παραληρήματα 15

Πανω σε ενα κλαδάκι από κουμαριά ανοιξε τα μάτια του ο κούκος... κλικ κλακ

Χρυσά κτερίσματα γόμισε ο ουρανός καθώς ετρεξε να γιομίσει τα ασκιά κρασί κι απόσταγμα βελανιδιών... Ήταν αργά για ονοματα, νωρίς για διακοπές και καθώς μάδαγες την σκισμένη ομπρέλα σου ανοιξε η γη και ξέρασε του κόσμου τις σκεψεις... Όνειρα εφιάλτες ελπίδες φοβοι... χόρεψαν όλα μαζί, αδέλφια ομοζυγωτά της ανοιξης να κλέψουν μυρωδιά...

Ξεχάστηκε του αηδονιού μια νότα στο κεφαλόσκαλο, γιόμισε ήλιους και φεγγάρια η στιγμή... κι επειτα το ξύλινο ποδάρι του κυρ Λάμπρου της έκλεψε τη μελωδία με το τακ τακ στο πλακόστρωτο, τακ τακ τακ... θύμιζε αιώνιου αυνάνα καρδιοχτύπι... αέναα ανικανοποίητο και σιωπηλό...

Σκιστηκε η σελίδα πανω στα λευκά ποδια, ξεχασε πως το βιβλίο ήταν το σπίτι της, έμεινε εκεί στο βελούδο να κοιτάζει χαύνα το νερό που επνιγε την εφηβη μοναξιά της... Το βιβλίο δάκρυσε και ανέβηκε μελαγχολικό στο ράφι - δυο τούφες αρπάχτηκαν στου ανέμου τη δίνη και εσκαψαν του σύννεφου το όνειρο, αργησε η νύχτα να ερθει κι η βροχή ταξίδεψε αλλού...

Όποτε φεύγει έρχομαι, αλλιώς ξεχνιέμαι στο πουθενά.

Κι η βιασύνη ανοιξε τα χέρια κι αγκαλιάστηκε με τον ύπνο, στις ακρες της αμυγδαλιάς, και στις οχθες του Αχέρωντα ανοιξε τα μάτια ενα παιδί, μικρό σαν δαχτυλίθρα ωχρό σαν κεράκι, χτυπησε τη βέργα του πανω στο κύμα, και ο ουρανός εβρεξε τρέντι πολυθρονίτσες, αργότερα θα ξυπνήσεις απ του εθισμού το κάλεσμα, θα ακούσεις ξινές μουσικές και μελάτες δικαιολογίες που υποννοούν ζωή...

Αργότερα θα θέλεις να φωνάξεις μα σου κόβουν από τώρα τη γλώσσα...

Άργησες, έχασες κι αδέσποτα ζευγάρια κουνάνε βαρκες βαρκάκια και φτιάχνουν πανάκια με ραβασάκια αλόκοτα... ξυπνάει η μερα ξανά και ξανά... εσύ κοιμάσαι ακόμη... αυριο ίσως μια μποτα τρύπια κι ενα κουτί παλιωμένος καφές κανουν παρέα στη γωνιά... κάποτε ήταν ζωντανός τώρα θυμίζει φαγιούμ ατέλειωτο στο κρεβάτι πεταμένο...

Δυστυχε κόσμε λιπόθυμε, κι ετσι σε θέλω κοντά, κι ετσι σε θελω κι ας πονάς..... μέσα, κι έξω, παντού....

Μικρές βελόνες κεντησαν δυο αστέρια κι ενα χαμόγελο πανω στο μαξιλάρι, ο ήλιος δεν ξύπνησε ουτε η νύχτα κύλησε, ολα εκεί καρφιτσωμένα σαν παιδιακίσια ζωγραφιά στο μουχλιασμένο τοίχο... τικ τακ το ποδάρι του κυρ Λάμπρου θυμίζει το εδώ - παλι μόνος πήγε στην κουζίνα, αυτός το μπρίκι και δυο αυγά απ τον περασμένο μήνα, σκεφτηκε να φύγει σκέφτηκε να μείνει, μόνος κι εδώ κι εκεί,

κοιταξε το μπρίκι και πνίγηκε στη θολούρα του παλιωμένου μέταλλου καθώς πασχισε για ανάσα θυμήθηκε τη Διονυσία... Γιομάτη χυμούς να τρέχει να προφτάσει το τραινο μικρή αναστάτωση κι αυτη, ανίκανη να διώξει τη θολούρα, μονος πάλι, κι εδώ κι εκεί... Μόνος και στα μάτια της καθώς ειδε το καθρέφτισμα του στο τζάμι... τακ τακ το ποδάρι του κυρ Λάμπρου ...

Βεβαιωμένη αβεβαιότητα ξημέρωσε και πάλι, το τίποτα θεριεύει, όλοι τρέχουν τρεχουν στο πουθενά, ζωή το λενε τώρα, εγώ γελώ στη θέα - κι εκείνο το ξύλινο ποδάρι χαλάει τη ροή, θυμίζει το τώρα το εδώ, σκάει το τακ του στης μοναξιάς τον ήχο και κουφαινει. Το κλαράκι της κουμαριάς βαραίνει ακόμη απ τον κορυδαλό, και του αηδονιού η παγωμένη νότα σκίζει τη μέρα σε κομματια τόσα όσα τα ονειρα του πριν.

Ένα κομάτι του αγεριού ξεκόλησε κι εκαμε παρέα με μερικά βρεγμένα ρουχα της Φιλίτσας, θυμήθηκε ο Φίλιππος της νιότης το λουλούδι καθώς κοίταξε το παιχνίδι τους...

Ξύπνησε η θεια η Αρχοντούλα και φωναξε φαφούτικες λεξεις,  ζητωκραυγασε η Αρχοντούλα του αγεριού το σμίξιμο με της Φιλιώς τα ρούχα, ολα στου ερέβους το βωμό ταγμένα τα ταξίδια...

Δυο κόμποι  ενα πιξελ και μια αισθηση παγιδευμένη στο τίποτα πανω στο τσακισμα της μεσης και στου σπαθιού την κόψη, επιθυμίες σοβαρές για ακόλαστες υποψίες στιγμής, σπασμένα νεύρα και του τσιμέντου το χρώμα ζωγραφισαν μια λέξη τόσο γκρίζα όσο το ξύλινο ποδάρι του κυρ Λάμπρου

Ασθματικά ψαράκια πνίγονται στο βούρκο σας, ξερνούν τα περιττώματα σας, ταίζετε χολη και δάκρυ τα παιδιά σας, και το λέτε αυτό πολιτισμό, μικροί μονάχοι θνητοί, τακ τακ ο κυρ Λάμπρος ερχεται

Πότισε τη γλάστρα με μέλι άγριο και κρασί στιφό, ανοιξε τα χέρια και πεταξε μακριά, εκεί που δεν εχει χρόνο

Τακ, τακ.... ο  κυρ Λάμπρος έρχεται.....

=========================

Χριστίνα Σαββατιανού   30-03-2008

Παραλληρηματα, του δυόσμου και του γιασεμιού ανάσες

Στένεψαν οι κόγχες των ματιών στην όψη σου...

Μαραμένοι ασφόδελοι που στόλισαν κάποτε κείνη τη γωνιά που φιλοξένησε το σώμα.. τόσο στοργικά, τόσο σπλαχνισμένα... πάνω στην κόψη του αθάνατου, στην άκρη της ζωής.

Φύλλα δυόσμου και γιασεμιά σου χάριζα να μη φοβάσαι το χειμώνα... να διώχνεις τους εφιάλτες που έρχονταν τα βράδια σου, αστραπές γιομάτοι καλοακονισμένες, κοφτερές, στου ύπνου το βυθό.... Να λούζεσαι την ευωδιά τους,, να ξεχνάς, να αποκοιμιέσαι...

