18,,,,

παλιά πριν χάσω την Αλέκα μου, δεν πιστευα οτι μενει τετοιο κενό οτaν φευγει η μανούλα απ τη ζωή μας...
Τώρα κοντεύουν επτά χρονια και το κενό δε λεει να το γιατρέψει ούτε ο χρόνος ουτε η ελειψη της φυσικής παρουσίας, θελετε πειτε με τρελλη ...θελετε πιστέψτε το, αλλα ακόμη ζεστή η ανάσα της μερικές φορές γύρω μου, η μυρωδιά η όψη της κι εκείνο το χαδι στα μαλλιά που κανεις αλλος δεν το χαρίζει με τον ίδιο τρόπο...
Ειναι και κατι πρωινά που λες και δεν εφυγε, σαν ναναι ακόμη ζωντανή,  την ακουω να με καλημερίζει "καλημέρα Τιτινα μου να προσεχεις κοριτσάκι μου και παρε με τηλέφωνο αν φυγεις να μην ανησυχώ..."
μου λειπει πολύ η μανούλα μου, ίσως φταιει που μαι μοναχοπαιδι, ίσως που ειμαι παραξενουτσικη δεν ξερω... :(

σε 22 μέρες γιορτάζω τα γενέθλιά μου, και δεν ειναι το ιδιο χωρίς την Αλέκα μου, ειναι σαν να σταμάτησε ο χρόνος τον Απρίλη του 2004 κι ας ασπρίζουν τρίχα τρίχα τα μαλλιά κι ας διαγράφονται αχνά μερικές ρυτιδούλες στο μετωπο....

Χριστίνα Σαββατιανού 2-12-2010



http://www.youtube.com/watch?v=XsaOBIxU6oY

Της μάνας μου το πρωινό φιλί


Με ξύπνησε ξημέρωμα μια αύρα μια πνοή
στο μάγουλο φτερούγισε της μάνας μου φιλί
το χάδι της με γέμισε με αγάπη και στοργή
και πίσω ξαναγύρισα ξανάγινα παιδί
μ' ένα φιλί και μια ευχή και το χαμόγελο της
σαν ξύπνησα τον ήλιο μου είδα στο πρόσωπο της

σου έφερα ροδόνερο σιγά μου ψιθυρίζει
για να πλυθείς και να λουστείς και να γλυκομυρίζεις
στέγνωσε τα μαλλάκια σου στις κεντητές πετσέτες
που 'χουν χρωματιστά πουλιά αστέρια και βιολέτες
απ' τα κεντίδια κόκκινο, πάρε σαν ένα χάδι
στα μάγουλα σου ακούμπησε ν' αφήσει κοκκινάδι

άσε λυμένα τα μαλλιά, στους ώμους ν' ανεμίζουν
σαν τα φυσάει ο άνεμος αυτά να παιχνιδίζουν
φόρεσε τ' άσπρο φόρεμα και το λευκό μαντήλι
και το βαφτιστικό σταυρό ακούμπησε στα χείλη.
βάλε στο μέρος της καρδιάς το πρωινό φιλί μου
κι έλα για λίγο να σε δω, άστρο και γιασεμί μου

έλα και σου 'χω έτοιμα φτερά για να πετάξεις
τα όνειρα σου μάτια μου για να τα κάνεις πράξεις
στον ουρανό φτερούγησε σε θάλασσες σε δάση.
μα όσο μακριά μου κι αν πετάς ποτέ να μη ξεχάσεις
στις προσευχές θα βρίσκεσαι και μες στην αγκαλιά μου
στη σκέψη και στα όνειρα στους χτύπους της καρδιάς μου

την πρωινή μου την ευχή σου στέλνω πριν χαράξει
από το μάτι του κακού αυτή να σε φυλάξει
κι όταν ξυπνάς κάθε πρωί, τον ήλιο σαν κοιτάξεις
στην αγκαλιά του πρωινού ποτέ να μη ξεχάσεις
να ψάχνεις μέσα στη ζωή τα άνθη τα λευκά της
και την ευχή μου θα τη βρεις μέσα στη μυρωδιά της

ΚαΤερίνη
Μουσική Γιάννης Μαρκόπουλος

------------------------



Μάνα

Στίχοι: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Πρώτη εκτέλεση: Λουδοβίκος των Ανωγείων

Μάνα μου δύσκολο κενό
αφήνει ο μισεμός σου.
Άκουσ' το μάνα μια φορά
απ΄το μεγάλο γιο σου.

Μάνα μου υπερήφανη
και ντροπαλή μου μάνα
δεν το πιστεύω πως χτυπά
για σένα η καμπάνα.

