενεγάκη και τα γκάλοπ.Κυβέρνηση, αντιπολίτευση μέχρι χτες γυρνάγαν στα κανάλια και η αστυνομία στα γήπεδα.

Κοιμόντουσαν όλοι, όλοι μας σου λέω, και ένα ΜΠΑΜ μας ξύπνησε.

Η ψευτοδημοκρατία, που δεν θέλει τους αντιφρονούντες, τους διαφορετικούς τους σκοτώνει, το ξέρω από την Ιστορία (Χούντα, Πολυτεχνείο, Καλτεζάς νομίζω ο προηγούμενος, Κουμής, Κανελλοπούλου από εξοστρακισμένο ..διάολο κι αυτοί, ποιός τους θυμάτε;)

Τόσα καμμένα αυτοκίνητα , κτίρια, δουλειές και υπολήψεις. Πόσα άραγε κοστολογούν την ζωή σου; Όλα!Αν ήμουν ο πατέρας σου θα έκαιγα νομίζω όλο το κόσμο για να τον ξαναφτιάξω από την αρχή, μόνο με σένα μέσα.

Δεν είμαι όμως.Κρατάω το χαμόγελό σου .

Τα αυτοκίνητα, τα μαγαζιά , οι καμμένες Τράπεζες, οι δουλειές όλα θα ξαναγίνουν.Εσύ θα λείπεις .Χιλιάδες κόσμος θα ξαναβυθιστεί στη μαλακωσιά του καναπέ του και θα ξεχνάει.Το χαμόγελό σου πίσω από την λάμψη της μολότωφ σαν ήλιος, το μπαμ του δυστυχισμένου μπάτσου σαν ίσκιος.

Θα πιώ απόψε στο χαμόγελό σου, θα προσπαθήσω να μη κοιμηθώ, να μη ξεχάσω…