ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ

κι αν σου πουν οτι φταις γιατί ονειρεύτηκες να ζήσεις καλύτερα (ακόμη και με λίγη ύλη παραπάνω) κι αν σου πουν οτι φταις γιατί δουλεψες και παλεψες για μια ζωή οπως στη σερβίρανε ιδανική - ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ το υπολοιπο το αιμα σου ζητούν και για να δικαιολογήσουν την αστοχία τους κανουν εσένα στόχο.... ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ δε φταις που δεν ονειρεύτηκες πιο ανοιχτό ουρανό και ελευθερία αλλιώτικη κι εκείνο το βολεμα ακόμη δικό τους κατασκεύασμα ήταν για οσους σαν εσένα δεν τολμούν αλλά δε φταις ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ.... (Χριστίνα .Σαββατιανού.)

.Τι θά λέγατε για μια συνταγή Χιώτικη ΣΟΥΦΛΕ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

.Τι θά λέγατε για μια συνταγή Χιώτικη ΣΟΥΦΛΕ ΣΟΚΟΛΑΤΑ από την φίλη μου την Ελενα στο facebook

μοιάζει ονειρεμένο

Τό Κρύο θέλει ....τζάκι....με κουβερτούλα η φλοκάτη .....ζεστό έκχυμα...της αρεσκείας σας ...η ποτάκι γιά όσους πίνουν ....και ενα γλυκάκι .....Τι θά λέγατε για μια συνταγή Χιώτικη ΣΟΥΦΛΕ ΣΟΚΟΛΑΤΑ?Ιδού τά υλικά....

350 gr γάλα
100 gr ζάχαρη
2 κρόκοι
40 gr corn flour
8 ασπράδια
150 gr κουβερτούρα λιωμένη ή 50 gr κακάο
4-5 βανίλιες

Εκτέλεση:

Χτυπάτε πολύ καλά στο μίξερ ή με το σύρμα τους κρόκους με τη ζάχαρη.

Κατόπιν προσθέτετε το κορν φλάουρ και τις βανίλιες και ανακατεύετε καλά με ξύλινο κουτάλι.

Αραιώνετε το μείγμα με λίγο κρύο γάλα.

Βάζετε το υπόλοιπο γάλα σ' ένα κατσαρολάκι πάνω στη φωτιά, προσθέτετε το μίγμα των κρόκων και της ζάχαρης και αφήνετε την κρέμα να πήξει ανακατεύοντας συνεχώς (σε χαμηλή φωτιά).

Χτυπάτε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγκα και τη ρίχνετε σιγά-σιγά μέσα στην κρέμα ανακατεύοντας καλά Προσθέτετε τη λιωμένη σοκολάτα ή το κακάο.

Βουτυρώνετε μια φόρμα και πασπαλίζετε με ζάχαρη άχνη. Αδειάζετε την κρέμα στην φόρμα και πασπαλίζετε απο πάνω ελαφρώς με ζάχαρη άχνη.Aν δεν έχετε ζάχαρη άχνη, μπορείτε να χτυπήσετε την κανονική ζάχαρη στην μουλινέτα για λίγο και να κάνετε τη δουλειά σας!.

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς C για 20-30 λεπτά.

Σερβίρεται αμέσως μόλις βγεί απο τον φούρνο.

Η ποσότητα των ασπραδιών μπορεί να αυξηθεί (αν και δεν το συνιστώ) ή να μειωθεί ανάλογα με το πόσο αφράτο θέλετε το σουφλέ. Ανάλογα μειώνονται ή αυξάνονται και οι βανίλιες.

Μπορείτε πριν το σερβίρετε να το περιχύσετε με λίγη κρέμα γάλακτος (ώστε, να έχει 3000 θερμίδες το κομμάτι

Καλή επιτυχία!

35.... κι όμως εχω ζήσει, με μια μνήμη θολή που διψάει λεύτερη να αφεθεί...

ετσι το ακουσα αυτό το τραγουδι, και σκέφτηκα τη μάνα μου που εφυγε πριν οκτώ χρόνια και το τελευταίο πράγμα που εκανε μεσα στον πόνο του καρκίνου της ηταν να μου ιστορήσει τα βάσανα, το ξύλο τους πολέμους παλιούς και νεους τους δικούς της και ολων των αλλων συγγενών που δεν γνωρισα ποτέ

Για να ξέρω ότι αγωνίστηκε απο παιδί με τα πλευρά σπασμένα απο το φρουρό των φυλακών των Τρικάλων (ηθελε να αφήσει την κόρη της περήφανη πίσω να ζει με ψηλά το κεφάλι), σκέφτηκα τα ξαδέλφια της που λίγο θυμαμαι μια και τον καιρό της χουντας που σκοτώθηκαν ημουν μικρή, σκέφτηκα κι ολους εκείνους τους μικρούς ασήμαντους της οικογένειάς μου που μου ιστόρησε εκείνη την τελευταία βδομάδα της ζωής της η μαμά, και σκοτώθηκαν πιο πριν στον εμφύλιο και αλλοι τοτε με τους γερμανούς, κι η μονη θυμισή δική μου απο αυτούς ειναι κατι ποιήματα ξεθωριασμένα, που κουβάλαγε η μανα μου σα θησαυρούς ολη της τη ζωή, κρυμμένα σε μικρά χαρτονένια κουτάκια, τυλιγμένα με βελούδινα υφάσματα να μην τα πιάνει υγρασία

Κι ολους αυτούς τους αγωνιστές μικρούς ανώνυμους ανύπαρκτους στη μνήμη ή στα μνημεία, ερχονται σήμερα καποιοι να τους ακυρώσουν με τις πολιτικές τους πράξεις με τις αποφάσεις και τις υπογραφές τους και ζητάνε τη δική μου κατανόηση τη δική μου συμμετοχή τη δική μου πλάτη στο ανόσιο εργο τους το δικό μου αιμα κι αυτό ολων των δικών μου που εχουν απομεινει στη ζωή.

Ειμαι απο ματοβαμένη οικογένεια που πονεσε και θυσίασε παιδιά πολλά για την ελευθερία που τσαλαπατήθηκε σημερα από αυτούς που για να με σώσουν με πουλάν, που για να διατηρήσουν τις εξουσίες τους σφαγιάζουν παιδιά γερους νεους ανήμπορους εργάτες κι εργοδότες μαζί, και μου λένε οτι οφειλω σεβασμό σε αρχηγούς και θεσμούς, στους ιδιους καποιους απο εκέινους που πρώτοι προδωσαν τις αόρατες μνήμες των παλιών αυτών αγνωστων συγγενών μου...

Μου λένε οτι οφείλω στην πατρίδα μου να βάλω πλάτη και στηριξη κι οτι τα ανοσιουργήματά τους θα με σώσουν κι εμενα και τους αλλους που ζουν γυρω μου... και με υποτιμούν τοσο που θελουν να πιστεψω τα ψεμματά τους για αληθεια, που οργίζομαι βαθειά και εξανίσταμαι και τρελλαινομαι απο έχθρα... και δε μου αρεσει η έχθρα μα αυτοί γίνονται εχθροί δικοί μου, της μάνας μου, των αόρατων ανώνυμων μικρών ηρώων της οικογένειάς μου που σκοτώθηκαν νωρίς.

Εσείς κύριοι οφειλετε σεβασμό σε μενα στον καθένα σαν εμένα και σε όλους εκείνους που χαράμισαν σπατάλησαν τη ζωή τους εχοντας οραμα ενα ιδανικό τη λευτεριά και μια πατρίδα τουτη τη δυσμοιρη που ξεπουλάτε μπιρ παρά, εσείς κυριοι οφείλετε να σκυψετε και να αφήστετε τα ηνία σε άλλους ικανούς και ηθικούς γιατί δεν σας σεβομαι δεν σας θελω, δεν με εκπροσωπήσατε ποτέ με τη θελησή μου και δεν μπορείτε να αποφασίζετε για εμένα χωρίς να ερωτηθώ... Δεν σπατάλησαν οι προγονοί μου οι προσφατοι κι οι παλιοί μικροί ανώνυμοι ήρωές μου τη ζωή τους για να αλωνίζετε εσείς και να χλευάζετε τις αόρατες μνήμες τους, δεν ετρωγε ξύλο απο παιδί η μάνα μου απο φασιστικά χερια για να ελθετε εσεις να με δυναστευσετε με υπουλους και βρωμικους τροπους, δεν κοιλοπόνησε καμμία μανα για να σας επιτραπεί να πουλήσετε το μελλον και τη ζωή του παιδιού της...

ΔΕΝ σας σεβομαι ΔΕΝ σας εμπιστεύομαι ΔΕΝ σας θελω

Χριστίνα Σαββατιανού 2-11-2011

34........Θολούρες

διαβασα καπου : ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ. ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ 48 ΩΡΕΣ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

(δε διαφωνώ αλλά ταπεινή γνωμη μου ειναι οτι απο εδώ και μπρος μην πιστεύετε κανεναν και τιποτε, οχι μονον τις επομενες 48 ωρες)

===================================
σου ζητάνε να συναινέσεις στο χαμό σου, θα σου ζητήσουν να στηρίξεις το χωμα που θα σε καλύψει για μια δυο γενιές τουλαχιστον. Σε βάλανε με το ζόρι εντεχνα να σιωπάς να εκπίπτεις αξιών κι ανθρωπιάς για να πινουν ανενόχλητα το αιμα σου και τον ιδρώτα σου, και τώρα, τωρα που η φλύκταινα η βρωμική τους εσκασε σου ζητάνε να γλύψεις γονυπετής και πρόστυχος το πυον τους... σου ζητάνε να προσυπογράψεις το θανατό σου να τους αβαντάρεις στα αλλοπρόσαλλα σχέδιά τους που ένας θεός ξερει ποια παραφυλική διαστροφή τους ικανοποιούν.... σου ζητάνε να θυσιάσεις ζωή, ζωές για να συνεχίσουν να γλεντάνε στα αβουλα κουφάρια που θα μεινουν πισω ανενόχλητοι...