Φεγγάρι παραγγέλνω σου
και μην το λησμονήσεις
τη μάνα μου στα σκοτεινά
δεν θέλω να αφήσεις.

Του Ψηλορείτη την κορφή
τη χιονοσκεπασμένη
βάλε σημάδι μη χαθείς
γιατί θα περιμένει.

Εκθεση αγαπημένου φίλου :)

17,,,,

οι μέρες μας καρφιά γεμάτες, καρφιά ματοβαμένα, κι ο έντιμος ο φοβισμένος γονατίζει κι ακούει... κοιτάζει χαυνωμένος τα μικρά κόκκινα ποτάμια που γυαλίζουν στον ήλιο... υπνωτίζουν.... κι άλλα καρφιά γεμίζει η μέρα, ο μήνας, ο χρόνος... καρφιά παιδικά, γέρικα, καρφιά νιούτσικα, κλειδώνουν της ζωής τα μονοπάτια.... καρφιά γεματες οι μέρες, πιο πολλά πιο κοντά στο κενό.... άνθρωπος άνθρωπος μάχεται, άνθρωπος άνθρωπο τρώει... κι απο θέσεις ασφαλείς και βολικές, κρίνει επικρίνει και σιωπά... κι άλλα καρφιά φορτώνει το κορμί της ανθρωπότης, καρφιά βαριά πόνο γεμάτα, κι άθλια όνειρα - ενα γύρο σκορπά....στολίδια ανίερα, χίλια καρφιά......

καποιον καρφώνουν σήμερα, σταυρώνουν μια ελπίδα... όλοι εκείνοι που εμπιστεύτηκες, χωρίς σκέψη χωρίς σύνεση, χωρίς καρδιά....

κι ο φόβος λάθος όνομα έχει που σε ταίζουν, καρφί κι αυτός και άθλια φτηνή δικαιολογία, να σε κρατούν στα γόνατα να σκύβεις και να τρέμεις, να μη ρωτάς, να μη ζητάς, μόνο να ακολουθάς...

χίλια καρφιά, αδικόκαρφα, ο μερες και οι νύχτες, και ως ποτε φιλε απονε, τα ματια αλλού θα στρεφεις? ως ποτε θα αφουγκράζεσαι το αίμα τα σφυριά ?

Χριστίνα Σαββατιανού 20-11-2010

16....

Υπνοβασίες σε σχοινί αόρατο, επιθανάτιους ρόγχους στολισμένο... ο κόσμος σας σαθρός, - νερό, ζωή, πόσο μοιαζουν!
Ακαλαίσθητες λέξεις, ύλη πνιγμένες, αέρας ουρανός θολά... αντιπαθώ το έξω σας, τον κόσμο τον πλαστό...και τις φωνές σας βρώμικες ακούω... ΧΑΜΟΓΕΛΩ - έτσι να σας τη σπασω - ΤΟΛΜΩ....

(Χριστίνα Σαββατιανού - 18-10-2010)

κι ο ουρανός σας ριγέ, καρώ, μολυσμένος σαν το λόγο που σκορπάτε....
μα αντιστεκεται παντα γαλάζιος εκεί πιο ψηλά από τα σκουπίδια σας, πιο ψηλά απ τη φιλοδοξία σας, γεμάτος κι ομορφος, αντιστέκεται... μαζί του κι εγώ

Svennegreken: Μάνα! Όταν μεγαλώσω θα γίνω διάσημος γραφιστεύς (Αιολική διάλεκτος).

Svennegreken: Μάνα! Όταν μεγαλώσω θα γίνω διάσημος γραφιστεύς (Αιολική διάλεκτος).

15....

Αδυναμίας πρελούδια, ταξιδια παραλογα και αμφίβολες υποσχέσεις... κι εσύ κοιτάς δε ρωτάς δεν στιγματίζεις, κοιτάς και μασάς.... μέχρι φωτιά να καψει το χαρτινο κόσμο σου κι όλα να γίνουν απ την αρχή... μονο που εσύ θα λειπεις.... γιατί η αρχή δεν εχει ψέμα, ούτε λαθος.... μόνο ενα βήμα μια πνοή, και ένα όνειρο καθάριο σαν παιδιού που ακόμη δε γεννήθηκε...
Χριστίνα Σαββατιανού 12-10-2010

14...