Στης νυχτιάς ετούτης το ρημαγμένο στενοσόκακο, άγγελος και δαίμονας γινήκαν ένα, σκόρπισαν ρίγη στων αστεριών το κατώφλι... ρίγη, προσμονή, επιφύλαξη, θράσσος, όλα μαζί στο χωνευτήρι... όλα μαζί βορά και λεία για βατράχους εξώκοσμους που σκύβουν πεινασμένοι, αδηφάγοι, απαιτητικοί, ως την τελευταία στάλα, ως το τελευταίο ίχνος...

Λογική, παράλογο, υστερία, παιδιά της χθόνας όλα τους, στο κόκκινο υποφέρουν, στο κίτρινο σφαδάζουν σκιάζονται και στο χρυσό πεθαίνουν... το μαύρο μάνα τους το γκρι το σκοτεινό μονάχα...

Ντύθηκες ξανά την πράσινη παλιά τριμμένη ζακέτα που σου χα πλέξει και με της μέντας και του δυόσμου το μύρο στα μάτια χάθηκες πίσω από ένα σύννεφο... μέσα σε έναν παραλογισμό ξεστράτισες, έφυγες, όπως παλιά...

Έμεινε η νύχτα μόνη να ξεδιαλύνει τα γιατί... έμεινε ο νους ξεκρέμαστος σαν εικόνα που της κλέψαν από τον τοίχο το καρφί...

Έμεινε η ευχή ατέλειωτη στέρφα ξερή να περιμένει στο κατώφλι των χειλιών εκπλήρωση...

Και το φτερούγισμα ακούγεται τραχύ, αφύσικο, που πήγε ο άγγελος που έφτιαχνε κάστρα στην άμμο μαζί με τα παιδιά?

Χριστίνα Σαββατιανού (κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2000)

Του Αστεριού μονόλογοι... της μέρας ταξιδάκι

Στης μέρας το αντάμωμα
συνάντησα ένα αστέρι...
μικρό γιομάτο πρίσματα
με πήρε από το χέρι...
μου δείξε τόπους όμορφους
και τόπους γκρίζους σκούρους...
μου δείξε μέρη μαγικά
και μέρη αραχνιασμένα....
πάνω από κόσμους και γωνιές
πάνω από δρομάκια...
ανάσες άκουσα βαριές,
είδα πληγές που τρέχαν,
είδα χαμόγελα ακριβά,
και δάκρυα διαμαντένια...

Το αστεράκι γέλαγε ορμήνευε συνέχεια
μια μέρα μόνο θα μαι δω μια μέρα και μια νύχτα
θα μάθεις τι είναι ζωή και θάνατο θα μάθεις...
θα μάθεις πότε να αγαπάς και πότε να φοβάσαι...
μέσα στους δρόμους τους στενούς τρέχαμε αφιονισμένοι
της ζήσης χίλια πρόσωπα προκάμαμε να δούμε...

Το αστέρι εγαλήνεψε στραφτάλισε ευτυχία...
απλά ζεστά και πάνσοφα μου χάιδεψε το χέρι...
Κάτσε παράμερα εσύ κάτσε και συλλογίσου...
τώρα που αγνάντεψες πολλά
σκέψου τι θα τα κάμεις....
είσαι κι εσύ στον κόσμο αυτό λιθάρι και ψηφίδα
είσαι κι εσύ ο ξενιστής μαζί κι ο επισκέπτης...
κάτσε και σκέψου το καλά... δεν είσαι μοναχός σου
κάτσε και ψάξε μέσα σου τι έχεις να μοιράσεις
αχτίδες φώτα και χαρά...
δάκρυ πόνο κι απονιά...

Δικός σου ο δρόμος κι η ζωή δική σου η κίνηση αυτή...
εγώ σεργιάνι έχω μακρύ μα πάντα πάνω είμαι
βλέπω, φωτίζω και υμνώ και σιγομουρμουρίζω....
κι αν με φωνάξεις θα μαι δω το δρόμο να σου δείξω
κι αν το θελήσεις θε να ρθω τη νύχτα να φωτίσω...

Πάρε τον κόσμο αγκαλιά και με χαρά πορέψου...
είν η ζωή πολύτιμη είν η χαρά διαμάντι...

Έτσι μου είπε σιγαλά, έτσι και εξαφανίσθη...
έμεινε το όνειρο βουβό, έμεινε άφωτο λειψό...
έπειτα ο ήλιος χάραξε κι άνοιξε τα πανιά του
στα μάτια μείναν οι σκιές της νύχτας το ταξίδι,
έμεινε η εικόνα της ζωής ο δρόμος των ανθρώπων
έμεινε η ανάσα η ζεστή του αστεριού η σοφία
έμεινε μόνη η σκέψη μου να ψάχνει την ουσία

Τον ήλιο καλωσόρισε και κίνησε να ζήσει
με ένα χαμόγελο μικρό δροσάτο ροδαλούλι
μια καλημέρα άφησε σε κάθε ένα κατώφλι
και κίνησε χαρούμενη πάνω σε ουράνια τόξα
να σβήσει της νυχτιάς το γκρι το μαύρο των ανθρώπων
κι ας μοιάζει τόση δα μικρή κι ας νιώθει ανημπόρια
του αστεριού οι προτροπή χαράχτηκε στα μύχια
δικός σου ο κόσμος τούτος δω κι η απόφαση δική σου
εγώ θα βλέπω από ψηλά θα βλέπω θα φωτίζω....

Χριστίνα Σαββατιανού (κάπου στη δεκαετία την 20η)

ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ - Μικρή ερωτευμένη περιπλάνηση

Ψηφιδωτό αλλόκοτο η ζωή – μικρούς κόμπους μπλεγμένους με θελήματα γιομάτη.

Μικρές δειλές κορυφώσεις ξεγελούν. Χαράζουν εντυπώσεις ευφορίας, οργασμού, ανάτασης, κοινωνίας ψυχής…

Βάραθρα γιομάτα αιχμές οι στιγμές στο πλήθος τους. Στίγματα και χαρακιές που τους κόμπους κάνουν πιο σφιχτούς, ανθεκτικούς…

Εξάρτηση η μυρωδιά του… Ανάγκη η αίσθησή του να γιομίζει το χώρο

Εξάρτηση η τσαλακωμένη φασαρία της σιωπής του… Ανάγκη ο θόρυβος της παρουσίας του να ξορκίζει τη μοναξιά…

Εξάρτηση το δάκρυ του ανεκπλήρωτου θέλω μου… Ανάγκη του χαμόγελου του αυθόρμητου το σ’ αγαπώ του…

Γιόμισε το ποτάμι τούτο της ζωής μου, βροχή από τα μάτια… Ξεχύθηκε στη μέρα και στη νύχτα να κάνει συντροφιά, να ξεπλύνει το κενό τους, να δροσίσει την έλλειψη, να φύγει…

Γιόμισε ανεκπλήρωτα όνειρα, ώσπου τα όνειρά γίναν απαγόρευση…

Γιόμισε μικρή εξάρτηση τον φόβο να τρομάζει.. να φεύγει να χάνεται…

Μοίρασμα την έντυσα και τη βολτάρω στα πάρκα και τις πλατείες. Καλή δικαιολογία θαρρώ το μοίρασμα…

Κι όμως όλα στα δυο είναι πλασμένα. Κι εκείνα τα μονά τα κύτταρα ακόμα στα δυο χωρίζουν και γεννούν ζωή…

Εξάρτηση, Φύση, Νόμος, Πλάνη, Δικαιολογία, Ψέμα. Τι απ’ όλα να κρατήσω; Τι να βάλω ζύγι κι αλφάδια στην πορεία;

Βρέχει πάλι μικρή εξάρτηση απ’ τα μάτια…

Στεγνώνει στο χρόνο η ψυχή! Βροχή στη βροχή, στάλα τη στάλα άδειασε η καρδιά ξεχάστηκε στρέβλωσε… Σβήνει η φωτιά… Ξεθύμανε το θέλω…

Σ’ ακούω που κοιμάσαι και χαίρομαι που είσαι εδώ.

