45.... Ανοιξη λες μα δεν της μοιάζει....

Λεχώνα στείρα, άφθαρτη, φτενή...
Σαν να μη γέννησες ποτέ σου μια ιδέα... 
κάποτε θύμιζες φιλόξενη πατρίδα,
τωρα μονάχα πουλημένη γη....
κι οδυνηρή σιωπή, δίχως ελπίδα...

Χριστίνα Σαββατιανού 27-03-2012

44... Θολούρες... και πάλι ... και ξανά....

κι αν θα μιλήσεις ψέμματα πες, για να θυμώσουν δυο στιγμές, μήπως και φυγει η καταχνιά, μήπως αλλάξει η σκεψη....

να πάρει φόρα η ψυχή κι αρματωμένη απ την αρχή χωρίς να ξεπεζέψει, ζωή να αδράξει και αντοχή να το παλέψει με πυγμή, λίγο πρωτού να φέξει άλλη μια μέρα σκοτεινή....

κι ίσως η άνοιξη να ρθει, με ενα χαμόγελο στραβό, και στην αυλή να φέξει... κι όλα εκείνα που πονούν στο παρελθόν να χαραχτούν, εφιάλτης κι όνειρο κακό στο νέο τούτο το χορό...

ψεμματα πες μου  να χαρείς, γιατί η αλήθεια τούτη ειν βαριά και ποιος να τη παλέψει?

Χριστίνα .Σαββατιανού .

Πατατένια "ότι νάναι".... (μια πατατόσουπα τυχαία της Χριστίνας)

Αυτή τη σουπίτσα την εφτιαξα εντελώς τυχαία ενα απογευμα που ηθελα κατι να φαω και δεν ειχα τιποτε συγκεκριμενο κατά νου, ανοιγοκλεινοντας ψυγεια και ντουλαπια και πιανοντας το πρωτο πράγμα που εβλεπα μπροστά μου συγκεντρωσα τα υλικά που μου φανηκαν χρησιμα και βγήκε ενα σχεδόν θεικό σε γεύση αποτέλεσμα αλλα και μια βαλσαμική σουπίτσα ανέλπιστη.... Το χαρακτηρίζω σαν Φαγητό της Κρίσης για γκουρμέ φτωχούς.... με λιγα φθηνά υλικά ειναι ενα νοστιμότατο χορταστικό πιατο με αρκετές θρεπτικές ιδιοτητες....



Βασικά Υλικά για 4 περίπου μερίδες

3-5 μετριες σε μέγεθος πατάτες
Αν σας αρεσει λιγο κρεατάκι ή κοτόπουλο περίπου 250 γραμμάρια ή 1/4 κιλού μανιτάρια
1 μετριο κρεμμύδι
1-2 πράσα
4-5 σκελίδες σκόρδο
Μπολικη Δαφνη ξερή -5-6 φύλλα
Αλατοπίπερο
Λίγο κονιάκ
Λίγο ελαιόλαδο
1 κουταλάκι κορν φλαουρ
χυμό 1,5 λεμονιού
προεραιτεικά Τζιντζερ και μοσχοκάρυδο




Προετοιμασία

Καθαρίζουμε ολα τα υλικά και τα ψιλοκόβουμε
κρεας ή μανιτάρια και πατάτες σε κυβάκια
κρεμμύδι και πρασο ψιλοκομένα
σκορδα στα τεσσερα την καθε σκελίδα


Μαγείρεμα

βάζουμε σε κατσαρολα λίγο λάδι ίσα να καλυφθεί ο πάτος και πριν καψει ριχνουμε μεσα το κρεας ψιλοκομενο σε κυβάκια ή τα μανιτάρια και μαγειρεύουμε σε σιγανή φωτιά μεχρι να φυγουν τα υγρά του


προσθετουμε ταυτόχρονα το σκορδο ωστε να παιρνει το κρεας ή τα μανιτάρια μας μυρωδιά, μολις αυτά αρχισουν να ροδίζουν προσθετουμε το κρεμμύδι και το πρασο, να μαλακώσουν λίγο και επειτα προσθετουμε τις πατάτες ανακατεύουμε λίγο ισα να ενωθούν με τα υπολοιπα υλικά αλλά να μην ροδίσουν

σβήνουμε με ενα σφηνάκι κονικάκ, αλατοπιπερώνουμε προσθετουμε τα φύλλα της δαφνης αν θελουμε λίγο τριμμένο μοσχοκάρυδο και τζιντερ (αν βαλουμε τζιντζερ δεν χρειαζεται πιπέρι) και μπολικο ζεστό νεράκι να σκεπαστουν καλά τα υλικά μας

αφήνουμε να βρασουν μεχρι να πήξει και να χυλώσει η σουπα μας, ή μεχρι να αρχίσουν οι πατάτες να διαλύονται μονες τους, μπορει να χρειαστεί να προσθέσουμε λιγο ακόμη ζεστό νερό στη διαρκεια του βρασίματος, (αν εχετε βαλει κρεας ή κοτόπουλο τοτε χρειαζεται περίπου 45 λεπτά βρασιμο, αν εχετε βαλει μανιτάρια τοτε μισή ωρα ειναι αρκετή ή λιγο περισσότερο αναλογα με το ποσο εχει βρασει η πατάτα και ποσο χυλωμένη θελετε τη σουπα σας)

μολις χυλώσει καλά και στο βρασιμο και κανει χοντρες φουσκάλες, στίβουμε το λεμόνι και διαλύουμε στο χυμό του ενα κοφτό κουταλάκι κορν φλαουρ και προσθετουμε στη σουπα μας,

χαμηλώνουμε τη φωτιά και βραζουμε λιγο ακόμη... μεχρι να γινει η σούπα μας παχύρευστη ....

μπορούμε να σερβίρουμε ειτε σκετη ειτε με παξιμαδάκι τριμμενο ειτε προσθετοντας λιγη τριμμενη παρμεζάνα ή άλλο πικαντικο τυρί...


Καλή σας ορεξη :)

43... θολούρες....

