το ΙΚΑ σας φροντίζει και στην παραλία με νέο παιχνίδι

11...

δρομοι ασυγχώρητοι, στη σκέψη κουρνιάζουν, δρόμοι με πέτρα και γυαλί.
Χωλαινει ο μικρός, διστάζει ο λιγόψυχος.
Δρομοι αδιάβατοι γεμίζουν γύρω σου το κενό. Δρόμοι αφύλαχτοι ωμοί...
Κι εσύ χρόνια τώρα ψάχνεις για να βρεις την ψυχή, κι εκείνη τη δύναμη να φύγεις, του δρόμου να ξεφύγεις...
Αργησες όμως, άργησες πολύ... έμεινε ο δρόμος να σου μετράει τη ζωή, μέτρο το μέτρο, γωνιά τη γωνιά, σταυροδρόμι το σταυροδρόμοι, μέτρα μονάχα μείναν να μετρά, στιγμές θολές ξεθωριασμένες, μνήμες με πίσσα και χολή...

Αργησες φιλε να κινήσεις άργησες τόσο πολύ... κι άλλαξε δρόμο τώρα η ζωή...

Χριστίνα Σαββατιανού 29-07-2010

10...

Ψανχω ανάμεσα σε στιγμές, κι εικόνες, όλα όσα απωλέσαμε, όλα οσα καποτε ήταν σπουδαία, όλα εκείνα που ποδοπάτησε μια ανάξια τάξη, ενα συνάφι ανάξιων τοποτένιων αρίστων, μια συμμορία αλλόφρονη, όλα εκείνα που η τάξη του κόσμου σου έκρυψε βαθιά, κι αφησε μίασμα βαρύ να κουμαντάρει...

Αγγίζω όσα δεν φαίνονται, και λέω οσα ξεχνιούνται... μια στιγμή μια ζωή, μια εικόνα, χωρίς λέξη... Αδικο κόσμο εχτισες, και σε ξορκίζω σταμάτα... δανεική τουτη η στιγμή. δανεική την εχουμε, μην την σπαταλάς απ των παιδιών το μελλον, μην την κλέβεις...


(Χριστίνα Σαββατιανού 28-07-2010)

Και μετά τι???? ωραια λόγια, λύση???

Σκύβεις και πας

 Σκύβεις και πας, χωρίς να ρωτάς, χωρίς πως και γιατί, σκυφτός ανίδεος, άμοιρος, απαθής...

Σκύβεις και πας οπου σου πουν, χωρίς να κοιτάς, μονο τραβάς, σιωπάς, δεν απαντάς...

Σκύβεις και πας, ζωή τους χρωστάς, ψυχή ενέχυρο σκληρό, κι ενα χαμόγελο αχνό όλο ξεχνάς...

Σκύβεις και πας, μονος τραβάς, δεν πολεμάς, δεν αγαπάς, ανάσες σκορπάς, σε άδειο σκοπό, χωρίς λόγο υπαρκτό....

Σκύβεις και πας, χωρίς χαλινό, πορτα κλειστή, μοιαζει κελί, εκείνο που σου ονόμασαν βολή... χωρίς να ρωτάς, σκύβεις, μασάς.... και πας, στο χαμό....

Σκύβεις και πας, χερι κενό, χωρίς αδελφό, κοινωνία χωλή, υποταγή σιωπηλή... σκύβεις τραβάς, ποτέ δεν ρωτάς....

Αραγε που νομίζεις πως πας?

Χριστίνα Σαββατιανού 6-07-2010

9......

Ανυπόστατη κοινωνία, ανύπαρκτη πόλη, εδώ κι εκεί μύριοι άνθρωποι ετσι υπάρχουν, χωρις καν θέλω, χωρίς ένα τόσο δα όνειρο, στο μπλέντερ η σκεψη, η ψυχή, η ζωή, στη δίνη του τίποτε θυσία κι εσύ κι εγώ.. Με άνευρη φωνή, με ακαρπα χέρια, χωρίς πετρα η ψυχή, χωρίς ατσάλι η πυγμή... έτσι πουρές σε μια στρεβλή πραγματικότητα των ολίγων...