Στης μέρας το ταξίδι όμως λυπάμαι, γιατί τα μάτια σου δεν με αναζητούν… Ξέρουν, είμαι εδώ…

Εξάρτηση ή κοινωνία;

Εξάρτηση ή μοίρασμα;

Εξάρτηση ή έρωτας;

Εξάρτηση ή αγάπη;

Τι κουβαλάει τούτη η εξάρτηση κρυμμένο που με κάνει να σε πονώ;

Της φύσης την προσταγή για κείνο το «δύο»;

Της μοναξιάς την κραυγή για μια παρουσία;

Του φόβου το αγκρίφωμα για ένα χέρι βελούδο ντυμένο;

Τα μάτια που ποθούν να κοιταχτούν;

Τα μαλλιά τα ξέπλεκα που με λυγμό ποθούν ένα χάδι;

Εξάρτηση η ανάσα σου στου ύπνου το σεργιάνι… Παρέα και νανούρισμα…

Είναι εκείνη η ώρα που είσαι κοντά, πού γίνεσαι ένα…

Κουλουριάζομαι όμοια με έμβρυο πάνω σου… Ζεστασιά μοιράζομαι στην πιο βαθειά στιγμή σου… Δεν φοβάμαι ησυχάζω…

Τότε που είσαι κοντά, που γίνεσαι ένα, που είσαι εδώ…

Αγαπώ του ύπνου σου την αγκαλιά που σε αφήνει δίπλα μου έτσι απλά, απλόχερα.

Τότε μονάχα είσαι κοντά, τότε γίνεσαι ένα, τότε μονάχα είσαι εδώ…

ΟΧΙ δεν είναι εξάρτηση

Είναι φύση.

Είναι εκείνη της ψυχής η κοινωνία που λύνει τους κόμπους που ξεχνάει που αφήνεται να πλανηθεί να γιομίσει υφές λεπτές αράχνινες θαρρώ… χωρίς ισορροπία… Απλά είναι…

Είναι αγάπη γλυκιά μου εξάρτηση…

Έρωτας είναι, όχι εξάρτηση…

Κοιμήσου… κι εγώ τα όνειρά σου θα φυλάξω μέχρι να ρθεί το φως…

Είμαι εδώ…



Χριστίνα Σαββατιανού

28-9-2006

==============================

ξέρεις, οι δρόμοι όταν είναι άδειοι μιλούν πιο δυνατά, και τα φώτα, τα γράμματα, τα βήματα
που περασαν πανω τους, κουβαλούν μια γλυκειά θλίψη σαν μικρό τριανταφυλλένιο αγκάθι...
οι ανθρωποι βουβαίνονται και τα μάτια αδειάζουν όταν ο τόπος ειναι μακρινός....
αλλά που σαι, είναι κι η ψυχή εκε,ί στη γωνιά του δρόμου, δίπλα στην αράβικη τη πινακίδα,
πανω στα βήματα που πέρασαν κι αφησαν σκονη, μεσα στις νότες και στις σκέψεις μας...
παντού ειναι ο τόπος που εχει η ψυχή μαζί της, παντού...

11-4-2006

===============================

έβαλα και γλυκάνισσο μπαχάρια και πιπέρια
να νοστιμίζει η νυχτιά να παιρνει μέρα μυρωδιά

έβαλα και γλυκούς καρπούς έβαλα και μελάκι
να ναι ώραία η ζωή να μη βαστά σαράκι

έβαλα κι αχνοζάχαρη και μαύρη σοκολάτα
για να κολήσει η καρδιά να μην την πάρει η στράτα

έβαλα και κεράκια δυο για τους αγγέλους ένα
να βλέπουν να μη χάσουνε της μέρας σου το γέρμα...

έβαλα και γαρύφαλλο και δυόσμο και κανέλλα
να μυρωδίζουν του θεού να μη ξεχνά να σε ευλογά
και ναναι οι κάθε μέρα σου η πιο γλυκειά σου τρέλλα

2-1-2006
=====================================

Ηταν πριν δυο χρόνια εκεί στην ίδια χώρα, μια τσιγγάνα, η Τάρα... όμορφη πολύ και στην όψη
και στην ψυχή, με ένα μεράκι να τρώει την καρδιά της από παιδί που χε γνωρίσει τον κυρ Κώστα το
ναυτικό... Να δει την Ελλάδα...

Μια αγάπη που μέρα με τη μέρα θεριευε μέσα της, οι λιγοστές λέξεις που της έμαθε ο κυρ Κώστας
γίνηκαν πολλές, έψαχνε με λαχτάρα με μεράκι να βρει έλληνες εκεί μακριά, κι ονειρευόταν
τον Αλέξανδρο και εβλεπε στα όνειρά της γοργόνες που χαν την όψη της και Ελληνική ψυχή...

40 χρόνια μετά η Τάρα είχε μάθει καλά Ελληνικά, την πετυχα μεσα στους ιστούς του δικτύου,
αγάπαγε με μεγαλύτερο πάθος την Ελλάδα...

Τα φερε έτσι η τύχη της και της χάρισαν ενα ταξίδι για εδώ, δυο μέρες μόνο ήταν αλλά πούλησε
ότι είχε και δεν είχε κι ήρθε, πήγε από τα πανω προς τα κάτω, και κει στο βράχο της Ακρόπολης η
καρδιά της λύγισε απ τον πόθο... απ τη χαρά... από κείνο το εκπληρωμένο του αιώνιου έρωτά
της για τούτη τη μικρή χώρα... Η Τάρα έφυγε πριν προκάμει να γυρίσει στη Βραζιλία
παίρνοντας μαζί της μια ελληνική σημαία και τη γοργόνα που ψαχνε τον Αλέξανδρο και της
έμοιαζε τόσο....

αληθινή ιστορία... σε αληθινό χρόνο...

9-11-2005

2011-2012 τι να ευχηθώ που ναναι εφικτό?

όλα εκείνα που μυστικά εύχομαι, για μένα και για όλους, δε τα καρφιτσώνω σε ελπίδες πάνω, οι ελπίδες χρώμα αχνό έχουν στα μάτια μου τα κουρασμένα, τα ράβω σε πίστης επάνω μουσαμά, για να μένουν εκεί μέχρι να γίνονται αληθινά ένα προς ένα, δύσκολο ή απλό, και σε ένα θέλω τα παραχώνω όλα μαζί σφιχτά σα γροθιά, σε ένα θέλω δυνατό, πεισματάρικο και άγριο σαν  παιδική πεθυμιά, μόνο τότε μπορώ να ελπίσω.... πιστεύω λοιπόν ότι τη νέα χρονιά θα τα καταφέρουμε καλύτερα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ με τρόπο ανέλπιστο κι απίστευτο.... :)

Καλή Χρονιά με θέλω τόσο ισχυρό που το όνειρο κι ελπίδα δεν θα έχουν επιλογές παρά μόνο να βγουνε αληθινά.... 

Χριστίνα Σαββατιανού - 31-12-2011 

BunkerRoy - Μαθαίνοντας από το ξυπόλητο κίνημα

36..... Θολή Δευτέρα... ταξιδάκι μακρινό πριν ξεκινήσεις κανεις.....

κοιτα στα μάτια τα παιδιά, κλεισε την τηλεόραση τα ραδιόφωνα τις εφημερίδες, πετα τους λογαριασμούς απο το παράθυρο και κοιτα στα μάτια τα παιδιά, εκεί θα δεις τι αξίζει, εκεί θα βρεις τις λύσεις, ακου τι λένε τα παιδιά, μιλα μαζί τους μη τα προσπερνάς... ακου και νιωσε τα παιδιά, εκείνα ξέρουν πιο καλά πιστεψέ τα ακόμη κι αν σου πουν ότι ειδαν ξωτικά και τερατα και αγγέλους ροζ και ριγωτούς... αλήθεια λένε, μονο αλήθεια λένε τα παιδιά, δεν ξέρουν κάτι άλλο.... κλεισε απ έξω ολη τη βρωμιά και κράτα στα ματια στο μυαλό στη σκέψη στη ψυχή μια παιδική κουβέντα μια μικρή καρδιά που γρήγορα χτυπά, και τη ζωή στα χερια της κρατάει.... ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ολους αυτούς που ψέμματα σου λένε, ξέχασαν πως υπάρχουνε παιδιά θηρία γίναν βλοσυρά, και μονο θανατο και βρωμικη ζωή ξερουν να ζουνε.... κοίτα στα μάτια τα παιδιά κι αν χρειαστεί δώσε τα πάντα για μια δική τους χαρούμενη ματιά, κι ολους τους άλλους ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ να χαρείς ψέμματα λένε.... (Χριστίνα Σαββατιανού 12-12-2011)

Για κάποια αγγελούδια που τα αγάπησε περίσσεια ο Θεός και τα πήρε κοντά του νωρίς πολύ πολύ νωρίς....