χρόνο το χρόνο μειώσατε τον κήπο που μου εδινε ανάσα , και την αυλή με τα λαχανικά μου την μειώσατε τη χωρίσατε με γραμμές και πεζοδρόμια που δεν χωράνει ουτε ενα ζωντανό, με υποχρεώσατε σε σχήματα και υλικά που δεν επιθυμούσα, και σε ορους δομησης που μου ηταν περιττοί, μου μειώσατε τον ουρανό και τον αερα με τσιμέντο θεόρατο και παράνομο πολλά χρονια πριν με αφήσετε κοντά χαμηλά να ειμαι προς τη γη.... μου μειώσατε την ησυχια με θορύβους ύλης τραγικά αρρωστημενους, και βάρβαρους που μου κλεβουν τον ύπνο και τα νευρα μου χαλούν.... μου φορτώσατε υλικά εξελιγμένα πειθοντάς με οτι αλλιώς δεν μπορώ κι οπου αντιστάθηκα κανατε νομους να με υποχρεώσετε να υποκύψω... κι εγώ επειδή το νόμο τον τιμώ υπέκυψα χωρις να εχω επιλογή να φυγω και καπου αλλού γωνιά να ζησω να εχω το δικαιωμα ή την ευκαιρία... γιατί τιμια απέναντί σας σταθηκα, και τα πολλά σας τα αρνήθηκα παρά τις μειώσεις που επιβάλλετε 46 χρονια μερα τη μερα στη ζωή μου.... χωρις να με ρωτήσετε ποτέ αν χαρά μου δινει το ευ του πολύ σας... που ως μονοδρομο προτεινατε για οποιον αδυναμος και τεμπέλης ηταν.... θελω ομως να ζησω τόσο απλά ακόμη και τωρα που ξερω πως μου στερειτε και τα τελευταία δικαια και δικαιώματα... κι οταν το τελευταίο εκπέσει ίσως να ζησω σα θεριό....

θελω να φωνάξω τοσο δυνατά που να σκιστούνε οι φωνητικές μου χορδές και να τρυπήσει ο λαιμός μου

η ύλη σας ειναι φασισμός, και θα μου πειτε ναι, αλλα τον υπολογιστή που σου πουλησαμε αυτόν κοιτάζεις τωρα, ναι αυτόν κοιτάζω και νιωθω δυστυχής, γιατί πριν απο αυτόν μου ειχατε στερήσει ήδη τη ζωή, και την υποκαταστήσατε με το πιο βολικό σας εργαλειο.... κι εγώ ψυχοραγώ γελώντας κλαιγοντας μπροστά σε ενα αυλο κοινό, σε μια ανύπαρκτη τραγική και κωμική μαζί πραγματικότητα.... η ύλη σας ειναι φασισμός, ειναι απολυτη και δεσμός βαρύς που μονη μου δεν μπορώ να τον αποτινάξω δεν μου δινετε καν μια μικρή τοση δα ευκαιρία χρόνια τωρα χωρις να ζητήσετε για αντάλλαγμα ψυχη΄.... ίσως κι εγώ να εφταιξα που τιμησα γονιούς και δεν το εσκασα να σας κρυφτώ... ίσως ναι κι εγώ να εφταιξα, που αγαπησα σεβαστηκα τον κόπο άλλων και υποτάχτηκα ενώ τοτε παλιά ίσως μια μικρή ευκαιρία να εξαφανιστώ του κόσμου σας να ειχε περάσει απο μπροστά μου... αλλα Η ΥΛΗ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ...

(Χριστίνα Σαββατιανού 23-02-2012)

αχ να ζήσω θελω τοσο απλά κι απλούστερα αν μπορώ γιατί δεν με αφήνετε?
http://bechet.site.picturetank.com/fr/site/article/m708-earth-citizen.html/

42.... πες μου ποιος....

αλήθεια πες μου, τους δίκαιους τους τίμιους τους απλούς, ποιος θα τους προστατεύσει απ το χαμό?

Ξέρεις δεν φροντισαν ολοι να ασχοληθούνε με τα σαλόνια σου τα βρωμικα, καποιοι αγκάλιασανε ζωή, ζωή με δουλειά πολλή με ιδρώτα αληθινό μέρα και νυχτα με κρύο με βροχή, και φτιαξανε παιδιά και σπίτι ναι, χωρις να πληρώσουν λαδικά, χωρις να κλέψουνε στο ύψος ή στο πλάτος.

Καποιοι μοιράζονταν το λιγο χωρίς να ψαχνουν το πολύ... και δεν υπήρξανε ποτέ τους οπαδοί, οχι ούτε οπαδοί ούτε υποκριτές, μονάχα δικαιοι απλοί και τίμιοι ανθρώποι με όνειρα μικρά όσο εφτανε το χέρι τους να αγγίξουν., Χωρίς ποτέ φθόνο να νιώσουν για τα πιο πολλά, ναι! μη ξαφνιάζεσαι 

Ναι! υπάρχουνε και τετοιοι ανάμεσά μας, σχεδόν αόρατοι γιατί η βρωμιά σου τους κρύβει επιμελώς τους αφανίζει τους εξαφανίζει, κι η ψευτιά σου σκιά βαριά επάνω τους. 

Πες μου λοιπόν, αυτούς τους δικαιους τους τιμιους τους απλούς αυτούς που εμειναν Ανθρώποι ποιος θα τους προστατεύσει τουτους τους καιρούς τους πονηρούς που εσύ θηρίο διαφευντεύεις??


Χριστίνα Σαββατιανού 21-02-2012 καπου κοντά στο ξημέρωμα

41... θελω να φύγω....

θελω να φύγω.... από ολους σας από όλα τα λαμπρά και τα σπουδαία επιτεύγματά σας, από όλες τις κατακτήσεις ενός κατ επίφαση πολιτισμού που για να γεννηθεί και να θεριέψει καταστρέφει καταστρέφει ανεξέλεγκτα δημιουργώντας φθηνές αληθοφανείς αιτιάσεις...

θέλω να φύγω απο τα στημένα τα κύβδιλα τα ζύγια σας, να φύγω μακριά απ τις παραδοξες και ανισες εξισώσεις σας, απο τις θεσμοθετημένες αξίες σας που μάχονται συνήθως τη ζωή, και την ευτελίζουν μετρώντας της σε κίβδηλα νομίσματα και υποθετικές μετρήσεις, και όρους και ανισότητες γεμάτες αλήτικες αιτίες...

θελω να φυγω απο τη βρωμιά του στόμφου σας του βολικού, που δεν γνωρίζει ουσίες, αλλά ονοματίζει κάθε τι βολικό κάθε τροφή της ματαιόδοξης κενόδοξης υπαρξής του, ουσιώδες....

