12....

άηχη σχέση, συνομωσία ψυχών, αλλάζεις μικρά μυστικά, χαμογελάς με στίγματα και σχήματα αθόρυβα... χωρίς όψη χωρίς φωνή, ο φίλος μακριά και κοντά, η φίλη χαιδεύει με μια βουβή ματιά τη μοναξιά... ταξιδεύεις στη μικρή φυλακή σου, και ορίζεις έναν κόσμο απ την αρχή με όριο μικρό οσο χωράει ενα δωμάτιο... άραγε υπάρχεις?

Χριστίνα Σαββατιανού - 30-09-2010

Μονολογήματα

Διαβάζω παραμύθια για να ξεφύγω απ την αλήθεια, κι αυτή η άτιμη κρυμένη στις γωνιές, στα σημεία στίξης, στις παιδικές τις ζωγραφιές, χαστούκια μου δίνει και με ξεντύνει...
Φωνάζει χορεύει γύρω και με ξυπνά, κι όλα τα παραμύθια μοιάζουν να γελούν πικρά, την ώρα που η αλήθεια τους με κυνηγάει και αλύπητα συνέχεια με ξυπνά....

Χριστίνα Σαββατιανού 25/09/2010

Καποιος γιορτάζει....

Τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή

Ο Μάνος μου έστειλε τουτο εδώ, και το μοιράζομαι μαζί σας... (τα γέλια τα χαχανίσματα και τα σχόλια στις παρενθέσεις μαλλον ειναι του Μάνου :Ρ)

Τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από μια κυρία 90 ετών σήμερα, τη Regina Brett, πρώην δημοσιογράφο στο Κλίβελαντ του Οχάιο. "Για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, έγραψα κάποτε στη στήλη μου στην εφημερίδα, τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Ήταν το πιο πετυχημένο άρθρο που έγραψα ποτέ":

1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.(χε χε χε χε!!!!!)
6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.
8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.(χε χε χε χε)
9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό..(ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΑ)
10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.
13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.
15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.(καλα...καλα......!)
16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.
17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.
21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μοβ χρώμα!(εκει θα σου τα φορεσουν οι αλλοι)
24. Kανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.
25. Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".(βλεπε μητσοτακης)
26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.
27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.
28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.
30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
32. Πίστευε στα θαύματα.
33. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.(ρε γμτ. μ'αυτα δεν τα παω καλα)
34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.
35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.
36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.
37.. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.
38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
40. Η ζήλεια είναι χάσιμο χρόνου. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.
41. Τα καλύτερα έπονται.
42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω,ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.
43. Να ενδίδεις.
44. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο.

το ΙΚΑ σας φροντίζει και στην παραλία με νέο παιχνίδι

11...

δρομοι ασυγχώρητοι, στη σκέψη κουρνιάζουν, δρόμοι με πέτρα και γυαλί.
Χωλαινει ο μικρός, διστάζει ο λιγόψυχος.
Δρομοι αδιάβατοι γεμίζουν γύρω σου το κενό. Δρόμοι αφύλαχτοι ωμοί...
Κι εσύ χρόνια τώρα ψάχνεις για να βρεις την ψυχή, κι εκείνη τη δύναμη να φύγεις, του δρόμου να ξεφύγεις...
Αργησες όμως, άργησες πολύ... έμεινε ο δρόμος να σου μετράει τη ζωή, μέτρο το μέτρο, γωνιά τη γωνιά, σταυροδρόμι το σταυροδρόμοι, μέτρα μονάχα μείναν να μετρά, στιγμές θολές ξεθωριασμένες, μνήμες με πίσσα και χολή...

Αργησες φιλε να κινήσεις άργησες τόσο πολύ... κι άλλαξε δρόμο τώρα η ζωή...

Χριστίνα Σαββατιανού 29-07-2010

10...

Ψανχω ανάμεσα σε στιγμές, κι εικόνες, όλα όσα απωλέσαμε, όλα οσα καποτε ήταν σπουδαία, όλα εκείνα που ποδοπάτησε μια ανάξια τάξη, ενα συνάφι ανάξιων τοποτένιων αρίστων, μια συμμορία αλλόφρονη, όλα εκείνα που η τάξη του κόσμου σου έκρυψε βαθιά, κι αφησε μίασμα βαρύ να κουμαντάρει...