(Χριστίνα Σαββατιανού)



Τη φωτογραφία μου έστειλε ο φίλος μου ο Γιωργος Σαλαβέρης.

Για να περνά η ώρα 2

Photo Puzzle Maker

8......

Φονική αδράνεια, απάθεια, μια κοινωνία σε κωμα, μια ελπίδα υπνωτισμένη, φωνή βουβή...
μοιάζει παράλογη η εποχή, χωρίς σχήμα ο κόσμος, μια όψη μονο φανερή, κι αλλη εκείνη που ισορροπία θα φέρει, εκεί, υπάρχει, περιμένει... εσένα, εμάς... εκεί πάντα... μεχρι η ματιά να ξεθολώσει, μέχρι το μηδέν να ξαναβρει τη ζωή... και το απειρο να αρχίσει να λιγοστεύει...

Χριστίνα Σαββατιανού - 10-06-2010

Για να περνάει η ώρα...

Free Photo Puzzle Maker

....... (Αναίμακτος Πόλεμος)

Αναίμακτος πόλεμος, το θήραμα κουρνιάζουν βολικά, στέκει κοιτάζει βολεμένα...
Αναίμακτος πόλεμος, σιωπή παντού, δυο χέρια υψώνονται κι ενα στόμα αγωνιά, ψελίζει "οχι" μα δε φτάνει...
Το θύμα σε κοιτάζει νυσταγμένα... κι ανοίγει απλά κενό ενα στόμα, ποιος ξέρει αν να μιλήσει ή να τραφεί?...
Αναίμακτος πόλεμος, βουβός ύπουλος δειλός... Λες όχι, μα πας αλλού... Το θήραμα σκορπιέται, εδώ κι εκεί, σαστισμα μοναχικό, αμίλητο, κοιτάζει μα δεν βλέπει... Το θύμα αναρωτιέται, ενα τι κι ενα γιατί, μα λίγο αργά, αργά χωρίς παλμό, χωρίς πυγμή...
Αναίμακτος πόλεμος, κι ολη η δύναμη μαζί, σε ενα σημείο και γιορτάζει... Γιορτάζει τη δική σου αρπαγή... θύμα και θύτης, βολεμένος σε τοπο αγκάθια ολούθε του σπαρμένο...
Αναίμακτος πόλεμος, παραδίδεις τη μικρή σου τη ζωή... έτσι απλά...χωρίς μιλιά κι αντίρρηση, έτσι απλά, αναίμακτα, χάνεσαι... χωρίς αγώνα κι αρετή...
 Αναίμακτα και βολικά... έτσι απλά....

ΟΧΙ... οχι για μένα....

Χριστίνα Σαββατιανού 15-05-2010

The Greek Crisis Explained, Episode 1&2

The Greek Crisis Explained, Episode 1 from NOMINT on Vimeo.



The Greek Crisis Explained, Episode 2 from NOMINT on Vimeo.

.......Χρονια πολλα Μαμά.....

Συνοψίζοντας....

.....

ΕΛΛΗΝΙΚΟ - ΠΟΙΟΤΙΚΟ - ΦΘΗΝΟ (απο το blog Περιβάλλον)