με στολίδια κι υποσχέσεις εκείνο το γενναιον ψεύδος του πλάτωνα που το ονόμασαν κοινωνική μηχανική στα πανεπιστήμιά τους σου δυναστεύσαν τη σκεψη τη πραξη τη ζωή... και τωρα σου ζητάνε τα ρεστα για οσα η ξιπασιά τους ξεχασε να προβλέψει, για ολα εκείνα που η βρωμικη πρακτική τους κι η διαστροφή τους δεν ελαβε υπόψιν, σε απομάκρυναν εντεχνα και με μακρόχρονη προσπαθεια απο την ανθρωπιά και τη φύση σου και τωρα σου λένε οτι φταις, γιατί τους πιστεψες μεσα στους λαμπρους μανδύες που ειχαν ενδυθεί εκείνους της γνωσης της αφθονίας ενός αδηφάγου πολιτισμού ενός ακόρεστου και ιδιοτελούς συστήματος που δεν σε λαμβανε υπόψιν παρά μονον σαν καυσιμο και σαν εξάρτημα....

τι θα κανεις ανθρωπε εσύ που καλεισαι να πεθάνεις ή να ζήσεις με νεους τροπους αγνωστους ή ξεχασμένους? πες μου τι?

Χριστίνα Σαββατιανού 2-11-2011 (με πιθανότητες επέκτασης τουτο εδώ)

33,,,, ένα βράδυ μονάχα

ένα βράδυ μονάχα ζητώ να με δεις στο όνειρό σου, ένα βράδυ, απόψε, που όλα γύρω μυρίζουν φωτιά και η κόλαση τη πλατεία φλερτάρει κι οι αγγέλοι ένα γύρο με σπασμένα φτερά....

ένα βράδυ αγάπησέ με σαν να ήμουν παιδί, ένα βράδυ μονάχα να πάρει θάρρος η ψυχή.... ένα βράδυ να ερωτευτείς τη γεύση από φράουλα και γλυκό νεράντζι, και να ξεχάσεις πως εκεί έξω βροχή το δάκρυ και το ξύλο πολύ...

ένα βράδυ μονάχα ζητώ, σε παράνομο έρωτα να ανοίξω την πόρτα, έτσι από όλα να φύγω να ξεχαστώ, και στα μάτια απλά να κοιτάξω, ένα βράδυ που φόβο και δάκρυ δε θα χει μόνο αγάπη ρε, μόνο αγάπη αγνή της ψυχής παιδί...

ένα βράδυ μονάχα ζητώ, να ξεφύγω απ τη δίνη που μου ορίσαν, και σαν ξένη από ξένη μεριά να κοιτάξω μονάχα εσένα, με δυο μάτια που δεν τα χεις δει, με δυο χέρια δειλά να σε αγγίξω, και να ζήσω μια τόση στιγμή, χωρίς φόβο δάκρυ και μίσος...

ένα βράδυ σου λέω μονάχα, αγκαλιά να με πάρεις κρυφά, από όλους κι από όλα μακριά, ένα βράδυ ζωής ως της πρέπει, ένα βράδυ χωρίς απειλή, χωρίς αίμα και πόνο χωρίς πείνα και τρόμο, ένα βράδυ γεμάτο ζωή....

ένα βράδυ γυρεύω να αγγίξω ένα αστέρι και να ξεχαστώ, ένα βράδυ γλυκά να φιλήσω, σε δυο χέρια γερά να αφεθώ, ένα βράδυ χωρίς τα θηρία, χωρίς χρήμα και λόγια κενά, χωρίς ψέματα, χωρίς φασαρία ένα βράδυ να ζήσω απλά, όπως τότε που ήμουν παιδί, ένα βράδυ γεμάτο ζωή...

ένα βράδυ χωρίς τους σωτήρες, χωρίς άρχοντες κι αφεντικά, ένα βράδυ με δύο ποτήρια και με μάτια ένα γύρο γλαρά και γλυκά.... ένα βράδυ με φίλους κι αγάπες, ένα βράδυ με γέλια πολλά, χωρίς σκέψεις χωρίς εφιάλτες, ένα βράδυ με ανθρωπινή γεύση και μυρωδιά....

ένα βράδυ μονάχα ζητάω, ένα βράδυ να ζήσω σαν τότε που ήμουν παιδί, με ανέμελη σκέψη με όνειρα χίλια, με γεύσεις και λέξεις απλές, ένα βράδυ μονάχα, ένα μόνο ζητάω και ύστερα αγκαλιά τον τρελλό μου, θα πάρω και θα ξανάβγω στους δρόμους σε γωνιές και σοκάκια να ζω....

ένα βράδυ μονάχα που άνθρωπος θα μαι με αξία και λόγο, με ανθρώπους σε ανθρώπινη γη, ένα βράδυ σαν όνειρο ναναι και μαζί μου να είσαι κι εσύ... ένα βράδυ μονάχα ζητάω... τίποτε άλλο, τίποτε πιο λίγο, τίποτε πιο πολύ.... ένα βράδυ μονάχα.... και να σαι εκεί...

Χριστίνα Σαββατιανού 20-10-2011

32... Κάποιο λάθος...

δεν ειναι ο κόσμος μου αυτός δεν είναι ο τόπος μου, δεν τονε θελω... θελω ήλιο αέρα ουρανό λεύτερα να ανασαίνω... θέλω παιδιά χαρούμενα και λόγια αγαπημένα, ο φόβος ειν ζυγός βαρύς, κι η αδικία βρόγχος... η σκληράδα της ψυχής αβάσταχτο φορτίο, δεν ειναι ο κόσμος μου αυτός ειναι άλλος τόπος, αλλού να παω πρεπει, να παρω όλα τα παιδιά και τα πουλιά, τα δέντρα, και τους γερόντους και τους νιους να φυγουμε μακριά, οσο μακριά φτανει ο νους και αγναντεύει η σκέψη και μελλον άλλο όμορφο να φτιαξουμε μαζί...

Χερι με χέρι ψυχή με ψυχή, να χτίσουμε το τώρα, και για το μέλλον όνειρα να αφήσουμε τριγύρω... Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός που ύλη προσκυνάει και σε θεούς αλλόκοτους θυσιάζει τη ζωή... Να φύγω θέλω να χαθώ, με μόνα μου μπαγκάζια, όλα εκείνα τα μικρά και τα άξια της ζωής... Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός ο αιματοβαμένος που χέρια ανίερα παντού σου κλέβουν τη φωνή....

Θα πάρω όλα εκείνα που αγαπώ κι αλλού θα παω να ζήσω... να εχω τη φωνή ορθή, και τη ζωή με αξία... κι από όλα τα άλλα τα πολλά μονάχα Ελευθερία, αυτή θα παρω για αρχή αυτή και για σημαία... κι ολοι στον τοπο τον τρελλό θα ζήσουμε ξανά θα χτίσουμε ανθρώπινη και δίκαιη κοινωνία και χωρίς φόβο ονειρα θα κάνουν τα παιδιά...

Χριστίνα Σαββατιανού 2-10-2011

31....

Τι να σε εμπνεύσει μάτια μου, τι να σε συγκινήσει... σε τούτον δω τον σκοτεινό και άγριο ουρανό?

Τι να σου πω κι εγώ η τρελλή ελπίδα να σου δωσω, και ενα ανθιστό χαμόγελο να βάλεις στη ψυχή?

Να σου ιστορήσω τα παλιά για δόξες ξεχασμένες, για ονειρα που τολμησαν να αγγίξουν τη ζωή?

Για να σου δειξω γύρω σου μαυρίλα και σκουπίδια, και τις ψυχές υποδουλες σε ψέμα και χλιδή?

Πως να σε κάνω μάτια μου να ανοίξεις τα φτερά σου, όταν ο αέρας πνίγεται σε άβολη αλήθεια κι όταν ανθρώπου ανθρωπος στερεί την ανθρωπιά....

Δε θελω ψεμα να σου πω, ούτε να σου ιστορήσω ξένους αγώνες και παλιούς που εχουνε χαθεί...

Μόνο μια λέξη θα σου πω μια εικόνα θα σου δωσω, δυο χέρια αντάμα μια καρδιά σε σωματα πολλά, και μια φωνή που ακούγεται βαθιά μεσα απ τα μύχια θα σου δωρίσω να ζητάς την λένε Λευτεριά....

Αγάπη μου μη σκιάζεσαι το κόκκινο στους δρόμους, μη φοβηθείς το τρόμο, μείνε εδώ στα δύσκολα, μη τρεξεις να κρυφτείς... να μη κιοτέψεις μη λυγάς, να μην παραδοθείς... γιατί η εικόνα η παλιά οσο κι αν ξεθωριάζει δεν σταματαει ουτε στιγμή να γραφει Λευτεριά...

κι εγώ κι εσύ κι άλλοι μαζί μικροί τρελλοι στους δρόμους, ξανά να ζωγραφίζουμε σε αιώνιο πανί....

Καλημέρα....

Χριστίνα Σαββατιανού 27-09-2011

30...

τους φοβάμαι τουτους τους καιρούς, τις λέξεις τις οικειοποιούνται παράξενα σινάφια, τις κάνουνε σημαίες και εμβλήματα και άηχα συνθήματα, κι εσύ που χρόνια τώρα ψάχνεις ουσίες κρυμμένες ανάμεσα σε γράμματα και στίχους και λέξεις αδέσποτες και ζουμερές, μένεις μονάχος να ψάχνεις το λάθος...

Κι έτσι ορνια κι αρπακτικά και άλλοι θηρευτές ορίζουν τη ζωή σου, σε καλοστημένους μπερντέδες επάνω, με φόντα δύστροπα θολά, έχοντας τον έλεγχο εκείνων των βασικών σου εργαλείων λέξη, λόγο, σχήμα, γράμμα, σκέψη.... και μένεις εκεί ψάχνοντας το νήμα, και την άκρη, ψάχνοντας να βρεις συνάφειες κι ανθρώπινες ψυχές...

Είναι τουτοι οι καιροί παράλογοι, οξείς, και αφημένοι σε μια δίνη με χρώμα οδυνηρό... ειναι της ανθρωπιάς η λήξη κι η ημέρα που ανθρωπος άνθρωπο για τίποτε χαράζει....

Τους φοβάμαι τούτους τους καιρούς που κρύβουνε σκοπιμα πισω απο λέξεις κι ιδέες παράξενες ακάθαρτες προσωπα και σκοπούς... και παιζουν κουκλοθέατρο της λογικής τα ευαίσθητα υφάδια....

πως να κρυφτώ πως να σωπάσω μέχρι το κακό να νικηθεί? πως να ξεφύγω απο τον κουρνιαχτό τον μαύρο του άδικου τουτου θηρευτή?

θέλω ο τρελλός μου χέρια νύχια και μαλλιά να απλώσει ένα γύρω κι ενα φανάρι λαδοφάναρο να ανάψει στο δρόμο μη χαθεί....


Χριστίνα Σαββατιανού 4-08-2011

Η ρύπανση που ξεφορτώθηκε ο Δήμαρχος... από το Σύνταγμα....