Θέλων να φύγω απο τη γνώση σας την πομπώδη, τη γνώση που με τίτλους και κωλόχαρτα μετράτε κι απαξιώνει τα απλά και τα σπουδαία χίμαιρες κυνηγώντας, παγίδες ενα γύρω απ τα αγνά μυαλά τοποθετώντας, χειραγωγεί ορίζει καθορίζει εκέινος που ανθρώπινα κοιτά, να μαθω πως γεννιέται το χορτάρι μακριά απο την καταστροφική σας "πολιτισμένη" δήθεν σπουδαία κοινωνια και εκείνη του νου σας την υπερβολή που μόνο ανθρώπινη και φυσική δε μοιάζει.... μια και κάθε τι που αγγίζει το τρομάζει, το αλλάζει το κάνει σταχτη και αυλη του δίνει ανύπαρκτη μορφή...

Θελω να φυγω τωρα απο ολα αυτά που κοσμο δήθεν ομορφο πλασάρετε σε εμένα, να παιξω με μικρα παιδιά με γέρους να χορέψω, με νέους και μεσόκοπους ενα κρασί να πιώ, και να μη λέω τίποτε μονάχα ματια να κοιτάζω, και χερια ροζιασμένα βρωμικα να αγγίζω να μεθώ...

θελω να φύγω τωρα από ολα σαν ΑΝΘΡΩΠΟΣ να ζήσω... μα που απο τη μποτα σας τη βρωμικη να παω να κρυφτώ και ενεν κοσμο αλλιώτικο δικό μου διαμαντένιο να φτιαξω απ την αρχή? Να λάμπει σαν δροσοσταλιά στο αγγιγμα του ήλιου και το φεγγάρι οταν συναντά να στήνει ενα χορό.... ναι ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΚΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ, ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΠΟΥ ΣΙΑΞΑΤΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΑ ΣΑΘΡΑ... ΣΑΣ ΦΤΥΝΩ ΚΑΙ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΨΕΜΜΑ ΣΑΣ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ... ΜΟΝΟ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΆ ΚΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΣΑ ΠΟΘΩ.... ΤΩΡΑ. ΤΩΡΑ ΔΑ....

θελω να φυγω ναι, να φυγω να προλάβω λιγη απο εκείνη τη ζωή να ζησω πριν χαθώ....

Χριστίνα Σαββατιανού 19-02-2012

40..... τι περιμένεις να γενεί περισσότερο? τι αλλο θα παραδώσεις?

περιμένεις εντολές οσο οι αλλοι αποφασίζουν... για το δικό σου ριζικό και των παιδιών τα πεπρωμένα... οι παλιοι αλητευαν στις ραχες και στις σπηλιές για να μπορεις εσύ να περιμενεις να οργανωθούν τα κατάλληλα οργανα που θα υπερασπίσουν παρασύροντάς σε, το μελλον σου... κι αυτή η εικόνα στραβή κακοχυμένη κι αφώτιστη μου μοιάζει τι να πω... θόλωσαν μάτια και μυαλό... θολά γενήκαν ολα σε τουτο το βρωμικο και δύσοδο καιρό....

τι περιμένεις να γενεί περισσότερο? τι αλλο θα παραδώσεις πρωτού ζωή στα χερια σου απ τα μαλλιά αρπάξεις κι οπως το φερει το πρωί μαζί της να ξημερωθείς?

Χριστίνα Σαββατιανού μόλις τωρα... .... οχι άλλη εκείνη η παράξενη που ολα ανάποδα τα βλεπει #$!$!#$$%%!@#!$@

39... (Συνείδηση)

τουτες τις μερες τουτους τους καιρούς, οποιος φωνάξει τελευταίος εχει πουλήσει τα λιγότερα.... κι οποιος φωνάξει δυνατά τα περισσότερα εχει πουλήσει....

κοιτα εναν καθρέφτη ξάστερο και στοχάσου το λιγάκι.... ποιος αληθεια θελεις να εισαι απο τους δυο, κι αν εχει μεινει κατι φυλαξέ το, γιατι ο καιρός παγώνει επικίνδυνα, γεμίζουνε οι δρομοι, κι η συνειδηση ακριβή... άσε τα κρυσταλλα στο σπίτι το παλιό και μπες γυμνός και καθαρός στο νεο με τον ανθρωπο αγκαλιά και χερι χερι... η συνειδηση τουτες τις μερες ακριβή, φυλάξου, φύλαξέ την....

Χριστίνα Σαββατιανού 15-02-2012

πριν την υπογραφή..... ενα μικρό τοσο δα γιατί....

εμαθα να σκεφτομαι ελευθερα να παρατηρώ να επιλέγω, έμαθα να ζω με λιγα να μοιραζομαι τα υπολοιπα και να ειμαι ασφαλής σε κατι που εφτιαξα μονη μου χωρις να κλεψω να πω ψεμματα ή να ριξω οποιονδήποτε άλλον, επέλεξα συνειδητά να αγαπώ τον νόμο, να βαζω την υποχρέωση πριν το δικαιωμα για να τα αξιώνω και τα δυο...

να νοιαζομαι την κοινωνία που πονά που μοχθεί που αρωσταινει που χαμογελάει και να συμμετέχω σε όλα αυτά την καθε στιγμή συχνά στο μεγιστο των δυνατοτήτων μου... εμαθα να αγαπάω χωρις να κλισάρω το αντικειμενο της αγάπης μου...

να δεχομαι τον απεναντι για αυτό που ειναι κι ας μη συμφωνώ να αγκαλιάζω το διαφορετικό γιατι με βοήθαγε παντα να μαθαινω κατι νεο... ακόμη και τα ασχημα να τα οραματίζομαι καλύτερα ωστε να βρισκω να εφευρίσκω τροπους να τα βελτιώσω ή εστω να προσπαθώ για αυτό....

εμαθα κι επέλεξα να χαμογελάω οταν πανικοβάλομαι κι  οταν πονάω να χοροπηδάω... ακόμη και τον θανατο που ολοι τον φοβούνται τον αντιμετώπισα απλά σαν γεγονός της ζωής που υπάρχει και με αγγιξε με ευλογίες οσο παράδοξο κι αν μοιάζει... και την αρρωστια το ιδιο....

κι ολα αυτά και άλλα κι αλλα που με κανουν να ειμαι εγώ αυριο με μια υπογραφή θα τα απαγορεύσουν θα τα εξαφανίσουν (τουλάχιστον οπως καταλαβαινω απο τις αναγνωσεις των πραγματων και μετά απο πολύ προσεκτική παρατήρηση) χωρις καν να ερωτηθώ αν θελω να κανω αυτή τη θυσια και να παψω να υπάρχω... φοβάμαι πολύ γιατί μου στερούν την επιλογή να υπάρχω τελικά οχι με φανφάρες και στολίδια απλά αορατα κι ισως μονο λιγο πολυλογούδικα....