ΕΛΛΗΝΙΚΟ - ΠΟΙΟΤΙΚΟ - ΦΘΗΝΟ

Στις δραματικές στιγμές που ζει η χώρα κι οι πολίτες της έχουμε υποχρέωση να δράσουμε. Έχουμε υποχρέωση να υπερβούμε τρόπους και μεθόδους του παρελθόντος. Έχουμε υποχρέωση να μην σταθούμε απαθείς. Η κρίση μας αγγίζει όλους κι η αλληλεγγύη είναι αντίσταση.
Οι αγορές οργανώθηκαν, καιρός να οργανωθούμε κι εμείς. Ο καθένας στον τόπο του, στην γειτονιά του στην πόλη του! Αυτό - οργανωθείτε! Χτίστε ένα κίνημα στη βάση της παρέας! Στόχος; Ένας! Το επόμενο χρονικό διάστημα βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει, μην αφήνετε να σας πάρει από κάτω η μιζέρια των μέτρων και οργανώστε μια καμπάνια: μείωση τιμών σε προϊόντα και υπηρεσίες! Μείωση τιμών από βιομηχανίες χονδρεμπόρους και εμπόρους! Οι μισθωτοί προσφέρουν ήδη στην υπόθεση «έξοδος από την κρίση». Ας μειώσουν τα κέρδη τους και οι υπόλοιποι! Κάθε δεκαπενθήμερο θα απαιτήσουμε μείωση τιμής σε μια τουλάχιστον ομάδα προϊόντων! Αυτός είναι ο πρώτος μας στόχος! Ταυτόχρονα, θα στηρίξουμε μια σαφή στροφή της κατανάλωσης σε ελληνικά προϊόντα ώστε να «σπρώξουμε» τις ελληνικές επιχειρήσεις σε αύξηση της παραγωγής με ταυτόχρονη μείωση των χρημάτων που δαπανώνται σε εισαγωγές καταναλωτικών ή μη προϊόντων. Προσοχή: δεν κάνουμε μποϊκοτάζ των εισαγόμενων. Απλά ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Ελληνικά και φτηνά λοιπόν, Αρκεί όμως αυτό; Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι η μείωση τιμών έρχεται μόνο μέσα από συμβιβασμους στην ποιότητα. Πιστεύουμε ότι κάθε ελληνική επιχείρηση μπορεί να παράγει άριστα ποιοτικά προϊόντα σε ανταγωνιστικές τιμές.
javascript:void(0)
Στηρίξτε αυτή την προσπάθεια! Βγαίνουμε μπροστά με σύνθημα:

ΕΛΛΗΝΙΚΟ – ΦΘΗΝΟ - ΠΟΙΟΤΙΚΟ



Η παραπάνω ιδέα γεννήθηκε ύστερα από συζήτηση στο facebook ανάμεσα στους Τάσο, Νίκο και Λένα...

Στα σκουπίδια της ιστορίας! (από το blog ΚΙΜΠΙ)

(σημείωση που υπάρχει στο ιστολόγιο: Τα παρακάτω κείμενα δημοσιεύθηκαν και δημοσιεύονται, κάθε εβδομάδα στην εφημερίδα "ο κόσμος του επενδυτή")

Στα σκουπίδια της ιστορίας! (30/4/2010)

Πώς γράφεται η Ιστορία; Και από ποιους; Το αγαπημένο ρητό των ισχυρών της γης (και των υποτελών τους) είναι πως η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Άρα, είναι μάλλον απίθανο να γράψουμε ιστορία ως κοινωνία, υποτασσόμενοι στο σενάριο ήττας και συνθηκολόγησης βάσει του οποίου πορεύεται η κυβέρνηση. Το πιθανότερο είναι ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος δεν θα έχουν τη χαρά έστω και της ονομαστικής αναφοράς της Ελλάδας ανάμεσα στις περίπου 170 που είχαν την ευτυχία να δεχθούν τη «σωτηρία» του ΔΝΤ. Εκτός κι αν η «σωτηρία» της Ελλάδας δεθεί με κάτι πιο ισχυρό, όπως για παράδειγμα η κατάρρευση της Ευρωζώνης ή η διάλυση της Ε.Ε. Και πάλι, είναι μάλλον απίθανο να μας απονεμηθεί κάποιος πρωταγωνιστικός ρόλος σ’ αυτόν τον γεωπολιτικό Αρμαγεδδώνα.

Αν οι ιστορικοί του μέλλοντος κάνουν τη δουλειά τους σωστά, θα αναγνωρίσουν ότι η Ελλάδα ήταν απλώς το υπομόχλιο σ’ αυτό το παγκόσμιο σκάκι απληστίας, ιμπεριαλιστικού κυνισμού και αποικιοκρατικής αλαζονείας. Στην καλύτερη περίπτωση, θα την περιλάβουν στα ιστορικά ανέκδοτα.

