Σαν αύριο ήταν που άγγιξε η τελευταία σου ανάσα τις μέρες μου...
Σε θυμάμαι ακόμη
Μου λείπεις πιο πολύ
Σαν αύριο ήταν που ησύχασες και ξέφυγες του πόνου
Πονάω ακόμη τον πόνο σου
Ακούω ακόμη τη φωνή σου
Σαν αύριο που ενώθηκες στης γης τα σπλάχνα
Κι ακόμη η γη σε αρνείται
κι ακόμη η ψυχή μου σε ποθεί
ησουν η φίλη
ήσουν το χάδι
ήσουν η σιγουριά
ήσουν παρηγοριά
ήσουν φύλακας
ήσουν ανάσα
ήσουν της νύχτας ο άγγελος
ήσουν της μέρας ο φρουρός
ήσουν η δροσιά του καλοκαιριου
ήσουν παρέα της σκέψης
ήσουν αγάπης πηγή
ήσουν του ονείρου η πραγματωση
ήσουν της πραγματικότητας η λήθη
ήσουν αυτή που με ευλόγησε με ζωή
και τώρα μου λείπεις,
εκείνος ο λόγος της καλημερας, και της νύχτας το καλοσώρισμα, μου λείπει
εκείνο το αγγιγμα το αχνό που με ησύχαζε, κάθε κακού το ξόρκισμα, και της ελπίδας μου η φωλιά, μου λείπεις πολύ.
Μανούλα ακόμη μου λείπεις... και να θυμάσαι... σ΄αγαπώ σαν τα λουλουδάκια ψυχή μου... και καμαρώνω που ΕΙΜΑΙ ΚΟΡΗ ΣΟΥ...
Σε ευχαριστώ, μα μου λείπεις....
Χριστίνα Σαββατιανού (13-4-2009)
Μακάρι να είσαι με εκείνο το χαμογελαστό παιδί που σου αλάργευε τον πόνο τις δύσκολες μέρες πριν το τέλος.... μακάρι να εισαι μαζί του στα λιβάδια της ψυχής και στα ανθισμένα όνειρα των παιδιών του κόσμου, και στα χαμόγελα όσων της μανας το χάδι γεύονται... Μακάρι να είσαι εκεί, και αυριο στον ύπνο μου να έλθεις με χαμόγελα μήπως κι ησυχάσει ο πόνος που βαθαίνει χρονο το χρόνο, κι η έλλειψη γίνει ελπίδα λουλουδάκι μου... ελπίδα ότι καποτε θα τρεξουμε μαζί σε κόσμο διάφανο κι αγνό....