Αγγίζω όσα δεν φαίνονται, και λέω οσα ξεχνιούνται... μια στιγμή μια ζωή, μια εικόνα, χωρίς λέξη... Αδικο κόσμο εχτισες, και σε ξορκίζω σταμάτα... δανεική τουτη η στιγμή. δανεική την εχουμε, μην την σπαταλάς απ των παιδιών το μελλον, μην την κλέβεις...


(Χριστίνα Σαββατιανού 28-07-2010)

Και μετά τι???? ωραια λόγια, λύση???

Σκύβεις και πας

 Σκύβεις και πας, χωρίς να ρωτάς, χωρίς πως και γιατί, σκυφτός ανίδεος, άμοιρος, απαθής...

Σκύβεις και πας οπου σου πουν, χωρίς να κοιτάς, μονο τραβάς, σιωπάς, δεν απαντάς...

Σκύβεις και πας, ζωή τους χρωστάς, ψυχή ενέχυρο σκληρό, κι ενα χαμόγελο αχνό όλο ξεχνάς...

Σκύβεις και πας, μονος τραβάς, δεν πολεμάς, δεν αγαπάς, ανάσες σκορπάς, σε άδειο σκοπό, χωρίς λόγο υπαρκτό....

Σκύβεις και πας, χωρίς χαλινό, πορτα κλειστή, μοιαζει κελί, εκείνο που σου ονόμασαν βολή... χωρίς να ρωτάς, σκύβεις, μασάς.... και πας, στο χαμό....

Σκύβεις και πας, χερι κενό, χωρίς αδελφό, κοινωνία χωλή, υποταγή σιωπηλή... σκύβεις τραβάς, ποτέ δεν ρωτάς....

Αραγε που νομίζεις πως πας?

Χριστίνα Σαββατιανού 6-07-2010

9......

Ανυπόστατη κοινωνία, ανύπαρκτη πόλη, εδώ κι εκεί μύριοι άνθρωποι ετσι υπάρχουν, χωρις καν θέλω, χωρίς ένα τόσο δα όνειρο, στο μπλέντερ η σκεψη, η ψυχή, η ζωή, στη δίνη του τίποτε θυσία κι εσύ κι εγώ.. Με άνευρη φωνή, με ακαρπα χέρια, χωρίς πετρα η ψυχή, χωρίς ατσάλι η πυγμή... έτσι πουρές σε μια στρεβλή πραγματικότητα των ολίγων...

(Χριστίνα Σαββατιανού)



Τη φωτογραφία μου έστειλε ο φίλος μου ο Γιωργος Σαλαβέρης.

Για να περνά η ώρα 2

Photo Puzzle Maker

8......

Φονική αδράνεια, απάθεια, μια κοινωνία σε κωμα, μια ελπίδα υπνωτισμένη, φωνή βουβή...
μοιάζει παράλογη η εποχή, χωρίς σχήμα ο κόσμος, μια όψη μονο φανερή, κι αλλη εκείνη που ισορροπία θα φέρει, εκεί, υπάρχει, περιμένει... εσένα, εμάς... εκεί πάντα... μεχρι η ματιά να ξεθολώσει, μέχρι το μηδέν να ξαναβρει τη ζωή... και το απειρο να αρχίσει να λιγοστεύει...

Χριστίνα Σαββατιανού - 10-06-2010

Για να περνάει η ώρα...

Free Photo Puzzle Maker

....... (Αναίμακτος Πόλεμος)

Αναίμακτος πόλεμος, το θήραμα κουρνιάζουν βολικά, στέκει κοιτάζει βολεμένα...
Αναίμακτος πόλεμος, σιωπή παντού, δυο χέρια υψώνονται κι ενα στόμα αγωνιά, ψελίζει "οχι" μα δε φτάνει...
Το θύμα σε κοιτάζει νυσταγμένα... κι ανοίγει απλά κενό ενα στόμα, ποιος ξέρει αν να μιλήσει ή να τραφεί?...
Αναίμακτος πόλεμος, βουβός ύπουλος δειλός... Λες όχι, μα πας αλλού... Το θήραμα σκορπιέται, εδώ κι εκεί, σαστισμα μοναχικό, αμίλητο, κοιτάζει μα δεν βλέπει... Το θύμα αναρωτιέται, ενα τι κι ενα γιατί, μα λίγο αργά, αργά χωρίς παλμό, χωρίς πυγμή...
Αναίμακτος πόλεμος, κι ολη η δύναμη μαζί, σε ενα σημείο και γιορτάζει... Γιορτάζει τη δική σου αρπαγή... θύμα και θύτης, βολεμένος σε τοπο αγκάθια ολούθε του σπαρμένο...
Αναίμακτος πόλεμος, παραδίδεις τη μικρή σου τη ζωή... έτσι απλά...χωρίς μιλιά κι αντίρρηση, έτσι απλά, αναίμακτα, χάνεσαι... χωρίς αγώνα κι αρετή...
 Αναίμακτα και βολικά... έτσι απλά....

