Εγκλήματα 10 - (Οι λέξεις της artymedia)

ηλιοτρόπιο, πυροτέχνημα, φανάρι, σιτάρι, ξαστεριά, υποκειμενικός



Μέρες τώρα έχει ανήσυχο ύπνο, λίγο η δύσπνοια που τον ταλαιπωρεί, λίγο εκείνοι οι μαλάκες στην εφορία, λίγο που χει να βγει πάνω από τρίμηνο, που να τον συναντήσει ο ύπνος?

Τα τελευταία τρία χρόνια έμπλεξε στο χειρότερο εφιάλτη του, πρακτικά προβλήματα, εκεί που όλη η ζωή και τα σαράντα του χρόνια ήταν ξάστερα με στραφταλιστά πυροτεχνήματα λουσμένα τις νυχτιές και με δροσάτα ηλιοχαμόγελα τις μέρες, να σου οι αλήτες χύπησαν τη πόρτα του...

Την πρώτη φορά ήρθε ο θάνατος, τρόμαξε, έσκασε σαν αποτυχημένο πυροτέχνημα η έλλειψη μέσα του, χάθηκε η αγαπημένη του... Εκείνη που του χάρισε τη ζωή... τον άφησε πίσω με ένα σωρό σκοτεινά θεριά, τα ίδια που της λύγισαν το κορμί και καταδίωξαν την ψυχή της μακριά, πριν την ώρα της... κανείς δεν τον είχε προετοιμάσει για όσα θα ακολουθούσαν...

Αυτός, πάντα μέσα στα όρια, στις μικρές του αδιακρισίες και στα κέφια του για αταξίες φρόντιζε πάντα να μην πληγώσει, να μην ενοχλήσει, να μην παρανομήσει... Δεν έβλαψε κανέναν που βρισκόταν έξω απ τη δική του αυλή... και μέσα όμως τα άκρα παραμέναν στη γωνιά τους... Δεν τα ξεπέρασε ποτέ, δεν τα χρειαζόταν, αγαπούσε τα απλά, αγαπούσε τις καλημέρες, τα χαμόγελα, τα ηλιοτρόπια που φύτρωναν στην πίσω αυλή... ζούσε για τη ζωή, της κάθε μέρας τα θέλω και τα πρέπει της... "όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις παιδιά, να είμαστε εντάξει πρέπει, αλλιώς θα χάσουμε τα δίκια μας" έτσι έλεγε και στους φίλους του... τότε μόνο έχει νοστιμάδα η ώρα και η μέρα... όταν ζόρίζεσαι και λίγο, όχι μόνο θέλω μα και δίνω... όχι μόνο αρπάζω μα και προσφέρω, κι έτσι πορεύτηκε σαράντα χρόνια, κι ήταν χαρούμενος ευτυχής... δεν του λειψε τίποτα, χωρίς μετριότητα, αλλά με μέτρο...

Και πάνω που πήγε να πάρει μια ανάσα μετά την απώλεια, αφού έβαλε όλα τα παπάκια που κληρονόμησε στη σειρά σαν καλοσπαρμένα στάρια, ήρθε ο δεύτερος επισκέπτης της κρατικοδαίαιτης αιμοβόρας ύαινας αυτή τη φορά, ήταν ένα χαρτί από την εφορία...

Είχαν περάσει δυο χρόνια ήδη, με αγώνες, δικαστήρια, αγωνίες τρεχάματα ένα σκασμό γαμημένο χαρτομάνι που δυσκολευόταν να το βάλει σε τάξη και ήρθαν οι αλήτες να ζητήσουν κερατιάτικα...

Το σπίτι ακόμη το χρώσταγε αλλά το χε βάλει σε τάξη, ρύθμιση του κώλου, αλλά καλύτερα απ τη στέγη της πλατείας, τους χειμώνες... Ενιωθε τυχερός που δεν έτρωγε πολύ, αν και καλοφαγάς, μπορούσε και με μια μπουκιά να ζήσει... έκοψε και το ποτό, δεν φτάναν για τη δόση και για σφηνάκια... έκοψε και το έξω... μόνο η γκόμενα του στάθηκε κοντά, ναναι καλά η αγαπημένη... δε λύγισε... εκεί σκυλί μονάχο και αυτή τον κρατάει κι ας ξέρει λίγα, τον κρατάει κι ας πελαγώνει μαζί του...

Ενας χορός βίαια διακριτικός άρχισε με την εφορία, κάθε μερα του τρίτου χρόνου που περνούσε συνειδητοποιούσε σε τι ακριβώς κόσμο ζούσε... Είδε χίλια δυο πρόσωπά του εκτός εκείνου του ανθρώπινου που χρόνια κουβαλούσε όραμα μέσα του... Αρχισε να καταλαβαίνει, αν και αργά, πως όλη εκείνη η ανθρώπινη φύση η ιδέα περί σωστού και δικαίου που είχε παντιέρα σαράντα χρόνια, ήταν τόσο υποκειμενική όσο και τα νύχια του ή η βρομιά στο σώβρακό του και στις κάλτσες του...

Εμαθε παρ ότι δυσκολεύτηκε, πως όλα όσα λένε για τη γραφειοκρατία, για τους ανύπαρκτους κρατικούς μηχανισμούς, για τους νόμους, και τη τύφλα τους, για τους πολιτικούς, τους δικηγόρους, τους εμπόρους, όχι μόνο ειναι αληθινά, αλλά βίωσε στο πετσί του πλέον ότι είναι τρις χειρότερα από όσα περιστασιακά άκουγε ή μπορούσε να φανταστεί...