ΜΕ ποιο δικαιωμα κύριοι ερχεστε και με μια μονοκοντυλιά με ακυρώνετε? και πειτε μου ΓΙΑΤΙ.... μπορει να σας δικαιολογήσω αν ειστε ειλικρινείς απόλυτα....

Χριστίνα Σαββατιανού 11-02-2012

 

δε μπορεσα ποτέ να μη μιλάω γμτ..... ίσως να ειναι και το μεγαλύτερο ελάττωμά μου.... αλλά ίσως και παρά τους χαρακτηρισμούς που μου προσήψαν μεσα στα χρόνια εκατοντάδες γνωστοί κι άγνωστοι, να ηταν ακριβώς αυτό που με κρατησε ανθρωπο, που με κρατησε δυνατή να δω το θανατο την αρρωστια χωρις φόβο, να δω την υλη με την πραγματική της υποσταση ως μεσο οχι ως σκοπό, που με βοήθησε να κρατάω τα χαμόγελα μου ζωντανά ακόμη και τις μερες που πενθούσα.... να αγκαλιάζω εναν κορμό δεντρου νιου με την ιδια λαχτάρα που αγκαλιάζω τον αγαπημένο μου, να γευομαι την ομορφιά στη γεννησή της και στην πορεία της να τραγουδάω μεθυσμένη, να μου αρκουν τα λίγα εκέινα που μοιάζουν θαυματα.... κι ισως ακόμη ακόμη να μπορώ να υποστηρίζω οτι ναι υπάρχει ευλογία παντού οτι υπάρχει ευτυχία και την γνωρίζω, την αναγνωρίζω κι ας μην την βλεπετε ολοι εσείς....  ολοι εσεις που σωπάσατε νιωθετε ανετα νιωθετε καλά σημερα ? κι ας ευθύνεται η σιωπή σας που ακυρώνουν κι εσάς μαζί.... μας ακυρώνουν όλους αλλά εσύ σωπαινεις, κι εγώ ουρλιάζω....ως ποτε θα σωπαινεις και ποσο θα αντεξει η φωνή μου να ουρλιάζει?  θεέ μου ποσα μπορώ να αντεξω αλήθεια?

38..... Θολούρες....

Επικίνδυνος καιρός, τόσο φτωχός σε ήθος, τόσο αβαρής σε αξία, τόσο μικρός σε ψυχή, τόσο ανύπαρκτος σε σκέψη... τόσο ρηχός σε κοινωνία, τόσο στρεβλός σε ανθρωπιά, τόσο ανύπαρκτος τόσο κενός.... επκίνδυνος καιρός κρύος βουβός ψευτης και σκοτεινός....

Μελανός επικίνδυνος καιρός, παγίδα ονείρων σκοτεινή και δύσβατη, δυσβάσταχτη η σιωπή, η συνενοχή, η αποχή, η αδεια πλατεία, ο αδειος δρόμος η πόρτα η κλειστή....

Μικρόνοος παραφρων, αόρατος γίνηκες, να σωσεις τι? επικίνδυνος καιρός, για όλα οσα κάτι μπορεί να σημαίνουν, του ονείρου ανάσες φλογες φτύνουν, σφιγμένα χερια ματια θολά, μίσος - αγάπη ένα κουβάρι, κουβάρι αβέβαιο χωρίς χρώμα, με αγκάθια πλεγμένο, επικίνδυνος καιρός φυλάξου....

Αγκάλιασε το χερι διπλα, αγκάλιασε το ξένο το αγνωστο, και βγες, εκεί έξω στις γωνιές στους δρόμους αγκαλιά δεν κάνει κρύο, αγκαλιά ο κίνδυνος φοβάται ο φθόνος ζαρώνει, η μοναξιά αλλάζει δρόμο.... εσύ εκεί ονειρέψου αγνά ονειρα σαν των παιδιών και βγες βγες παράτολμα βγες στη ζωή... Ξέφυγε του κινδύνου... Αγάπα τη ζωή...

Επικίνδυνος καιρός για οποιον δεν τολμά.... ο φόβος σου η σκλαβιά σου.... η φτωχεια μια συνθήκη μονο μια στιγμή μπορεί να γίνει αν εσύ, εγω, ο διπλανός κι ο παραδίπλα κάνουμε τον κίνδυνο χαρά, γιορτή, και εξω εκεί μια συντροφιά, μια αγκαλιά ολοι μαζί, βγούμε και απαιτήσουμε ζωή....

Χριστίνα Σαββατιανού 9-02-2012

Χρονολόγιο Facebook (Timeline): Ρυθμίσεις απορρήτου

http://grat20.blogspot.com/2012/01/facebook-timeline-privacy-settings.html

πάρα πολύ χρήσιμο ποστ που αφορά τις αλλαγές που κάνει το facebook και τις ρυθμίσεις που θα εξασφαλίζουν όσο το δυνατόν καλύτερα τα στοιχεια σας....

διαβάστε το ολόκληρο! και πολύ προσεκτικά

37..... Θολούρες.....

΄Ολα διαλύονται.
Η βρωμιά σπρώχνεται με συνοπτικές διαδικασίες
κάτω απο βαριά χαλιά
κι η αθώα πράξη,
η χωρίς δόλο, η νόμιμη,
καταδικάζεται σε θάνατο με κάθε τρόπο....

Πες μου,
γιατί να μη βάλω φωτιά στο σύμπαν μου που ανάποδα δουλεύει?
Πες μου γιατί να αφήσω οτιδήποτε όρθιο? .....

Χριστίνα Σαββατιανού 24/01/2012

Homage to Catalonia II (Greek)

http://blip.tv/homenatge-a-catalunya-ii/homage-to-catalonia-ii-greek-4711127

Πόρτες κλειστές - φοβάμαι......