Η αλήθεια είναι ότι η ηγεσία της χώρας -όλη η ηγεσία, η πολιτική, η οικονομική, η επιχειρηματική, η πνευματική- είχε πολλές ευκαιρίες να γράψει ιστορία τις τελευταίες δεκαετίες. Αν, για παράδειγμα, επεδείκνυε μια στοιχειώδη αντίσταση στα «ρεύματα» που αντιλαμβανόταν ως «καλέσματα της ιστορίας». Αν το καραμανλικό «ανήκομεν εις την Δύσιν» δεν μεταφραζόταν σε μία άνευ όρων υποταγή στα ιμπεριαλιστικά κέντρα της ψυχροπολεμικής περιόδου. Αν το παπανδρεϊκό «η Ελλάδα στους Έλληνες» συνοδευόταν από πολλά και επίμονα «όχι» στις αναιδείς απαιτήσεις των ευρωατλαντικών εταίρων. Αν το διακομματικό ευρωπαϊκό όραμα δεν ταυτιζόταν με μια πολιτική ανοικτών θυρών. Αν η ένταξη στο ευρώ δεν συνοδευόταν από το προκλητικό ζεύγος δημοσιονομικής απάτης και υποτίμησης της δραχμής (από την οποία φτιάχτηκαν περιουσίες).

Αν ο αναπτυξιακός πρωταθλητισμός δεν στηριζόταν στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση και στην κατασκευή του τραπεζικού Λεβιάθαν. Αν το πολιτικό προσωπικό δεν υιοθετούσε ασμένως κάθε νεοφιλελεύθερη απάτη και αυταπάτη. Αν ο ελληνικός «λαϊκός καπιταλισμός» δεν εξελισσόταν στη μεγαλύτερη λεηλασία λαϊκού εισοδήματος μέσω Χρηματιστηρίου. Αν η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση δεν μεταφραζόταν στο «ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Αν η εξυγίανση του πελατειακού κράτους δεν αποτελούσε άλλοθι για το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Αν τα αναπτυξιακά κίνητρα δεν είχαν γίνει ανύπαρκτες, άσκοπες ή αποτυχημένες επενδύσεις. Αν είχε λεχθεί ένα γενναίο «όχι» στο φαραωνικό ολυμπιακό έπος, που πρόσθεσε 20 δισ. χρέους στη χώρα. Αν είχε τεθεί φραγμός στη λεηλασία της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων από κράτος και ιδιώτες. Αν είχε μπει πραγματικά τέλος στη διαπλοκή και στους νταβατζήδες. Αν οι υπερτιμολογήσεις και υπερκοστολογήσεις των δημοσίων έργων και προμηθευτών δεν είχαν στεγνώσει τα δημόσια ταμεία.

Αν είχαν καθίσει στο εδώλιο όλοι οι πολιτικά, οικονομικά και ποινικά εμπλεκόμενοι στα σκάνδαλα των ομολόγων, της Siemens, του Βατοπεδίου. Αν το κράτος δεν είχε γίνει παράρτημα των κομμάτων εξουσίας και τα κόμματα δεν είχαν κρατικοποιηθεί σε βαθμό παραλυτικής ώσμωσης. Αν η επιχειρηματικότητα δεν είχε ταυτιστεί με τη ρεμούλα, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή και την εξουθένωση των μισθωτών. Αν υπήρχε ένα ελάχιστο όραμα της άρχουσας τάξης για τη διεθνή θέση της χώρας, χωρίς τον γραφικό βαλκανικό μικροϊμπεριαλισμό της και την ταπεινωτική εθελοδουλεία της στους συνήθεις ευρωατλαντικούς πάτρωνές της.

Αν υπήρχε ένα στοιχειώδες σχέδιο για τον παραγωγικό της προσανατολισμό και τη θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Αν δεν θυσιαζόταν το κοινωνικό κράτος στην επίπλαστη ευημερία της περιούσιας μεσαίας τάξης. Αν το μόνο σχέδιο της εγχώριας πολιτικής και επιχειρηματικής τάξης δεν ήταν η άνευ όρων παράδοση στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς.