το παιδί, αυτό το παιδί σαν γεννηθεί να το φυλάξεις με τη ψυχή με τη ζωή σου, μονο το παιδί ειναι ελπίδα, κι αν γλιτώσει αυτό τοτε θα εχεις κι εσύ σωθεί.... φυλαξε λοιπόν ολους τους μικρούς αγγέλους που εχεις στη ζωή σου δικούς σου ή ξένους... δεν ειναι κανένα παιδί ξένο, ολα δικά μας τα παιδιά ολη η αγάπη δική μας...

οι Αγνωστοι στους δρόμους....

κι ύστερα θα σου πουν για αναρχικούς, θα τους αποκαλέσουν κωλόπαιδα που σπανε και καίνε θα σου πούνε πως ειναι βάνδαλοι πρεζάκηδες ή και μετανάστες που δεν σέβονται τίποτε, ούτε τον κόπο και τον ιδρώτα σου, και που σε υποχρεώνουν να πληρώνεις τις ζημιές που προξενούν...

θα μαζεψουν απο το δρομο κανα δυο αθώα παιδιά που μεσα στην ατυχία τους θα βρεθούν να περνούν απο εκεί την ώρα του χαμού οπως ο ανηψιός της φιλης μου Ελένης, και θα τους ονομάσουν τρομοκράτες και ταραχοποιούς, θα σου πούνε πως είναι επικίνδυνοι αυτοί οι μικροί φτωχοδιάβολοι που βρέθηκαν στο δρόμο λάθος ωρα, και θα σε κάνουν να τους μισήσεις σαν ναναι οι εχθροί, κι ας είναι τα παιδιά σου....

έπειτα θα τους προσάγουν θα τους κλεισουν φυλακή για να κρατήσουν άλλους νέους σε κουκούλια φόβου κλεισμένους, έτσι αναίτια για να δικαιολογήσουν την επώνυμη ανωνυμία τη δική τους και να ρίξουν στάχτη στα μάτια εκείνων που τολμούν να αναγνωρίσουν τους γνωστούς στους δρόμους....

κι ύστερα οι άρχοντες, θα θυσιάσουν κι αλλα παιδιά και γερους κι ανάπηρους πολλούς στο βωμό της ανομίας τους... κι εσύ θα πιστεύεις εκείνο που θα σερβίρει επίσημα η τηλεόρασή τους...

θα ακους μεγαλόστομους υποκριτές που υποστηρίζουν πως σε ενημερώνουν, να λένε φτανει πια στα επισόδεια και εσύ θα φοβάσαι να βγεις απο το σπίτι μην τύχει και πέσεις πανω στους γνωστούς σου άγνωστους.....

και εκείνα τα παιδιά που αγάπη κι όνειρα έχουν θα είναι τα μαυρα πρόβατα στιγματισμένα απο τους γνωστούς σου άγνωστους, στις παρυφές μιας παλης που γίνεται και για τη δική σου ζωή..... για το τωρα σου και το ύστερα των παιδιών σου......

κι οι άλλοι, οι ανίεροι μεγαλόστομοι σωτήρες, θα τρώνε και θα πίνουν στην υγεία και στην υποταγή σου μαλάκα, και θα γλεντάνε κομπάζοντας θρασύδειλα, γιατί εσύ για άλλη μια φορά τους πίστεψες.... (Χριστίνα Σαββατιανού 7-12-2011)

Του Αστεριού μονόλογοι... της μέρας ταξιδάκι

Στης μέρας το αντάμωμα
συνάντησα ένα αστέρι...
μικρό γιομάτο πρίσματα
με πήρε από το χέρι...
μου δείξε τόπους όμορφους
και τόπους γκρίζους σκούρους...
μου δείξε μέρη μαγικά
και μέρη αραχνιασμένα....
πάνω από κόσμους και γωνιές
πάνω από δρομάκια...
ανάσες άκουσα βαριές,
είδα πληγές που τρέχαν,
είδα χαμόγελα ακριβά,
και δάκρυα διαμαντένια...


Το αστεράκι γέλαγε ορμήνευε συνέχεια
μια μέρα μόνο θα μαι δω μια μέρα και μια νύχτα
θα μάθεις τι είναι ζωή και θάνατο θα μάθεις...
θα μάθεις πότε να αγαπάς και πότε να φοβάσαι...
μέσα στους δρόμους τους στενούς τρέχαμε αφιονισμένοι
της ζήσης χίλια πρόσωπα προκάμαμε να δούμε...

Το αστέρι εγαλήνεψε στραφτάλισε ευτυχία...
απλά ζεστά και πάνσοφα μου χάιδεψε το χέρι...
Κάτσε παράμερα εσύ κάτσε και συλλογίσου...
τώρα που αγνάντεψες πολλά
σκέψου τι θα τα κάμεις....
είσαι κι εσύ στον κόσμο αυτό λιθάρι και ψηφίδα
είσαι κι εσύ ο ξενιστής μαζί κι ο επισκέπτης...
κάτσε και σκέψου το καλά... δεν είσαι μοναχός σου
κάτσε και ψάξε μέσα σου τι έχεις να μοιράσεις
αχτίδες φώτα και χαρά...
δάκρυ πόνο κι απονιά...

Δικός σου ο δρόμος κι η ζωή δική σου η κίνηση αυτή...
εγώ σεργιάνι έχω μακρύ μα πάντα πάνω είμαι
βλέπω, φωτίζω και υμνώ και σιγομουρμουρίζω....
κι αν με φωνάξεις θα μαι δω το δρόμο να σου δείξω
κι αν το θελήσεις θε να ρθω τη νύχτα να φωτίσω...

Πάρε τον κόσμο αγκαλιά και με χαρά πορέψου...
είν η ζωή πολύτιμη είν η χαρά διαμάντι...

Έτσι μου είπε σιγαλά, έτσι και εξαφανίσθη...
έμεινε το όνειρο βουβό, έμεινε άφωτο λειψό...
έπειτα ο ήλιος χάραξε κι άνοιξε τα πανιά του
στα μάτια μείναν οι σκιές της νύχτας το ταξίδι,
έμεινε η εικόνα της ζωής ο δρόμος των ανθρώπων
έμεινε η ανάσα η ζεστή του αστεριού η σοφία
έμεινε μόνη η σκέψη μου να ψάχνει την ουσία

Τον ήλιο καλωσόρισε και κίνησε να ζήσει
με ένα χαμόγελο μικρό δροσάτο ροδαλούλι
μια καλημέρα άφησε σε κάθε ένα κατώφλι
και κίνησε χαρούμενη πάνω σε ουράνια τόξα
να σβήσει της νυχτιάς το γκρι το μαύρο των ανθρώπων
κι ας μοιάζει τόση δα μικρή κι ας νιώθει ανημπόρια
του αστεριού η προτροπή χαράχτηκε στα μύχια
δικός σου ο κόσμος τούτος δω κι η απόφαση δική σου
εγώ θα βλέπω από ψηλά θα βλέπω θα φωτίζω....