Τι γίνεται με τους Ελληνες? Βιντεο

κι οι πόρτες ακόμη κλειστές, να προστατεύσουν ύλη ύλη άχρηστη που δεν ζεσταινει δεν θρέφει, κι οι δρόμοι άδειοι με φόβο κι απειλές σπαρμένοι, δεν φιλοξενούν ανθρώπους μόνο θάνατο με χίλιες μορφές.... κι οι υποσχέσεις μεγάλες και όλο πιο ψεύτικες όλο πιο ειρωνικές, να χλευάζουν τη ζωή που ζαρώνει στις γωνιές και κρύβεται ολο και σε πιο βαθειά απόγνωση και απαξιώνεται κάθε στιγμή και περισσότερο.... και η βροχή ακαρπη το χώμα στειρο, ο ουρανός αφιλόξενος, κι ο φόβος η αγωνία αγχόνη και εφιάλτης.... κι οι πόρτες ακόμη κλειστές κρύβουν παγωμένα χέρια και ψυχές παραδομένες στο τίποτε το κενό, το αδικο της ύλης της φτιασιδωμένης, χωρίς αξίες χωρίς ήθος, χωρίς ανθρωπινη μορφή πουθενά ενα γύρο..... φοβάμαι εσένα που ακόμη πιστεύεις, και την πόρτα σφαλίζεις βάζεις συναγερμούς και κάγκελα, φυλακή χτίζεις και την ανθρωπιά που κάποτε σαν ήσουν παιδί με χαμόγελα στόλιζες τωρα τη φυλακίζεις σε δελτία ειδήσεων με ψέμματα γεμάτα. πιστεύεις ακολουθείς σκύβεις αρνείσαι τη ζωή.... κι οι πόρτες σφαλίζουν οι ψυχές θολώνουν οι σκέψεις γαιτανάκι παράλογο στο τιποτε ταγμένο....

κι ολα αυτά που θα μπορούσαν όνειρα να μην μείνουν στεγνώνουν με ενα δάκρυ ενός παιδιού που γνωρισε την πείνα στα λιπόθυμα ματια του γραμμένη... στην τελευταία ανάσα ενός ανέργου που παραδίνει τη ψυχή του στο κρυο μαρμαρο μιας πλατείας ανάμεσα σε χαρτόκουτα και μια ιδέα χιόνι..... κι οι πόρτες σφαλιστές παράνομες ιδέες θαλπουν, κρύβουν εντεχνα την αδυναμία σου να εισαι ανθρωπος, να παλεψεις να ενωθείς να αγαπήσεις τη ζωή.... οι πορτες οι σφαλιστές με απειλούν κι ο τρελλός μου φωνάζει ουρλιάζει αλλοπαρμένα... Φύγε Χριστίνα φύγε απο ολους πριν το νου σου τον τσακίσουν... φύγε και αγκάλιασε λιγο χωμα ενα δεντρο μια ρίζα εναν καρπό, παρε μαζί σου το παιδί παρε κι ενα σεντόνι για σημαια κι αφήσου στον καιρό, εκεί εξω απο πορτες κλειστές μακριά απο το ψέμα, εκεί οπου η ζωή κι ο θάνατος ανταμώνουν και ζευγαρώνουν αλλά φύγε.... οι πόρτες τουτες οι σφαλιστές ο θανατός σου ειναι.... και η ζωή μια στιγμή χαμένη γιατί ακόμη πιστεύεις, και ξεχνάς, γιατί τα φτιασίδια της υλης προσκυνάς ακόμη.... κι η πεινα το δακρυ το κρυο γίνονται φύση κι οι πόρτες οι κλειστές σου εγκλημα απέναντι σε όλους, σε εμένα.....

Θελω να φύγω να ανοιξω τις πορτες να λευτερωθώ να ζήσω ανθρώπινα, χωρίς ψεμματα χωρίς ιδέες χωρίς φτιασίδια ανάξια....

θελω απλά να Ζήσω...... κι αφήνω ενα δακρυ τοσο καυτό να διώξει το κρυο να λιώσει την ψευτιά να ξυπνήσει το παιδί να θρεψει ενα χαμόγελο.... Να ΖΗΣΩ ρεεεε.....


Χριστίνα Σαββατιανού (16-01-2012)

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνική Αλληλεγγύη: πρωτοβουλίες από τα κάτω πανελλαδικά

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνική Αλληλεγγύη: πρωτοβουλίες από τα κάτω πανελλαδικά

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνικά Παντοπωλεία που λειτουργούν στην Ελλάδα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνικά Παντοπωλεία που λειτουργούν στην Ελλάδα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνικά Παντοπωλεία που λειτουργούν στην Ελλάδα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΜΙΑ: Κοινωνικά Παντοπωλεία που λειτουργούν στην Ελλάδα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ:

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Νέας Ιωνίας
Διεύθυνση: 28ης Οκτωβρίου 3
Τηλέφωνο: 2102793916 – 2102777198 – 2102793785.

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Παλλήνης
Tηλέφωνο: 210-6604659

Κοινωνικό Παντοπωλείο Μαρκόπουλο
Διεύθυνση: Χρ. Μεθενίτη 7, δίπλα στο δημαρχείο
Τηλέφωνο:
2299020173/ 20174

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ηλιούπολης
Διεύθυνση: Ποσειδώνος 49
Τηλέφωνο: 210 2380208, 6936 784725

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Πετρούπολης
Διεύθυνση: Λεωφόρος Πετρουπόλεως 168,
Τηλέφωνο: 2105063660

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ηρακλείου Αττικής
Διεύθυνση: Στέλιου Καραγιώργη 2 (Μέγαρο Δημαρχείου -1)
Τηλέφωνο: 2132000221-6974875786
υπευθ. κα Τζικάκη -κος Ζηγούλης

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Αμαρουσίου
Διεύθυνση: Παλαιολόγου 9 Μαρούσι,
Τηλέφωνο: 2132038345
υπεύθ. κα Γιαννακοπούλου

Κοινωνικό Παντοπωλείο Αγ. Αναργύρων
Τηλέφωνο: 6936 784725
υπεύθ. κα. Ανδριαννοπούλου Παναγιώτα,

Τράπεζα Τροφίμων στην Αθήνα
Διεύθυνση: 3ο χλμ. Ε.Ο. Αθηνών – Λαμίας,κόμβος Αγ. Στεφάνου και Λεωφ. Κρυονερίου 124
Τηλέφωνο: 210 6220025-210 6220059

Το σούπερ μάρκετ της αλληλεγγύης στην Λ.Συγγρού
Μια φωλιά αλληλεγγύης και συμπαράστασης για τη στήριξη ανέργων, απόρων, ηλικιωμένων και γενικά προσώπων που πιέζονται από την κρίση δημιούργησε η ομάδα εθελοντών «Παιδί και Οικογένεια».
Διεύθυνση: Δράκου 26-28 11741, Φιλοπάππου, 2ο γραφείο: Διδότου 26, Κολωνάκι
Τηλέφωνο: 210.9245545, 9245518