Αρχισε να βλέπει πως ο κόσμος που ζει δεν έχει καμμία σχέση με τα ηλιοτρόπια στην πίσω αυλή, αλλά του θύμιζε περισσότερο κατι ιστορίες σε βίπερ που διαβαζε παιδί, που όλοι ήταν ρομποτ, λοβοτομημένοι ανίκανοι, μικρόψυχοι, αν όχι άψυχοι, αδαείς και τεμπέληδες μέχρι θανάτου, τόσο που και δυο γαιδάρων άχυρα με το ζόρι τα χωρίζουν... οι γάιδαροι όπως αποδείχτηκε στην πορεία τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα...

Έτσι πέρασε κι ο τρίτος χρόνος με συνεχή αγώνα... είχε αρχίσει να νιώθει σαν μπαλάκι του τένις που χτυπαγε συνεχως πανω σε τοίχο προπόνησης, το άγχος πράγμα άγνωστό του μέχρι τότε άρχισε να τον επηρεάζει δραστικά, αφού έγινε ειδήμων στα κληρονομικά αστικά και εμπράγματα δίκαια, άρχισε να σκέφτεται το ποινικό...

Τον έλκυε πολύ η ιδέα να καθαρίσει μια για πάντα μερικά ρομποτάκια από κείνα που και με λάδι και χωρίς δεν έλεγαν να πάρουν μπρος και να κανουν τα λίγα που τους τάχτηκαν ως επαγγελματικές υποχρεώσεις, (συνέπεια δεν περίμενε πλέον να συναντήσει, ούτε ευρηματικότητα, ούτε ευελιξία)

Διάβασε από δω διαβασε απο κει, κατέβασε δυο τρεις βιβλιοθήκες νομολογία, παρά το μισοτυφλωμένο μάτι του από το άγχος (το μάτι έβλεπε, αλλά το μυαλό δεν διάβαζε πλέον σωστά αυτό που έβλεπε το ματι)...
Τελείωσε και το ποινικό λοιπόν, έτοιμος για πτυχίο, και για δράση...

Ετοίμασε προσεκτικά τα πάντα, άφησε το χρεωμένο σπίτι στη γκομενίτσα, της αξίζει, με την προυπόθεση να φροντίσει τον πατέρα του... μη μείνει στο δρόμο ο γέροντας... και να μην αφήσει τα ηλιοτρόπια της πίσω αυλής να ξεραθούν...

Ένα καλό ποσό για τον φιλο το δικηγόρο που τονε στήριξε, άλλο ένα ίδιο σε κείνο το ίδρυμα για τα παιδιά με καρκίνο... βιβλία και δίσκους τα χάρισε σε ένα ορφανοτροφείο, και τις μηχανές του σε δυο φίλους που χαν μεράκι για την τέχνη, και κίνησε για τον φίλο το Σταμάτη με το οπλοπωλείο...

θέλω κάτι μικρό Σταμάτη, αθόρυβο, με πολλά βόλια, να τελειώνω μια και καλή με καμποσους... να χουν να σκιάζονται οι υπόλοιποι...

Κάτι μουρμούρισε ο Σταμάτης για άδεια και τα ρέστα, μα η ματιά που του έριξε τον αποθάρρυνε... Είχε στην αποθήκη ένα βρόμικο, αδήλωτο, από έναν αλλοδαπό λαθραίο, του το έδωσε... μαζί με δυο χούφτες σφαιρες... "Δεν το πήρες από μενα" είπε, και του ευχήθηκε καλή τύχη...

Ευχαριστώ αδελφέ, δεν θα σε ξεχάσω... ότι κι αν ακούσεις από δω και πέρα κάνε τον κινέζο δεν με είδες δε με ξέρεις...

Ετσι αρματωμένος με απελπισία και το μικρό αδήλωτο, κίνησε για το δημόσιο ταμείο...

Εφαγε τρεις εκεί, και μετά πήγε και από το υπουργείο, εκεί έφαγε μόνον δύο, το τελευταίο βόλι το φύλαξε για τον εαυτό του... και ήξερε δεν θα πονούσε όχι περισσότερο από ότι πονεσε τρία χρόνια τώρα, δεν αδίκησε κανέναν περισσότερο απ ότι τον αδίκησαν... απλά έδωσε ένα μάθημα συνέπειας σε όλους όσους αδιάφορα ρουφούσαν... Στάθηκε τυχερός που η κίνησε βοήθησε την αστυνομία να αργήσει, κι ετσι ξεψύχησε εκεί στα σκαλιά του υπουργείου, δίπλα στο φανάρι, με ενα σωρό περίεργους να μουρμουρίζουν τρομαγμένοι ενα γύρο... χαμογελούσε ευτυχισμένα, κι ένα ηλιοτρόπιο έσκαγε το μουτράκι του απ τη μέσα τσέπη του σακκακιού του...