Αναρρωτιέμαι αν με την ίδια θέρμη θα υπερασπιστεί η υπηρεσία καθαριότητος του Δήμου την καθαριότητα της πλατείας τώρα που απομακρύνθηκε η αισθητική και φυσική ρύπανση από τους άξιους δημοτικούς υπαλλήλους... Αραγε θα δουμε δημοτικούς υπαλλήλους να παροτρύνουν τον κόσμο να μαζέψει τα σκουπίδια του? Θα βοηθήσουν στην εκπαιδευση του κάθε αδαούς με εικόνα και παράδειγμα για το πως να διαχειριστούν τα σκουπίδια τους? θα βγει κανείς δημοτικός υπάλληλος εκτός υπηρεσίας να μαζέψει τις γόπες από τα πολύτιμα μάρμαρα της πλατείας?

Παει ο Ιούνης... έτσι οπως τελειωσε να μη ξαναγυρίσει ΠΟΤΕ....

αυτές τις μερες στις πλατειες κράτησα τοσα χέρια πήρα και εδωσα τοσα χαμόγελα και τοσες αγκαλιές... ιδίως προχθες με τα χημικά τα χερια ηταν πιο σφιχτά αδελφωμένα οσο δεν μπορούσα να φτασω στα πιο τρελλά μου όνειρα... ετσι θελω να κρατήσω ολα τα χερια πριν τελειώσει τουτη η μικρή ζωή... ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ (θα σας πρηξω στα καλομηνιάσματα μου φαινεται...) Χριστίνα Σαββατιανού (και σημερα εδώ... 01-07-2011)

Επίθεση με χημικά στο Ιατρείο της Πλατείας (ΕΞΑΝΤΑΣ)

Η αστυνομία δεν σεβάστηκε ούτε τους τραυματισμένους διαδηλωτές που κατευθύνονταν για περίθαλψη στο αυτοσχέδιο ιατρείο, υπό την αιγίδα του Ερυθρού Σταυρού, που έχουν στήσει εδώ και 36 μέρες οι "Αγανακτισμένοι" του Συντάγματος.
Αυτό που δεν γίνεται ούτε σε εμπόλεμες ζώνες, έγινε σήμερα στο Σύνταγμα, με αποτέλεσμα το ιατρείο να μην μπορεί να λειτουργήσει από ένα σημείο και μετά και να μεταφερθεί ο εξοπλισμός εντός του Μετρό.

Επίθεση με χημικά στο Ιατρείο της Πλατείας (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.

Τραυματισμός διαδηλωτή - Πλατεία Συντάγματος, 29/06/2011 (ΕΞΑΝΤΑΣ)

Βίντεο από τον τραυματισμό διαδηλωτή κατά τη διάρκεια της αναίτιας και δολοφονικής επίθεσης των αστυνομικών δυνάμεων εναντίον φοιτητών, εργαζόμενων και συνταξιούχων.

Τραυματισμός διαδηλωτή - Πλατεία Συντάγματος, 29/06/2011 (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.

"Ούτε στον πόλεμο δεν γίνονται αυτά" (ΕΞΑΝΤΑΣ)

Για το όνομα του Θεού... λέει ο εθελοντής Γιατρός...

"Ούτε στον πόλεμο δεν γίνονται αυτά" (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.

ΣΤΑΪΝΓΚΑΡΝΤ ΠΡΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: ΣΤΑΜΑΤΕΙΣΤΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΤΕ. ΖΗΤΕΙΣΤΕ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ.

http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html

ΣΤΑΪΝΓΚΑΡΝΤ ΠΡΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: ΣΤΑΜΑΤΕΙΣΤΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΤΕ. ΖΗΤΕΙΣΤΕ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο

H Handelsblatt είναι η σημαντικότερη οικονομική εφημερίδα της ηπειρωτικής Ευρώπης, η παληότερη, μεγαλύτερη και εγκυρότερη οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας. Εκδίδεται στο Ντύσελντορφ, βιομηχανική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Τη διευθύνει ο Γκάμπορ Στάινγκαρτ, οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμων, συγγραφέας πολλών best-sellers. Φιλέλλην και πεπεισμένος ευρωπαϊστής, μας μίλησε για το ελληνικό/ευρωπαϊκό ζήτημα.


Ερώτ. Πως βλέπετε τη νέα συμφωνία Ελλάδας-ΕΕ. Θα δουλέψει;

Απ. ‘Oχι. Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο. Δεν βοηθάει. Χρειαζόμαστε πραγματική λύση. Δεν είναι πολύ σοφό να καταπολεμάς κρίση χρέους με τεράστια νέα χρέη.

Ερ. Η εναλλακτική;

Απ. Αναδιάρθρωση. Διαπραγμάτευση για ανακούφιση από το χρέος. Λες σε όσους πήραν ρίσκο, τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, ελάτε να βρούμε λύση, για να αποσπάσει κάτι η Ελλάδα. Χρειάζεστε αέρα να αναπνεύσετε. Προσθέτοντας χρέος σε μια ήδη υπερχρεωμένη Ελλάδα θα έχεις βαθύτερη κρίση, αύξηση χρέους, διάλυση του ηθικού.

Ερ. Μα σχεδόν όλοι λένε ότι μία είναι η λύση: λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, πλήρης αποπληρωμή…

Απ. Λάθος. Τι μάθαμε από την ιστορία; Ο Σακς και τα παιδιά του Σικάγου πήγαν στη Μόσχα να συνεφέρουν την οικονομία με αυστηρή λιτότητα. Η χώρα διαλύθηκε. Ο Σακς αποκήρυξε τη συνταγή του! Οι Γερμανοί αποφασίσαμε στην ενοποίηση ότι δεν έχει νόημα να κόβεις δαπάνες και να αυξάνεις φόρους. Επενδύσαμε πολύ, αυξήσαμε τις εργατικές αμοιβές στην Ανατολή. Είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα. Το πρόγραμμά μας δούλεψε γιατί ήταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από όσα κάνουμε στην Ελλάδα.

Ερ. Οι αντίπαλοι της αναδιάρθρωσης λένε ότι αντιπροσωπεύει συστημική απειλή για τις τράπεζες.

Απ. Οι τραπεζίτες μας, περιλαμβανομένης της Ντώυτσε Μπανκ, μου λένε ότι έχουν ενσωματώσει στους ισολογισμούς ένα κούρεμα π.χ. 30%. Το περιμένουν κι αν δεν το κάνετε οι χρηματαγορές και οι ιδιώτες επενδυτές δεν θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να αναπτυχθεί. Τώρα, οι χρηματαγορές είναι κλειστές για σας, αν δεν πληρώσετε 25%. Για να βγεις από την παγίδα πρέπει να αναδιαρθρώσεις. Οι τράπεζες είναι έτοιμες.

Ερ. ‘Άλλες τράπεζες μπορεί να μην είναι έτοιμες, υπάρχουν και τα CDS.

Aπ. Αυτά τα λένε όσοι θέλουν να τα φορτώσουν όλα στους φορολογούμενους. Σε τελική ανάλυση είναι πολιτική απόφαση. Δεν μπορούν όσοι πήραν ρίσκο να φορτώσουν το κόστος στις κοινωνίες. Πρέπει να τιμωρηθούν.

Ερ. Λένε ότι οι τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να χρεωκοπήσουν. Τα κράτη και οι κοινωνίες;

Απ. Κάποιος θα πληρώσει το λογαριασμό. Και θα έρθει, και ο οικονομικός και ο πολιτικός, που μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερος για την ΕΕ. Οι Γερμανοί είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για βοήθεια. Αλλά δεν είναι βοήθεια. Τα δισεκατομμύρια δεν πάνε στην Ελλάδα, πάνε στις τράπεζες. Επιδεινώνεται η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας και ο προϋπολογισμός. Πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση.

Ερ. Αν σας ρωτούσε, τι θα συμβουλεύατε τον κ. Παπανδρέου;

Απ. Πρώτο, να σταματήσει να κάνει βαθύτερη την κρίση χρέους με νέο χρέος. Να αρχίσει διαπραγματεύσεις με τους επενδυτές, κράτη και ιδιώτες. Να προσέξει ταυτόχρονα τις τράπεζές του, να μην υπάρξει πανικός με τις καταθέσεις. Δεύτερο, να βάλει στο τραπέζι ένα πρόγραμμα ανάκαμψης και ανάπτυξης, που θα επιτρέψει να έρθει νέο δημόσιο και ιδιωτικό χρήμα, όχι για να πληρωθεί το χρέος, αλλά για νέες υποδομές και επενδύσεις. Το πραγματικό πρόβλημά σας είναι η μεγάλη αδυναμία της οικονομίας να ανταγωνισθεί στις εξαγωγές. Η γερμανική οικονομία εξάγει τρία δις καθημερινά, η ελληνική πενήντα εκατομμύρια. Είναι πολύ μεγάλο χάσμα. Χρειάζεται πρόγραμμα ανάκαμψης και ανάπτυξης. Τρίτο, να κινητοποιήσει τους ανθρώπους. Τώρα τους ρίχνει, κόβοντας δαπάνες, αυξάνοντας φόρους. Πρέπει να εμπνεύσει τη χώρα, να αναγνωρίσει τις αποτυχίες του παρελθόντος, την ανάγκη για σταμάτημα των υπερδαπανών και επιστροφή στη δουλειά, να σας κινητοποιήσει. Είναι πολύ σημαντικό.

Ερ. Μα έχει διαπραγματευτικά όπλα;

Απ. ‘Εχει. ‘Ολοι ενδιαφέρονται για το μέλλον της Ευρώπης. Κάνουμε ιστορία τώρα. Γεννιούνται οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Είμαστε τμήμα της διαδικασίας, βλέπουμε τη γέννηση ενός κράτους, μας τρομάζει, είναι δύσκολη, περίπλοκη. Αλλά πιστεύω ότι θα γεννηθεί στο τέλος αυτής της διαδικασίας που άρχισε στο τέλος του Πολέμου. Οι κρίσεις είναι μέρος της διαδικασίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι η κύρια αξία μας. ‘Ολοι ξέρουμε ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια κρίση χρέους. Η Ελλάδα κρατάει το μέλλον όλου του ευρωπαϊκού σχεδίου.

Ερώτ. Ζητάτε ευρωπαϊκό «New Deal»;

Απάντ. Θάλεγα περισσότερο σχέδιο Μάρσαλ ή το πρόγραμμα για την Ανατολική Γερμανία.