λογίζεσαι αλόγιστα, κι αναρωτάς ποιος φταιει...
σκαλίζεις τοιχους και ονειρα σε δέντρα λαβωμένα, και ο φταιχτης εκεί μια ανάσα απο σενα, τον βλέπεις σε καθρέφτες σε βιτρίνες, σε μπαλες γυαλινες που μελλούμενα θολά μυνάνε....
Λογίζεσαι άλογα, αιτίες και σκοπούς ξένους, δανεικούς, κι ανποτε ο νους σου καθαρίζει, κρύβεσαι φοβισμένος της αλήθειας που αποφεύγεις κι ολο αναζητάς...
ποιος φταιει αραγε που ξεχασες ποιος είσαι
ποιος φταιει που επιλέγεις τη θολούρα σου να προσκυνάς?
ποιος φταιει που τα δωρα σου κατάρες και στοιχειά τα ονομάζεις?
ποιος φταιει που μικρός κι αδύναμος στον κόσμο σου αθόρυβα κι αόρατα σχεδόν νυχοπατάς?.....

Χριστίνα Σαββατιανού 12-10-2010

13...

Παραχώνεις τις αλήθειες σε χώμα ανήλιαγο - κρύβεις πισω απο βαριές κουρτίνες σκέψεις με φως - φοβάσαι να δεις, κι αφήνεις το κενό να σε κυκλώνει ράθυμα - ποτε θα πεις φτανει και θα ακούσεις? ποτε τα ματια θα ανοίξεις του εφιάλτη να κρυφτείς? βιάσου, ο χρόνος τελειώνει....

Χριστίνα Σαββατιανού 10-10-2010

ο θεός δεν πεθανε.... ο άνθρωπος πεθαινει....

12....

άηχη σχέση, συνομωσία ψυχών, αλλάζεις μικρά μυστικά, χαμογελάς με στίγματα και σχήματα αθόρυβα... χωρίς όψη χωρίς φωνή, ο φίλος μακριά και κοντά, η φίλη χαιδεύει με μια βουβή ματιά τη μοναξιά... ταξιδεύεις στη μικρή φυλακή σου, και ορίζεις έναν κόσμο απ την αρχή με όριο μικρό οσο χωράει ενα δωμάτιο... άραγε υπάρχεις?

Χριστίνα Σαββατιανού - 30-09-2010

Μονολογήματα

Διαβάζω παραμύθια για να ξεφύγω απ την αλήθεια, κι αυτή η άτιμη κρυμένη στις γωνιές, στα σημεία στίξης, στις παιδικές τις ζωγραφιές, χαστούκια μου δίνει και με ξεντύνει...
Φωνάζει χορεύει γύρω και με ξυπνά, κι όλα τα παραμύθια μοιάζουν να γελούν πικρά, την ώρα που η αλήθεια τους με κυνηγάει και αλύπητα συνέχεια με ξυπνά....

Χριστίνα Σαββατιανού 25/09/2010

Καποιος γιορτάζει....

Τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή

Ο Μάνος μου έστειλε τουτο εδώ, και το μοιράζομαι μαζί σας... (τα γέλια τα χαχανίσματα και τα σχόλια στις παρενθέσεις μαλλον ειναι του Μάνου :Ρ)

Τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από μια κυρία 90 ετών σήμερα, τη Regina Brett, πρώην δημοσιογράφο στο Κλίβελαντ του Οχάιο. "Για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, έγραψα κάποτε στη στήλη μου στην εφημερίδα, τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Ήταν το πιο πετυχημένο άρθρο που έγραψα ποτέ":

1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.(χε χε χε χε!!!!!)
6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.
8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.(χε χε χε χε)
9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό..(ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΑ)
10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.
13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.
15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.(καλα...καλα......!)
16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.
17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.
21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μοβ χρώμα!(εκει θα σου τα φορεσουν οι αλλοι)
24. Kανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.
25. Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".(βλεπε μητσοτακης)
26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.
27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.
28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.
30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
32. Πίστευε στα θαύματα.
33. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.(ρε γμτ. μ'αυτα δεν τα παω καλα)
34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.
35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.
36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.
37.. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.
38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
40. Η ζήλεια είναι χάσιμο χρόνου. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.
41. Τα καλύτερα έπονται.
42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω,ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.
43. Να ενδίδεις.
44. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο.

το ΙΚΑ σας φροντίζει και στην παραλία με νέο παιχνίδι

11...