Όλα αυτά τα «αν» κι άλλα τόσα απαντούν στα ηθικολογικά ερωτήματα που εκτονώνουν τον λαϊκό θυμό μπροστά στην απειλή χρεοκοπίας της χώρας. Πρώτον, γιατί θυμίζουν ότι δεν υπάρχει κανενός είδους συλλογική ενοχή στο έγκλημα που πραγματοποιήθηκε και πραγματοποιείται εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας. Και, δεύτερον, γιατί αν πράγματι εννοείται το ερώτημα «επιτέλους, θα πάει κάποιος φυλακή;», τότε φοβούμαι ότι οι φυλακές της χώρας δεν φτάνουν για να αποκατασταθεί το περί δικαίου λαϊκό αίσθημα.

Η πολιτική τάξη που κυβέρνησε τη χώρα από το 1974 είναι συγκεκριμένη. Έχει ονόματα και επίθετα – ανάμεσά τους κι αυτά που σήμερα εμφανίζονται ως μετά Χριστόν προφήτες και προτείνουν παιδαγωγικές θεραπείες-σοκ, υπεράνω πολιτικού κόστους, λες και δεν πέρασαν από υπουργικούς θώκους ή κυβέρνησαν σε μια άλλη χώρα. Επίσης, συγκεκριμένη είναι η κρατική και τεχνοκρατική γραφειοκρατία που πλαισίωσε τις κυβερνήσεις-συνενόχους των διαδοχικών εγκλημάτων – τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, σε μια βαρετή ανακύκλωση ρόλων και με συνεχείς (αλλά προσοδοφόρες) ιδεολογικές πιρουέτες μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού. Και, τέλος, συγκεκριμένο και ευάριθμο είναι το ελληνικό star system της επιχειρηματικότητας που, ακόμη κι όταν της χαρίστηκαν κοψοχρονιά φιλέτα του εθνικού πλούτου, αφού τα απομύζησε τα μετέτρεψε σε προβληματικές. Αν όλοι αυτοί κάτσουν στο εδώλιο, οι φυλακές θα φρακάρουν, ενδεχομένως να κάνουμε και εξαγωγή κρατουμένων.

Κι αν επεκτείνουμε την απονομή δικαιοσύνης στις πρωτογενείς πηγές του εγκλήματος (στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου που παίζουν την Ελλάδα στα ζάρια, στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις με τις κυβερνήσεις-ντίλερ των «εθνικών πρωταθλητών», στις έδρες της ευρωκρατίας που έφτιαξαν μια Ε.Ε. κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του «έξυπνου χρήματος»), τότε υπολογίζω πως θα χρειαστούμε μια ολόκληρη χώρα, έστω στο μέγεθος της Κύπρου, για να τη μετατρέψουμε σε φυλακή για τους ενόχους της παγκόσμιας κρίσης χρέους.

Προς το παρόν, οι μόνοι που τιμωρούνται είναι οι εξ ορισμού αθώοι. Τιμωρείται μια ολόκληρη κοινωνία για την ανοησία της να πιστέψει τους πολιτικούς, να παραπλανηθεί από τους τεχνοκράτες, να εξαπατηθεί από τους επιχειρηματίες και να υπνωτιστεί από τους πνευματικούς ηγέτες της στο παραμύθι της ανάπτυξης και της αδιατάρακτης ευημερίας. Τιμωρούνται αυτοί που δεν μπορούσαν να φοροδιαφύγουν, που δεν μπορούσαν να κλέψουν τον δημόσιο πλούτο, που πείστηκαν από τις τράπεζες να δανειστούν, που πειθαναγκάστηκαν από τους διαφημιστές να καταναλώσουν ό,τι χρήσιμο και ό,τι περιττό, που είχαν το μικρότερο μερίδιο απόλαυσης σ’ αυτό που κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται «εποχή της ανεμελιάς». Ποιας ανεμελιάς; Δεν σταμάτησαν να δουλεύουν, δεν σταμάτησαν να αμείβονται με τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρωζώνη, δεν σταμάτησαν να φορολογούνται, δεν σταμάτησαν να πληρώνουν την πιο ακριβή αγορά της Ευρώπης, δεν σταμάτησαν τρέφουν τις υψηλές κερδοφορίες και την ευημερία των απατηλών αριθμών που έστησαν λαμπρές πολιτικές καριέρες και μεγάλες περιουσίες.