Το σημείωμα που βρήκε η αστυνομία πάνω του έλεγε " ΤΑ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ ΔΕΝ ΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΜΕ ΚΩΛΟΧΑΡΤΑ... ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑ ΣΑΝ ΕΣΑΣ, ΗΜΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΦΤΑΣΕ, ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΑΡΚΕΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΕ ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ, ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΠΕΙΛΗΣΕ ΑΡΚΕΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΕΙΞΕΤΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΕΓΩ ΕΔΕΙΞΑ ΣΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΣΑΣ... ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΗΡΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ... ΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΤΑ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ"

Οι εφημερίδες έγραψαν για εναν ανθρωπο που ειχε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα για εναν παράφρονα, εναν μανιακό... δεν ειπε κανεις πως αγαπούσε τα ηλιοτρόπια, και σεβάστηκε και νόμους κι ανθρώπους σαράντα χρόνια με κάθε του πράξη και σκέψη με όλη του τη ζωή... δεν αναφέρθηκε κανείς στην ανεπάρκεια των μηχανισμών που σαλέψαν το μυαλό του, ούτε στους υπαλλήλους με τα άδεια μυαλά και τα κουρνισμένα κεφαλια που τον ταλαιπώρησαν, ουτε για την άνομη αρνησή τους να του αποδώσουν τα δίκαια και νόμιμα...
Ηταν απλα ενας ακόμη τρελλός που έφτασε στα άκρα... κι ας ήταν τα άκρα του ακόμη στη γωνιά τους μεσα απ την πόρτα του κήπου....

Από τότε οι υπάλληλοι των δημοσίων ταμείων και του υπουργείου, φυλάγονται, δουλεύουν με μεράκι ενημερώνονται, θυμίζουν ανθρώπους όχι ρομποτ κακολαδωμένα... Από τότε όλοι κοιτάζουν πίσω τους ανήσυχοι μήπως ο επόμενος στη σειρά έχει Ηλιοτρόπιο στην μέσα τσέπη του μπουφάν...

Η γκομενίτσα φροντίζει ακόμη τα ηλιοτρόπια... κι ο γέροντας πατέρας χαμογελάει μεσα από το κεφάλι που θυμάται μόνο τα παλιά πια...

Μια φωτογραφία του σαπίζει σε ένα συρτάρι μαζί με το Ηλιοτρόπιο που είχε στην τσέπη και λιγους σπόρους σιταριού από το τελευταιο μνημόσυνο...

Ο Σταμάτης έκλαψε πολύ.... μα δεν τόλμησε να μιλήσει... ποτέ...

Το επόμενο πρωί ξύπνησε ιδρωμένος, και τρομαγμένος, είχε περάσει τα όρια... και το χάρηκε... Αλλά όχι δεν θα το αφήσω να γίνει... θα παλέψω κι άλλο μέχρι να δουν το δίκαιο και το σωστό... όσο χρειαστεί κι ας με σκοτώσει αυτή η πάλη.....

Ήταν μονάχα ένα όνειρο της δύσπνοης νύχτας του...

Χριστίνα Σαββατιανού / 28-03-2007

Υ.Γ. οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι επειδή τίποτα σε τούτη τη ζωή δεν είναι αυστηρά προσωπικό... ίσως αυτό βοηθήσει λίγο σαν διαπίστωση όσους σκοπεύουν να "πάρουν τα όπλα" και να το παλαίψουν αλλιώς...

η υποφαινόμενη συνεχίζει να πιστεύει ότι το δικιο αργά ή γρήγορα το βρίσκουμε ακόμη και στους καιρούς μας... ακρεί να θυμόμαστε και τις υποχρεώσεις όχι μόνο τα δικαιώματα μας....

Remix service -- available to all!

Δοκιμάστε το...


Remix service -- available to all!

Εικόνες (myspace icons)


http://photobucket.com/icons/

Ελληνική Υπηρεσία blogs

http://www.40blog.com/

Πάρτε μέρος στην On line Έρευνα για τους ελληνόφωνους blogger

Το Πάντειο Πανεπιστήμιο και πιο συγκεκριμένα το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δυνητικές Κοινότητες : Ψυχο-Κοινωνιολογικές Προσεγγίσεις και Τεχνικές Εφαρμογές» ξεκίνησε σήμερα Δευτέρα 26 Μαρτίου την πρώτη στην Ελλάδα μεγάλη on-line έρευνα -με τη μορφή ερωτηματολογίου- που αφορά στο προφίλ, τα κίνητρα και τις πρακτικές των ελληνόφωνων bloggers/ιστολόγων.

Για να συμπληρώσετε το ερωτηματολόγιο κάντε κλικ εδώ

Το blog της έρευνας είναι το : http://blog-ereuna.blogspot.com

Ο Παράδεισός σου Φταίει....

Με αμφίβολα βήματα πορεύεσαι, κάνεις λάθη, ξανακάνεις, και κείνοι γελούν, σε προτρέπουν σε νέα λάθη, διψούν για τα λάθη σου, διψούν για τη ζωή σου που καταστρέφεται...

Βλέπεις φτωχέ το τυρί, τη φάκα μόνο τη νιώθεις σε κάθε μπουκιά, πικραίνει ο ουρανίσκος, βαθαίνει ο πόνος της λάμας τους, μα εσύ τυράκι να χεις και χαλάλι ο πόνος...

Χρεώνεις τις μέρες σου ξεθωριασμένα και σκουριασμένα όνειρα, ελπίδες που σε οθόνες μόνο στολίζουν τις ζωές, το ψέμα τους σε θέλγει, μοχθείς για το αύριο, το δικό σου, των παιδιών σου, και σιωπάς, καταπίνεις, τυράκι να χεις και χαλάλι ο μόχθος...

Εκείνοι χασκογελάνε, μιλούν για αίμα και γελάνε, μιλούν για πόνο, για θάνατο, και γελάνε, ναι γελάνε γιατί για το δικό σου αίμα μιλούν, τον δικό σου πόνο και το δικό σου θάνατο... Μιλούν για πολέμους και για παράπλευρες απώλειες για ζωές και χαμογελούν φιλάρεσκα στο φακό... για τις δικές μας ζωές μιλούν φτωχέ... Με οργίζουν, με οργίζεις...