Εστία Παροχής Τροφίμων, Ρούχων και Οικιακού Εξοπλισμού στο Δήμο Πεντέλης
Διεύθυνση: Μεγ. Αλεξάνδρου & Σκρα
Τηλέφωνο:.2108040580, 2132140555,6944659857,6932222072

Κοινωνικό Παντοπωλείο Carrefour Μαρινόπουλος Αθήνας
Διεύθυνση: Σοφοκλέους 66
Ωράριο: κάθε Τρίτη και Πέμπτη

Κοινωνικό Παντοπωλείο Carrefour Μαρινόπουλος Πειραιά
Διεύθυνση: Φίλωνος 31
Ωράριο: κάθε Τετάρτη και Παρασκευή

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Κοινωνικό Παντοπωλείο Θεσσαλονίκη (Μ.Α.Ζ.Ι)
Αριστοτέλους 4 – Θεσσαλονίκη, Τηλέφωνο: 698.411.4725, Ιστοσελίδα , Facebook

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης
υπεύθ. κα Υφαντίδου, τηλ. 2313304000-1-2313304035

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Πολίχνης Θεσσαλονίκης
Αγίου Παντελεήμονος 10 και Αγνώστου Στρατιώτη (Πάρκο Δημαρχείου), στο χώρο κάτω από τον παιδικό σταθμό, τηλ. 2313302300-301

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Νεάπολης Θεσσαλονίκης
Σεφέρη & Ίμβρου 25, υπεύθ. κα Χαλκιά, δέχεται και ρούχα, τηλ. 231063026441-2310671100

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Μενεμένης Θεσσαλονίκης
Βότση 15 & Δελφών, ρούχων & ένδυσης, υπευθ. Κα Τσολάκη, τηλ. 2310729260

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Θέρμης Θεσσαλονίκης
Καπετάν Χάψα 37, υπεύθ. κος Γρηγόρης Ντότσης,τηλ. 2310466555-466610

Κοινωνικό Παντοπωλείο Θεσσαλονίκης
Το 3ο «Κοινωνικό Παντοπωλείο» στη Θεσσαλονίκη δημιούργησε ο όμιλος Carrefour Μαρινόπουλος, σε συνεργασία με το δήμο Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει ως στόχο την ανακούφιση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Μοναστηρίου 124, τηλ. 2310534543-552775

«Μπουτίκ» των φτωχών
Ολύμπου 64, γωνία με Βενιζέλου Το κατάστημα λειτουργεί 9-1 κάθε πρωί -και Σάββατο- και Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή απόγευμα 5-7.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ Υπόλοιπης ΕΛΛΑΔΑΣ

Κοινωνικό Παντοπωλείο Μεσολογγίου
Διεύθυνση: Λουδοβίκου Βαυαρίας (πίσω από το ξενοδοχείο Λίμπερτυ)
Τηλέφωνο: 26313 63432, 26313 63400, 26313 63427

«Πύλη της Αγάπης» – Ναύπλιο
Διεύθυνση: Αγ. Παράσχου 4
Τηλέφωνο: 27520 27474

Κοινωνικό Παντοπωλείο Ιωαννίνων
Διεύθυνση: ΚΕΠΑΒΙ (κατάστημα 126)
Τηλέφωνο: 26510 77077, 26510 01045

Κοινωνικό Παντοπωλείο Καρπενησίου
Τηλέφωνο: 22370 80239

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Καλαμάτας
Διεύθυνση: Βιοτεχνικό Πάρκο, Νέα Είσοδος
Τηλέφωνο: 27210 97173 – 27213 60700
υπεύθ. κα Οικονομάκου

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Χανίων
Διεύθυνση: Κυδωνίας 29, Ισόγειο,
Τηλέφωνο:281341628-630
υπεύθ. κα Κουνελάκη

Κοινωνικό Παντοπωλείο Νομαρχίας Ηρακλείου
Διεύθυνση: Καζαντζάκη 6-8 (πάροδος Γιαμαλάκη)
Τηλέφωνο: 28134 00383 – 28134 00374
υπευθ. Βεργής Μανώλης,

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ιεράπετρας
Διεύθυνση: Νικηφόρου Φωκά 20

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ηρακλείου
Διεύθυνση: Αττικής Στέλιου Καραγιώργη 2 (Μέγαρο Δημαρχείου -1)
Τηλέφωνο: 21320 00221 – 6974875786
υπευθ. κα Τζικάκη – κος Ζηγούλης

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Βόλου
Διεύθυνση: Δον. Βελεζίου & Ρήγα Φεραίου
Τηλέφωνο: 24210 55156 – 24210 29908
υπεύθ. κα Παρησάκη

Κοινωνικό Παντοπωλείο Αγρινίου
Διεύθυνση: Άγιος Χριστόφορος
Τηλέφωνο: 26413 360300

Κοινωνικό Παντοπωλείο Νομαρχίας Δωδεκανήσου
Διεύθυνση: Καποδιστρίου 98, Έναντι εργοστασίου ΚΑΙΡ,
Τηλέφωνο: 22413 64414 – 6945399660

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Καβάλας
Διεύθυνση: Παλαιολόγου 9 (π. ΠΙΚΠΑ) Συλλ.ΠΝΟΗ
Τηλέφωνο: 25104 51367 – 6976105341

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Κομοτηνής
Διεύθυνση: Λαϊκή Αγορά, Κέντρο,
Τηλέφωνο: 25310 81802 – 6937129709

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Λάρισας
Διεύθυνση: Μανωλάκη 13-17
Τηλέφωνο: 24106 61196 – 6974910509
υπεύθ. κος Λέτσιος Κλεάνθης

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Σταυρούπολης Ξάνθης
Διεύθυνση: Κτίριο Δημοτικής Επιχείρησης
Τηλέφωνο: 25420 22693 – 6937336819

Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Τυρνάβου
Διεύθυνση: Ηλ. Τριανταφύλλου 17
υπεύθ. κα Μάγγου-Στατίρη

Κοινωνικό Παντοπωλείο Νομαρχίας Χίου
Διεύθυνση: Κουντουριώτη 15
Τηλέφωνο: 22710 44258-26731

Κοινωνικό Παντοπωλείο Σερρών
Διεύθυνση: Ραιδεστού 36

παραληρήματα 15

Πανω σε ενα κλαδάκι από κουμαριά ανοιξε τα μάτια του ο κούκος... κλικ κλακ

Χρυσά κτερίσματα γόμισε ο ουρανός καθώς ετρεξε να γιομίσει τα ασκιά κρασί κι απόσταγμα βελανιδιών... Ήταν αργά για ονοματα, νωρίς για διακοπές και καθώς μάδαγες την σκισμένη ομπρέλα σου ανοιξε η γη και ξέρασε του κόσμου τις σκεψεις... Όνειρα εφιάλτες ελπίδες φοβοι... χόρεψαν όλα μαζί, αδέλφια ομοζυγωτά της ανοιξης να κλέψουν μυρωδιά...