Ερώτ. Είναι ασύμβατο με τη δομή του Μάαστριχτ

Απ. Η δομή αυτή έχει ήδη καταστραφεί. Το πρώτο κράτος που δεν μπόρεσε να εφαρμόσει τη συνθήκη ήταν η Γερμανία. Στην ύφεση του ’90 δεν εφαρμόσαμε το 3% των ελλειμμάτων. Το Μάαστριχτ είναι ένα κομμάτι χαρτί, Πρέπει να το προσαρμόσουμε. Συμφωνώ με την πρόταση Τρισέ για Υπουργείο Οικονομικών. Πάει στη σωστή κατεύθυνση. Θα επαναφέρει και την εμπιστοσύνη στη Νότιο Ευρώπη.

Ερ. Υπάρχουν στην Ευρώπη πολιτικοί να πάρουν μέτρα εις βάρος των τραπεζών;

Απ. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας μας έστειλε ένα καθαρό μήνυμα ανεβάζοντας πάνω από 20% το επιτόκιο της Ελλάδας. Το φανάρι είναι κόκκινο, πολύ κόκκινο. Μας λένε «σταματείστε αυτό που κάνετε τώρα». Το δεύτερο σήμα που μου έρχεται από ιδιώτες επενδυτές είναι «ας καθήσουμε να βρούμε λύση». Οι χρηματαγορές είναι το μόνο ανθρώπινο σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για το μέλλον. Χρειαζόμαστε νέο ξεκίνημα. Δώσαμε πίστωση 110 δις στην Ελλάδα. Στην Αν. Γερμανία δώσαμε 160 δις κάθε χρόνο, πάνω από δέκα χρόνια. Μπορεί να γίνει. Το ελληνικό πρόβλημα δεν πρέπει να γίνει πρόβλημα του ευρώ και της ΕΕ. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει το 2,5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν είναι πρόβλημα.

Ερ. Γιατί Γαλλία και Γερμανία δεν σταμάτησαν τις επιθέσεις των αγορών στην Ελλάδα το 2009-10.

Aπ. Αυτή είναι η μία πλευρά. Αλλά οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις πηγαίνουν μια χαρά. Παράγουμε πολύ πλούτο. Υπάρχει πρόβλημα προϋπολογισμού σε μια-δυο χώρες; Ας αναδιαρθρώσουμε το χρέος και ας φτιάξουμε προγράμματα επιστροφής στην ευημερία.

Ερ. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί παίρνουν υπόψι τους την πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης στην Ελλάδα;

Απ. Δεν είμαι σίγουρος. Παίρνουν υπόψι τους την πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης στις δικές τους χώρες. Μιλούσα τις προάλλες με τον Υφυπουργό Οικονομικών του Σόιμπλε, έχουν την ελληνική κοινωνική κατάσταση στο ραντάρ, κυρίως όμως φοβούνται ένα εθνικό «ξέσπασμα» των Γερμανών. Υπάρχει πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης. Γι’ αυτό λέω να σταματήσουμε να ρίχνουμε κάτω την Ελλάδα.

Σέβομαι το πρόσωπο και την πολιτική του κ. Παπανδρέου. Είναι ήρωας. Πλησιάζει όμως σε σημείο που πρέπει να σκεφτεί πολύ. Χρειαζόμαστε κάποιον τώρα να αλλάξει το παιχνίδι. Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να βρει μια έξοδο από την παγίδα. Δεν θα προέλθει από τη Γερμανία ή τη Γαλλία. Γνωρίζω και σέβομαι τον κ. Παπανδρέου, έχει δώσει το λόγο του στον χρηματοπιστωτικό τομέα ότι δεν θα υπάρξει αναδιάρθρωση και κούρεμα, αλλά πρέπει να στείλει τώρα το αρχικό πολιτικό μήνυμα. Κάναμε λάθος τον περασμένο ενάμισυ χρόνο. Πρέπει να βρούμε λύση, νέο δρόμο. Η πολιτική και στρατηγική κίνηση πρέπει νάρθει από τον ίδιο και το γραφείο του τώρα. Αν εκείνος δεν ζητήσει αναδιάρθρωση δεν μπορεί να την κάνει η ‘Αγκελα Μέρκελ. Πρέπει να υποστηρίξει την ιδέα ενός προγράμματος ανάκαμψης, να πει για σταθείτε ένα λεπτό, είμαστε περήφανοι άνθρωποι, περήφανοι για ότι κάναμε μεταπολεμικά, γυρίσαμε στη δημοκρατία, μπήκαμε στην ΕΕ, προσπαθήσαμε σκληρά, ίσως όχι αρκετά, αλλά προσπαθήσαμε να ικανοποιήσουμε το Μάαστριχτ, αλλά πρέπει να βρούμε μια διέξοδο τώρα. Πρέπει να κινητοποιήσει όχι μόνο το λαό του, αλλά και τη διεθνή κοινότητα, ότι αξίζει να γίνει ακόμα μια επένδυση, όχι μόνο στο τραπεζικό σύστημα, σε ανθρώπους, σε σχέδια, σε ιδέες, νέες τεχνολογίες και υποδομές. Αναπτύξαμε μεταπολεμικά την Ευρώπη, ε, δεν είναι μεγάλο πρόβλημα η Ελλάδα! Ο Παπανδρέου είναι στη θέση του οδηγού για αυτή τη στρατηγική κίνηση. Είναι αρκετά έξυπνος για να το αντιληφθεί. ‘Ισως χρειάζεται χρόνο, ίσως του είναι δύσκολο, γιατί έχει δώσει το λόγο του. Μπορεί στο τέλος της διαδικασίας να μην είναι αυτός που θα περπατήσει στο νέο δρόμο. Πρέπει να κάνει όμως τώρα την κίνηση, ακόμα κι αν χρειαστεί τελικά κάποιος άλλος στη θέση του οδηγού.

Και χρειάζεστε περισσότερη αυτοπεποίθηση, χωρίς αυτοπεποίθηση δεν θα βρείτε λύση. Η λύση δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Πρέπει οι άνθρωποι να γυρίσουν σε παραγωγική δουλειά, σε ανάπτυξη. Τα κίνητρα δεν είναι μικρό, είναι μεγάλο τμήμα της λύσης. Η κυβέρνησή σας, ο πρωθυπουργός σας, με όλο τον σεβασμό μου, πρέπει να αλλάξουν κατεύθυνση.

Είμαι σίγουρος ότι τελικά όλοι θα αλλάξουμε κατεύθυνση. Μεταπολεμικά, οι ΗΠΑ εφήρμοσαν το σχέδιο Μοργκεντάου για να διαλύσουν τη γερμανική κοινωνία, καταστρέφοντας την τεχνολογία και τη βιομηχανία μας. Αυτό κάνουμε στην Ελλάδα τώρα, ακόμα κι αν κανείς δεν έχει την πρόθεση. Προσπαθούμε να τιμωρήσουμε τους ‘Ελληνες. Θα καταστρέψουμε την ικανότητα της Ελλάδας να επιστρέψει στη δουλειά. Οι ΗΠΑ πήγαν από το σχέδιο Μοργκεντάου στο σχέδιο Μάρσαλ. Εμείς πρέπει να πάμε από τη λιτότητα στην ανάκαμψη και ανάπτυξη. Ελπίζω να μη γίνει πολύ αργά

Ερ. Τόκαναν γιατί φοβήθηκαν τον κομμουνισμό

Απ. Και τώρα υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης (implosion) της Ευρώπης. Με την Ινδία και την Κίνα απέναντι, θα πάμε στα έθνη-κράτη; Ταίζουμε ένα εθνικιστικό θηρίο που είναο ο εχθρός της ευρωπαϊκής ιδέας.

Konstantakopoulos.blogspot.com
Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, 11.6.2011

=================================================

αυτά κατά τα άλλα παμε για ψηφιση μεσοπρόθεσμου... ολος ο πλανήτης της οικονομίας για αλλη μια φορά οπως περσι λιγο νωρίτερα απο τον ιουνιο μας λεει μην το κανετε και τα καμάρια μας οι εθνικοί προδότες διεθνούς βεληνεκούς το χαβά τους... ωραιοιιιιιι.... κι εμεις συσπειρώνουμε κομματικά προβατα τρομαρα μαςςςςς..... (ΕΓΩ ΤΙ ΦΤΑΙΩ???)

και ναι ρε γμτ εχω το δικαιωμα που και που να σκεφτομαι και εμενα... κουραστηκα να βλεπω γυρω μου κενό, κουραστηκα πολύ σας λεω... θελω να ανασανω ελευθερη χωρις αγωνία φοβο αγχος χωρις να ντρεπομαι ή να σκεφτομαι τις ταμπελες που ο καθενας μπορει να μου προσαψει επειδή απλα εχει στενο μυαλό και θολωμένα ματια... κουραστηκα πολύ...

μας εχουν κανει ολους τρελλά θολωμένα πιόνια τους... πολιτικοί και τραπεζες χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί και παγκόσμιοι οργανισμοί εκμεταλλευσης καθε ειδους... κι εμεις αριθμοί μονάχα τρωγώμαστε σαν τα κακά τρελλά σκυλιά αν ειναι η σημαια τ...ου φασίστα αν ειναι ο αλβανός καλύτερος ή μεγαλύτερος κλέφτης απο τον πακιστανό αν ειναι η αριστερα αγωνίστρια κι η δεξιά προδότρα.... ολοι μαζί ειναι οι αρχηγοί μας κυριοι ολοι στο ιδιο παιχνίδι... και μας χωριζουν σε στενά κι ολο πιο στενά κι ανήλιαγα κουτάκια για να μην ανασαινουμε χωρις αυτούς... γιατί αν μια ανάσα μας ξεφύγει οταν αυτοί κανουν πολεμο εμεις χορευουμε αριστεροί φασίστες και κεντρώοι μαζί... και αγκαλιά πιανομαστε και ας μας χλευάζουν κοτες που τον πολεμο τον λόγάμε με νοτες και ψυχή... Αντε βρε παρτε τα κουτιά της στενής της σκεψης και πατε στους δικούς σας αναποτελεσματικούς αγώνες που στοιχησαν αιμα στην μανα μου σε εμενα στους συγγενείς και στους παππούδες μου που αχνίζουν ακόμη τα προδωμενα κοκκαλά τους...