ΟΧΙ... οχι για μένα....

Χριστίνα Σαββατιανού 15-05-2010

The Greek Crisis Explained, Episode 1&2

The Greek Crisis Explained, Episode 1 from NOMINT on Vimeo.



The Greek Crisis Explained, Episode 2 from NOMINT on Vimeo.

.......Χρονια πολλα Μαμά.....

Συνοψίζοντας....

.....

ΕΛΛΗΝΙΚΟ - ΠΟΙΟΤΙΚΟ - ΦΘΗΝΟ (απο το blog Περιβάλλον)

ΕΛΛΗΝΙΚΟ - ΠΟΙΟΤΙΚΟ - ΦΘΗΝΟ

Στις δραματικές στιγμές που ζει η χώρα κι οι πολίτες της έχουμε υποχρέωση να δράσουμε. Έχουμε υποχρέωση να υπερβούμε τρόπους και μεθόδους του παρελθόντος. Έχουμε υποχρέωση να μην σταθούμε απαθείς. Η κρίση μας αγγίζει όλους κι η αλληλεγγύη είναι αντίσταση.
Οι αγορές οργανώθηκαν, καιρός να οργανωθούμε κι εμείς. Ο καθένας στον τόπο του, στην γειτονιά του στην πόλη του! Αυτό - οργανωθείτε! Χτίστε ένα κίνημα στη βάση της παρέας! Στόχος; Ένας! Το επόμενο χρονικό διάστημα βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει, μην αφήνετε να σας πάρει από κάτω η μιζέρια των μέτρων και οργανώστε μια καμπάνια: μείωση τιμών σε προϊόντα και υπηρεσίες! Μείωση τιμών από βιομηχανίες χονδρεμπόρους και εμπόρους! Οι μισθωτοί προσφέρουν ήδη στην υπόθεση «έξοδος από την κρίση». Ας μειώσουν τα κέρδη τους και οι υπόλοιποι! Κάθε δεκαπενθήμερο θα απαιτήσουμε μείωση τιμής σε μια τουλάχιστον ομάδα προϊόντων! Αυτός είναι ο πρώτος μας στόχος! Ταυτόχρονα, θα στηρίξουμε μια σαφή στροφή της κατανάλωσης σε ελληνικά προϊόντα ώστε να «σπρώξουμε» τις ελληνικές επιχειρήσεις σε αύξηση της παραγωγής με ταυτόχρονη μείωση των χρημάτων που δαπανώνται σε εισαγωγές καταναλωτικών ή μη προϊόντων. Προσοχή: δεν κάνουμε μποϊκοτάζ των εισαγόμενων. Απλά ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Ελληνικά και φτηνά λοιπόν, Αρκεί όμως αυτό; Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι η μείωση τιμών έρχεται μόνο μέσα από συμβιβασμους στην ποιότητα. Πιστεύουμε ότι κάθε ελληνική επιχείρηση μπορεί να παράγει άριστα ποιοτικά προϊόντα σε ανταγωνιστικές τιμές.
javascript:void(0)
Στηρίξτε αυτή την προσπάθεια! Βγαίνουμε μπροστά με σύνθημα:

ΕΛΛΗΝΙΚΟ – ΦΘΗΝΟ - ΠΟΙΟΤΙΚΟ



Η παραπάνω ιδέα γεννήθηκε ύστερα από συζήτηση στο facebook ανάμεσα στους Τάσο, Νίκο και Λένα...