Χριστίνα Σαββατιανού (κάπου στη δεκαετία την 2η της ζωής μου)

προς δημοσιογράφους...Δεκέμβρης 2008

μιλάτε για αντιεξουσιαστες αυτή τη στιγμή ποσοι νομίζετε επιτέλους ότι ειναι οι αντιεξουσιαστές στην Ελλάδα? χιλιάδες χιλιάδων? προσέξτε λίγο τις ταμπέλες και το λογο σας κύριοι μη δαιμονίζετε περισσότερο τον κόσμο που συμμετέχει στην πορεία, μην τα βάζετε όλα στον χυλό που βραζει και τα ομογενοποιειτε, ποτε γιναμε χωρα αντιεξουσιαστών? με ψηφο εμπιστοσύνης σε συντηρητική κυβέρνηση και με ιστορικό κατ όνομα τουλάχιστον πρωθυπουργό? μπορουν οι ανθρωποιι να ειναι και μοναδες και ομαδα... σεβαστειτε τους λιγο, τα παιδιά δεν ειναι αντιεξουσιαστες κουρασμένα και γερασμένα πριν την ωρα τους ειναι...

Ο κόσμος στους δρομους δεν ειναι αντιεξουσιαστής ειναι χαροκαμένος απο τις οποιες κρατικές πρακτικές του παρόντος και του παρελθόντος...

Γιατί συνεχίζετε να υποτιμάτε τους Ελληνες πολίτες? ποσο προβατα θεωρειτε ότι ειναι, για ποσο ακόμη πιστευετε ότι μπορούν να αντεχουν τα βάρη που τους επιβάλουν γιατί τους θελετε σωνει και ντε ή κουκουλοφορους ή αντιεξουσιαστες τους Ελληνες κι οχι απλά Ελληνες πολίτες του μπαχαλου που μας προσφεραν οι νυν και οι πρωην κυβερνώντες μας?

Γιατί σώνει και ντε πρεπει κατά τη γνωμη σας η εξέγερση να υποκινειται απο τον ενα ή τον άλλο? δεν θεωρειτε οτι οι πολίτες ανθρωποι αυτού του τόπου μπορούν να αρθρώσουν αμεσο λογο ακαθοδήγητο? γιατί μας λέτε ετσι απροκάλυπτα στα μουτρα οτι μας θελετε προβατα? οτι θεωρειτε τον κόσμο ανεγκέφαλο ερμαιο των γνωμών και των αποψεων που μας επιβάλετε στην τηλεοραση τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες?

Κύριοι ειμαστε ανθρωποι, ειμαστε ελληνες, φορεις πολιτισμού εστω και κουτουπωμένου, τα γονίδια μαας ειναι ζωντανά ακόμη, κι ας μας τα εχετε μεταλλάξει με ολους τους τροπους που γνωριζετε και τελευταία πηραμε χαμπάρι κι εμεις...

κύριοι δεν ειμαστε χαζοί, δεν χρειαζομαστε συνδικάτα ηρωες και φωστηρες για να πουμε τη γνωμη μας, ζουμε σε δημοκρατική χωρα, λιποθυμη δημοκρατια μεν αλλα δημοκρατία, την γεννησαμε καποιες χιλιάδες χρονια πριν, δεν σας την παραχωρουμε για να μας την πηδήξετε για αλλη μια φορά... Στο δρομο ειναι ανθρωποι που αντιδρουν στις μακροχρονες πολιτικές και κοινωνικές μηχανικές των καθε ειδους λαμόγιων, δεν αρκει το βατοπεδι η καθε ζαρντινιέρα οι τοσοι φονοι, οι κοινωνικοί αποκλεισμοί των αναπήρων, των ψυχικά ασθενών των φυλακισμένων των ναρκωμανων η πορνεια των παιδιών το εμποριο των μεταναστων τα τοσα κερασματα τοσων κυβερνήσεων τοσων ετών, τα επιτόκια τα πανωτόκια η επίσημη κρατική τοκογλυφία, το καθεστώς εκφοβισμου του εκάστοτε προυπολογισμού, οι τιμές των τροφίμων μας, το νερό το δηλητηριασμένο του Ασωπού, ο αερας της Πτολεμαίδας, τα αποκαίδια της Ηλειας και της Χαλκιδικής, η κάθε ψευτικη υπόσχεση που μας φτύνουν στις προεκλογικές εκστρατείες δεκαετίες τώρα μονο και μονο για να διασφαλίσουν την καρέκλα, οι ανύπαρκτες συντάξεις, οι κλειστες μονάδες εντατικής, για να μας εξοργίσουν και να βαλουν μια πετρα στο χερι μας?

Γιατί θελετε σωνει και ντε μια εξέγερση του 2008 στην Ελλάδα των τοσων δεινών να εχει χαρακτηριστικά του παρελθόντος? γιατί ψάχνετε σκελετους αναμεσά μας? γιατί φυτευετε σκιές? γιατί βαζετε την καμερα στη λάθος μεριά?

Ανάμεσά μας πρεπει να βαλετε το μικρόφωνο και την καμερα κι οχι στους γνωστους αγνώστους των παραθυρων σας... Εμας να ακουσετε την γνωμη μας την υπερβολή ή την μαλακια μας, αλλά να μας ακουσετε ακαθοδήγητα καθαρά σαν τα ματια των παιδιών που γεμισαν δακρυγόνο αυτες τις μερες... Αναμεσα στους "κουκουλοφορους σας και τους αντιεξουσιαστες σας να τη βαλετε την καμερα σας και το μικρόφωνό σας" όχι στα εδρανα οχι στα γραφεια των κουμπαρων και των επωνύμων επικίνδυνων...

αφουγκραστειτε λιγο τη δική μας φωνή, το δικό μας παλμό τη δική μας αγανάκτηση κι αγωνία... χεσμένους τους εχουμε ολους πλεον, η εμπιστοσύνη εχει χαθεί, η αξιοπιστία κι αυτή παει απατη.... Δεν αντεχει ο κόσμος αλλο δουλεμα ακόμη κι οι ενταγμένοι οι φανατικοί των κοματων ακόμη κι οι οπαδοί.... κουραστηκαν να αγωνιουν να απελπίζονται, κουραστηκαν να μην εχουν παρόν μελλον ούτε καν παρελθόν, θελουν να υπάρξουν οι ελληνες τουτη την ωρα, θελουν να τους σεβαστειτε να τους ακουσετε για αυτό τα σπανε να σας τραβήξουν το ματι την προσοχή κι εσεις συνεχίζετε να τους εμπαιζετε σιγοντάροντας τους πολιτικούς που τους εφεραν εδώ που ειναι, ανεξαρτήτως κοματων χρωματων, ολους τους σιγοντάρετε... εκτός απο αυτούς που πραγματικά σας πληρώνουν, τους θεατές τους ακροατές σας...

Ελεος... Ο κοσμος ο απλός της διπλανής πορτας ειναι εκεί έξω όχι χιλιάδες αντιεξουσιαστες... Ανθρωποι που δεν εχουν φαρμακα, δουλειά, νοσοκομειο, σχολειο, ασφάλεια στο δρομο και στη δουλειά τους, συνταξη, μορφωση, ανθρωποι που τη ζωή τους απαξιώνουν πολιτικοί και μοναστήρια, τραπεζες και χρηματιστές, ανθρωποι που δεκαετίες ολόκληρες τους κοροιδεύουν και τους φτυνουν στα μουτρα, και απαιτουν και ευχαριστώ, ανθρωποι που πεθαινουν τα παιδιά τους απο ασυνειδητους γιατρους ανθρωποι που σκοτώνονται στους ανυπαρκτους δρομους του ΥΠΕΧΩΔΕ που τους πληρώνουν δεκαετίες ολοκληρες και γινονται ταφοι, ανθρωποι που εχουν μαυρα πνευμόνια απο την Πτολεμαίδα και τη Μεγαλόπολη ανθρωποι που ζεσταινονται με κουβερτες αναπνεουν θανατο, και τρωνε καρκίνο, ανθρωποι που χανουν το βιος τους στη φωτιά για να κονομήσουν οι εταιρειες που αναπλάθουν, ανθρωποι που βλεπουν εικονικές αυξήσεις στους μισθούς τους, ανθρωποι μπουχτισμένοι κι αηδιασμένοι από τις υποσχέσεις, ανθρωποι που νιωθουν τυψεις γιατί ψηφισαν λάθος, ανθρωποι με γκρεμισμένες ελπίδες, παιδιά με τυφλό μελλον...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΗΥΔΗΣΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΗΔΙΑΣΜΕΝΟΙ, ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΒΓΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ, ΑΦΗΣΑΝ ΤΗΝ ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΝΑ ΠΟΥΛΑΕΙ ΛΑΙΦ ΣΤΑΙΛ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΛΩΝΕΙ ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΣ...

ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑ ΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΒΑΡΕΘΗΚΑΝ ΤΙΣ ΣΤΑΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΝΤΡΙΑ ΤΩΝ ΑΜΦΙΒΟΛΩΝ ΑΝΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΙΦ ΣΤΑΙΛ, ΚΑΙ ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΧΩΡΟ ΕΚΦΡΑΣΗΣ, ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΖΩΗ, ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΑΕΡΑ ΚΙ ΟΥΡΑΝΟ....

KΥΡΙΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΧΑΒΑΛΕ, ΔΕΝ ΡΙΣΚΑΡΕΙ ΝΑ ΦΑΕΙ ΠΕΤΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΟΥΣ Η ΜΗ, ΓΙΑ ΧΑΒΑΛΕ, ΜΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣΒΑΛΕΤΕ ΤΟΣΟ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΦΤΩΧΟ ΜΕΝ ΑΛΛΑ ΝΟΥ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ... ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΑΤΑΣΤΗΣΑΜΕ ΙΣΧΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΔΩΣΑΜΕ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ...

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΛΙΓΟ ΚΥΡΙΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ ΒΑΖΕΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ANΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ

Δεκέμβρης του 2008 (τότε που πέθανε ο Αλέξης, που χάθηκε μια ελπίδα τότε που άρχισε να φαινεται το πρόσωπο το αληθινό του θηρίου.... τώρα που το ξαναδιάβασα μοιάζει σαν τωρινό σαν αυριανό.... πόσο λυπάμαι και πόσο φοβάμαι για όλα εκείνα τα παιδιά που ζούνε και θα ζήσουν αυριο./... Χριστίνα Σαββατιανού)

ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ

κι αν σου πουν οτι φταις γιατί ονειρεύτηκες να ζήσεις καλύτερα (ακόμη και με λίγη ύλη παραπάνω) κι αν σου πουν οτι φταις γιατί δουλεψες και παλεψες για μια ζωή οπως στη σερβίρανε ιδανική - ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ το υπολοιπο το αιμα σου ζητούν και για να δικαιολογήσουν την αστοχία τους κανουν εσένα στόχο.... ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ δε φταις που δεν ονειρεύτηκες πιο ανοιχτό ουρανό και ελευθερία αλλιώτικη κι εκείνο το βολεμα ακόμη δικό τους κατασκεύασμα ήταν για οσους σαν εσένα δεν τολμούν αλλά δε φταις ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ.... (Χριστίνα .Σαββατιανού.)

.Τι θά λέγατε για μια συνταγή Χιώτικη ΣΟΥΦΛΕ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

.Τι θά λέγατε για μια συνταγή Χιώτικη ΣΟΥΦΛΕ ΣΟΚΟΛΑΤΑ από την φίλη μου την Ελενα στο facebook

μοιάζει ονειρεμένο

Τό Κρύο θέλει ....τζάκι....με κουβερτούλα η φλοκάτη .....ζεστό έκχυμα...της αρεσκείας σας ...η ποτάκι γιά όσους πίνουν ....και ενα γλυκάκι .....Τι θά λέγατε για μια συνταγή Χιώτικη ΣΟΥΦΛΕ ΣΟΚΟΛΑΤΑ?Ιδού τά υλικά....

350 gr γάλα
100 gr ζάχαρη
2 κρόκοι
40 gr corn flour
8 ασπράδια
150 gr κουβερτούρα λιωμένη ή 50 gr κακάο
4-5 βανίλιες

Εκτέλεση:

Χτυπάτε πολύ καλά στο μίξερ ή με το σύρμα τους κρόκους με τη ζάχαρη.

Κατόπιν προσθέτετε το κορν φλάουρ και τις βανίλιες και ανακατεύετε καλά με ξύλινο κουτάλι.

Αραιώνετε το μείγμα με λίγο κρύο γάλα.

Βάζετε το υπόλοιπο γάλα σ' ένα κατσαρολάκι πάνω στη φωτιά, προσθέτετε το μίγμα των κρόκων και της ζάχαρης και αφήνετε την κρέμα να πήξει ανακατεύοντας συνεχώς (σε χαμηλή φωτιά).

Χτυπάτε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγκα και τη ρίχνετε σιγά-σιγά μέσα στην κρέμα ανακατεύοντας καλά Προσθέτετε τη λιωμένη σοκολάτα ή το κακάο.

Βουτυρώνετε μια φόρμα και πασπαλίζετε με ζάχαρη άχνη. Αδειάζετε την κρέμα στην φόρμα και πασπαλίζετε απο πάνω ελαφρώς με ζάχαρη άχνη.Aν δεν έχετε ζάχαρη άχνη, μπορείτε να χτυπήσετε την κανονική ζάχαρη στην μουλινέτα για λίγο και να κάνετε τη δουλειά σας!.

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς C για 20-30 λεπτά.

Σερβίρεται αμέσως μόλις βγεί απο τον φούρνο.

Η ποσότητα των ασπραδιών μπορεί να αυξηθεί (αν και δεν το συνιστώ) ή να μειωθεί ανάλογα με το πόσο αφράτο θέλετε το σουφλέ. Ανάλογα μειώνονται ή αυξάνονται και οι βανίλιες.

Μπορείτε πριν το σερβίρετε να το περιχύσετε με λίγη κρέμα γάλακτος (ώστε, να έχει 3000 θερμίδες το κομμάτι

Καλή επιτυχία!

35.... κι όμως εχω ζήσει, με μια μνήμη θολή που διψάει λεύτερη να αφεθεί...

ετσι το ακουσα αυτό το τραγουδι, και σκέφτηκα τη μάνα μου που εφυγε πριν οκτώ χρόνια και το τελευταίο πράγμα που εκανε μεσα στον πόνο του καρκίνου της ηταν να μου ιστορήσει τα βάσανα, το ξύλο τους πολέμους παλιούς και νεους τους δικούς της και ολων των αλλων συγγενών που δεν γνωρισα ποτέ

Για να ξέρω ότι αγωνίστηκε απο παιδί με τα πλευρά σπασμένα απο το φρουρό των φυλακών των Τρικάλων (ηθελε να αφήσει την κόρη της περήφανη πίσω να ζει με ψηλά το κεφάλι), σκέφτηκα τα ξαδέλφια της που λίγο θυμαμαι μια και τον καιρό της χουντας που σκοτώθηκαν ημουν μικρή, σκέφτηκα κι ολους εκείνους τους μικρούς ασήμαντους της οικογένειάς μου που μου ιστόρησε εκείνη την τελευταία βδομάδα της ζωής της η μαμά, και σκοτώθηκαν πιο πριν στον εμφύλιο και αλλοι τοτε με τους γερμανούς, κι η μονη θυμισή δική μου απο αυτούς ειναι κατι ποιήματα ξεθωριασμένα, που κουβάλαγε η μανα μου σα θησαυρούς ολη της τη ζωή, κρυμμένα σε μικρά χαρτονένια κουτάκια, τυλιγμένα με βελούδινα υφάσματα να μην τα πιάνει υγρασία

Κι ολους αυτούς τους αγωνιστές μικρούς ανώνυμους ανύπαρκτους στη μνήμη ή στα μνημεία, ερχονται σήμερα καποιοι να τους ακυρώσουν με τις πολιτικές τους πράξεις με τις αποφάσεις και τις υπογραφές τους και ζητάνε τη δική μου κατανόηση τη δική μου συμμετοχή τη δική μου πλάτη στο ανόσιο εργο τους το δικό μου αιμα κι αυτό ολων των δικών μου που εχουν απομεινει στη ζωή.