δρομοι ασυγχώρητοι, στη σκέψη κουρνιάζουν, δρόμοι με πέτρα και γυαλί.
Χωλαινει ο μικρός, διστάζει ο λιγόψυχος.
Δρομοι αδιάβατοι γεμίζουν γύρω σου το κενό. Δρόμοι αφύλαχτοι ωμοί...
Κι εσύ χρόνια τώρα ψάχνεις για να βρεις την ψυχή, κι εκείνη τη δύναμη να φύγεις, του δρόμου να ξεφύγεις...
Αργησες όμως, άργησες πολύ... έμεινε ο δρόμος να σου μετράει τη ζωή, μέτρο το μέτρο, γωνιά τη γωνιά, σταυροδρόμι το σταυροδρόμοι, μέτρα μονάχα μείναν να μετρά, στιγμές θολές ξεθωριασμένες, μνήμες με πίσσα και χολή...

Αργησες φιλε να κινήσεις άργησες τόσο πολύ... κι άλλαξε δρόμο τώρα η ζωή...

Χριστίνα Σαββατιανού 29-07-2010

10...

Ψανχω ανάμεσα σε στιγμές, κι εικόνες, όλα όσα απωλέσαμε, όλα οσα καποτε ήταν σπουδαία, όλα εκείνα που ποδοπάτησε μια ανάξια τάξη, ενα συνάφι ανάξιων τοποτένιων αρίστων, μια συμμορία αλλόφρονη, όλα εκείνα που η τάξη του κόσμου σου έκρυψε βαθιά, κι αφησε μίασμα βαρύ να κουμαντάρει...

Αγγίζω όσα δεν φαίνονται, και λέω οσα ξεχνιούνται... μια στιγμή μια ζωή, μια εικόνα, χωρίς λέξη... Αδικο κόσμο εχτισες, και σε ξορκίζω σταμάτα... δανεική τουτη η στιγμή. δανεική την εχουμε, μην την σπαταλάς απ των παιδιών το μελλον, μην την κλέβεις...


(Χριστίνα Σαββατιανού 28-07-2010)

Και μετά τι???? ωραια λόγια, λύση???

Σκύβεις και πας

 Σκύβεις και πας, χωρίς να ρωτάς, χωρίς πως και γιατί, σκυφτός ανίδεος, άμοιρος, απαθής...

Σκύβεις και πας οπου σου πουν, χωρίς να κοιτάς, μονο τραβάς, σιωπάς, δεν απαντάς...

Σκύβεις και πας, ζωή τους χρωστάς, ψυχή ενέχυρο σκληρό, κι ενα χαμόγελο αχνό όλο ξεχνάς...

Σκύβεις και πας, μονος τραβάς, δεν πολεμάς, δεν αγαπάς, ανάσες σκορπάς, σε άδειο σκοπό, χωρίς λόγο υπαρκτό....

Σκύβεις και πας, χωρίς χαλινό, πορτα κλειστή, μοιαζει κελί, εκείνο που σου ονόμασαν βολή... χωρίς να ρωτάς, σκύβεις, μασάς.... και πας, στο χαμό....

Σκύβεις και πας, χερι κενό, χωρίς αδελφό, κοινωνία χωλή, υποταγή σιωπηλή... σκύβεις τραβάς, ποτέ δεν ρωτάς....

Αραγε που νομίζεις πως πας?

Χριστίνα Σαββατιανού 6-07-2010

9......

Ανυπόστατη κοινωνία, ανύπαρκτη πόλη, εδώ κι εκεί μύριοι άνθρωποι ετσι υπάρχουν, χωρις καν θέλω, χωρίς ένα τόσο δα όνειρο, στο μπλέντερ η σκεψη, η ψυχή, η ζωή, στη δίνη του τίποτε θυσία κι εσύ κι εγώ.. Με άνευρη φωνή, με ακαρπα χέρια, χωρίς πετρα η ψυχή, χωρίς ατσάλι η πυγμή... έτσι πουρές σε μια στρεβλή πραγματικότητα των ολίγων...

(Χριστίνα Σαββατιανού)



Τη φωτογραφία μου έστειλε ο φίλος μου ο Γιωργος Σαλαβέρης.

Για να περνά η ώρα 2

Photo Puzzle Maker

8......

Φονική αδράνεια, απάθεια, μια κοινωνία σε κωμα, μια ελπίδα υπνωτισμένη, φωνή βουβή...
μοιάζει παράλογη η εποχή, χωρίς σχήμα ο κόσμος, μια όψη μονο φανερή, κι αλλη εκείνη που ισορροπία θα φέρει, εκεί, υπάρχει, περιμένει... εσένα, εμάς... εκεί πάντα... μεχρι η ματιά να ξεθολώσει, μέχρι το μηδέν να ξαναβρει τη ζωή... και το απειρο να αρχίσει να λιγοστεύει...

Χριστίνα Σαββατιανού - 10-06-2010