Στα σκουπίδια της ιστορίας! (από το blog ΚΙΜΠΙ)

(σημείωση που υπάρχει στο ιστολόγιο: Τα παρακάτω κείμενα δημοσιεύθηκαν και δημοσιεύονται, κάθε εβδομάδα στην εφημερίδα "ο κόσμος του επενδυτή")

Στα σκουπίδια της ιστορίας! (30/4/2010)

Πώς γράφεται η Ιστορία; Και από ποιους; Το αγαπημένο ρητό των ισχυρών της γης (και των υποτελών τους) είναι πως η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Άρα, είναι μάλλον απίθανο να γράψουμε ιστορία ως κοινωνία, υποτασσόμενοι στο σενάριο ήττας και συνθηκολόγησης βάσει του οποίου πορεύεται η κυβέρνηση. Το πιθανότερο είναι ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος δεν θα έχουν τη χαρά έστω και της ονομαστικής αναφοράς της Ελλάδας ανάμεσα στις περίπου 170 που είχαν την ευτυχία να δεχθούν τη «σωτηρία» του ΔΝΤ. Εκτός κι αν η «σωτηρία» της Ελλάδας δεθεί με κάτι πιο ισχυρό, όπως για παράδειγμα η κατάρρευση της Ευρωζώνης ή η διάλυση της Ε.Ε. Και πάλι, είναι μάλλον απίθανο να μας απονεμηθεί κάποιος πρωταγωνιστικός ρόλος σ’ αυτόν τον γεωπολιτικό Αρμαγεδδώνα.

Αν οι ιστορικοί του μέλλοντος κάνουν τη δουλειά τους σωστά, θα αναγνωρίσουν ότι η Ελλάδα ήταν απλώς το υπομόχλιο σ’ αυτό το παγκόσμιο σκάκι απληστίας, ιμπεριαλιστικού κυνισμού και αποικιοκρατικής αλαζονείας. Στην καλύτερη περίπτωση, θα την περιλάβουν στα ιστορικά ανέκδοτα.

Η αλήθεια είναι ότι η ηγεσία της χώρας -όλη η ηγεσία, η πολιτική, η οικονομική, η επιχειρηματική, η πνευματική- είχε πολλές ευκαιρίες να γράψει ιστορία τις τελευταίες δεκαετίες. Αν, για παράδειγμα, επεδείκνυε μια στοιχειώδη αντίσταση στα «ρεύματα» που αντιλαμβανόταν ως «καλέσματα της ιστορίας». Αν το καραμανλικό «ανήκομεν εις την Δύσιν» δεν μεταφραζόταν σε μία άνευ όρων υποταγή στα ιμπεριαλιστικά κέντρα της ψυχροπολεμικής περιόδου. Αν το παπανδρεϊκό «η Ελλάδα στους Έλληνες» συνοδευόταν από πολλά και επίμονα «όχι» στις αναιδείς απαιτήσεις των ευρωατλαντικών εταίρων. Αν το διακομματικό ευρωπαϊκό όραμα δεν ταυτιζόταν με μια πολιτική ανοικτών θυρών. Αν η ένταξη στο ευρώ δεν συνοδευόταν από το προκλητικό ζεύγος δημοσιονομικής απάτης και υποτίμησης της δραχμής (από την οποία φτιάχτηκαν περιουσίες).

Αν ο αναπτυξιακός πρωταθλητισμός δεν στηριζόταν στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση και στην κατασκευή του τραπεζικού Λεβιάθαν. Αν το πολιτικό προσωπικό δεν υιοθετούσε ασμένως κάθε νεοφιλελεύθερη απάτη και αυταπάτη. Αν ο ελληνικός «λαϊκός καπιταλισμός» δεν εξελισσόταν στη μεγαλύτερη λεηλασία λαϊκού εισοδήματος μέσω Χρηματιστηρίου. Αν η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση δεν μεταφραζόταν στο «ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Αν η εξυγίανση του πελατειακού κράτους δεν αποτελούσε άλλοθι για το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Αν τα αναπτυξιακά κίνητρα δεν είχαν γίνει ανύπαρκτες, άσκοπες ή αποτυχημένες επενδύσεις. Αν είχε λεχθεί ένα γενναίο «όχι» στο φαραωνικό ολυμπιακό έπος, που πρόσθεσε 20 δισ. χρέους στη χώρα. Αν είχε τεθεί φραγμός στη λεηλασία της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων από κράτος και ιδιώτες. Αν είχε μπει πραγματικά τέλος στη διαπλοκή και στους νταβατζήδες. Αν οι υπερτιμολογήσεις και υπερκοστολογήσεις των δημοσίων έργων και προμηθευτών δεν είχαν στεγνώσει τα δημόσια ταμεία.