Ειμαι απο ματοβαμένη οικογένεια που πονεσε και θυσίασε παιδιά πολλά για την ελευθερία που τσαλαπατήθηκε σημερα από αυτούς που για να με σώσουν με πουλάν, που για να διατηρήσουν τις εξουσίες τους σφαγιάζουν παιδιά γερους νεους ανήμπορους εργάτες κι εργοδότες μαζί, και μου λένε οτι οφειλω σεβασμό σε αρχηγούς και θεσμούς, στους ιδιους καποιους απο εκέινους που πρώτοι προδωσαν τις αόρατες μνήμες των παλιών αυτών αγνωστων συγγενών μου...

Μου λένε οτι οφείλω στην πατρίδα μου να βάλω πλάτη και στηριξη κι οτι τα ανοσιουργήματά τους θα με σώσουν κι εμενα και τους αλλους που ζουν γυρω μου... και με υποτιμούν τοσο που θελουν να πιστεψω τα ψεμματά τους για αληθεια, που οργίζομαι βαθειά και εξανίσταμαι και τρελλαινομαι απο έχθρα... και δε μου αρεσει η έχθρα μα αυτοί γίνονται εχθροί δικοί μου, της μάνας μου, των αόρατων ανώνυμων μικρών ηρώων της οικογένειάς μου που σκοτώθηκαν νωρίς.

Εσείς κύριοι οφειλετε σεβασμό σε μενα στον καθένα σαν εμένα και σε όλους εκείνους που χαράμισαν σπατάλησαν τη ζωή τους εχοντας οραμα ενα ιδανικό τη λευτεριά και μια πατρίδα τουτη τη δυσμοιρη που ξεπουλάτε μπιρ παρά, εσείς κυριοι οφείλετε να σκυψετε και να αφήστετε τα ηνία σε άλλους ικανούς και ηθικούς γιατί δεν σας σεβομαι δεν σας θελω, δεν με εκπροσωπήσατε ποτέ με τη θελησή μου και δεν μπορείτε να αποφασίζετε για εμένα χωρίς να ερωτηθώ... Δεν σπατάλησαν οι προγονοί μου οι προσφατοι κι οι παλιοί μικροί ανώνυμοι ήρωές μου τη ζωή τους για να αλωνίζετε εσείς και να χλευάζετε τις αόρατες μνήμες τους, δεν ετρωγε ξύλο απο παιδί η μάνα μου απο φασιστικά χερια για να ελθετε εσεις να με δυναστευσετε με υπουλους και βρωμικους τροπους, δεν κοιλοπόνησε καμμία μανα για να σας επιτραπεί να πουλήσετε το μελλον και τη ζωή του παιδιού της...

ΔΕΝ σας σεβομαι ΔΕΝ σας εμπιστεύομαι ΔΕΝ σας θελω

Χριστίνα Σαββατιανού 2-11-2011

34........Θολούρες

διαβασα καπου : ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ. ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ 48 ΩΡΕΣ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

(δε διαφωνώ αλλά ταπεινή γνωμη μου ειναι οτι απο εδώ και μπρος μην πιστεύετε κανεναν και τιποτε, οχι μονον τις επομενες 48 ωρες)

===================================
σου ζητάνε να συναινέσεις στο χαμό σου, θα σου ζητήσουν να στηρίξεις το χωμα που θα σε καλύψει για μια δυο γενιές τουλαχιστον. Σε βάλανε με το ζόρι εντεχνα να σιωπάς να εκπίπτεις αξιών κι ανθρωπιάς για να πινουν ανενόχλητα το αιμα σου και τον ιδρώτα σου, και τώρα, τωρα που η φλύκταινα η βρωμική τους εσκασε σου ζητάνε να γλύψεις γονυπετής και πρόστυχος το πυον τους... σου ζητάνε να προσυπογράψεις το θανατό σου να τους αβαντάρεις στα αλλοπρόσαλλα σχέδιά τους που ένας θεός ξερει ποια παραφυλική διαστροφή τους ικανοποιούν.... σου ζητάνε να θυσιάσεις ζωή, ζωές για να συνεχίσουν να γλεντάνε στα αβουλα κουφάρια που θα μεινουν πισω ανενόχλητοι...

με στολίδια κι υποσχέσεις εκείνο το γενναιον ψεύδος του πλάτωνα που το ονόμασαν κοινωνική μηχανική στα πανεπιστήμιά τους σου δυναστεύσαν τη σκεψη τη πραξη τη ζωή... και τωρα σου ζητάνε τα ρεστα για οσα η ξιπασιά τους ξεχασε να προβλέψει, για ολα εκείνα που η βρωμικη πρακτική τους κι η διαστροφή τους δεν ελαβε υπόψιν, σε απομάκρυναν εντεχνα και με μακρόχρονη προσπαθεια απο την ανθρωπιά και τη φύση σου και τωρα σου λένε οτι φταις, γιατί τους πιστεψες μεσα στους λαμπρους μανδύες που ειχαν ενδυθεί εκείνους της γνωσης της αφθονίας ενός αδηφάγου πολιτισμού ενός ακόρεστου και ιδιοτελούς συστήματος που δεν σε λαμβανε υπόψιν παρά μονον σαν καυσιμο και σαν εξάρτημα....

τι θα κανεις ανθρωπε εσύ που καλεισαι να πεθάνεις ή να ζήσεις με νεους τροπους αγνωστους ή ξεχασμένους? πες μου τι?

Χριστίνα Σαββατιανού 2-11-2011 (με πιθανότητες επέκτασης τουτο εδώ)

33,,,, ένα βράδυ μονάχα

ένα βράδυ μονάχα ζητώ να με δεις στο όνειρό σου, ένα βράδυ, απόψε, που όλα γύρω μυρίζουν φωτιά και η κόλαση τη πλατεία φλερτάρει κι οι αγγέλοι ένα γύρο με σπασμένα φτερά....

ένα βράδυ αγάπησέ με σαν να ήμουν παιδί, ένα βράδυ μονάχα να πάρει θάρρος η ψυχή.... ένα βράδυ να ερωτευτείς τη γεύση από φράουλα και γλυκό νεράντζι, και να ξεχάσεις πως εκεί έξω βροχή το δάκρυ και το ξύλο πολύ...

ένα βράδυ μονάχα ζητώ, σε παράνομο έρωτα να ανοίξω την πόρτα, έτσι από όλα να φύγω να ξεχαστώ, και στα μάτια απλά να κοιτάξω, ένα βράδυ που φόβο και δάκρυ δε θα χει μόνο αγάπη ρε, μόνο αγάπη αγνή της ψυχής παιδί...

ένα βράδυ μονάχα ζητώ, να ξεφύγω απ τη δίνη που μου ορίσαν, και σαν ξένη από ξένη μεριά να κοιτάξω μονάχα εσένα, με δυο μάτια που δεν τα χεις δει, με δυο χέρια δειλά να σε αγγίξω, και να ζήσω μια τόση στιγμή, χωρίς φόβο δάκρυ και μίσος...

ένα βράδυ σου λέω μονάχα, αγκαλιά να με πάρεις κρυφά, από όλους κι από όλα μακριά, ένα βράδυ ζωής ως της πρέπει, ένα βράδυ χωρίς απειλή, χωρίς αίμα και πόνο χωρίς πείνα και τρόμο, ένα βράδυ γεμάτο ζωή....

ένα βράδυ γυρεύω να αγγίξω ένα αστέρι και να ξεχαστώ, ένα βράδυ γλυκά να φιλήσω, σε δυο χέρια γερά να αφεθώ, ένα βράδυ χωρίς τα θηρία, χωρίς χρήμα και λόγια κενά, χωρίς ψέματα, χωρίς φασαρία ένα βράδυ να ζήσω απλά, όπως τότε που ήμουν παιδί, ένα βράδυ γεμάτο ζωή...

ένα βράδυ χωρίς τους σωτήρες, χωρίς άρχοντες κι αφεντικά, ένα βράδυ με δύο ποτήρια και με μάτια ένα γύρο γλαρά και γλυκά.... ένα βράδυ με φίλους κι αγάπες, ένα βράδυ με γέλια πολλά, χωρίς σκέψεις χωρίς εφιάλτες, ένα βράδυ με ανθρωπινή γεύση και μυρωδιά....