Και εσύ μοχθείς ξανά, υποθηκεύεις το είναι σου σε μια ελπίδα απέλπιδη, σε ένα ψέμα πάνω, στο ψέμα τους... τυράκι να χουμε και αυριο θα φάμε και χαβιάρι λες, κι υποθηκεύεις κι άλλη μια μέρα, άλλη μια ανάσα... ΞΥΠΝΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Έντεχνα, μελετημένα, με τρόπους αιώνες δοκιμασμένους, σε δυναστεύουν, σε χειραγωγούν, σου δίνουν εικόνες αλλόκοσμες και συ τσιμπάς, τυράκι να χεις κι όλα καλά... υποκύπτεις, σιωπάς, δεν πολεμάς, μόνο μοχθείς...

Σου στερούν τη γνώση, την μνήμη την ιστορική, τη γλώσσα την έκφραση, την ευαισθησία, τις αξίες, γιατί τους βολεύει, χωρίς αυτά δεν αντιδράς, δεν πολεμάς, είναι ασφαλείς, δεν σε φοβούνται...

Κι αν λάχει και στα νιάτα σου ανυπότακτος φανείς, σου ρίχνουν σκόνες άσπρες και χάπια πολύχρωμα και σαπίζουν το μυαλό σου, αντίσταση να μη σου μείνει, κι αν τύχει και ξεφύγεις κι από αυτά, τότε σου υπόσχονται θέσεις κοντά τους, σε κάνουν ΔΗΘΕΝ όμοιό τους κι εσύ τσιμπάς, και κορδώνεσαι και καμαρώνεις τη ΔΗΘΕΝ επιτυχία σου, τους νίκησες έγινες σαν κι αυτούς, είσαι σπουδαίος πια, έχεις δύναμη, εξουσία, χά! και συντηρείς τη φάκα πειθήνια υπάκουα, καλολαδωμένος και ανύμπορος να αρθρώσεις οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα ναι, ή ένα δεν μπορώ να σχολιάσω...

Θρηνώ απόψε όλα εκείνα που έμαθα παιδί, όλα εκείνα που θυσιάζεις για το τυράκι σου, τις υποθήκες της μέρας και της ύπαρξής σου φτωχέ, θρηνώ για τα ιδανικά, θρηνώ για τις ιδέες και τους αγώνες που ΔΗΘΕΝ κερδήθηκαν με αίμα... τους βολεψες πολύ φτωχέ μεσα στους αιώνες... και τους βολεύεις ακόμη, κι εκείνοι πίνουν το αίμα πιο λαίμαργα και χλευάζουν πιο διψασμένοι από ποτέ, πιο αδίστακτοι από ποτέ... ΜΕ ΦΟΒΙΖΟΥΝ...

Σκέφτομαι τελικά πως φταίει ο παράδεισος κι εκείνο το καταραμένο το μήλο που δάγκωσες άπληστα στήνοντας ο ίδιος την απαρχή της φάκας που χρόνια σε δυναστεύει...

Αυτό ειναι! Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣ΄ΟΣ ΣΟΥ ΦΤΑΙΕΙ...

Χριστίνα Σαββατιανού / 26-03-2007

Σκορπισμένες Σκέψεις

τι ειναι μωρέ οι ανθρώποι?

μια καλημέρα είναι ένα γέλιο μια αγκαλιά ψυχής είναι...

δυο νότες και μια κουβέντα από καρδιά.. ένα χάδι στα παιδιά...

αλλά μου λες γιατί ξεχνάμε?

γιατί κοιτάμε εκεί που δεν πρέπει στα σκουπίδια... και ξεχνάμε?

Γιατί της καλημέρας το χαμογέλιο θάψαμε, και των παιδιών τη ματιά την αποφεύγουμε...

Θυσία στο βωμό της ύλης κάνουμε όλα εκείνα που την ψυχή κρατάνε ζωντανή...

Σβήνουμε τον πόθο μας σε ηλεκτρονικά μηνύματα, και την ανθρωπιά μας σε ροδες και ύλης χίμαιρες...

για αυτό αρρωσταινουμε τόσο πολύ πια... για αυτό πριν καλά καλά ζήσουμε οι μέρες μας τελειώνουν, και στη σιωπή βυθίζουμε τις νύχτες, θυσία σε μοναχικές διαδρομές η ζωή μας... για αυτό....

Γιατί όλα παίζονται σε χαρτιά αμφιβόλου αξίας και ανασφαλούς ανυπαρξίας... και ξεχνάμε...

15-06-06

Χριστίνα Σαββατιανού

Νεώτερη Ιστορία...

... η μουσική τα λέει όλα θαρρώ... ένα καλό κομμάτι για να περιληφθεί στα βιβλία ιστορίας...

Για τις παγκοσμιοποιημένες "Εθνικές Εορτές"

Το μόνο που μου έρχεται πια στο νου, μέρες σαν την αυριανή και τη σημερινή, ιδίως μετά την ανάγνωση εφημερίδων και την ακρόαση διαφόρων δελτίων ειδήσεων είναι τούτο το τραγούδι απ της νιότης μου της πρώτης τα χρόνια...

Κάτι ήξερε ο ποιητής... εμείς όμως μαλλον δεν τον ακούσαμε ποτέ....