Αν είχαν καθίσει στο εδώλιο όλοι οι πολιτικά, οικονομικά και ποινικά εμπλεκόμενοι στα σκάνδαλα των ομολόγων, της Siemens, του Βατοπεδίου. Αν το κράτος δεν είχε γίνει παράρτημα των κομμάτων εξουσίας και τα κόμματα δεν είχαν κρατικοποιηθεί σε βαθμό παραλυτικής ώσμωσης. Αν η επιχειρηματικότητα δεν είχε ταυτιστεί με τη ρεμούλα, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή και την εξουθένωση των μισθωτών. Αν υπήρχε ένα ελάχιστο όραμα της άρχουσας τάξης για τη διεθνή θέση της χώρας, χωρίς τον γραφικό βαλκανικό μικροϊμπεριαλισμό της και την ταπεινωτική εθελοδουλεία της στους συνήθεις ευρωατλαντικούς πάτρωνές της.

Αν υπήρχε ένα στοιχειώδες σχέδιο για τον παραγωγικό της προσανατολισμό και τη θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Αν δεν θυσιαζόταν το κοινωνικό κράτος στην επίπλαστη ευημερία της περιούσιας μεσαίας τάξης. Αν το μόνο σχέδιο της εγχώριας πολιτικής και επιχειρηματικής τάξης δεν ήταν η άνευ όρων παράδοση στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς.

Όλα αυτά τα «αν» κι άλλα τόσα απαντούν στα ηθικολογικά ερωτήματα που εκτονώνουν τον λαϊκό θυμό μπροστά στην απειλή χρεοκοπίας της χώρας. Πρώτον, γιατί θυμίζουν ότι δεν υπάρχει κανενός είδους συλλογική ενοχή στο έγκλημα που πραγματοποιήθηκε και πραγματοποιείται εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας. Και, δεύτερον, γιατί αν πράγματι εννοείται το ερώτημα «επιτέλους, θα πάει κάποιος φυλακή;», τότε φοβούμαι ότι οι φυλακές της χώρας δεν φτάνουν για να αποκατασταθεί το περί δικαίου λαϊκό αίσθημα.

Η πολιτική τάξη που κυβέρνησε τη χώρα από το 1974 είναι συγκεκριμένη. Έχει ονόματα και επίθετα – ανάμεσά τους κι αυτά που σήμερα εμφανίζονται ως μετά Χριστόν προφήτες και προτείνουν παιδαγωγικές θεραπείες-σοκ, υπεράνω πολιτικού κόστους, λες και δεν πέρασαν από υπουργικούς θώκους ή κυβέρνησαν σε μια άλλη χώρα. Επίσης, συγκεκριμένη είναι η κρατική και τεχνοκρατική γραφειοκρατία που πλαισίωσε τις κυβερνήσεις-συνενόχους των διαδοχικών εγκλημάτων – τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, σε μια βαρετή ανακύκλωση ρόλων και με συνεχείς (αλλά προσοδοφόρες) ιδεολογικές πιρουέτες μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού. Και, τέλος, συγκεκριμένο και ευάριθμο είναι το ελληνικό star system της επιχειρηματικότητας που, ακόμη κι όταν της χαρίστηκαν κοψοχρονιά φιλέτα του εθνικού πλούτου, αφού τα απομύζησε τα μετέτρεψε σε προβληματικές. Αν όλοι αυτοί κάτσουν στο εδώλιο, οι φυλακές θα φρακάρουν, ενδεχομένως να κάνουμε και εξαγωγή κρατουμένων.

Κι αν επεκτείνουμε την απονομή δικαιοσύνης στις πρωτογενείς πηγές του εγκλήματος (στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου που παίζουν την Ελλάδα στα ζάρια, στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις με τις κυβερνήσεις-ντίλερ των «εθνικών πρωταθλητών», στις έδρες της ευρωκρατίας που έφτιαξαν μια Ε.Ε. κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του «έξυπνου χρήματος»), τότε υπολογίζω πως θα χρειαστούμε μια ολόκληρη χώρα, έστω στο μέγεθος της Κύπρου, για να τη μετατρέψουμε σε φυλακή για τους ενόχους της παγκόσμιας κρίσης χρέους.