ένα βράδυ μονάχα ζητάω, ένα βράδυ να ζήσω σαν τότε που ήμουν παιδί, με ανέμελη σκέψη με όνειρα χίλια, με γεύσεις και λέξεις απλές, ένα βράδυ μονάχα, ένα μόνο ζητάω και ύστερα αγκαλιά τον τρελλό μου, θα πάρω και θα ξανάβγω στους δρόμους σε γωνιές και σοκάκια να ζω....

ένα βράδυ μονάχα που άνθρωπος θα μαι με αξία και λόγο, με ανθρώπους σε ανθρώπινη γη, ένα βράδυ σαν όνειρο ναναι και μαζί μου να είσαι κι εσύ... ένα βράδυ μονάχα ζητάω... τίποτε άλλο, τίποτε πιο λίγο, τίποτε πιο πολύ.... ένα βράδυ μονάχα.... και να σαι εκεί...

Χριστίνα Σαββατιανού 20-10-2011

32... Κάποιο λάθος...

δεν ειναι ο κόσμος μου αυτός δεν είναι ο τόπος μου, δεν τονε θελω... θελω ήλιο αέρα ουρανό λεύτερα να ανασαίνω... θέλω παιδιά χαρούμενα και λόγια αγαπημένα, ο φόβος ειν ζυγός βαρύς, κι η αδικία βρόγχος... η σκληράδα της ψυχής αβάσταχτο φορτίο, δεν ειναι ο κόσμος μου αυτός ειναι άλλος τόπος, αλλού να παω πρεπει, να παρω όλα τα παιδιά και τα πουλιά, τα δέντρα, και τους γερόντους και τους νιους να φυγουμε μακριά, οσο μακριά φτανει ο νους και αγναντεύει η σκέψη και μελλον άλλο όμορφο να φτιαξουμε μαζί...

Χερι με χέρι ψυχή με ψυχή, να χτίσουμε το τώρα, και για το μέλλον όνειρα να αφήσουμε τριγύρω... Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός που ύλη προσκυνάει και σε θεούς αλλόκοτους θυσιάζει τη ζωή... Να φύγω θέλω να χαθώ, με μόνα μου μπαγκάζια, όλα εκείνα τα μικρά και τα άξια της ζωής... Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός ο αιματοβαμένος που χέρια ανίερα παντού σου κλέβουν τη φωνή....

Θα πάρω όλα εκείνα που αγαπώ κι αλλού θα παω να ζήσω... να εχω τη φωνή ορθή, και τη ζωή με αξία... κι από όλα τα άλλα τα πολλά μονάχα Ελευθερία, αυτή θα παρω για αρχή αυτή και για σημαία... κι ολοι στον τοπο τον τρελλό θα ζήσουμε ξανά θα χτίσουμε ανθρώπινη και δίκαιη κοινωνία και χωρίς φόβο ονειρα θα κάνουν τα παιδιά...

Χριστίνα Σαββατιανού 2-10-2011

31....

Τι να σε εμπνεύσει μάτια μου, τι να σε συγκινήσει... σε τούτον δω τον σκοτεινό και άγριο ουρανό?

Τι να σου πω κι εγώ η τρελλή ελπίδα να σου δωσω, και ενα ανθιστό χαμόγελο να βάλεις στη ψυχή?

Να σου ιστορήσω τα παλιά για δόξες ξεχασμένες, για ονειρα που τολμησαν να αγγίξουν τη ζωή?

Για να σου δειξω γύρω σου μαυρίλα και σκουπίδια, και τις ψυχές υποδουλες σε ψέμα και χλιδή?

Πως να σε κάνω μάτια μου να ανοίξεις τα φτερά σου, όταν ο αέρας πνίγεται σε άβολη αλήθεια κι όταν ανθρώπου ανθρωπος στερεί την ανθρωπιά....

Δε θελω ψεμα να σου πω, ούτε να σου ιστορήσω ξένους αγώνες και παλιούς που εχουνε χαθεί...

Μόνο μια λέξη θα σου πω μια εικόνα θα σου δωσω, δυο χέρια αντάμα μια καρδιά σε σωματα πολλά, και μια φωνή που ακούγεται βαθιά μεσα απ τα μύχια θα σου δωρίσω να ζητάς την λένε Λευτεριά....

Αγάπη μου μη σκιάζεσαι το κόκκινο στους δρόμους, μη φοβηθείς το τρόμο, μείνε εδώ στα δύσκολα, μη τρεξεις να κρυφτείς... να μη κιοτέψεις μη λυγάς, να μην παραδοθείς... γιατί η εικόνα η παλιά οσο κι αν ξεθωριάζει δεν σταματαει ουτε στιγμή να γραφει Λευτεριά...

κι εγώ κι εσύ κι άλλοι μαζί μικροί τρελλοι στους δρόμους, ξανά να ζωγραφίζουμε σε αιώνιο πανί....

Καλημέρα....

Χριστίνα Σαββατιανού 27-09-2011

30...

τους φοβάμαι τουτους τους καιρούς, τις λέξεις τις οικειοποιούνται παράξενα σινάφια, τις κάνουνε σημαίες και εμβλήματα και άηχα συνθήματα, κι εσύ που χρόνια τώρα ψάχνεις ουσίες κρυμμένες ανάμεσα σε γράμματα και στίχους και λέξεις αδέσποτες και ζουμερές, μένεις μονάχος να ψάχνεις το λάθος...

Κι έτσι ορνια κι αρπακτικά και άλλοι θηρευτές ορίζουν τη ζωή σου, σε καλοστημένους μπερντέδες επάνω, με φόντα δύστροπα θολά, έχοντας τον έλεγχο εκείνων των βασικών σου εργαλείων λέξη, λόγο, σχήμα, γράμμα, σκέψη.... και μένεις εκεί ψάχνοντας το νήμα, και την άκρη, ψάχνοντας να βρεις συνάφειες κι ανθρώπινες ψυχές...

Είναι τουτοι οι καιροί παράλογοι, οξείς, και αφημένοι σε μια δίνη με χρώμα οδυνηρό... ειναι της ανθρωπιάς η λήξη κι η ημέρα που ανθρωπος άνθρωπο για τίποτε χαράζει....

Τους φοβάμαι τούτους τους καιρούς που κρύβουνε σκοπιμα πισω απο λέξεις κι ιδέες παράξενες ακάθαρτες προσωπα και σκοπούς... και παιζουν κουκλοθέατρο της λογικής τα ευαίσθητα υφάδια....

πως να κρυφτώ πως να σωπάσω μέχρι το κακό να νικηθεί? πως να ξεφύγω απο τον κουρνιαχτό τον μαύρο του άδικου τουτου θηρευτή?

θέλω ο τρελλός μου χέρια νύχια και μαλλιά να απλώσει ένα γύρω κι ενα φανάρι λαδοφάναρο να ανάψει στο δρόμο μη χαθεί....


Χριστίνα Σαββατιανού 4-08-2011

Η ρύπανση που ξεφορτώθηκε ο Δήμαρχος... από το Σύνταγμα....

Αναρρωτιέμαι αν με την ίδια θέρμη θα υπερασπιστεί η υπηρεσία καθαριότητος του Δήμου την καθαριότητα της πλατείας τώρα που απομακρύνθηκε η αισθητική και φυσική ρύπανση από τους άξιους δημοτικούς υπαλλήλους... Αραγε θα δουμε δημοτικούς υπαλλήλους να παροτρύνουν τον κόσμο να μαζέψει τα σκουπίδια του? Θα βοηθήσουν στην εκπαιδευση του κάθε αδαούς με εικόνα και παράδειγμα για το πως να διαχειριστούν τα σκουπίδια τους? θα βγει κανείς δημοτικός υπάλληλος εκτός υπηρεσίας να μαζέψει τις γόπες από τα πολύτιμα μάρμαρα της πλατείας?