When I was young, it seemed that life was so wonderful,
A miracle, oh it was beautiful, magical.
And all the birds in the trees, well they'd be singing so happily,
Joyfully, playfully watching me.
But then they send me away to teach me how to be sensible,
Logical, ohh responsible, practical.
And they showed me a world where I could be so dependable,
oh Clinical, intellectual, cynical.

There are times when all the world's asleep,
The questions run too deep
For such a simple man.
Won't you please, please tell me what we've learned
I know it sounds absurd
But please tell me who I am.

Now watch what you say or they'll be calling you a radical,
Liberal, fanatical, criminal.
Wont you sign up your name, we'd like to feel you're
Acceptable, respectable, presentable, a vegetable!

At night, when all the world's asleep,
The questions run so deep
For such a simple man.
Wont you please, please tell me what we've learned
I know it sounds absurd
But please tell me who I am.

(cause I am feeling so logical, digital, oh its getting unbelievable, bloody marvelous)

οι στίχοι είναι από το www.lyricsfreak.com

Συμπτώσεις...

Καθώς κατηφόριζα το πλακόστρωτο σοκκάκι στο δρόμο της φυγής μου, το πιτσιρίκι που βολτάριζε εκεί γύρω, μου χτυπησε το κουδουνάκι απ το ποδήλατο... Γύρισα να δω, ο ήλιος ανάμεσα σε στάλες χοντρες βροχής μοιάζει με κωνσταντινάτο πια και η ομπρέλα μου η ριγέ μπαζει στις ραφές... Ένας ζητιάνος παραδίπλα, ψαχουλεύει στη σακκούλα με τα φυστίκια και βρίσκει ενα κουκούτσι από ροδάκινο μου το πετάει.... Καθώς σκύβω να το αποφύγω ένας κεραυνός απ το πουθενά ερχεται να συναντήσει τον κορμό του δέντρου δίπλα μου.... Σφυρίζω με θαυμασμό για την τύχη μου, μια στιγμή αργότερα αν εσκυβα θα ειχε βρει εμένα... υπάρχει Θεός σκέφτομαι ή απλά είμαι τυχερή... Το πιτσιρίκι ανοίγει τα χέρια και μου φωνάζει, "κοίτα είμαι αετόπουλο! πετάω!" και με ενα σάλτο φευγει πανω απ το ποδήλατο και σκαει στις πλακες... Εκεί δίπλα στα φούλια που με είχαν μεθύσει πριν λιγες στιγμές...
Παω κοντά του και το αγκαλιάζω - δεν εχει τίποτα αλλά του τραγουδώ τραγούδια παιδικά να το ησυχάσω απ το φόβο... Πρώτα δυνάμωσε τα φτερά σου μικρό πουλάκι και μετά σαλτάρισε απ το ποδήλατο... τοτε θα πετάς....
Ενας διαβάτης που χε κι αυτός κοντοσταθεί, κρυφοκοίταζε, θαρρεις και φοβόταν τον ήλιο και τη βροχή....ή τον τρόμαξε η ζωή;;;
Καθώς ο κόσμος επαιρνε και πάλι το σχήμα του το γνωστό, το τακ τακ απ το ξύλινο ποδάρι του ζητιάνου συντρόφεψε τη σκεψη μου σε άλλο τόπο σε άλλη εποχή.... θυμάμαι... Πήρα τη ριγέ μου ομπρέλα που την εσπασε πριν λίγο ενα κλαδί καμένο που έπεσε απ' το δεντρο και έφυγα σιγοσφυρίζοντας εναν χαρούμενο σκοπό που μου τραγούδαγε η μανα μου οταν ημουν παιδί... θυμάμαι.......

Χριστίνα Σαββατιανού / 13-04-2006

Greek radio stations (listen live)

Greek radio stations (listen live)

Προτάσεις για βελτίωση των σχολικών βιβλίων ιστορίας

Ιδού μερικές ακόμα προτάσεις για τα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας



1. Το 1940 οι Γερμανοί χάρις στο πρόγραμμα Κοινωνικού Τουρισμού του Χίτλερ συνέρρεαν μαζικά στις Νότιες χώρες.

2. Την περίοδο 1940-1944 λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε την Ελλάδα, οι Έλληνες Εβραίοι συνωστίζονταν στους σταθμούς των τραίνων για να βρουν ένα μεταφορικό μέσο για τη Γερμανία για να βρουν καμιά δουλίτσα. Πολλοί πέθαναν από την ταλαιπωρία και το συνωστισμό.

3. Την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η παραπαιδεία είχε μεγάλη άνθιση. Ο Σουλτάνος ανέθεσε την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας στην Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία άνοιξε με τη σειρά της ιδιωτικά φροντιστήρια. Το ονομαστότερο ήταν στη χαράδρα του Λούσιου πάνω στο γκρεμό λόγω της καταπληκτικής θέας. Τα παιδιά εκτός από Ελληνική γλώσσα παρακολουθούσαν σύμφωνα με το πρόγραμμα του παιδαγωγικού ινστιτούτου του Σουλτάνου και το μάθημα της Ελληνικής ιστορίας, του Βυζαντίου, θρησκευτικά και Ελληνική φιλοσοφία.

4. Λόγω της κακής εκπαίδευσης που υπήρχε από το Βυζάντιο πολλοί έστελναν τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές. Όταν επικράτησε η Οθωμανική Αυτοκρατορία οργάνωσε πολλά κολλέγια ανώτερης εκπαίδευσης οι απόφοιτοι των οποίων έβρισκαν αμέσως δουλειά στο Δημόσιο. Πολλοί Έλληνες έστελναν τα παιδιά τους σε αυτά τα κολέγια για να κάνουν καριέρα. Οι απόφοιτοί τους ονομάζονταν δε Γενίτσαροι.