Τώρα, καλούνται να «γράψουν Ιστορία». Αποδεχόμενοι την επιστροφή στα χρόνια του Σικάγου του 1886 – μια βίαιη και μαζική υποτίμηση της εργασίας, μια αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους, μια πρωτοφανή υποβάθμιση της δημοκρατίας. Απειλούμενοι με απόρριψη της χώρας στα σκουπίδια της παγκόσμιας κοινότητας, ακριβώς όπως οι οίκοι αξιολόγησης πέταξαν στα «σκουπίδια» τα ελληνικά ομόλογα. Τρομοκρατούμενοι με τον ίδιο τους τον θυμό («έρχονται κοινωνικές εκρήξεις στην Ελλάδα», διαμηνύουν προληπτικά οι «ακτινολόγοι» του ελληνικού χρέους και αναπαράγουν σαν πειθήνια φερέφωνα τα εγχώρια ΜΜΕ. Φοβούνται ή φοβίζουν μ’ αυτή την προφητεία;)

Αλλά, πώς γράφεται η Ιστορία; Και ποιοι τη γράφουν; Στις συνθήκες ασφυξίας που διαμορφώνει ο κλοιός των αγορών, με τους όρους υποτέλειας που διαπραγματεύεται ο θίασος των μαθητευόμενων μάγων, η Ιστορία θα γραφτεί πάλι από την πλευρά των νικητών. Η Ελλάδα (κι ίσως κι άλλες κοινωνίες μετά απ’ αυτήν) μετατρέπεται σε μια τρύπα στη γεωγραφία. Υπάρχει μία και μοναδική ευκαιρία να γραφτεί η Ιστορία αλλιώς. Να σπάσει τον κλοιό του φόβου και της σιωπής η κοινωνία. Να βγει στο προσκήνιο, να υπερασπιστεί τον εαυτό της, τις μικρές κατακτήσεις της, την ισχνή της δημοκρατία, το δικαίωμά της στην πολιτική, στην αυτοδιάθεση, στην ανεξαρτησία, στην εθνική κυριαρχία, στη στοιχειώδη κοινωνική αλληλεγγύη. Αφού η επίσημη πολιτική παραιτήθηκε από την υποχρέωση να υπερασπίζεται αυτά υπέρ των οποίων υπάρχει, κάποιος άλλος πρέπει να πει το «όχι». Κάποιος πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια της Ιστορίας το χρέος και τους πιστωτές, πριν αυτοί μετατρέψουν τις κοινωνίες σε χωματερές.

7....

Aνήθικα μυαλά, μυστικές πράξεις, θολούρα ένα γύρο, του καναπέ ο πολιτισμός..

Αδηφάγος, ασύδωτος, των πλάγιων μεσων οπαδός...

Χωρίς αέρα κι ουρανό, με ορίζοντα γκρίζο μουντό,  χωρίς ανδρεία κι αρετή, έτσι μικρός ολίγος χαμερπής...

Ισα να φαμε κατι τις...

Κι επειτα όταν η κρίση φτανει στα σκαλιά φωνάζεις, φωνάζεις δυνατά, το δίκαιο που εχασες να βρεις...

Κι όταν τα ρεστα ζητηθούν, φασαρία κουρνιαχτός, για κατι που άνομα κλεφτά σχεδόν το αρπαξες....

Κι έρχεσαι τώρα και ζητάς τιμωρία, χωρίς καθρέφτη να κοιτάς, χωρίς τη σκόνη σου να σε ενοχλεί... χωρίς το συντρίμι που εφτιαξες με τόσο χειροφίλημα και γονυπετής να το κοιτάζεις...