κολλήστε οσες ταμπέλες θελετε το μικροσκοπικό μου σωμα χωράει απειρες, γιατί η βλακεια δεν πιανει χωρο... μονο κουράζει πολύ κουράζει τον ανθρωπο... κουράζει τον συνανθρωπο... κλειστε την πορτα σε ολους αμα σας αρέσει θα μεινω εγώ εκεί εξω ...να χορευω και να φωνάζω και πειτε με τρελλή... γιατί ΕΓΩ ΔΕΝ χωράω στα κουτιά σας ποτέ δε χωρεσα και με ειπαν στην εφηβεια μου αντικοινωνική... ωραια με γειά μου με χαρά μου και καμάρι μου... Αλλά βλεπω κι ολους εσάς τους κοινωνικούς... που αν δεν εχει ομοια ταμπελα ο διπλανός σας ουτε να φτυσετε πανω τους... ωραια... σε τετοια κοινωνία ΔΕΝ μετέχω ευχαριστώ το κουβαδάκι μου και στο λιβάδι του χωριού...

Χριστίνα Σαββατιανού 22-06-2011

Πορτοκάλι (μαρμελαδογλυκό) της Χριστίνας...

Με τούτο το γλυκάκι κέρδισα την αμέριστη συμπάθεια της αυστηρότατης πεθεράς μου. Δε διαφέρει πολύ από τις συνταγές που κυκλοφορύν παντού (την πρώτη φορά που το είδα ηταν στην εκπομπή του Παρλιάρου πριν δυο τρια χρόνια), αλλά η προσθήκη πολύ χυμού πορτοκαλιού και λεμονιού δίνει ένα αποτέλεσμα υπέροχο, με τα αιθέρια έλαια να κολυμπάνε σε ενα πηχτό σχεδόν σα ζελέ σιρόπι, που μπορεί κάλλιστα να σερβιριστεί και σαν γλυκό του κουταλιού αλλά να χρησιμοποιηθεί και σαν μαρμελάδα. Για να το φτιάξετε λοιπόν και να χαρίσετε μικρές δροσιστικές γλυκές στιγμές στους αγαπημένους σας ιδού ο τρόπος:

Για μία δόση διαλέξτε συνολικά 14-16 μέτρια ζουμερά πορτοκάλια κατά προτίμηση ψιλόφλουδα χωρίς κουκούτσια (για να μην πικρίζει το γλυκό) και 5-7 λεμόνια ανάλογα τα γούστα σας στη γεύση

Ζάχαρη περίπου 2,5 - 3 κιλά για την παραπάνω ποσότητα πορτοκαλιών (λεπτομέρειες για το ζύγισμα παρακάτω)

Αφού πλύνετε τα φρούτα πολύ καλά βάζετε τα μισά πορτοκάλια (7 ή 8 ανάλογα τη χωρητικότητα του σκευους σας) και ένα λεμόνι σε κατσαρόλα με πολύ νερό να βράσουν καλά ώστε η φλούδα να τσιμπιέται άνετα με πηρούνι. (χρόνος βρασίματος περίπου 1 ώρα και λίγο περισσότερο ανάλογα ποσο χοντρόφλουδα είναι τα φρούτα)

Τα υπόλοιπα φρούτα τα αφήνετε στην άκρη για να τα στίψετε αργότερα.

Μόλις τα φρούτα σας βράσουν τόσο ώστε η φλούδα να τρυπιέται ευκολα με πηρούνι τα βγάζετε και αφήνετε λίγο να κρυώσουν. (μην καούμε κι όλας....)

Έπειτα κόβετε τα φρούτα στα τέσσερα ή στα εξι κατά μήκος και κάθε κομμάτι σε λεπτά φετάκια ή σε όσο πάχος επιθυμείτε (παρατήρησα ότι όσο πιο λεπτά φετάκια κοπεί το φρούτο τόσο λιγότερο πικρίζει το γλυκό) το λεμόνι το κόβετε πολύ ψιλό ωστε να χαθεί με το βράσιμο και να μην ενοχλεί  με την πικράδα του, αλλά να αφήσει όλα τα υπέροχα αιθέρια έλαιά του και τη σπιρτάδα του στο γλυκό.

Ζυγίζετε τώρα το βρασμένο και  κομμένο φρούτο, και βάζετε τόση ζάχαρη όσο και φρούτο, 1 προς 1  (ένα κιλό ζάχαρη για κάθε κιλό βρασμένου, κομμένου φρούτου)

Στίβετε τα υπόλοιπα φρούτα που έχετε φυλάξει, και προσθέτετε το χυμό στην κατσαρόλα με τα υπόλοιπα και επιπλέον ζάχαρη σε αναλογία 1/3 ζάχαρης  προς 1 χυμού – για μισό κιλό χυμό περίπου 150 γραμμάρια επιπλέον ζάχαρη (Σημείωση: όσο περισσότερο χυμό βάλετε τοσο πιο πυκνό με την υφή ζελέ σιρόπι θα πάρετε – προτείνω περίπου 700 γραμμάρια συνολικά χυμό πορτοκαλιού και λεμονιού για μια υπέροχη γεύση – μπορείτε να προσθέσετε και λίγο χυμό μανταρινιού για μια  επιπλέον γευστική περιπέτεια τηρώντας πάντοτε την αναλογία 1 χυμός προς 1/3 επιπλέον ζάχαρη)

 Βράζετε ολα μαζί στην αρχή σε δυνατή φωτιά μέχρι να πάρει βράση και επειτα χαμηλώνετε σε μέτρια φωτιά μέχρι να δέσει καλά το γλυκό σας. Αφαιρείτε τον αφρό που θα δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια του βρασίματος. Χρόνος βρασίματος περίπου 30-40 λεπτά ανάλογα τη θερμοκρασία της κουζίνας σας. (όσο καλύτερα δεμένο είναι τόσο περισσότερο χρόνο θα κρατήσει το γλυκό). Στα μισά του βρασίματος μπορείτε να δοκιμάσετε και να προσθέσετε χυμό λεμόνι πορτοκάλι ή λιγη ακόμη ζάχαρη για να φέρετε τη γεύση στα επίπεδα που σας ικανοποιούν.

Στη διάρκεια βρασίματος του γλυκού αποστειρώνετε τα βαζάκια σας, αφού τα έχετε πλύνει καλά. Ο δικός μου τρόπος ειναι να τα βάζω στο φούρνο ανοιχτά και δίπλα τα καπάκια τους  σε θερμοκρασία περίπου στους 80-85 ο C .

Μόλις δέσει όσο το επιθυμείτε, (το ιδανικό δέσιμο που έχω βρει ειναι μόλις αρχίζει και σκουραίνει λίγο στο χρώμα και γίνεται πιο μελένιο – τοτε δινει ενα παχύρευστο αλλά οχι υδαρές γλυκό σκέτη απόλαυση) και όσο το γλυκό ειναι ακόμη καυτό, γεμίζετε τα καυτά βαζάκια μέχρι επάνω και κλείνετε καλά.

Τοποθετείτε τα βαζάκια με το γλυκό ανάποδα μέχρι να κρυώσουν. (είναι σημαντικό να είναι και το γλυκό καυτό και τα βαζάκια ώστε να επιτευχθεί κενό αέρος που θα διατηρήσει το γλυκό αναλοίωτο αλλά και μεγαλύτερος βαθμός αποστείρωσης καθώς επίσης να είναι γεμάτα μέχρι τα χείλη ωστε να μην υπάρχει πολύς αέρας ωστε να μειωθεί η πιθανότητα εμφάνισης μούχλας)

Προτάσεις και ιδέες για σερβίρισμα που μου έδωσαν φιλες: εκτός των κλασικών ως γλυκό του κουταλιού ή μαρμελάδα στο ψωμί, ταιριάζει πολύ με γιαούρτι, ή σερβιρισμένο με τριμμένη κουβερτούρα.

(δοκίμασα με τον ίδιο τρόπο και έφτιαξα γλυκό λεμόνι, αντιστρέφοντας τη ποσότητα των φρουτων, και προσθέτοντας μονο χυμό πορτοκαλιού – τα λεμόνια θέλουν λιγοτερο αρχικό χρόνο βρασίματος, μαλακώνουν πιο σύντομα  και δίνουν μια γκλυκόπικρη δροσιστική γεύση στο γλυκό σας, είναι όμως ιδιαίτερη και ίσως να μην αρέσει σε όλους. Επίσης στην παραπάνω συνταγή μπορείτε να προσθέσετε εκτός του ενός λεμονιού στο φρουτο και ενα μανταρίνι μαζί με το χυμό ενός ή δυο μανταρινιών για μεγαλύτερη γευστική ποικιλία η αναλογία ενα προς ενα βρασμενο κομμένο φρουτο με ζάχαρη και ενα τρίτο ζαχαρη με ενα χυμό ειναι ιδανική για κάθε συνδυασμό και γούστο).

update 23-10-2020 και για οποιον τυχερό εχει περγαμόντα, δυο φλουδες περγαμόντο μεσα στο γλυκό ή ολοκληρες ή ψιλοκομένες θα δωσουν ενα αρωμα που θα το ζηλεψει το δωδεκαθεο.

Καλή επιτυχία και καλοφάγωτο

Κ. Δούζινας: Η υλική παρουσία του πλήθους μπορεί να αλλάξει τον κόσμο

Κ. Δούζινας: Η υλική παρουσία του πλήθους μπορεί να αλλάξει τον κόσμο
by elsa
Πηγή: Σχολιαστές χωρίς Συνορα
Συνέντευξη με τον πανεπιστημιακό Κώστα Δούζινα
Από την “Εποχή”, Κυριακή, 29 Μαΐου 2011 18:54
Τη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Δρόσου

Ποιες είναι οι πρώτες σας σκέψεις από τις συγκεντρώσεις στις πλατείες;
Το πρώτο που μου έχει κάνει εντύπωση είναι μια προφανής αδυναμία των οργανωμένων δυνάμεων της αριστεράς να μπορέσουν να καταλάβουν και να αναλύσουν αυτά τα γεγονότα. Το δεύτερο, που επίσης οφείλεται στην έλλειψη ανάλυσης και κατανόησης του τι συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι η έκκληση του Μετώπου “να κάνουμε το Σύνταγμα πλατεία Ταχρίρ”. Η λογική του ηγεμονικού μπλοκ είναι εξαιρετικά δόκιμη. Όπως φαίνεται στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Ισπανία και τώρα στην Ελλάδα είναι πρώτον μία λογική ηγεμονικού μπλοκ χωρίς ηγέτη και δεύτερον μία βαθύτατη εκ των πραγμάτων κριτική της λογικής αντιπροσώπευσης. Της λογικής, δηλαδή, που μας έλεγε, και στο επίπεδο των δημοκρατικών θεσμών αλλά και στο επίπεδο της αριστεράς, ότι υπάρχει αντιπροσώπευση και αντικατάσταση του λαού από το κόμμα, του κόμματος από την ηγετική ομάδα και της ηγετικής ομάδας από τον ηγέτη. Δηλαδή μία σειρά αντικαταστάσεων και μεταθέσεων που καταλήγουν τελικά στην αρχή του ενός. Αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή είναι μία έμπρακτη κριτική αυτής της λογικής της αντικατάστασης. Και αυτό, νομίζω, είναι το πιο χαρακτηριστικό αυτού του πράγματος.

Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των “πλατειών”;
Το κύριο χαρακτηριστικό που εμφανίζεται σε αυτές της εκδηλώσεις είναι το πλήθος, ούτε ο λαός ούτε το έθνος. Η έννοια του λαού φτιάχνεται είτε μέσα από το δίκαιο με την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας που εμφανίζεται στα πρώιμα νεωτερικά συντάγματα είτε μέσα από την ιδεολογία με την έννοια της λαϊκής εξουσίας. Η έννοια του έθνους φτιάχνεται μέσα από μία πολιτισμική παράδοση και ιστορία. Το πλήθος είναι μία υλική οντότητα που είτε απαιτεί κάτι είτε αρχίζει να λειτουργεί και να μετατρέπεται σε θεωρητικό υποκείμενο. Είναι ένα σύνολο, δηλαδή, ανθρώπων που βρίσκονται κάποια στιγμή χωρίς καμία αντιπροσώπευση ή κάποια μονήρη κομματική αποκλειστική ιδεολογία να τους εκφράζει. Η διαφορά του πλήθους από το λαό και το έθνος είναι ότι δεν μπορεί εύκολα να ενοποιηθεί. Ενοποιείται μόνο στη δράση του. Όταν, δηλαδή, μία σειρά ανθρώπων μοναδικών στη διαφορετικότητά τους βρίσκονται μαζί αποκτούν μία δυναμική μιας πολιτικής επιθυμίας που δημιουργείται εκείνη τη στιγμή που βρίσκονται. Ό,τι είχε συμβεί πριν και ό,τι συμβεί μετά κατά κάποιο τρόπο μπαίνει σε παρένθεση. Είναι ένα υποκείμενο που φτιάχνεται και διαλύεται μέσα σε μια προσωρινότητα της συνεύρεσης των διαφορετικών ανθρώπων, που η ατομική επιθυμία γίνεται επιθυμία του πλήθους και αυτή μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Μπορεί καταρχάς να κάνει επανάσταση. Όπως ξέρουμε, όλες οι μεγάλες επαναστάσεις είχαν το πλήθος. Βέβαια, ταυτόχρονα μερικές από αυτές είχαν τα κόμματα, τις πρωτοπορίες. Αλλά είναι η υλική παρουσία του πλήθους -που δεν έχει κοινές καταβολές και πιθανόν ούτε κοινούς στόχους- που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αυτό είναι ένα “μαγικό” από τη στιγμή που διαφορετικοί άνθρωποι βρίσκονται μαζί και αρχίζουν να έχουν κάτι κοινό.

Ποιες είναι οι βασικές στρατηγικές της περιόδου;
Μέχρι στιγμής οι βασικές πολιτικές αναλύσεις και στρατηγικές στην Ελλάδα γύρω από την αντιμετώπιση του μνημονίου, της κρίσης και της καταστροφής του κοινωνικού ιστού -που πρόκειται να επιταχύνει σημαντικά και να αλλάξει πια και εμφανώς την ισορροπία ανάμεσα στις ελίτ και το λαϊκό πόλο- ήταν δύο. Η πρώτη ήταν αυτή που προσπάθησε και ο Παπανδρέου στη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών. Μία συμμαχία συναίνεσης που θα έρχεται από τα πάνω στη λογική της αντιπροσώπευσης και ελπίζει ότι ο κόσμος που ακολουθεί (είτε είναι μέλος είτε συμπαθών) θα συνταχθεί. Η δεύτερη μεγάλη, υποτίθεται και εναλλακτική, λογική είναι η λογική του “Μετώπου”, του ηγεμονικού μπλοκ. Αυτή η λογική αναγνωρίζει ότι για να μπορέσεις να έχεις μία κάποια επιτυχία σε μία τεράστια πολιτική σύγκρουση που θα καθορίσει το μέλλον μίας χώρας για δεκαετίες, πρέπει να αναγνωρίσεις ότι δεν μπορείς να αποφύγεις τις συγκρούσεις. Επομένως, για να δημιουργήσεις το λαϊκό πόλο, επιλέγεις μία κεντρική αντίφαση, μία κεντρική ρωγμή στον κοινωνικό χώρο, η οποία θεωρείς ότι έχει τις μεγαλύτερες επιπτώσεις για όλη την κοινωνία και προσπαθείς να την προωθήσεις σαν τον κεντρικό πόλο αντίφασης και σύγκρουσης και επομένως να δημιουργήσεις μία συμμαχία γύρω από αυτή, έτσι ώστε ο κόσμος να τον αποδεχτεί σαν προσωρινά πιο σημαντική από τα απολύτως περιφερειακά συμφέροντα και έτσι να οργανωθεί προς τη λογική μιας κεντρικής σύγκρουσης. Η λογική του “Μετώπου” το έβαζε αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπόρεσε να βρει αυτή την κεντρική αντίφαση γύρω από την οποία θα οργανωνόταν μία μη παραταξιακή συμμαχία κεντρικής σύγκρουσης.

Ποια είναι τα στοιχεία αυτής της κεντρικής αντίφασης;
Τρία μόνο θα μπορούσαν να είχαν παίξει αυτό το ρόλο. Το ένα είναι η οικονομική εξαθλίωση και η διάλυση του κοινωνικού ιστού. Η επίθεση, δηλαδή, στο μνημόνιο επειδή ακριβώς προβλέπει συγκεκριμένα μέτρα με συγκεκριμένα αποτελέσματα. Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι κολλάει πάντα στα οικονομικά συμφέροντα των επιμέρους τάξεων, συμφερόντων, επαγγελμάτων… Έπρεπε, λοιπόν, να συνδυαστεί. Το λάθος ήταν ότι δεν συνδυάστηκε με την έννοια της κυριαρχίας. Όπως λέει ο Καρλ Σμιθ “κυρίαρχος είναι αυτός που μπορεί να αναστείλει την εφαρμογή του νόμου και να εισάγει την κατάσταση ανάγκης”. Έχουμε αυτή ακριβώς την κατάσταση στην Ελλάδα. Την αναστολή της κανονιστικότητας και νομιμότητας του ελληνικού κοινωνικού κράτους και την εισαγωγή κατάστασης έκτακτης ανάγκης από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Εμφανίστηκε, λοιπόν, η Ελλάδα σε μία πολύ ενδιαφέρουσα και παράδοξη κατάσταση. Ότι είμαστε μία νεοαποικιακή ή μεταποικιοκρατική κατάσταση χωρίς να έχουμε περάσει αποικιοκρατία. Τώρα, μία τρίτη λογική αρχίζει να εμφανίζεται στις πλατείες της Ελλάδας που απομακρύνεται από τις δύο προηγούμενες (κομματικές συμμαχίες και ηγεμονικό μπλοκ) και πηγαίνει στις πλατείες χωρίς αντιπροσώπευση.

Πώς αντιμετωπίζει η αριστερά αυτό το φαινόμενο;
Μερικές θεωρητικές αναλύσεις της αριστεράς έχουν μείνει ελαφρώς πίσω. Στο χώρο της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής υπήρχε ένας νέος τρόπος οργάνωσης, αυτό που θα ονομάζαμε βιοπολιτική. Μία εξαιρετικά σημαντική, δηλαδή, παρέμβαση της εξουσίας που προσπαθεί πια να ελέγχει συμπεριφορές. Δεν ενδιαφέρεται τόσο για τον έλεγχο ιδεών και ιδεολογιών. Στο μέτρο που εγώ εντάσσομαι από πλευράς συμπεριφορών (στον τρόπο με τον οποίο εργάζομαι, καταναλώνω, νιώθω υπόχρεος για την οικογένειά μου κ.λπ.). Οι ιδεολογικές και προσωπικές επιλογές εμφανίζονται πολύ πιο ολοκληρωμένες από την περίοδο του κλασικού καπιταλισμού, ο οποίος στηριζόταν στην Ελλάδα στην εξαγωγή υπεραξίας. Αυτό, από τη μία πλευρά οδηγεί στην υποβάθμιση της διαμεσολάβησης, την οποία οι πολιτικοί και τα κόμματα εξασκούσαν ανάμεσα στην κοινωνία, την οικονομία και την κρατική εξουσία και οδηγεί στην κρίση της αντιπροσώπευσης που λέγαμε προηγούμενα. Αυτή η δύναμη, όμως, του συστήματος είναι και η αχίλλειος φτέρνα του. Διότι αυτός που αρχίζει να ασχολείται με το σώμα του, τις υποχρεώσεις του, δεν ενδιαφέρεται για τα κοινά, έχει απόλυτη και άνιση σχέση με την οικονομία, πολύ πιο εύκολα και χωρίς διαμεσολαβήσεις μπορεί να έρθει σε αντίσταση. Να φύγει, δηλαδή, έστω και προσωρινά από το σύστημα αυτό. Διότι ενώ ο κλασικός καπιταλισμός δημιουργεί εμπορεύματα προς κυκλοφορία και κατανάλωση, σήμερα το βιοπολιτικό σύστημα, παράλληλα με τη δημιουργία εμπορευμάτων και την οικονομική αναπαραγωγή, παράγει υποκείμενα τα οποία αποδέχονται αυτόν τον ολοκληρωμένο τρόπο οικονομικής, κοινωνικής και ιδεολογικής λειτουργίας, τα οποία υπακούν απόλυτα τις επιλογές του συστήματος.

Η ελπίδα;
Ο βασικός στόχος του συστήματος είναι η δημιουργία υποκειμένων υπάκουων και έτσι όταν αυτά τα υποκείμενα βγαίνουν στο Σύνταγμα, αυτό που κάνουν καταρχάς είναι ότι αφαιρούν τη νομιμοποίηση και περιορίζουν τη διακυβέρνηση των σωμάτων. Αυτό δημιουργεί αυτή τη στιγμή και τη μεγαλύτερη ελπίδα. Από τη μία πλευρά η δυνατότητα του πλήθους να γίνει πολιτικό υποκείμενο επιθυμίας που θα φέρει το πολιτικό σύστημα σε μία αδυναμία και από την άλλη το κάθε μέρος του πλήθους που προσωρινά αποσύρεται από το σύστημα νομιμοποίησης που δουλεύει σήμερα ο βιοπολιτικός νεοφιλελευθερισμός.