5. Στις 15 Αυγούστου του 1940 όπου η Μύκονος δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί τουριστικά ο κόσμος συνέρρεε στην Τήνο όπου διασκέδαζε στο πανηγύρι της Μεγαλόχαρης καθώς επίσης και πολλοί τουρίστες. Μάλιστα έγινε και ένα ατύχημα όταν ένα Ιταλικό κρουαζιεροϋποβρύχιο έπεσε από αμέλεια του κυβερνήτη στο Ελληνικό πλοίο Έλλη.

6. Το 1940-44 είχε ξεσπάσει στην Ελλάδα φοβερός ρατσισμός και ξενοφοβία σε βάρος των Γερμανών οικονομικών μεταναστών. Μόνο λίγοι Έλληνες είδαν τους Γερμανούς σαν ισότιμους Ευρωπαίους πολίτες κρατώντας ταυτόχρονα την Ελληνική τους ταυτότητα. Ήταν οι γνωστοί Γερμανοτσολιάδες που εργάστηκαν για το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης.

7. Όταν οι Τούρκοι ήλθαν στα Βαλκάνια οι λαοί των Βαλκανίων τους αντιμετώπισαν με προκατάληψη και τρόμο-υστερία. Πολλοί ρατσιστές δε αντέδρασαν στις προθέσεις της Οθωμανικής κυβέρνησης να κτίσει και τζαμιά σε κεντρικά σημεία της χώρας. Οι μόνοι που έδειξαν ανωτερότητα ήταν μια μερίδα των βορείων Αλβανών που υποδέχτηκαν με τέτοια αγάπη τους Τούρκους ώστε έγιναν και οι ίδιοι Μουσουλμάνοι, οι γνωστοί Τουρκαλβανοί. Όσοι Αλβανοί ήσαν ρατσιστές αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Νότια Ιταλία και την Ήπειρο.

8. Το 1941 είχε αναπτυχθεί ο φτηνός τουρισμός στην Κρήτη. πολλοί μάλιστα Γερμανοί από χαμηλότερα οικονομικά στρώματα έβρισκαν πάμφθηνες πτήσεις τσάρτερ, χωρίς κατάλυμα στο νησί. Για να γλυτώσουν δε και τους φόρους αεροδρομίου έπεφταν στο νησί με αλεξίπτωτο. Σε πολλούς Κρητικούς δεν άρεσε ο τουρισμός αυτός που δεν απέφερε συνάλλαγμα στο νησί και κακοδέχτηκαν τους Γερμανούς στο νησί. Ετσι έγινε η μάχη της Κρήτης.

9. Ένα εορταστικό τριήμερο του 1826 συνέβη ένα τρομερό δυστύχημα όταν κατά την μαζική έξοδο από την πόλη του Μεσολογγίου πολλοί κάτοικοι ποδοπατήθηκαν στο μεγάλο μποτιλιάρισμα όταν ένας αμελής Τούρκος υπάλληλος αμέλησε να ανοίξει το ένα φύλο της θύρας της εξόδου της πόλης. Ανάλογο περιστατικό έγινε το 1981 με τη θύρα 7 του Ολυμπιακού.


Α.Α ήτοι Αντ'αυτού....

Φτάνει πια!

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ’ ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

* Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
* Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.
* Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο
αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

Ανατολική Αττική: www.kep.gov.gr

Ανατολική Αττική: www.kep.gov.gr

μπα σε καλό μου απόψε...

με μια δυο λέξεις παγώνει η ώρα
με δυο στίχους γιομίζει το τώρα
χαρτι παλιό που ταξιδεύει,
μέσα σε πίξελς και κοροϊδεύει
φτύνει τις μέρες μέσα στις λέξεις
γεμίζει ώρες με άδειες σκέψεις
πετρωνει σκίζει χλευάζει γνέφει
μικρά σπουδαία τα καταστραστρέφει

είναι το τώρα της κάθε μέρας,
είναι ο κακός τους πηχτός αέρας
μας τον ποτίζουν φαρμάκι σκέτο
μας φυλακίζουν σε ένα πακέτο
με θέσεις χρήμα και συνουσία
ξεχνάμε ότι κι αν έχει λίγη αξία

θυμώνω κάθε που τους ακούω
θυμώνω κι όταν τους παρακούω
φοβάμαι πάντα μήπως με βρούνε
και με εξοντώσουν για να κρυφτούνε
λέω ας πάνε να γαμηθούνε
δεν τους αφήνω παιχνίδια παίζω
τους παριστάνω τον γιαπωνέζο

"ο αποψινός ειναι μαϊστρος κατά πως φαίνεται κι όχι οίστρος αλλά μια και εκτίθεμαι δε βαριέσαι... "

Καλό ξημέρωμα

Χριστίνα Σαββατιανού / 21-03-2007

Ο Blogger θύμα των χάκερς

διαβάστε το στο metablogging.gr, θαρρώ ενδιαφέρει όλους μας

Ο Blogger θύμα των χάκερς

ΓΙΑΤΙ;;; (από τα παλιά)

Κόσμοι όμορφοι, πλασμένοι από γυαλί και πρόστυχους ήχους με στοιχιώνουν.

Ζητάω βοήθεια μέσα από βαθειά σκουρόχρωμα νερά, για ν΄ αποφύγω τα κοφτερά σαγόνια των σαρκοφάγων που έρπουν ύπουλα και απειλητικά όλο και πιό κοντά μου.