Ξεχάστηκε του αηδονιού μια νότα στο κεφαλόσκαλο, γιόμισε ήλιους και φεγγάρια η στιγμή... κι επειτα το ξύλινο ποδάρι του κυρ Λάμπρου της έκλεψε τη μελωδία με το τακ τακ στο πλακόστρωτο, τακ τακ τακ... θύμιζε αιώνιου αυνάνα καρδιοχτύπι... αέναα ανικανοποίητο και σιωπηλό...

Σκιστηκε η σελίδα πανω στα λευκά ποδια, ξεχασε πως το βιβλίο ήταν το σπίτι της, έμεινε εκεί στο βελούδο να κοιτάζει χαύνα το νερό που επνιγε την εφηβη μοναξιά της... Το βιβλίο δάκρυσε και ανέβηκε μελαγχολικό στο ράφι - δυο τούφες αρπάχτηκαν στου ανέμου τη δίνη και εσκαψαν του σύννεφου το όνειρο, αργησε η νύχτα να ερθει κι η βροχή ταξίδεψε αλλού...

Όποτε φεύγει έρχομαι, αλλιώς ξεχνιέμαι στο πουθενά.

Κι η βιασύνη ανοιξε τα χέρια κι αγκαλιάστηκε με τον ύπνο, στις ακρες της αμυγδαλιάς, και στις οχθες του Αχέρωντα ανοιξε τα μάτια ενα παιδί, μικρό σαν δαχτυλίθρα ωχρό σαν κεράκι, χτυπησε τη βέργα του πανω στο κύμα, και ο ουρανός εβρεξε τρέντι πολυθρονίτσες, αργότερα θα ξυπνήσεις απ του εθισμού το κάλεσμα, θα ακούσεις ξινές μουσικές και μελάτες δικαιολογίες που υποννοούν ζωή...

Αργότερα θα θέλεις να φωνάξεις μα σου κόβουν από τώρα τη γλώσσα...

Άργησες, έχασες κι αδέσποτα ζευγάρια κουνάνε βαρκες βαρκάκια και φτιάχνουν πανάκια με ραβασάκια αλόκοτα... ξυπνάει η μερα ξανά και ξανά... εσύ κοιμάσαι ακόμη... αυριο ίσως μια μποτα τρύπια κι ενα κουτί παλιωμένος καφές κανουν παρέα στη γωνιά... κάποτε ήταν ζωντανός τώρα θυμίζει φαγιούμ ατέλειωτο στο κρεβάτι πεταμένο...

Δυστυχε κόσμε λιπόθυμε, κι ετσι σε θέλω κοντά, κι ετσι σε θελω κι ας πονάς..... μέσα, κι έξω, παντού....

Μικρές βελόνες κεντησαν δυο αστέρια κι ενα χαμόγελο πανω στο μαξιλάρι, ο ήλιος δεν ξύπνησε ουτε η νύχτα κύλησε, ολα εκεί καρφιτσωμένα σαν παιδιακίσια ζωγραφιά στο μουχλιασμένο τοίχο... τικ τακ το ποδάρι του κυρ Λάμπρου θυμίζει το εδώ - παλι μόνος πήγε στην κουζίνα, αυτός το μπρίκι και δυο αυγά απ τον περασμένο μήνα, σκεφτηκε να φύγει σκέφτηκε να μείνει, μόνος κι εδώ κι εκεί,

κοιταξε το μπρίκι και πνίγηκε στη θολούρα του παλιωμένου μέταλλου καθώς πασχισε για ανάσα θυμήθηκε τη Διονυσία... Γιομάτη χυμούς να τρέχει να προφτάσει το τραινο μικρή αναστάτωση κι αυτη, ανίκανη να διώξει τη θολούρα, μονος πάλι, κι εδώ κι εκεί... Μόνος και στα μάτια της καθώς ειδε το καθρέφτισμα του στο τζάμι... τακ τακ το ποδάρι του κυρ Λάμπρου ...

Βεβαιωμένη αβεβαιότητα ξημέρωσε και πάλι, το τίποτα θεριεύει, όλοι τρέχουν τρεχουν στο πουθενά, ζωή το λενε τώρα, εγώ γελώ στη θέα - κι εκείνο το ξύλινο ποδάρι χαλάει τη ροή, θυμίζει το τώρα το εδώ, σκάει το τακ του στης μοναξιάς τον ήχο και κουφαινει. Το κλαράκι της κουμαριάς βαραίνει ακόμη απ τον κορυδαλό, και του αηδονιού η παγωμένη νότα σκίζει τη μέρα σε κομματια τόσα όσα τα ονειρα του πριν.

Ένα κομάτι του αγεριού ξεκόλησε κι εκαμε παρέα με μερικά βρεγμένα ρουχα της Φιλίτσας, θυμήθηκε ο Φίλιππος της νιότης το λουλούδι καθώς κοίταξε το παιχνίδι τους...

Ξύπνησε η θεια η Αρχοντούλα και φωναξε φαφούτικες λεξεις,  ζητωκραυγασε η Αρχοντούλα του αγεριού το σμίξιμο με της Φιλιώς τα ρούχα, ολα στου ερέβους το βωμό ταγμένα τα ταξίδια...

Δυο κόμποι  ενα πιξελ και μια αισθηση παγιδευμένη στο τίποτα πανω στο τσακισμα της μεσης και στου σπαθιού την κόψη, επιθυμίες σοβαρές για ακόλαστες υποψίες στιγμής, σπασμένα νεύρα και του τσιμέντου το χρώμα ζωγραφισαν μια λέξη τόσο γκρίζα όσο το ξύλινο ποδάρι του κυρ Λάμπρου

Ασθματικά ψαράκια πνίγονται στο βούρκο σας, ξερνούν τα περιττώματα σας, ταίζετε χολη και δάκρυ τα παιδιά σας, και το λέτε αυτό πολιτισμό, μικροί μονάχοι θνητοί, τακ τακ ο κυρ Λάμπρος ερχεται

Πότισε τη γλάστρα με μέλι άγριο και κρασί στιφό, ανοιξε τα χέρια και πεταξε μακριά, εκεί που δεν εχει χρόνο

Τακ, τακ.... ο  κυρ Λάμπρος έρχεται.....