Προς το παρόν, οι μόνοι που τιμωρούνται είναι οι εξ ορισμού αθώοι. Τιμωρείται μια ολόκληρη κοινωνία για την ανοησία της να πιστέψει τους πολιτικούς, να παραπλανηθεί από τους τεχνοκράτες, να εξαπατηθεί από τους επιχειρηματίες και να υπνωτιστεί από τους πνευματικούς ηγέτες της στο παραμύθι της ανάπτυξης και της αδιατάρακτης ευημερίας. Τιμωρούνται αυτοί που δεν μπορούσαν να φοροδιαφύγουν, που δεν μπορούσαν να κλέψουν τον δημόσιο πλούτο, που πείστηκαν από τις τράπεζες να δανειστούν, που πειθαναγκάστηκαν από τους διαφημιστές να καταναλώσουν ό,τι χρήσιμο και ό,τι περιττό, που είχαν το μικρότερο μερίδιο απόλαυσης σ’ αυτό που κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται «εποχή της ανεμελιάς». Ποιας ανεμελιάς; Δεν σταμάτησαν να δουλεύουν, δεν σταμάτησαν να αμείβονται με τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρωζώνη, δεν σταμάτησαν να φορολογούνται, δεν σταμάτησαν να πληρώνουν την πιο ακριβή αγορά της Ευρώπης, δεν σταμάτησαν τρέφουν τις υψηλές κερδοφορίες και την ευημερία των απατηλών αριθμών που έστησαν λαμπρές πολιτικές καριέρες και μεγάλες περιουσίες.

Τώρα, καλούνται να «γράψουν Ιστορία». Αποδεχόμενοι την επιστροφή στα χρόνια του Σικάγου του 1886 – μια βίαιη και μαζική υποτίμηση της εργασίας, μια αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους, μια πρωτοφανή υποβάθμιση της δημοκρατίας. Απειλούμενοι με απόρριψη της χώρας στα σκουπίδια της παγκόσμιας κοινότητας, ακριβώς όπως οι οίκοι αξιολόγησης πέταξαν στα «σκουπίδια» τα ελληνικά ομόλογα. Τρομοκρατούμενοι με τον ίδιο τους τον θυμό («έρχονται κοινωνικές εκρήξεις στην Ελλάδα», διαμηνύουν προληπτικά οι «ακτινολόγοι» του ελληνικού χρέους και αναπαράγουν σαν πειθήνια φερέφωνα τα εγχώρια ΜΜΕ. Φοβούνται ή φοβίζουν μ’ αυτή την προφητεία;)

Αλλά, πώς γράφεται η Ιστορία; Και ποιοι τη γράφουν; Στις συνθήκες ασφυξίας που διαμορφώνει ο κλοιός των αγορών, με τους όρους υποτέλειας που διαπραγματεύεται ο θίασος των μαθητευόμενων μάγων, η Ιστορία θα γραφτεί πάλι από την πλευρά των νικητών. Η Ελλάδα (κι ίσως κι άλλες κοινωνίες μετά απ’ αυτήν) μετατρέπεται σε μια τρύπα στη γεωγραφία. Υπάρχει μία και μοναδική ευκαιρία να γραφτεί η Ιστορία αλλιώς. Να σπάσει τον κλοιό του φόβου και της σιωπής η κοινωνία. Να βγει στο προσκήνιο, να υπερασπιστεί τον εαυτό της, τις μικρές κατακτήσεις της, την ισχνή της δημοκρατία, το δικαίωμά της στην πολιτική, στην αυτοδιάθεση, στην ανεξαρτησία, στην εθνική κυριαρχία, στη στοιχειώδη κοινωνική αλληλεγγύη. Αφού η επίσημη πολιτική παραιτήθηκε από την υποχρέωση να υπερασπίζεται αυτά υπέρ των οποίων υπάρχει, κάποιος άλλος πρέπει να πει το «όχι». Κάποιος πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια της Ιστορίας το χρέος και τους πιστωτές, πριν αυτοί μετατρέψουν τις κοινωνίες σε χωματερές.