Χρώματα που χάνουν την υφή τους και κείνο το κρυφό τους νόημα, μπερδεύουν τις κινήσεις, τις πράξεις μου.

Παράξενες φιγούρες με προσπερνούν και κοροϊδευτικά κοιτούν τις αδυναμίες και τους φόβους μου.

Θόρυβος δυνατός έρχεται να ταράξει τις ησυχασμένες σκέψεις μου. Με κόπο πολύ φυλάω τα μάτια, μην με τυφλώσουν οι γλοιώδεις αστραπές τούτης της μακάβριας καταιγίδας που ξεσπά ξανά και ξανά στον ρυτιδιασμένο απ΄ τα γιατί, ουρανό μου.

Κουράζει η ζωή, είναι αλήθεια και η κούραση ετούτη με τρομάζει.

Χαμένα χρόνια, χαμένοι κόποι χωρίς χαμόγελα και ευτυχίες, αγάπες απατηλές, ψεύτικες περνούν σαν ταινία από μπροστά μου και καίνε τα μάτια σε φλόγες από ματαιότητα και μοναξιά φτιαγμένες.

Άραγε θ΄ αποκτήσω ποτέ κάτι περισσότερο από αναμνήσεις και χαμένα όνειρα;

Οι καρδιές γιατί είναι τόσο άδειες και δισταχτικές;

«Πρέπει να φιλιώσεις με τον εαυτό σου», μου είπαν κάποιοι. Μα ποιά είναι η φιλία θαρρώ πως δεν γνωρίζω, και δύσκολα θα βρώ εκείνο που τη θωριά του δεν την ξέρω.

Κάποιες υποψίες της μορφής αυτής έχω μονάχα, μα ίσως είναι κι αυτές ψεύτικες κι απατηλές.

Δεν ξέρω. Λύτρωση στο σκοτάδι δεν μπορώ να βρώ. Το φώς πάλι είναι τόσο μακρινό που να το φτάσω δεν μπορώ.

Κάπου κάπου, μια αχτιδίτσα ελπίδας έρχεται να ταράξει την τόσο εύθραυστη κι επικίνδυνη ισορροπία μου. Αυτή η μικρούλα αχτίδα έρχεται και φεύγει, παίζει τρελλά παιχνίδια με τις αισθήσεις και στέλνει ηδονικά μυνήματα στο κορμί μου. Τρελλός και ξέφρενος χορός αρχίζει. Χορευτές όλες οι ίνες, όλα τα κύτταρα, όλο το είναι μου.

Θέλω να ζήσω και δεν μ΄ αφήνουν.

Θέλω ν΄ αγαπήσω και παγώνουν την καρδιά μου.

Θέλω να φωνάξω και φυλακίζουν την φωνή μου.

Θέλω να χορέψω και αλυσοδένουν τα πόδια μου.

Θέλω να νιώσω και κόβουν κομμάτια τα αισθήματά μου να μην τα βάλω σε τάξη.

Θέλω ν΄ αγγίξω και σχίζουν τα χέρια μου.

Θέλω να χαρώ και ληστεύουν τα χαμόγελά μου.

Θέλω ν΄ αγαπηθώ και με καταδικάζουν σε μοναξιά.

Θέλω να δημιουργήσω και μου στερούν τις ευκαιρίες θυσία στους τύπους.

Θέλω να κλάψω και μου στεγνώνουν το δάκρυ.

Θέλω να γεννήσω και το κορμί μου στέρφο κάνουν.

Θέλω να πετάξω και κλέβουν καψαλίζουν τα φτερά μου.

Θέλω να φύγω απ΄ εδώ κι όλες οι πόρτες μου κλειστές.

Θέλω να θέλω και μου στερούν τη βούληση με νόμους.

Θέλω να σκεφτώ και τις ιδέες μου απομονώνουν αντιγράφουν.

Θέλω να γράψω και μου τελειώνουν το χαρτί μου.



HΘΕΛΑ ΝΑ ΓΡAΨΩ ΚΙ ΑΛΛΑ, ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΤΟ ΧΡΌΝΟ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ;

Χριστίνα Σαββατιανού / 1986

Υ.Γ. το παραπάνω κείμενο έχει καταχωρηθεί κατά λάθος σε δύο δικτυακούς τόπους σε άλλο όνομα και το είδα σήμερα... να προσέχετε ιδιαίτερα στις ιδιότητες των κειμένων κατά την αποθήκευση να αναγράφεται το όνομά σας, όσοι γράφετε και στέλνετε κείμενά σας σε αρχεία του word από διάφορους υπολογιστές, για να αποφεύγονται τέτοια λάθη... ή και απώλεια πνευματικής σας εργασίας

Ο 'Αργος (το σκουπίδι του Μάνου)

Για τον φίλο μου τον Αshur

Νότες παλιές ξαναφέρνουν στη μνήμη του λουλουδιασμένα της νιότης χαμόγελα,
Είκοσι χρόνια έρωτας ριζωμένος σε ψυχή διψασμένη... Τη ζει στης κάθε μέρας το ξημέρωμα την αγκαλιάζει στης κάθε νύχτας το χαλάρωμα...

Το ανεκπλήρωτο όνειρο της νιότης του, το χαμόγελό της, μια ζωή μαζί της, κυλάει σαν αίμα στις μεσήλικες φλέβες του, δεν μπορεί να την αφήσει, δεν μπόρεσε ποτέ, είκοσι χρόνια τώρα, έφυγε, έχτισε τη ζωή του αλλού, αλλά εκείνη μέσα του πάντα, την κουβαλάει φτιάχνει ζεστές εικόνες μέσα του τους χειμώνες και δροσερά λιμάνια τα καλοκαίρια... ξαποσταίνει στη σκέψη της...