=========================

Χριστίνα Σαββατιανού   30-03-2008

Παραλληρηματα, του δυόσμου και του γιασεμιού ανάσες

Στένεψαν οι κόγχες των ματιών στην όψη σου...

Μαραμένοι ασφόδελοι που στόλισαν κάποτε κείνη τη γωνιά που φιλοξένησε το σώμα.. τόσο στοργικά, τόσο σπλαχνισμένα... πάνω στην κόψη του αθάνατου, στην άκρη της ζωής.

Φύλλα δυόσμου και γιασεμιά σου χάριζα να μη φοβάσαι το χειμώνα... να διώχνεις τους εφιάλτες που έρχονταν τα βράδια σου, αστραπές γιομάτοι καλοακονισμένες, κοφτερές, στου ύπνου το βυθό.... Να λούζεσαι την ευωδιά τους,, να ξεχνάς, να αποκοιμιέσαι...

Στης νυχτιάς ετούτης το ρημαγμένο στενοσόκακο, άγγελος και δαίμονας γινήκαν ένα, σκόρπισαν ρίγη στων αστεριών το κατώφλι... ρίγη, προσμονή, επιφύλαξη, θράσσος, όλα μαζί στο χωνευτήρι... όλα μαζί βορά και λεία για βατράχους εξώκοσμους που σκύβουν πεινασμένοι, αδηφάγοι, απαιτητικοί, ως την τελευταία στάλα, ως το τελευταίο ίχνος...

Λογική, παράλογο, υστερία, παιδιά της χθόνας όλα τους, στο κόκκινο υποφέρουν, στο κίτρινο σφαδάζουν σκιάζονται και στο χρυσό πεθαίνουν... το μαύρο μάνα τους το γκρι το σκοτεινό μονάχα...

Ντύθηκες ξανά την πράσινη παλιά τριμμένη ζακέτα που σου χα πλέξει και με της μέντας και του δυόσμου το μύρο στα μάτια χάθηκες πίσω από ένα σύννεφο... μέσα σε έναν παραλογισμό ξεστράτισες, έφυγες, όπως παλιά...

Έμεινε η νύχτα μόνη να ξεδιαλύνει τα γιατί... έμεινε ο νους ξεκρέμαστος σαν εικόνα που της κλέψαν από τον τοίχο το καρφί...

Έμεινε η ευχή ατέλειωτη στέρφα ξερή να περιμένει στο κατώφλι των χειλιών εκπλήρωση...

Και το φτερούγισμα ακούγεται τραχύ, αφύσικο, που πήγε ο άγγελος που έφτιαχνε κάστρα στην άμμο μαζί με τα παιδιά?

Χριστίνα Σαββατιανού (κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2000)

Του Αστεριού μονόλογοι... της μέρας ταξιδάκι

Στης μέρας το αντάμωμα
συνάντησα ένα αστέρι...
μικρό γιομάτο πρίσματα
με πήρε από το χέρι...
μου δείξε τόπους όμορφους
και τόπους γκρίζους σκούρους...
μου δείξε μέρη μαγικά
και μέρη αραχνιασμένα....
πάνω από κόσμους και γωνιές
πάνω από δρομάκια...
ανάσες άκουσα βαριές,
είδα πληγές που τρέχαν,
είδα χαμόγελα ακριβά,
και δάκρυα διαμαντένια...

Το αστεράκι γέλαγε ορμήνευε συνέχεια
μια μέρα μόνο θα μαι δω μια μέρα και μια νύχτα
θα μάθεις τι είναι ζωή και θάνατο θα μάθεις...
θα μάθεις πότε να αγαπάς και πότε να φοβάσαι...
μέσα στους δρόμους τους στενούς τρέχαμε αφιονισμένοι
της ζήσης χίλια πρόσωπα προκάμαμε να δούμε...

Το αστέρι εγαλήνεψε στραφτάλισε ευτυχία...
απλά ζεστά και πάνσοφα μου χάιδεψε το χέρι...
Κάτσε παράμερα εσύ κάτσε και συλλογίσου...
τώρα που αγνάντεψες πολλά
σκέψου τι θα τα κάμεις....
είσαι κι εσύ στον κόσμο αυτό λιθάρι και ψηφίδα
είσαι κι εσύ ο ξενιστής μαζί κι ο επισκέπτης...
κάτσε και σκέψου το καλά... δεν είσαι μοναχός σου
κάτσε και ψάξε μέσα σου τι έχεις να μοιράσεις
αχτίδες φώτα και χαρά...
δάκρυ πόνο κι απονιά...

Δικός σου ο δρόμος κι η ζωή δική σου η κίνηση αυτή...
εγώ σεργιάνι έχω μακρύ μα πάντα πάνω είμαι
βλέπω, φωτίζω και υμνώ και σιγομουρμουρίζω....
κι αν με φωνάξεις θα μαι δω το δρόμο να σου δείξω
κι αν το θελήσεις θε να ρθω τη νύχτα να φωτίσω...

Πάρε τον κόσμο αγκαλιά και με χαρά πορέψου...
είν η ζωή πολύτιμη είν η χαρά διαμάντι...

Έτσι μου είπε σιγαλά, έτσι και εξαφανίσθη...
έμεινε το όνειρο βουβό, έμεινε άφωτο λειψό...
έπειτα ο ήλιος χάραξε κι άνοιξε τα πανιά του
στα μάτια μείναν οι σκιές της νύχτας το ταξίδι,
έμεινε η εικόνα της ζωής ο δρόμος των ανθρώπων
έμεινε η ανάσα η ζεστή του αστεριού η σοφία
έμεινε μόνη η σκέψη μου να ψάχνει την ουσία

Τον ήλιο καλωσόρισε και κίνησε να ζήσει
με ένα χαμόγελο μικρό δροσάτο ροδαλούλι
μια καλημέρα άφησε σε κάθε ένα κατώφλι
και κίνησε χαρούμενη πάνω σε ουράνια τόξα
να σβήσει της νυχτιάς το γκρι το μαύρο των ανθρώπων
κι ας μοιάζει τόση δα μικρή κι ας νιώθει ανημπόρια
του αστεριού οι προτροπή χαράχτηκε στα μύχια
δικός σου ο κόσμος τούτος δω κι η απόφαση δική σου
εγώ θα βλέπω από ψηλά θα βλέπω θα φωτίζω....

Χριστίνα Σαββατιανού (κάπου στη δεκαετία την 20η)