Και οι αιτιάσεις;
Το να λες “όχι”, “φτάνει πια”, “δεν δέχομαι τίποτε άλλο”, “δεν αποδέχομαι την υποχρέωση να σε υπακούω”… όχι μόνο είναι πολιτικό αλλά είναι η βάση της κλασικής αριστερής πολιτικής. Η άρνηση είναι πάντα το πρώτο βήμα στη λογική της ανώτερης σύνθεσης. Σήμερα μπορεί να είναι όχι μόνο απαραίτητη αλλά πιθανά και το τελικό βήμα. Η ολοκλήρωση που λέγαμε πριν στηρίζεται στην αποχώρηση. Η άρνηση, λοιπόν, έχει από μόνη της πολύ μεγαλύτερη πολιτική, ριζοσπαστική και επαναστατική σημασία σήμερα από ό,τι είχε παλιά.

Democracia real YA

ο φόβος, το σκοτάδι, η αγωνία η μοναξιά, η εχθρότητα, ειναι τα όπλα του "εχθρού" - τα ανοιχτά μάτια, η ενότητα, το χαμόγελο, η ψυχραιμία, το πεισμα, κι η ελπίδα ειναι τα οπλα ολων μας.... είναι το δικαίωμά μας στη ζωή....





κι αν δεν μπορείς να ηγηθείς δε πειράζει.... παρε παράδειγμα λαμπρό και φόρα ενωτική σαν ενας ανθρωπος να γινει η κοινωνία και βγες....

μόνο μη ξεχάσεις να σταθείς αληθινός, να μην γλιστρίσεις σε άλλο ενα ψέμα και ξεστρατίσεις παλι και χωριστείς στα δυο και στα χιλια δυο.... ενας ανθρωπος η κοινωνία του ανθρώπου να γενεί

μην αφεθείς σε ελπιδες σε ονειρα και λόγια υποσχετικά.... φτιαξε εσύ το τώρα και το αυριο.... με βήματα πολλά μαζί μικρά....


μην περιμενεις να σε σωσει ο αρχηγός, ο αρχοντας, ο λογοκλόπος κι ο δημαγωγός.... φτιαξε τη βάρκα μονος σου και τη ζωή πανί της βάλε και ενας ανθρωπος η κοινωνία ολη να ταξίδεψει χερι με χερι....

Χριστίνα ΣΑββατιανού 20-05-2011

Αυτά τα κοκκινα σημάδια στους τοίχους.....

Κι αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους σαν να μη ξεθώριασαν ποτέ σαν να μη ξεράθηκε ποτέ το αίμα.... σαν να έζησε στον τοίχο περιμένοντας κι άλλο κι άλλο.... κι εμείς το ταΐσαμε με μισαλλοδοξία, με ρατσισμό, με υλισμό, με έκπτωση ήθους και...ι αξιών, με εξόντωση και καταβαράθρωση της κοινωνικής μας υπόστασης.... κι έτσι το αίμα φρεκσο πάντα είναι στους τοίχους.... οι δότες αλλάζουν, νέοι ωραίοι, με όνειρα, ελπίδες για ζωή, που κι αυτά μένουν εκεί παρέα στα κόκκινα σημάδια...

Στάθης: Χριστίνα οι ανησυχίες σου σωστές, η γραφή όπως πάντα ιδιαίτερη. Είναι καιρός να γράψουμε κάνα παραλήρημα μαζί,ί όπως τότε...


Να γράψουμε Στάθη να γράψουμε.... μαζί όλοι μαζί έστω να γράψουμε... 

όλοι έχουν να πουν.... έστω να πουν... δε μπορεί να μην ακούει κάνεις....

Για την ώρα εκείνοι που γράφουν είναι εκείνοι που διψουνε για αίμα, εκείνοι που ταΐζουν τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, εκείνοι που ζουν από τον πόνο από τα ανοιγμένα. κεφάλια από τον χαμένο ιδρώτα, από τις ζωές που θλίβονται σε λιοτρίβι ανίερο που άλλοι το λένε τράπεζα άλλοι οικονομία κι άλλοι το λένε συμφέρον τους.... να γράψουμε όλοι μαζί έστω αυτό.... αφού δεν φωνάζουμε και δεν είμαστε έξω όλοι μαζί :(

Και στήνουν παγίδες με σημαίες και μασημένα ιδανικά και τα βγάζουν στους δρόμους, και ξεγελούν νεανικές ψυχές και τις κάνουν αγύρτες δολοφόνους τις ποτίζουν με μίσος που μοιάζει ναναι από τα χειρότερα δεσμά αντί να τις ποτίσουν με ελευθερία, με φως, και βάζουν παιδιά να σκοτώνουν χωρίς διάκριση, κάνοντάς τα να πιστεύουν ότι άνθρωπος με άνθρωπο είναι εχθροί, κι άλλοι κι άλλοι βολεμένοι ακολουθούν... ούτε κι εγώ θέλω να με ληστέψουν φοβάμαι για τον πάτερα μου για τους δικούς μου, για τους γειτόνους, άλλα δεν μου φταίνε τα θύματα, τους θύτες θέλω .... να στολίσω και με δικά τους σημάδια τους άδικους τοίχους

Δε μου αρέσει τούτος ο τόπος κι ας τον αγαπάω :(

και κάνουν την Ελλάδα από άκρη σε άκρη κουρελόχαρτο και σκουπίδι, έμβλημα μίσους και αίματος, οι αχρείοι, οι ίδιοι, που αν ήμασταν στην εποχή που επικαλούνται ότι φτιάξαμε πολιτισμό, εξόριστοι εξοστρακισμένοι θα ήταν.... Ιδιώτες του χειρίστου είδους.... αλλά ο λόγος κι η ευθύνη σαβανώθηκαν άλλες έννοιες πιο βολικές σαθρές και καπελωμένες.... Έτσι να ταιριάζουν με τα σημάδια στους τοίχους τα κόκκινα.... και επιβάλλουν σε όλα εκείνα που έχουν αξία, όλα εκείνα που μας χωρίζουν από τα άλογα όντα εξορία, ποινή σε θάνατο και λήθη....

ΟΧΙ δε μπορώ να τους αφήσω, μουδιάζω, φοβάμαι, εξεγείρομαι, ζαρώνω, και ξανασηκώνομαι... δεν μπορώ να ξεπουλήσω την ψυχή μου σε μια τράπεζα και σε ένα δήθεν σύστημα που φροντίζει για λίγους...

και τα παιδιά, τα νέα τα παιδιά να σώσουμε.... όλοι μαζί... να βγάλουμε τα αγκάθια από την ψυχή τους, να τα βγάλουμε κι από τις δικές μας ψυχές, όλοι θύματα είμαστε στο ίδιο έγκλημα.... και θέλουν να πιστέψουμε ότι ο εχθρός είναι ο αλλόχρωμος ο αλλοεθνής κι ο αλλόθρησκος....

ο εχθρός έχει το χέρι στις τσέπες μας παιδιά, έχει βαλει σημάδι τη σκέψη μας και στερεί τη γνώση τη γνώμη και την ουσία, γεμίζοντας φουσκώνοντας μας με ψεύτικη κατευθυνόμενη πληροφορία, για να μπορεί όσο εμείς τρώμε ο ένας τον άλλον να δρα ελεύθερα, να ζει απ τη ζωή μας, να ζει από τα κόκκινα σημάδια που αφήνουν τα όργανά του στους δικούς μας τοίχους, ο εχθρός δεν πεινάει, είναι χορτασμένος, δεν κλέβει για ένα κομμάτι ψωμί, μα γεύεται τους καρπούς της αποκτήνωσής μας, της αποξένωσης μας, της μοναξιάς που νιώθει ο καθένας που θίγεται.... όλοι όμως θιγόμαστε... με ύπουλους τρόπους, με βρόμικους τρόπους, και φανταχτερά λόγια, λόγια που φουσκώνουν τη ψυχή μα την ίδια στιγμή έχουν κλέψει την ικμάδα της, εκείνη την αξία που δικαιώνει το αξίωμα και την αξίωση.... άλλου είναι ο θύτης παιδιά όχι εκεί έξω, μην ξεκινάτε πολέμους ο ένας με τον άλλον, αδέλφια όλη η γης, ο ήλιος κι η σκιά μας ίδια....

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΩΡΕ στον ίδιο τόπο ρημαγμένοι μα ΑΝΘΡΩΠΟΙ όλοι. Πότε θα το πάρουμε είδηση να ενώσουμε χεριά και ψυχές και τη ζωή να ορίσουμε όπως της πρέπει; Πότε θα δουμε τον εχθρό που βάζουμε στη σκέψη, στην ψυχή, στο σπιτι μας μέσα και του χαρίζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη το βιός μας, τη ψυχή μας, τα παιδιά μας; και αφήνουμε μόνο τα κόκκινα σημάδια στον τοίχο που μπορεί να είναι κι απο αίμα, να καρτερούν φρεσκο αιμα, δίκαιο αίμα, απομεινάρι άδικων πολέμων και άδικων μαχών, εκείνων των μαχών που όρισε ο θύτης κι εμείς πιστέψαμε χωρίς περίσκεψη.... με φόβο μόνο... έτσι οπως ακριβώς ήθελε να κάνουμε....

Τα κοκκινα σημάδια αυτά ας ξεραθούν στον όμορφο μας ήλιο, κι ας δούμε ψύχραιμα πόσο πολύτιμο είναι το αίμα που ζητάνε συνεχώς....


Χριστίνα Σαββατιανού 14-05-2011

στέρεψε το χιούμορ μα τούτο εδώ μπορεί να μεγαλώσει, μου φαίνεται πως μπήκα στην περίοδο των προσωπικών σεντονιών.... (α ρε Αδη εσύ φταις!)

Αντίο Αρη.... (μικρό μου χελωνάκι)

είναι οι μικρές ζωές τόσο σπουδαίες, είναι εκείνες που φορείς ελπίδας γίνονται, οι πιο ταπεινές, εκείνες που δεν φωνάζουν, δεν φαντάζουν, δεν κάνουν θόρυβο, απλά υπάρχουν.... είναι οι μικρές ζωές που χαράζουν μονοπάτια στη δική μας ζωή... είναι οι μικρές οι αραχνούφαντες ζωές οι πιο σημαντικές, για να κυλάει ο τροχός για να ανεβαίνει ο ήλιος της κάθε μερας το σοκάκι...