Η θύμησή της έντονη, δεν την αφήνει να ξεθωριάσει... την ακούει, την βλέπει την αφουγκράζεται, είναι πάντα μερικά βήματα κοντά, μετρα χιλιάδες μακριά, της γράφει ιστορίες, ζει μέσα τους όλα εκείνα που δεν τόλμησε ποτέ να πει... την αγγίζει της προσφέρει την απολαμβάνει σε κάθε στίχο σε κάθε λέξη σε κάθε γράμμα...

Η ζωή του γίνεται ένα με το χαμόγελο το παιδιακίσιο της κάθε που κοιτάζει τα παιδιά του, ονειρεύεται ότι είναι και δικά της... και η ψυχή του αλαργεύει, εκεί στην Ελλάδα τότε που σπούδαζε, τότε που το χαμόγελο της του κανε συντροφιά, τότε που παιδούλα ατίθαση σκανδαλιές σκάρωνε και μοίραζε ένα γύρο... κι αυτός σιωπή, δεν μίλησε ποτέ... σφάλισε την καρδιά του κι έφυγε....

Κάθε που κοιτάζει το σπίτι που φτιαξε, θαρρεί πως ειν το χέρι της που το στόλισε κι ανασαίνει ανακουφισμένος, κάθε που ακούει νότες και λόγια ερωτευμένα, νιώθει πως ειναι εκείνης λόγια για κείνο που δεν έζησε μαζί της, για κείνο το όνειρό του που δεν τόλμησε στης μέρας την ποδιά να το απιθώσει...

Δεν της μίλησε ποτέ, στάθηκε φίλος πιστός, είκοσι χρόνια τώρα...
μόνο στα όνειρά του την αγκάλιασε μόνο στα όνειρά του τον ερωτεύτηκε... μόνο στα όνειρά του ζει μαζί της, κι αυτή η ζωή του ειναι η πιο πραγματική... η πιο αγαπημένη

Μούσα και έμπνευση, αποκούμπι και ελπίδα του είκοσι χρόνια τώρα, κι άλλα τόσα αν χρειαστεί.. Δεν θα τη διώξει ποτέ απ την καρδιά του, κι η σκέψη του παραδομένη θα ναι όσο ζει σε κείνο το λαμπρό χαμόγελο εκείνο που θυμάται, εκείνο που δεν ξεθωριάζει εκείνο που αγαπά....

Τι ναναι εκείνο που τους έρωτες της νιότης τους ανεκπλήρωτους κρατάει πάντα ζωντανούς?

Χριστίνα Σαββατιανού / 19-03-2007

Λέξεις χωρίς σκοπό

διάφανη απόψε η ματιά σου, διάφανη κι η ψυχή... κι ο κόσμος από τσίτι αραχνοϋφαντο φτιαγμένος

κάψε τα βιβλία με τα λόγια τα σπουδαία, φτύσε τις προκατασκευασμένες ιδέες που σε ποτίσαν, όλες εκείνες τις δικαιολογίες που σε κάνουν να αδρανείς πέταξε, κι έλα να ανακαλύψουμε τον κόσμο απ την αρχή...

να γίνουμε φιλόσοφοι, θεοί, κι ανθρώποι, να γίνουμε παιδιά και ζώα και δέντρα, να ενωθούμε με της γης και του ουρανού τα θαύματα...

φύγε απ το βόλεμα και έλα να ζήσεις κι εσύ...

θυμήσου, η ευτυχία δεν είναι στα πολλά, αλλά σε κείνα που αξία μοναδική έχουν... κι είναι τόσο λίγα! μια κουβέντα, μια ματιά, δυο τρεις λέξεις ένας ήχος κι ενα χρώμα...

όλα διάφανα απόψε... κι η ζωή απλή... παιδικό τραγούδι μοιάζει από γραμμόφωνο παιγμένο...

ξεβολέψου μην αργείς... θα ξημερώσει...


Χριστίνα Σαββατιανού / 18-03-2007

Τρεισίμιση λεπτά....

Τρεισίμιση λεπτά δημοσιότητας... αναγνώριση, ευκαιρία να κάνει εντύπωση! ευκαιρία να μιλήσει...

Μετά σιωπή, κλείνει η κουρτίνα και μένει εκεί, μόνος, με την αναμασημένη ιδέα που του φορτώσαν, τοτε που ήταν παιδί... με αυτή που μυρηκάζει σαράντα χρόνια τώρα...

Τρεισίμιση λεπτά ήταν σπουδαίος, τον βλέπαν όλοι, ξεστόμισε μια θορυβώδικη γνώμη, μαζί με τους υπόλοιπους που αλυχτούσαν σαν μανιασμένα σκυλιά, αν τον άκουσε κάποιος θα νιώσει καλά...

τρεισίμιση λεπτά, όλη η ζωή του...

Σκέψεις που σκούριασαν απ της αναμονής την υγρασία, καλοραμένα ρούχα που τσαλακώθηκαν μέσα στα χρόνια, και λίγη πούδρα να μη γυαλίζει ο ιδρώτας, όλη η ζωή για αυτά τα τρεισίμιση λεπτά...

Πόσο λίγα ήταν τελικά....

Μόνο τρεισίμιση λεπτά... κι όμως χώρεσε μέσα τους, πόσο μικρός ήταν!


Χριστίνα Σαββατιανού / 18-03-2007