Και θες βοήθεια λες, απο δικούς και ξένους, λες και σου χρωστάνε οι άλλοι ιδρώτα κι αιμα, επειδή κατποτε στα ιδια χωματα που καταχράστηκες γενναία, περπατησαν κάποιοι σπουδαιοι...

Ουστ νεοέλληνα, εκεί στο βουρκο που η πράξη σου εφτιαξε να κυλιστείς, γουρούνι αλόγιστο που ξεχασες κοινωνικά να ζεις, ηλίθιε βλάκα ιδιώτη που εξω απ τη πόρτα σου ευχεσαι το χαμό του άλλου, το αγαθό του κόπου του για να σφετεριστείς...

Ουστ κοπρίτη που απονα οσους ανάγκη πραγματική εχουν στο περιθώριο εβαλες χρονια και χρονια, με το πολυτελές δανεικό σου αρμα παρκαρισμένο αδιάντροπα στο μονο ελάχιστο δρομο που του αφησες να υπάρχει...

Σημερα εχεις πραγματι αυτό που σου αξίζει πολίτη του ευρύχωρου καναπέ και του ασύδωτου πολιτισμού...

γιατί οταν την ιστορία μονο σαν δικαιολογία φέρεις, και με πράξη γενναία και σύννομη δεν την κεντάς τοτε μονο ο πάτος σου ταιριάζει....

Καλημέρα σας

Χριστίνα Σαββατιανού (28-04-2010)

Κανένας δε μου μίλησε - ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ

(δε θυμίζει την κατάσταση της κοινωνίας μας? ο καθένας μονος σιωπηλός, μαζί και τελείως μονοι... αόρατοι θαρρείς, αφήνοντας τη μοίρα μας στο χρόνο και σε ορισμένους καλολαδωμένους υπαλλήλους... και το βαγόνι της ζωής φεύγει γοργά, απο τα χερι...α μας... χαμένος χρονος και δρόμος, κι η ζωή μας ομηρος, σε αγορές και ταμεία, σε πλαστικό και ψεμματα πανω καρφιτσωμένη σαν υποσημείωση ξεχασμένη... χωρίς αναγνώστη)

Μενέλαος Λουντέμης: Είμαι καλά

το βρήκα εδώ




Μενέλαος Λουντέμης: Είμαι καλά
Γραμμένο στη μακρόνησο όπoυ οι διαταγές σχετικά με την αλληλογραφία επέβαλαν να γράφονται μόν "ολίγαι λέξεις υπό την έννοιαν ότι ο αποστολεύς υγιαίνει"

Είμαι καλά, Μητερούλα ... αυγή μου...
Σπεύδω να καλοπιάσω τον φόβο σου. Είμαι καλά.
Κάθομαι κάτω απ' τον ίσκιο της λύπης μου,
κι αφήνω την πένα μου να κλάψει ... Μάνα ...
Τρεμούλα των χεριών ...
Χρόνια που ξεφεύγεται απ' την μπόλια ...
Στεναγμέ που μετράς τον μισεμό μου ...
Είμαι κάλα.

"Πρώτον, Σεβαστή μου ..."
"Πρώτον έρχομαι να ερωτήσω ..." Και δεν ρωτώ τίποτα.

Εδώ δεν ρωτούν. Όλοι "Είναι καλά ..."
Κι ας ανεμίζονται οι κρεμάλες πάνω απ' τα κεφάλια τους.
Κι ας τρώει τα πόδια τους η ύαινα, η πίσσα.
Είμαι καλά.

"Πρώτον, Μητερούλα ... Υγείαν έχω"
Και το στήθος μού φωνάζει σαν πρόβατο βραχνό.
Κι ο ραβδιστής μετράει την ώρα στα πλευρά μου.
"Πρώτον, Μητερούλα ..." Μα συγχώρα με και σήμερα.
Συγχώρα με και σήμερα που δεν θα μάθεις την αλήθεια.

Η αλήθεια γέρασε και δεν ταξιδεύει.
Δεν περνά τη θάλασσα.
Η αλήθεια, Μανούλα, είναι βόλι. Και δεν θα την πω.
"Είμαι καλά".