Σημερα μια τετοια μικρούλα ασήμαντη ζωούλα εφυγε απο κοντά μου... θα γελάσεις ξερω, θα με πεις ανόητη, που σπαταλάω λέξεις για κάτι τόσο μικρό... θα με περάσεις για τρελλή ίσως, που δαρκυσα για κάτι τόσο αόρατο στη πόλη που ζουμε.... δε με νοιάζει τι θα πεις, δε με νοιάζει πόσο ανόητος μπορεί να εισαι, ποσο θόρυβο μπορεί να εχει η ψυχή σου και να μη χωράει άλλα πλασματα, δε με νοιάζει η γνώμη σου...

Εμέ εφυγε ενας μικρός φίλος, δε μιλούσε μα με τη μικρούλα του ζωή οσο ηταν κοντά μου μου εδειξε τόση αγάπη που εσύ δεν εχει καν μεσα στα σπλάχνα σου... έφαγε απο το χέρι μου, περπάτησε πάνω μου, με εμπιστεύτηκε, και εφυγε έτσι αθόρυβα... ο μικρούλης Αρης το χελωνάκι απ το χωριό... χώθηκε στο χώμα, και σταμάτησε να αναπνέει, έτσι το ίδιο απλά οπως ήλθε στη ζωή μου ....

Ειμαι πολύ θλιμένη σου λέω κι ας κοροιδεψεις τη θλίψη μου αυτή, για εκείνο που στα ματια σου μοιαζει ασήμαντο...

Κι ειχα ονειρευτεί να τον επιστρέψω στο οικείο του περιβάλλον, εκεί στο δάσος του χωριού, στο βουνό ανάμεσα σε αγριοφράουλες και μανιτάρια, αλλά δε θα δει το δασος με τις οξιές που χαμογελούνε, ούτε τη μικρή γραμμή του νερού που κυλάει κοντά στο σημείο που τον βρήκαν ....

Ισως να φταιει η πόλη, ίσως να φταιω εγώ....

Χριστίνα Σαββατιανού

Γκρινιάζω γιατί έτσι μου αρέσει.... (ο τρελλός μου να σωθεί)

Τα ΜΜΠ(μέσα μαζικής προπαγάνδας είπαμε) χώνουν στη σκέψη της κάθε ημέρας τόσα μα τόσα αγνωστα για τους περισσότερους πραγματα, σπρεντ αναδιαρθρώσεις, μνημόνια, fast tracks αναβαθμίσεις υποβαθμίσεις διαβαθμίσεις, συνθήκες, και άλλες θήκες, πίνακες διαγράμματα και προγράμματα, όρους (πράσινους κόκκινους μπλε, με κόκκους και χωρίς), πάνω στους όρους, η οικονομική επιστήμη σερβιρισμένη σε ραγισμένο πιάτο, να απασχολήσει το νου του αδαούς, να τρομάξει να θορυβήσει, να υποτάξει, να κάψει τσιμούχες και φλάτζες, να βουλώσει βαλβίδες και μπουζιά - να αναισθητοποιήσει λόγω υπερφόρτωσης, κάθε ίνα εκείνου του οργάνου της σκέψης, εκείνης της απλής κατάστασης που τη λένε ζωή...

Κι οι θεατές εμβρόντητοι στο τρισδιάστατο θαύμα των ΜΜΠ, θεωρούν οι έρμοι ότι καπου εκεί γύρω λαμβάνουν ενημέρωση... λαμβάνουν γνώση μια και μαθαίνουν όρους άσχετους με το πιατο το μεσημεριανό φαγητό, άσχετους με το σχολείο του παιδιού, άσχετους με το πεζοδρόμιο και τη διάβαση του αναπήρου, άσχετους με τη σύνταξη και τα φάρμακα του παππού, άσχετους με το κρεβάτι της εντατικής της γειτόνισσας που το χρειάζεται για το τσακισμένο παιδί της... αλλα σερβιρισμένους ως απόλυτα σχετικούς μια κι ετσι βολεύει πολύ. Και γίνονται οι "αμνοί του θεού! ειδήμονες, όλοι λιγο απο δω λιγο απο κει, μια τηλεόραση μια εφημερίδα, ενας αρχηγός με τσουβάλια υποσχέσεις.... αρχίζουν σοβαρά να θεωρούν και να πιστεύουν (οι ενήμερωμένοι - κι οι εξημερωμένοι πιο πολύ ακόμη) ότι γνωρίζουν...

Κι έρχεται επειτα η μεγάλη σφαγή, την ωρα της κάλπης, αφου έχουν ξεφυτρώσει και δυο τρεις νέοι "σωτήρες" δώρα φέροντες και υποσχόμενοι ανατροπή και σωτηρία κατά πως βολεύει για τη ρατσα και την καταβολή του εκάστοτε ποιμνίου...

Θα μας σώσει ο αρχηγός ο μπλε, οχι ρε ο μαύρος θα μας σώσει εχει αρχίδια αυτός, δεν είναι υπαλληλος και λαπάς σαν τους άλλους, ποιος μαύρος ρε μαλάκα ο πράσινος θα μας σώσει, ειναι απο σόι αυτός και τα ξέρει καλά.... ποιος πράσινος μαύρος και μπλε ρε μαλάκες ο κόκκινος θα μας σώσει που νοιάζεται για τα δίκια μας και το χει στο σύστημα βασισμένο σε φιλοσοφία οχι παπαριές, ειστε όλοι μαλάκες κανείς δε θα μας σώσει, μονον οι νέοι ροζ εκείνοι οι μετανοήσαντες που άλλαξαν ρότα και αποφάσισαν να νοιαστούν... και έτσι τα ποντίκια συνεχίζουν να τρεχουν το ένα πισω απο το άλλο στη ρόδα του γκριζου κι ανόητου ξεχνώντας τη ζωή...

Και τρίβουν τα χέρια τους χαιρέκακα τα κοράκια και τα αρπακτικά, απολαμβάνοντας το σκηνικό φαγωμάρας, τον κουρνιαχτό που αφήνουν πίσω τους τα καλογυαλισμένα χρώματα των απανταχού σωτήρων που εντέλλονται και τροφοδοτούνται απο τα ψιχουλα που αφήνουν στα μονοπάτια τους....

Θεατρο ανόητο ένα γύρο, ολοι φταινε και κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη, όλοι γνωρίζουν μα λύση καμιά, όλοι μικροί μεγάλοι, προβατα και βοσκοί, καμώνονται πως πράττουν έργα σπουδαία, μα τα σκατά παραμένουν στους δρομους, στα σπίτια στα μυαλά, γίνεται εχθρός ο γείτονας ο αλλόχρωμος ο αλλόθρησκος, εκείνος που κανει αλλη δουλειά, γίνεται εχθρός ο άνθρωπος, γίνεται εχθρός η φύση, και τα ΜΜΠ συνεχίζουν να φλυαρούν αυτό το ανόητο, το ακατανόητο, το σχιζοειδές.... δουλευει καλά η μηχανη δε μπορείς να πεις... καλύτερα από ποτέ....


Φουσκώνει ο φόβος μουδιάζει το χέρι πριν σηκώσει την πέτρα....

Σφαλίζει η πόρτα, κι ο διπλανός γίνεται εχθρός, κι η ζωή, χάνει το νόημα, υποτάσει την ύπαρξή της σε ορους αδιάφορους, όρους εντεχνα κατασκευασμένους, όρους και σχέδια που φτιαχτηκαν ακριβώς για να την υποτάξουν... κι οι πορτες κλειστές οι τοίχοι ψηλώνουν, ο χωρος μικραινει, ίσα που χωράει εναν, ίσα που υπηρετεί το άτομο που εύκολα το μανουβράρεις, κι η μάζα μασημένη και φτυσμένη σαν χαλασμένος πουρές... το όλοι ανύπαρκτο, ανεδαφικό, δε βολεύει, δεν εξυπηρετεί πουθενά....

Και τρίβουν τα χέρια τα αρπακτικά και ακονίζουν τα νύχια, μη τύχει και ξεφύγει κανείς... μή τύχει και μιλήσει μη τύχει και σκεφτεί μή τύχει και ζήσει....

Τι στα αλήθεια μας συμβαίνει? είναι όλο τουτο το παράλογο και παράδοξο εξέλιξη? είναι πολιτισμός? κι αν ναι αφου σάπιο μοιάζει και μυρίζει αίμα και θάνατο χωρίς όρους κι όρια, γιατί είναι ακόμη εδώ? Πόση στάχτη πόσος χαμός ακόμη χρειάζεται αλήθεια μέχρι να ξαναγεννηθεί τουτη η ζωή?



Θέλω να παρω τον τρελλό μου μακριά από όλα αυτά, κι ας είν κλειστοί οι δρόμοι, θέλω να τον προστατέψω, να τον σώσω απο τον κουρνιαχτό, κλέινω την τηλεόραση, την εφημερίδα τη βάζω να τη χέζει το πουλί και τα σκουπίδια τους τα ανακυκλώνω φτιαχνοντας φαναράκια που σκορπώ εδώ κι εκεί σε δρόμους και στενά, σε άχρωμα και στάσιμα νερά...

Ο τρελλός μου κι εγώ κρατάμε απόσταση, δεν είναι ασφαλής μα είναι απόσταση.... όχι απο φόβο, από σιχασιά, αγκαλιάζουμε σφιχτά ότι θυμίζει ακόμη ζωή, λίγο ήλιο ένα χορτάρι, ένα λουλούδι αγριο με όμορφο χρώμα και θεία μυρωδιά, γευόμαστε κάθε ίχνος απο εκείνη τη ζωή που κρύβεται τρομαγμένη στις γωνιές, αγγίζουμε το χέρια το διαφορετικό, κάνουμε χώρο να ανασάνει κι ο γείτοντας, ο άγνωστος, ο ξένος, ο διπλανός.... ο τόπος μας μια ευρύχωρη αγκαλιά, μια φιλόξενη φωλιά....

Ο τρελλός μου κι εγώ σας κοιτάζουμε με τεράστια απορία.... με μια κουταλιά γλυκό πορτοκάλι να ξεπλένει τη πικρίλα που αφήνετε στο στόμα....

καλημέρα....

Χριστίνα Σαββατιανού - 26/04/2011