Σήμερα κλείνω τα χίλια γράμματα. Μα ξέρω ...
Πως έχεις χρόνους να πάρεις μήνυμά μου.
Μα συχώρα με. Συχώρα με, Μητέρα.
Για τα χίλια μονότονα "Είμαι καλά"'
Τα χίλια μονότονα ψέματά μου.

Πήρα ξανά για να σου γράψω.
Έχω την κάρτα μου στα γόνατα.
Και τη χαϊδεύω σαν περίλυπο πουλί!
Το χέρι πια το γράφει μοναχό του
το μικρό, πικρό του, μάθημα:
"Είμαι καλά".

Ξέρω, αχ, Μητερούλα ...
Ξέρω πως σου στέλνω κάθε μέρα
την ταχτική δόση της πίκρας μου. Ξέρω
πως τη χαϊδεύεις τούτη την ψευτιά μου ...
Πως τη ραίνεις με δάκρυα και παραμιλάς. Ξέρω.
Μα δεν κάνει φτερά άλλη λέξη από 'δω ...
"Είμαι καλά".

Μπορείς, ακριβή μου, να τη διαβάσεις και δίχως φως.
Δεν είναι καν ανάγκη να τη διαβάσεις.
Φτάνει μόνο να 'ρθει, να ακουστεί στην εξώπορτα ...
η φωνή του ταχυδρόμου.
Τότε, Μανούλα, μπορεί και να μην είμαι καλά.
Μα εσύ να πιστέψεις τη γραφή μου"
"Είμαι καλά".

Είμαι καλά ... Αφού μπορώ και σέρνω το μολύβι.
Είμαι καλά ... Αφού μπορώ και το ψελλίζω.
Είμαι καλά ... Αφού αραδιάζω στο χαρτί,
"Είμαι καλά".

Αχ, να μπορούσα να 'χα έναν ουρανό
γεμάτο από ψεύτικα τέτοια πουλιά.
Και να τα 'χυνα στο διάστημα ...
Για να 'ρχονται - κι όταν εγώ δεν θ' ανασαίνω.
Να 'ρχονται και να ραμφίζουν το τζάμι του σπιτιού μας.
(Αυτό που κοιτάζει κατά τη θάλασσα)
Και να κελαηδούμε. Να κελαηδούνε σμήνη τις ψευτιές:
"Είμαι καλά".

Μανούλα εσύ ... Εσύ που διαβάζεις με τα δάχτυλα.
Εσύ πού μιλάς τη γλώσσα των χεριών ...
Ακούμπησε τα χείλη σου στο χαρτί
Έτσι όπως έβρισκες, σαν ήμουν παιδί, τον πυρετό μου ...
Και διάβασε πάνω στ' άγραφο χαρτί
Και διάβασε ολόισια απ' την καρδιά μου:
Μάνα ... Αχ ... Μάνα, Μάνα ...
Το κορμί που κανάκεψαν τα χέρια σου
έλιωσε σήμερα κάτω απ' το λιθάρι.
Η φωνή που νανούριζε τον ύπνο σου
βέλαξε κατ' απ' το μαχαίρι.
Μα εσύ γέλα, ακριβή μου. Γέλα ...
Πες πως ξύπνησες απ' όνειρο κακό.
Και γέλα να τα διώξεις.
Γέλα, κι εγώ ... ησύχασε, Μανούλα.
"Είμαι καλά"
Σήμερα μου χύσανε το φως μου. Είμαι καλά.
Είμαι καλά. Χτες κόψανε τα νύχια μου.
Τρόμοι μου πήραν τα φρένα μου. Είμαι καλά.
Είμαι καλά. Αύριο θα με σταυρώσουν.
Είμαι καλά. Είμαι καλά. Είμαι καλά...

Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μυαλό να το σκεφτώ.
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μιλιά να το φωνάξω.
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω χέρι να το γράψω.
Γι' αυτό το σκάβω. Το σμιλεύω επιτύμβιο.
Πάνω σ' αυτόν τον ανεμόδαρτο γκρεμνό.
Σ' αυτό το τρελό νεκροταφείο
πως όλοι οι νεκροί του
ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ

μου λειπεις....